Şu sanal medya bir alem doğrusu. Dünyanın bir ucundan mesaj paylaşılıyor, öbür ucundan anında cevap geliyor.

Eskiden gazetelerden, radyodan veya tek kanallı televizyonlardan bayatlamış haberleri okur, dinler ya da izlerdik.

Şimdi öylemi ya; ıssız yoldaki bir kaza haberini dahi akıllı telefonlar sayesinde o an görüntülü olarak izleyebiliyoruz.

Hatta ABD başkanı Trump, 30, 40 harflik bir twit atıyor,  neredeyse bu twit’ler, 3. Dünya savaşına sebep olacak derecede yürekleri hoplatıyor. Bize dönecek olursak, usta politikacılarımızdan biri var ki; seçim meydanlarına dahi inmeden her gece attığı 3-5 twitle işini bitirip Türkiye’nin gündemini oluşturuyor.

Biraz daha geriye gidelim isterseniz, attığı twit’ler sayesinde halkın dini duygularını sömüren bakaracı makaracı bakanımız bile oldu.

Yani müthiş bir şey şu sosyal medya denen yapı.

Recep Tayyip Erdoğan ve AKP iktidarına artık yeter anlamında bir kişi “TAMAM” diye twit paylaşıyor, bir gecede bu tamamlar, milyonu aşıyor.

AKP, AKP İktidarına Karşı

Erken seçim istemeyi vatan hainliği ile eşdeğer gören Erdoğan, Bahçeli’nin erken seçim isteğini bir gün sonra görüşüp kabul etti. Anlaşılıyor ki daha önceden konuşulup anlaşılmış bu kararı, açıklamak Bahçeli’ye düştü.

Erdoğan’ın son günlerde gerek kendi partisi içinde gerekse ülke meseleleri konusunda aldığı kararlar, adeta “patron çıldırdı” dedirtecek cinsten uygulamalarla sıralanıyor.

Ülke ekonomisinin en bozuk olduğu bir dönemde erken seçime gitmesi, kendisi açısından çok büyük risk taşıyor. Anlaşılan o ki, gelecek te Türkiye’yi oldukça daha zor günler bekliyor.

Bu durumda milletin karşısına oy istemek için meydanlara indiğinde sormazlar mı: “her şey iyiyse neden erken seçime gidiyorsun, yok kötüyse neden tekrar seni seçelim“?

Birçok belediye başkanını metal yorgunluğu bahanesiyle görevden aldı, hem de İstanbul Ankara gibi en büyük belediyelerin başkanları da bunların içinde. Millet sandığa giderken bunları düşünmeyecek mi sanıyorsunuz?

Üstelik ülkeyi 16 yıldır tek başına Ak Parti iktidarları yönetmesine rağmen, birde manifesto yayınlaması ne manaya geliyor, bu güne kadar yaptıklarını hata olarak görüyor da, defterden mi siliyor dersiniz?

Yandaşı olan KARAR Gazetesinde yazar Elif Çakır’ın dediği gibi; bu defa patron’un işi zor, hem de çok zor.

Kalın sağlıcakla.

Gezici Araştırma Şirketinin açıkladığı anket sonucuna göre, 24 Haziran seçimlerinin ilk turunda AKP-MHP’nin oluşturduğu Cumhur İttifakı’nın adayı olan Erdoğan yüzde 46 – 47, Akşener yüzde 28 – 29, İnce yüzde 18-19 ve Demirtaş yüzde 8-9 alıyor.

İYİ Parti‘nin yaptırdığı anketlere göre ise ilk turda Akşener’in oyu yüzde 35-36 civarında. İkinci turda ise Erdoğan ile Akşener’in oyları yüzde 45 ve 43 mertebesinde. Yüzde 12 civarındaki kararsız oyların tamamı CHP ve HDP seçmeni.

Mevcut şartlar altında Cumhurbaşkanının Tayyip Erdoğan mı, Meral Akşener mi olacağını bu kararsız seçmenler belirleyecek gibi görünüyor.

Buna karşılık AKP’ye çalışan anket firmalarının Meral Akşener’in oyunu yüzde 10’un altında göstermeye çalıştığı, Muharrem İnce‘yi öne çıkarmaya çalıştıkları görülüyor. Böylece yarışmayı 16 yıldır denenen ve her defasında Tayyip Erdoğan’ın kazandığı AKP ile CHP mücadelesine dönüştürmek istiyorlar. İkinci tura taşınacak AKP ve CHP yarışması ile tekrar Erdoğan’ın kazanmasını garanti altına almaya çalışıyorlar.

****************************************

Korkan Seçmenler

Ben Ak Parti oylarının açıklanan anketlerin gösterdiğinden dramatik bir şekilde daha az olacağını düşünüyorum. Çünkü ülkede müthiş bir korku iklimi var.

