Kurgusuna iyi çalışılmış bir Reality Show’un ortasında gibiyiz

Hayat bizi öyle bir noktaya getirdi ki şaşırma refleksimiz artık köreldi. COVID-19 Salgını psikolojileri yeterince bozuyorken şimdi Çernobil dolaylarındaki patlama düştü dünyanın gündemine henüz resmi bir açıklama gelmedi umuyorum medyada abartıldığı kadar ciddi bir durum yoktur. Eminim ki tarihe tanıklık etmek çoğu insanın hayatta tecrübe etmek istediği bir durumdur. 20 Yaşında olduğumu varsayarsak ve geride bıraktığımız 20 senede yaşanan olaylarda canlı olduğumu da göz önünde bulundurursak ben tarihe hakkıyla tanıklık etmişim, biz nesil olarak tarihe hakikaten tanıklık etmişiz. Ben ara sıra tarihin akışını değiştiren ve beni de derinden etkileyen kimi olayları düşünerek keşke o gün orada olsaydım diye düşünürüm. Sanıyorum epey yürekten dilemiş olacağım ki seneler sonra birilerinin yerinde izlemek isteyeceği kimi olayları HD kalitede izleme fırsatım oldu. Kendi kendime ‘’Tarihe tanıklık etmeye cidden bu kadar gerek var mıydı be oğlum ?’’ diye bir kısa süreli bir sorgulama yapmadım da değil. Seneler seneler sonra bugünleri yaşamamış olan gençlerle sohbet ederken, bana anılarımı anlattırdıklarını hayal etsenize. ‘’Gençler siz 15 Temmuz’u bilir misiniz peki ya 15 Nisan’ı hadi bunları bildiniz COVID-19 salgını yüzünden evlere kapandığımız günlerde dünyaya meteor çarpma tehlikesi atlattığımızı, ikinci Çernobil felaketinin eşiğine geldiğimizi veya dev eşek arılarının istilası ihtimaliyle burun buruna geldiğimizi bilir misiniz ?’’ diye konuştuğumda dinleyen gençlerin içinden ‘’Ziya, atma Ziya !’’ diye geçmesi emin olun işten bile değil veya beni Demans hastası zannedip kafa falan da yapabilirler, tüm bunlar mümkün tabii. Şakası bir yana biliyorsunuz bugünlerde evde canımız çok ama çok sıkılıyor, ben bu süreçte epey işle uğraşsam da bazen bunalmaktan kendimi alamayarak sıkıntıya düşüyorum. Ama şükürler olsun ki bu ırmağının akışını sevdiğim memlekette yaşıyorum, yaşıyorum ve inanır mısınız insan can sıkıntısını giderecek bir şey istemese de buluyor. Ana Haber bültenlerimiz skeçleri andırmayı başladı bana artık bazen diyorum ki acaba Levent Kırca ölmedi de ölmüş gibi yapıp haber kanallarıyla mı kafa yapıyor ? Çünkü inanın Olacak O Kadar skecinde olacak olayları televizyonlarda izliyoruz. Bilmiyorum abartıyor muyum ama cidden artık işler boyut aştı, kurgusu üzerinde iyi çalışılmış bir Reality Show’un ortasında gibi hissediyorum kendimi.

Kimsesizlerin kimi, mazlumların sesiyiz!

Bir gün 24 saattir ve insanların alışılagelmiş bir rutini vardır, örneğin insanlar sabah 8.00 gibi falan kalkıp kahvaltı ederler. Sonra spora düşkün olanlar sporunu yapar kimi daha enerjikler de sporu kahvaltının önüne alır. Efendim daha sonra yetişkinler iş güç peşine, gençler ve çocuklar da ilim irfan peşine düşerler. Daha sonra eve gelinir akşam 17.00 – 18.00 gibi akşam yemeği yenir, yemekten önce ya da sonra da alışveriş yapılır. Sonra bireyler eve getirdikleri sorumlulukları varsa onlarla alakadar olur; bunlar tamamlanınca televizyon izleyen izler, internette sörf yapan yapar, kitap okuyan kitap okur, müzik dinleyen müzik dinler. Bir sorun yoksa da insanlar aynı rutini enerjik şekilde tamamlayabilmek adına saat 22.00 – 23.00 gibi yataklarına ilişirler. Şimdi bu olağanüstü kafa karıştırıcı bilgileri neden sizinle paylaştım diye düşünüyorsanız şunu hemen hatırlayın, bu ülkede bir sokağa çıkma yasağı kararı alındı ve bu karar yasağın başlamasından 2 saat önce saat 22.00’da ilan edildi. Koskoca 24 saatin içinden hele ki bu bahsettiğim olağan rutinin yerini insanların boş zamanlarının dolup taştığı bir düzen almışken yasak ilan etmek için gece saat 22.00 seçildi. Tüm samimiyetimle söylüyorum muhalif genç olma sevdasını da geride bıraktım, etkileyici yazı kaleme alma arzumu da bir kenara attım. Hanımlar, beyler, gençler ve kendini hala genç hissedenler Allah aşkına biri bana bu yapılanın mantığını açıklayabilir mi ? Dünya sosyal izolasyon diye yıkılıyor, uzmanlar her günün her saatinde televizyonlarda mesafenin öneminden bahsediyor, Bilim Kuru