Bu yüzden ünlü anket firmalarının ifadesine göre, bazı şehirlerde her 10 vatandaştan biri bazı şehirlerde her 20 vatandaştan biri anketçilerin sorularına cevap verebiliyor. Çünkü korkuyorlar.

Bu anketlerin sağlıklı sonuç vermesi mümkün olabilir mi?

Ayrıca anketçilere cevap verenlerin de yüzde 15’i gerçek fikrini söylemiyor.

SONAR Genel Müdürü Hakan Bayrakçı, “Anketlerden sağlıklı cevap almak imkânsız çünkü cevap veren kişilerin yüzde 15’i korktuğu için yanlış bilgi beyan ediyor. OHAL’den dolayı insanlar işten atılma korkusu yaşıyor” diye açıkladı.

Bu korkanların Ak Parti taraftarları olması düşünülemez. CHP’lilerde siyasi kimliğini gizleyenlerin oranının çok az olduğu biliniyor. Buna göre, İYİ Partiye oy verecek vatandaşların gerçek oranı anketlerde çıkandan çok daha yüksek olması ihtimali yüksektir.

Gezici’nin değerlendirmesine göre, “Ak Partiye oy veren seçmenlerin üçte birinin geçmiş dönemde merkeze yakın partiye oy vermiş ekonomik ve sosyal göstergelerden hızlı şekilde etkilenen tam anlamıyla sadık olmayan bir kitle olduğu görülmektedir.”

Bu kitle eskiden AKP politikalarından memnun olmasa bile “alternatif yok” gerekçesiyle yine bu partiye oy veriyordu. Şimdi İYİ Parti seçeneği var.

Ekonomik ve sosyal göstergelerde durum da iç açıcı değil. Ekonomik ve sosyal göstergelerden hızlı şekilde etkilenen ve tam anlamıyla sadık olmayan bu kitle (eski merkez sağ seçmenler), İYİ Parti oylarının beklenenin de üzerinde bir rakama ulaşmasını sağlayabilir.

**************************************

Akşener’in Seçim Vaadi: Borçları Sileceğiz

Cumhurbaşkanı adayı İYİ Parti lideri Meral Akşener, “ilk 100 gün vaatlerini” açıklamaya başladı…

Meral Akşener’in 4,5 milyon vatandaşımızın borçlarının silineceğini vaat ettiği açıklaması şöyle:

“-Cumhurbaşkanı olup göreve geldiğimizde ilk 100 gün içerisinde, hiç vakit kaybetmeden Türkiye Dayanışma Fonu‘nu kuracağız.

– 30 Nisan 2018 itibariyle borçları yasal takibe ya da yakın takibe alınmış olan ve de borçları tahsilat şirketlerine satılmış olan 5 milyon vatandaşımızın tüketici kredisi, kredi kartı ve kredili mevduat hesaplarından doğan borçlarını satın alacağız.

–Yine borçları bu durumda olan, düşük gelirle çalışan vatandaşlarımızın ve öğrencilerimizin borçlarının en az yüzde 80’ini sileceğiz. Kalan borçlarını faizsiz 10 yıla kadar taksitle ödeyebilecekler.

-Ayrıca şehit ve gazi ailelerinin bu durumdaki tüm borçlarını sileceğiz.”

Kaynağı Var mı?

Meral Akşener AKP sözcülerinden gelebilecek “bekâra karı boşamak kolay, kaynağını nereden bulacaksınız?” sorularına da hemen cevap veriyor:

“-Son kuruşuna kadar maliyetini hesapladık. Bir defalık olma üzere bütçeye maliyeti 8 milyar TL olacak. Borcunu taksitle ödeyecek vatandaşlarımızın ödemeleri düşülürse maliyetin daha düşük olacağı açıktır.

-Bir defalık harcayacağımız 8 milyar lira, 2018 bütçe harcamalarının yaklaşık yüzde 1’ine denk geliyor. Yani, Mehmet Şimşek’in taşıt ve hizmet binası kiralamaları için zamanında, “fındık-fıstık parası” dediği rakam kadar.

-2007-2017 yılları arasında örtülü ödenekten tam 12 milyar TL harcadılar. Makam aracı ve taşıt kiralamaya toplam 3 milyar TL harcadılar.

–Yandaş işadamlarına verdiğin ihalelerin parasını nereden bulup onların cebine koydun. Suriyeli misafirlerimize 10 milyar doları nereden buldun?”

Geçen seçimde CHP’nin “emeklilere dini bayramlar öncesi yılda iki defa ikramiye” teklifini de AKP kanadı aynı gerekçelerle alaya almıştı. Hatta “vatana ihanet” olarak tarif etmişti. Şimdi bu seçimde emeklilere yılda iki defa biner TL vermek için harekete geçtiler. Bu da her yıl için 24 milyar TL bir kaynak demek.

İYİ Parti’nin bu seçim vaadi kaynak açısından hem daha kolay ve hem de intiharlara kadar varan travmalara yol açan bir sosyal yaraya neşter vurması açısından önemli. Üstelik ekonomiye hareket getirecek bir uygulama olacak.

Eski Merkez Bankası Başkanı Durmuş Yılmaz‘ın belirttiği gibi Türkiye Dayanışma Fonu dünyada benzerleri başarılı olmuş bir uygulama. Kore’deki Ulusal Mutluluk Fonu‘na benzemekte.

6 ay önce Güney Kore‘de de halkın borçlarından endişe duyan hükümet, bunun ekonomiyi kötü etkilediğini düşünerek Ulusal Mutluluk Fonu’nu kurdu.  Borçları silinen vatandaşların ekonomiye katkı yapabilecekleri inancıyla borçların iptaline karar verdi. Silinecek borçların belli bir limiti geçmemesi ayrıca 10 yıl ve üzeri bir geçmişi olması arandı.

Meral Akşener’in borçların silinmesi projesi bu seçimin en etkili vaatlerinden biri olacak. Yeter ki,  İYİ Partililer geniş kesimlere yeterince anlatabilsin.

Yakın Türk tarihinde bilmemiz ve hesaplaşmamız gereken olaylar var. Bunlardan biri de 13 Kasım 1918’de başlayan ve 6 Ekim 1923’de Türk Ordusunun girişi ile sona eren İstanbul’un işgalidir.

Ancak ne hazindir ki; İstanbul’un işgalinin de içinde bulunduğu bu olayları ne bilir, ne konuşur ne de hatırlarız! Hâlbuki bu yıl yani 2018 İstanbul’un yaklaşık beş yıl süren işgalinin 100. yılıdır.

Ben biliyorum ki, yakın Türk tarihi aynı zamanda bir ihanetler tarihidir. Onun için başımıza gelenlerin üzeri örtülür, sorumluları ortaya çıkartılmaz ve bir hesaplaşmadan kaçılır! İstanbul’un işgali konusu da böyledir…

Nerededir Osmanlı Muhipleri? Nerededir Osmanlı Ocakları? Nerededir Türk Milliyetseverleri? İstanbul’un nasıl işgal edildiğinin ve bu işgal de kimlerin sorumluluğu olduğunun cevaplarını niye aramazlar? Ve bu işgal sırasında Müslüman Türklerin ve Kuvay-ı Milliye etrafında toplanan yurtseverlerin başına neler gelmiştir diye konuşmazlar? Böylece halkı niye aydınlatmazlar?

Düşman filosu ve işgalci İtilaf Devletlerinin askerleri beş yıl boyunca boşuna beklemedi İstanbul’da! Hepinize soruyorum; siz evinizde beli silahlı bir adamı hem de size düşmanlık hisleri içindeki bir adamı karınız ve kızınızla birlikte beş yıl misafir eder misiniz?

Padişah Vahdettin ne yaptı bu durumda? Ya da Hürriyet ve İtilaf Fırkası etrafında toplananlar? Damat Ferit’mi, Ali Kemal’mi, Kürt Nemrut Mustafa Paşa mı, Şeyhülislam Mustafa Sabri mi; kim ne yaptı söylermisiniz?

Ya bugün İstanbul’un işgalini ve meydana gelen hadiseleri örtenler ne yapıyor?

İngilizler kruvazörlerle, dretnotlarla, destroyerlerle ve denizaltılarla Türk Milletini hedef aldı. İngiliz İşgal Kuvvetleri, İstanbul’u merkez alarak Donanma Filosu ile Türk sahillerinin birçok noktasına çıkarma yaptı. İngilizler Marmara ve Karadeniz sahillerindeki şehir, kasaba ve köylerde; planlı, programlı ve aynı zamanda oldukça masraflı bir savaşı Türklere karşı yürüttü. Yurtsever insanlar yakalanıp Malta’ya esir kamplarına sürüldü. Ülkemizin en büyük fabrikaları yakılıp yıkıldı. Türk yurdunu işgal eden Yunanlılara her türlü askeri ve lojistik destek sağlandı. Sayısız masum yurttaşımız hapsedildi, işkence gördü ve kurşuna dizildi.

Yani işgal kuvvetleri ölüm saçmaya hazır silahları ile beş yıl boyunca, sivilleri hedef alarak ölüm kustu ve Türk Milletinin azmini kırarak, halkımızı güç karşısında boyun eğdirmeye ve ezmeye çalıştı…

Bunların yanında daha neler neler oldu. Başımız iyice öne eğilmesin diye bunlara değinmiyorum!!!