diye bir kurul oluşturuldu burada Türkiye’nin sağlık alanındaki kıymetli hocaları bulunuyor, bu hocalarla sürekli toplantı da yapılıyor herhalde bir sohbet dönüyordur diye tahmin ediyorum. Tüm bunlara rağmen, yasak açıklamasından 2-3 saat önce Sağlık Bakanı çıkıp vakur bir tavırla kamuoyunu bilgilendirmeye gayret ederken siz saat 22.00’da yasak ilan ediyorsunuz. Sizin tuzunuz kuru olabilir, yandaşların sırtı pek olabilir ama bu ülkede evladını doyurmak için halen evine ekmek götürmeye mecbur olan milyonlar var. İnsanlara 2 günlük sokağa çıkma yasağını öyle kafanıza esen saatte bildirme lüksüne sahip değilsiniz, 18 senede ülkeyi soktuğunuz ekonomik buhranda öyle hesapsız iş yapma şansına sahip değilsiniz. Herhangi bir lisenin öğrenci meclisi başkanı dahi böyle skandala bir karara imzasını atmazdı biliyor musunuz? Neyse farkımız şeklimiz, tüm dünya COVID-19’tan köşe bucak kaçarken biz verdiğimiz kararla virüse dünyanın başka yerinde kolay kolay bulamayacağı yaşama imkânını verdik. Ne çabuk unuttunuz, biz ne diyorduk ‘’Mazlumların sesi, kimsesizlerin kimi olacağız! ‘’ diyorduk. Bu sevimli gudubet COVID-19’u da tüm dünya eziyordu, eziliyordu ve COVID-19’un sesini kimse duymuyordu, kör kuyulara atılmıştı COVID-19! Ama Türkiye ona sahip çıktı ve yedi düvele mazlumların sesi olacağını bir kez daha gösterdi! Zorunuza gidiyorsa gitsin, efendim Allah yaratmadı mı bu virüsü? Biz her yaratılanı severiz, yaratandan ötürü! Biz kimsesizlerin kimi ve mazlumların sesiyiz! İktidarı bu kararlı duruşundan dolayı, biyolojik sınıflar arası keskin ayrımı ayaklar altına alışından dolayı ve tüm organizmaları sahiplenen kuşatıcılığından dolayı tebrik ediyorum.