Peki, bunları neden konuşmuyoruz? Hem de bu işgalin 100.yılı gelip çatmışken… Ve bir de üstüne üstlük Türkiye yeniden tarihi günler ve beka sorunu yaşarken!

Bunları hatırlatmayacaklar ki; Osmanlı goygoyu yapacaklar, Padişah Vahdettin’i aklayacaklar, Sevr aslında faydalıydı diyecekler, Atatürk düşmanlığına zemini sıcak tutacaklar, işgali alkışlayan tarikatları sevdirecekler falan filan!!!!

Eğer bu İstanbul’un işgali, nedenleri, sorumluları ve bu işgal sırasında başımıza gelenler halkımızca bilinse bugün ortada siyasetçiyim, bilim adamıyım, entelektüelim diyen sayısız insan kaçacak delik arar.

Ben vazifemi yaptım; size İstanbul’un İşgalinin 100.yılında olup bitenleri hatırlattım. Siz de başlayın araştırmaya ve öğrenmeye, haksızsam hesap sorun, değilsem kuru bir teşekkür edin yeter. Size bir de kitap tavsiye edeyim, Atilla Oral’ın 2013 yılında Demkar Yayınevi’nden çıkan “İşgalden Kurtuluşa İstanbul” adlı yayını bulup okuyun ve kütüphanenizde bir yere koyun…

Allah bir daha bize o günleri yaşatmasın… Ancak bilmek ve tedbiri elden bırakmamak gerekir.

Mana ve tefekkürle yoğrulmuş bir hekimi andık geçenlerde.

Bu aydınımız İstanbul Üniversitesi öğretim üyelerinden Prof. Dr. Süleyman Yalçın(1926-2016) idi. Aynı zamanda Aydınlar Ocağı Genel Başkanlığı yaptı. Çanakkale Anafartalar Köyünde doğmuş, Karesi Türkmenlerinden bir ailenin çocuğu. İstanbul Tıp Fakültesinden mezun oluyor, ihtisas yapıyor, sonra da fakültesine intisap ederek öğretim üyesi oluyor, uluslararası şöhrete sahip bir akademisyenlik de bunu takip ediyor. Önce Amerika bırakmak istemiyor Süleyman Yalçın’ı, ancak Hoca ülkesine, Türkiye’ye dönüyor, İstanbul’da görevinin ve sivil toplum kuruluşlarının başına geçiyor.

Türk Konseyi ve ESKADER’in ortaklaşa düzenlediği bu vefa toplantısında Prof. Dr. Salih Tuğ, Prof. Uğur Derman, Rasim Cinisli ve Dr. Metin Eriş Prof. Dr. Süleyman Yalçın’ı anlattılar. Salonda iğne atsanız yere düşmeyecek kadar doluydu. Dostları, gönüldaşları, talebeleri doldurmuştu salonu. Rahmetlinin Eşi Ayla Hanım ve çocukları da salondaydı.

Arkadaşları Prof. Dr. Süleyman Yalçın’ı öyle bir anlattılar ve hatırlattılar ki herkes birbirine baktı “En büyük eksikliklerimizden birisi de Süleyman Yalçın gibi aydınlarımızı hala neden yetiştiremiyoruz? Sivil toplum kuruluşlarımız neden siyasi iradenin ve toplumun üzerinde etkili, üreten, paylaşan, araştıran bir konumda değil?”

Çatalçeşmedeki Pınar

Gerçekten neden? İşte hatırlatılanlar;

10 kadar sivil toplum kuruluşunda görev alan, kurucu olan Prof. Dr. Süleyman Yalçın, eskimez Milli Eğitim Bakanlarımızdan Tevfik İleri Çanakkale’de Nafia Müdürü iken, uzmanlığının dışında sosyal konularla da alakadar oluşundan ve hitabetinden çok etkilenmiş. Gönül dünyasında ise İstanbul’a geldiğinde Şemsettin Yeşil Hoca yer etmiş. Maddi ve manevi yolları aydınlatan iki örnek insan. Kabataş lisesinde okurken de Nihat Sami Banarlı, Zeki Ömer Defne ve Faruk Nafiz Çamlıbel ile Ekrem hakkı Ayverdi gibi hocalarda ders almış, Türkçe , tarih ve edebiyat öğrenmiş, Fethi Gemuhluoğlu ve Hacı Nafiz Çelebi’den dünyaya toplum için nasıl bakılacağını fark etmiş.

Aydınlar Ocağı’nın ilk kurulduğu yılları hatırlıyorum. O yıllarda İstanbul’dayım. Cağaloğlu Çatalçeşme’deki merkezine her görüşten kimseler gelir, nasibini alırdı. Muhafazakarlar, milliyetçiler, cemaat mensupları, politikacılar daha sonra ufuklarının parladığını görürlerdi.

Prof. Dr. Süleyman Yalçın Aydılar Ocağı Başkanlığında fedakarlıklara örnekler ekledi. Bir yandan kültürel, sosyal, siyasi, ve ilmi toplantılar devam ederken öte yandan da önce yeni nesil için Boğaziçi Yayınevini kurdular. Sabit gelirli hocalar ellerini ceplerine soktular. O günkü toplum bu eksikliği iyice fark ettiğinden Aydınlar Ocağı grafiği zirveyi buldu. Çünkü sorunlar tartışılırken, çözümler bu toplantılarda uhuletle ve suhuletle birbiri ardından geliyordu. İstanbul’da Üniversitesinin bütün hocaları, müteşebbisleri, yazarları bu gelişmeden mutlu olmuşlardı. Aydınlar Ocağı fikir ve proje üretiyor, din, dil, eğitim, tarım, ekonomi vs konularında iddialı hale geliyordu.

Ülkemizin İnsan Kaynağı Zengin

Ankara’da hükümet krizi başlamıştı. Bir türlü kurulamıyordu. Gelişmeler karşısında Başkentin ilk müracaat yerlerinden biri Aydınlar Ocağı oldu. İlk Milliyetçiler Cephesi denilen koalisyon hükümeti böyle kuruldu. Başbakan Demirel Aydınlar Ocağından Milli Eğitim Bakanlığı için bir isim istedi. Aydınlar Ocağı yönetimi 10 isim verdi. O yıl  Ali Naili Erdem Milli Eğitim Bakanı oldu. Böylece yanlış algılamaların da önüne geçildi. İnsan kaynağımızın ne kadar zengin olduğunu görüldü. Bürokrasi için de bir isim değil onlarca alternatif isimler verildi alakalı yerlere.

Öyle ki Aydınlar Ocağı; hükümete ekonominin iyiye gitmedi durumlarda, anarşinin azgınlaşabileceği ihtimallerini hesap ederek, muhtıra ve darbe dönemlerinin ayak seslerini hep Ankara’ya bildirdiler. Kendileri için beklentisi olmayan bir sivil toplum kuruluşu olmuştu Aydınlar Ocağı Süleyman Yalçın döneminde. Öyle ki Süleyman Yalçın üniversiteden maaş aldığıdan muayenehanesini kapattı. Çanakkale Anafartalar Arıburnu’ndaki üniversite hocalarının kurduğu kooperatif evleri milli park kurulacağı iddiasıyla yıkım kararına karşı direnmediler!. Üstelik istimlak parası da ödenmemişti.

Üniversitelerimizin hocaları artık konjonktürü etkiyen gelişmelerde Tercüman Gazetesinde yazılar yazarak kamuoyunun oluşmasına yardımcı oluyor, katkı veriyorlardı. Aydınlarımız  siyasete girmeden, yorulmadan, sadakat kolaylığına tenezzül etmeden, keyifle eteklerindeki taşları döküyor, faydalı olmaya çalışıyorlardı. Aydınlar Ocağı hükümetten bir fiziki mekan bile talep etmedi.

Evinden Önce Memleketine Öncelik

MTTB’de Sosyal İlimle Enstitüsü kuruldu ve bütün öğretim üyeleri, uzmanlar burada görev aldılar. Üniversite öğrencileri kendi dallarının dışında sosyal konularda yetiştirilerek sertifika sahibi oldu, taşraya donanımlı gittiler. Bendeniz de kendisini burada daha yakından tanıma fırsatı bulmuştum.

Prof. Dr. Süleyman Yalçın soğuk gibi görünürdü ama içinde bir gönül ateşi sönmek bilmeyen bir şekilde yanardı. Hastalık halinde herkesin rahatlıkla ulaşabildiği bir hekimdi. Son günlerinde kendisini ziyaret etmek istemiştik bir grup arkadaşımızla. Hasta haliyle bize görünmek istemedi. Allah rahmet etsin.

Bu toplanda Dr. Metin Eriş Ayla Hanım’a sordu, “Siz de bir şeyler anlatmak ister misiniz?” Ayla Hanım “Eşim, ailesinden ziyade dostlarına, memleketine ve insanlarına daha fazla zaman ayırırdı. Süleyman Beyi siz, bizden daha çok görürdünüz. Ben daha az gördüm, daha az tanıdım.” dedi.