İnfaz Yasası oylamasında iktidar da muhalefet de sınıfta kalmıştır

Tebriği muhatabına teslim ettikten sonra ikazla devam edelim o halde, biliyorsunuz Cumhur İttifakı’nın ülkenin ihtiyaçlarıyla pek de alakası olmayan ve oturup düşündüğünüzde beyninizin hata vereceği hamlelerinin ardı arkası kesilmiyor. Bir İnfaz Yasası meselesi aylardır gündemi işgal ediyor, üzücüdür ki bu yasa aynı Başkanlık sevdasında olduğu gibi bilimden, akıldan, prensiplerden, devletimizin çıkarlarından yoksun bir tavırla baştan savma olarak hazırlanmış. Anayasa uzmanlarının değerlendirmelerini takip ederseniz daha en başından yasanın bir af yasası niteliği dahi taşımadığını göreceksiniz. Bu İnfaz Yasası denilen esasında bir torba yasa ve devletin infaz geleneğine korkunç zararları var. İktidara hâkimler üzerindeki baskısını yasallaştırmadan tutun, iğrenç vukuatlara karışmış suç makinelerini topluma doluşturmaya kadar feci sonuçları var. Benim canımı en çok yakan, kadın hakları konusunda ve Türk kadınlarının hakları için mücadele etmeye söz vermiş bir genç olarak canımı en çok yakan da bu aftan kadınlara türlü işkenceleri reva görmüş kimi suçluların yaralanabilecek olması oldu. Bir anneyi ağlatmanın, bir kız çocuğunun hayallerini ondan söküp almanın, bir kadını hayatından koparmanın affı yoktur ve olamazdır ! Biz kadın cinayetlerinin ve kadına şiddetin azaltılmasına yönelik daha kapsayıcı adımlar atılmasını umut ediyorken kadınlara hayatını özgürce yaşama hakkını fazla gören canilere af yolu açılıyor. Evet, doğrudur meclis aritmetiği bugün Cumhur İttifakı’ndan yana ama size sormak isterim vicdanın aritmetiği olur mu? Gözyaşının azı çoğu olur mu? Yitip gitmiş hayatların hesabı ahı gitmiş vahı gitmiş 2-3 oylamayla kapatılır mı? Bu ulus emin olun bu İnfaz Yasası’nı ve bu rezaleti kendisine reva görenleri unutmayacaktır. Cumhur İttifakı tüm ikazlara rağmen bildiğini okudu ve sonunda başardı, eminim şu anda başardıkları için mutludurlar. İktidar vidası gevşemiş vaziyette kopuk uçurtma gibi gidiyor anladık onu peki ya muhalefete ne demeli? Türkiye’yi ve bu ulusun geleceğini etkileyecek bir yasanın oylaması yapılırken muhalefet partileri neredeydi bileniniz var mı? Tüm muhalefet partilerinden toplam 51 tane milletvekili bu oylamaya katılıp ‘’ret’’ oyu verme tenezzülünde bulundu. CHP’nin 139, HDP’nin 61, İYİ Parti’nin 37, TİP’in 2, Saadet’in 1 ve DEVA’nın 1 milletvekili var mecliste. Sayın Vekillerim, emin olun biz de gayet iyi biliyoruz burada 51 ret oyu ile 241 ret oyu arasında resmiyette fark olmayacağını ve sonucun değişmeyeceğini. Ama biz diyoruz ki bu ülkenin karanlıklarla kararlı bir mücadeleye ihtiyacı var; bu mücadeleyi yürütme misyonu üstlenmiş muhalefet partileri böylesine kritik bir oylamada mecliste yalnızca 51 tane ret oyu veriyor ve psikolojik üstünlüğü iktidara hediye ediyor. Sayın Vekillerim, o oylama yapılırken mecliste kapı gibi durmalıydınız, o oylamada eksiksiz bulunmalıydınız, sağlığı bozuk olduğu herkesçe bilinen Devlet Bahçeli’nin gelip oy kullandığı oylamada siz orada olmalıydınız! Bu ülkede COVID-19 kapma ihtimaline rağmen evladının karnını doyurmak zorunda olan insanlar saatlerce fabrikalarda, madenlerde çalışırken ve sağlık çalışanlarımız canını dişine takıp bu savaşın ön saflarında sıra tutarken Belediye Başkanları sahada hiç durmadan koştururken siz bu salgını bahane ederek bu hatayı gizleyemezsiniz, özür kabahatten büyük olur ! COVID-19’un insan ayırma yetisi mi var da biz mi bilmiyoruz ki Cumhur İttifakı orada 280 vekille bulunurken sizler sıralarınıza oturamıyorsunuz? Sayın Vekillerim yapmayınız, etmeyiniz siz bunu yaparsanız biz bu devleti kimlere emanet edeceğiz? Sizler böyle yaparsanız bu ulus kimin etrafında birleşecek ? Kemi kümü, bahanesi yok muhalefet partileri vatandaşlara özür borçludur zira İnfaz Yasası oylamasında, muhalefet partileri de sınıfta kalmıştır.

İnfaz Yasası meselesinde iktidar da muhalefet de çuvallamıştır.

Yan yana, kol kola, göz göze, el ele, diz dize birlikte çuvallamıştır.

Korona salgını…

  Tüm dünyayı etkisi altına alan ölümcül bir hastalık…

  Her geçen gün insanlık âlemine öylesine büyük darbeler indiriyor ki, yaşamımızı adeta esir almış durumda.

  Bu salgının önünü kesebilmek adına bilim dünyası kenetlenmiş, bilimsel araştırmalarla, türlü çarelerle, bu salgını önlemenin yollarını arıyor.

  Ülkelerin yöneticileri ise vatandaşlarını koruyabilmek adına tedbir, üstüne tedbir alıyor, almaya devam ediyor.

  Amaç; bir an önce dünyayı esir alan bu ölümcül salgını yenebilmek.

  Ülkemizde de salgının görüldüğü günden bu yana hayatımız tamamen değişti. Yaşadığımız her şey Korona adıyla eşleşti!