Demek aydın olmanın ve aydınlatmanın böyle bir yanı da var. Böylesine  gündeme ve sorunlara endekslenerek çözüm üreten sivil toplum kuruluşlarına, liderlere ve aydınlara öylesine ihtiyacımız var. Hele ki günümüzde.

İman – küfr / inanç – inkâr karşılaştırılması; âhirette / öte âlemde Cennet – Cehennem gibi sonuçlar verir. Bunun gibi, dünyada da iman / inanç; mânevî bir Cenneti temin eder. Ölümü bir terhis tezkeresine çevirir. Küfür / inkâr ise, dünyada bile mânevî bir Cehennem olduğunu gösterir; insanın asıl saadet ve mutluluğunu mahveder, yıkar. Ölümü; ebedî / sonsuz bir idam / yok oluş hâline sokar. Nitekim bu hususların, kesin bir şekilde his ve görgüye dayandıkları ispatlanmış ve kanıtlanmıştır.

İsterseniz başımızı kaldırıp bu kâinat ve evrene şöyle bir bakalım. Ne kadar tren hükmünde gezegen, otomobil, uçak ve gemiler var. Onlar; başıboş oldukları, rastgele hareket ettikleri sanıldığı nisbette, ne kadar korku ve sıkıntı vereceği, bizler için nasıl bir tehlike doğuracaklarını düşünmek bile, bizleri çileden çıkarır. Sokağa çıkmaya korkar, sokakta yürümeye cesaret edemeyiz. Zira çarpmaları, ezmeye kalkmaları an meselesidir.

Ama onların başıboş olmadıklarını bildiğimiz, kendi başlarını hareket etmediklerini ve edemeyeceklerine inancımız tam olduğu için, rahatça sokağa da çıkar, çekinmeden emniyet içinde yürürüz de.

Ezelî Kudret olan Allah’ın karada, denizde ve havada nizam ve hikmetle / birer gaye ile halk edip yarattığı sayısız yıldızlara, kürelere de bir bakalım. Onları da akıl edelim. Hele bir de sayısız, silsile hâlinde meydana gelen hadise ve olayları gözden geçirelim. Onlara da iki şekilde bakıp düşünebiliriz. Onlar ya kendi başına buyruklar, ya da bir Hakimi Mutlak / Mutlak Hakim olan Allah’ın kudret eli arasında kayıtlı kuyutlu olduklarını bilir ve rahat oluruz. Aksi takdirde titrer dururuz.

Kaldı ki, şehadet yani görünür âlem ve cismanî kâinatta olduğu gibi, ruhanî ve mâneviyat âleminde de, Ezelî Kudret’in yarattığı daha acîp, daha şaşırtıcı zincirleme benzerleri vardır ki, aklı olan bunu tasdik eder, gözü bulunan çoğunu görebilir.

İşte kâinat / evren içindeki maddî-manevî tüm bu silsileler; imansız / inançsız olanlara; hücum ediyor, saldırıyor, tehdit ediyor, korku veriyor gibidir. İnançsız olanların maneviyatlarını; -bu yanlış anlamaları yüzünden- yerle bir ediyor. Onları var sandıkları görüntüler içinde boğuyor sanki.

Bütün bu hâller; inançsızları huzursuzluk ve endişelere gark eder panikletirken; inançlıları değil tehdit ve korkutmak, aksine onlara sevinç ve saadetler veriyor, onlara ümit ve kuvvet aşılıyor. Olayların birer hikmet tahtında cereyan etiğini düşündüklerinden; olanları ünsiyetle / alışıklıkla karşılıyor; gerekeni yapmak kaydıyla ibret almaya yönlendiriyor.

Çünkü iman ve inanç sahipleri; iman gözüyle baktıkları için, o sayısız olaylar dizisi içinde; zamanın Herkül ve Rüstemlerinin, korkudan ödleri koptuğu gibi, maddî-mânevî tren hükmündeki olaylar zinciri karşısında sarsılmıyor, ürkmüyor ve korkmuyorlar.

Nitekim, Feza ve Uzay’da yüzen sayısız gezegenleri korkuyla değil, tefekkürle seyrediyor. Başıboş olmadıklarını, gemlerinin ilahî bir intizam ve nizamın elinde olduklarının inanç ve bilinciyle; o heybetli manzara ve görüntüler istiflerini hiç mi hiç bozmuyor. Yular ve dizginsiz olmadıklarının bilinciyle, sadece seyirde kalıyor. İlâhî haşmet karşısında huşu ile eğiliyorlar.

Evet insanlar onların; insana zarar veremeyecekleri gibi, birbirlerinin sınırlarını da aşamayacaklarını biliyor, görüyor ve anlıyor.

İşte bilgisizlik ve inançsızlık insanları; günümüze çağlar gerisinden çağlar atlatarak, yani tayyı zaman ettirerek eski halleriyle çıkartılan o efsane kahramanların durumuna düşürüyor. İnançsız, imansız ve dinsiz insanları; Herküllerin ve Rüstemlerin seviyesine indiriyor.

Oysa inançlı / imanlı kişiler; kâinat ve evrendekilerin mükemmel sanatlarını ve İlâhî güzelliklerini görür. Haşyet duymak ve korkmak yerine, hayretle temaşa ve seyrin tefekkürlü bakışına dalar, manevî kuvvetle dolar, ebedî saadetin bir nümune ve örneğini zevkle tadar.

Sadede gelirsek; dinsiz milliyetin ne kadar eksik ve yavan olduğunu anlar. Milliyetin ancak dine kale oluşuyla, aynı zamanda kendi devamını da sağlayabileceğini, kesin ve güzel bir şekilde idrâk ederiz. Velhasıl, boş bir kale kendini savunamayacağı gibi; din, iman ve inançtan soyutlanmış bir milliyetin de, kendini müdafaa edemeyeceği izahtan varestedir.

Okullarda fen derslerinde ve iş güvenliği kurslarında mutlaka öğretilir: Yangın üçgeni. Yangın, şu üç şeyin bir araya gelmesiyle oluşur: Yakıt + Oksijen + Isı. Bu bileşenlerden biri olmazsa, yangın da olmaz. Basitçe formüle edilmiş, çok kullanışlı ve hayati bir bilgidir. Yangın deyimi; kontrolsüz, zarar verici, yıkıcı bir anlam veriyor. Bu açıdan bakıldığında formülümüz, zararlarından korunma amaçlı tedbirler geliştirmemiz açısından bize yol göstermektedir. Öte yandan ateş, insanoğlunun gelişimine çok büyük katkıları olmuş bir araçtır. Aynı formül, ateşi insanlık yararına kullanabilmek adına, nasıl kontrol altında tutabileceğimizin de ipuçlarını bize vermektedir. Örneğin, otomobillerimizde ayrı kanallardan motora ilettiğimiz bu üç bileşeni, kontrollü bir şekilde birleştirip, hareket enerjisini elde ediyoruz. Aynı otomobile yakıt dolumu yapılırken ateşle yaklaşma gafletinde bulunursak da yangın afetini.

Şimdi, kâinat kitabının yangın üçgeni bahsini okumaya çalışalım. Eğer kuraklık gibi tabii nedenlerle ortaya çıkmamışsa, tedbirsizliğin neden olduğu kazalar neticesinde veya kasıt güdülerek ortaya çıkar yangınlar. Kundakçı tabir ettiğimiz, kasıtlı olarak yangın çıkaran tipler vardır. Bu tipler ya artık kaybedecek bir şeyi kalmamış ya da “ya benimsin ya toprağın” noktasına gelmiş kişilerdir. Yangın yeri, içindekilerle kavrulsun, alan bana kalsın sakat mantığını taşıyan muhterisleri de unutmayalım. Bu canım ülke, iç – dış kundakçıların çıkardığı yangınlar neticesinde nice insanını kaybetti. Görünüyor ki, yeni yangınlar çıkarmak için ülkemin genç fidanları tutuşturulmaya çalışılıyor.

Muhterislerin kundakçılara sağladığı para, teçhizat, makam, fırsat gibi her türlü imkân bu işin oksijenidir. Sosyal ve yazılı – görsel medya, sokak, toplantı yerleri, kişilik hakları gibi alanlarda icra edilen her türlü tahrik edici eylem ve söylemler ise ısı bileşenidir. Geriye kaldı yakıt bileşeni. Yani yanacak olan gençler, aileleri, biz. İlk iki bileşen üzerinde bir tasarrufumuz varsa ne âlâ. Kontrol altına alabilir, ortamdan uzaklaştırabiliriz. Yok ise biz varız. Tutuşması beklenen. Yakıt yerine koydukları. Tutuşmayacağız. Serin kalacağız. Serinkanlılığımızı muhafaza edeceğiz. Yangın yerine dönmüş ülke ve coğrafyamızın kurtarıcısı olmaya namzetsek eğer, buz gibi soğukkanlı, vakur, saydam olmaya devam etmeliyiz. Biz yanmadıkça artırılan oksijen ve hararete rağmen hem de. Serin kalıp, yanmayıp ve yakmadıkça göstereceğimiz dayanıklılık, sadece hayranlık uyandıracaktır. Ateşin yakamadığı şeyden etkilenmeyecek insan var mı? Hiçbir kaynak sonsuz değildir. Belki erimeye başlayacağız ama, bu sadece yangının daha da çıkamaz hale gelmesine neden olur. Neticede bu oksijen ve hararet de çaresiz, sona erecektir.

Biz serin olalım! Bağrı yanmışlar, bizde söndürsün ateşlerini!

Acayip içe dönüğüz. Sanki kâinat Türkiye‘den ve varlık kendimizden ibaret. Etrafımızdaki tüm olan biten ya bizi çekemedikleri ya da bizden etkilendikleri için, ortası yok.

Dünya devletleri umurumuzda değil; iş arkadaşım, yan komşum, rakip takım, karşıt görüş kendimizi asıl ispat alanımız. Yakındaki engeli aşarsak dünyayı zaten bir şekilde yönetiriz. Ama ya diğerim beni geçerse?

Kendimize aşırı önem atfetmemizin pik yaptığı seçim dönemleri ise kişilik bayramlarımız adeta. Hele hele elimizde dokunduğu şeyi altına çeviren oy taşı varken..

Yine seçim startının verildiği ilk düzlükte lânetten ihanete, teröristlikten din düşmanlığına kadar hiçbir kırmızı ve kahverengi çizgi kalmadı. 7 sülâlesine kan davası güttürebilecek sözler bir çırpıda ve bir çocuk oyunundaymışçasına söylenebiliyor.

“Sen içerdeyken ben / Takvimler aldım

Her gün bir yaprağını kopardım” diyor ya İbrahim Sadri, biz iyiden iyiye içe döndüğümüzde bakın bakalım kopan takvim yapraklarında neler yazıyor?

7 ay önce kaleme aldığımız “Amerika Where’ye Gidiyor?” yazımızda paritesi sürekli düşen ABD’nin kaderi değiştirme adına hamle yapma çizgisinde durduğunu düşündürmeye çalışmıştık.

İran’a çökecekler, gibi duruyor. Bu yılın güzü mü olur, önümüzdeki yılın ilk düzü mü olur; göreceğiz. Koçbaşı İsrail, baş yancı Suud. Mısır, Ürdün, Katar-Kuveyt, Emirlikler-Esirlikler zaten fiks menü. E otonom bölgeleriyle KDP, PYD de Reis‘lerinin sözünden çıkacak değiller ya!

Aralarındaki kader birliğinden ötürü Suriye ve Rusya‘nın net karşı konuşlanmada bulunacağı, Irak ve Lübnan‘ın da iç dengelerden yada dengesizliklerden ötürü nötr kalmaya çalışacağı aşikâr.

Biz ne yapacağız? İşte bütün mesele burda.. Avrasya’yla flörte mi yoksa Amerika’yla seviyeli birlikteliğe mi devam? Yoksa bizdeki seçimler ve orada karakter oyuncusu rolünde oynayanlar mı belirleyecek kaderimiz üzerinden bölgenin kaderini?

Bu arada Ermenistan‘da Serj Sarkisyan 11 yıl sonra ve seçimleri 1’nci sırada kazanmasına rağmen Nikol Paşinyan 9 milletvekiliyle 105 kişilik Parlamentoda Başbakanlığı çalmaya çalışıyor. Böylece Taşnak-Sütyun Partisi kadife devrimle hortlatılıyor. Demek ki İran’ı vurmak için Batı Ermenistan’a da mevzileniyor.

Gazze‘de öldürülen Filistinli sayısı 50’yi geçti. Genç, yaşlı, basın mensubu farketmiyor; vuruyorlar. Farkediyorsanız biz bu sıralar meşgûlüz, farketmiyoruz. Yoksa Gazze’de bir çocuk yaralansa gökkubbeyi başlarına geçirirdik. Kardeşimiz HAMAS bu sıralar İran’la çok sıkı-fıkı; yoksa İsmail Haniye‘ye bir miting feda olsun. Bu arada ‘Cesur kız’ Ahed de 5 aydır durduğu hapiste dişini 5 ay daha sıksın.

İsrail arka bahçesinde İran nüfuzuna statik temizlik yapıyor. Yarın Suriye’deki İran güçlerini de zora sokarak Esad‘ı köşeye sıkıştırmak isteyebilir.

İç siyasetimizde istediği etkiyi yaratamayan İngiltere ise Türkiye üzerinden KKTC’yi veya Mustafa Akıncı üzerinden Tayyip Erdoğan‘ı Kıbrıs‘ta bir oldu-bittiye zorluyor.

Tüm bu konularda Türkiye’nin sükûtunun ikrardan geldiğini düşünürsek asıl tufan 24 Haziran‘dan sonra gözüküyor. Haa, bu arada; şu seçim işi de nerden çıktı?

Türkiye’nin kararı yahut kararsızlığı nelere mâlolacak acaba? Veyahut da kartlar yeniden karılırken hangi bedellerle karşı karşıya kalacağız? Biz hepimiz..