  Aldığımız nefesten, attığımız her adıma kadar her şeyin içinde Korona var…

  Sokaklarımız, caddelerimiz, meydanlarımız, iş hayatımız, öğrenim hayatımız, yolculuklarımız, alış verişimiz, üretimimiz, yazılı ve görsel basınımızdaki haberlerimiz her şey ama her şey Korona ile başlıyor, korona ile bitiyor…

  Haftalardır, her akşam saatler 19.00’u gösterdiğinde televizyonlarımıza kitleniyor, sağlık bakanlığımızın Korona salgını ile ilgili yapacağı adetsel verilerin ne olduğunu öğrenmeye çalışıyoruz…

  Ülkemizin yöneticileri hastalığı önlemek adına peş, peşe önemli tedbirler alıyor. İlk günden beri bu salgınla cansiperane mücadele eden, bu mücadeleyi vatan görevi sayan sağlık ordumuz, her geçen gün artan hasta sayılarını azaltmaya, tedavilerini yapmaya, onları yeniden sağlıklarına kavuşturmaya çalışıyorlar.

  Bu mücadele sadece sağlık alanında da verilmiyor.

  Yüzbinlerce iş yerinin kapanmasıyla başlayan ekonomik zorlukların aşılabilmesi, mevsimsel ekimi gelen tarım ürünlerinin toprakla buluşabilmesi, sanayi çarkının yavaş da olsa dönmesi, iş, aş peşinde koşan vatandaşlarımızın desteklenmesi, insanlarımızın Korona’ya karşı korunabilmesinin yanı sıra moral ve motivasyonumuzun da üst seviyede tutulabilmesi ama her şeyden önemlisi, bu salgını birlik ve beraberliğimizin verdiği güç ile yenebileceğimiz ruhunun benimsenebilmesi için ülke çapında büyük bir çaba var.

  Pekiyi, böylesine büyük bir mücadelenin yaşandığı ülkemizde, biz, bizler ne yapıyoruz?

  Öncelikli olarak, bu ölümcül salgının bulaşmasını, yayılmasını önlemek adına alınması gereken tedbirleri yeterince alıp, bunlara riayet ediyor muyuz?

  Hemen, hemen günün her anında, her platformdan yapılan ‘’Evde Kal Türkiye-Hayat Eve Sığar’’ çağrılarına ne kadar uyuyoruz?

  Bu soruların hepsine ülkemizin 83 milyon vatandaşı da %100 uyuyor diye cevap verebilir miyiz?

  Tabii ki, hayır!

  Daha geçtiğimiz hafta Cuma günü sokağa çıkma yasağının açıklanmasıyla birlikte yaşananları hatırlayalım!

  Yasağın açıklanış şekli, oydu buydu hepsi bir kenara. Bu tür konulara hiç girmeden vatandaş olarak yapmamız gerekenler neydi ona bir bakalım!

  Hani alınması gereken onca tedbir, maske takılması, sosyal mesafenin korunması, nerede kaldı izolasyon?

  O gece akılda kalan görüntüleri hatırlayınca iki günlük zorunlu karantinada dahi dikkat etmemiz gerekenleri bir anda unutuyorsak eğer;  böylesine ölümcül bir hastalığı nasıl alt edeceğiz diye düşünmemiz gerekmiyor mu?

  Kendi hayatları pahasına bu hastalıkla mücadele eden bir milyonu aşkın sağlık ordusunun, bu cansiperane fedakârlığını ne çabuk unutuverdik o gece?

  Bu büyük mücadelede görev sadece ülke yönetiminde, sağlık çalışanlarında mıdır sadece?

  Bize, hepimize düşen görev alınan tedbirleri titizlikle uygulamak değil midir?

  Yaşın 65 ve üstü, yaşın 20 yaş ve altı sokağa çıkmayacaksın denilmişse eğer! Unutma ki, bu senin sağlığın, iyiliğin için…

 ‘’Yok, ben sabah sporumu yapacağım, köpeğimi dolaştırmam gerek!’’ , ‘’Off evde çok bunaldım, sokağa çıkıp hava almalıyım.’’ Diyemezsin, diyemeyiz…

 ‘’Maske takmadan toplu taşıta binemezsin, markete, pazara giremezsin’’ denmişse eğer, bu salgının önlenmesi içindir. Bunun dışında hareket edemezsin, edemeyiz…

  Alınan her tedbir bizim sağlığımız, salgını önlemek adına atılan her yeni adım, bu salgının ülkemize verdiği, vereceği zararı önlemek için.

  Bu salgının önünü kesmek, ülkemizi saran Korona cenderesini paramparça etmek istiyorsak eğer.

  Bize düşen görev ne ise onu eksiksiz yapmak zorundayız.

  Sokağa çıkmamamız gerekiyorsa çıkmayacağız. Maske takmamız gerekiyorsa takacağız.    Sosyal izolasyona dikkat et, arana 2-3 adım mesafe bırak deniyorsa, bırakacağız.

  Evet, anamızı babamızı, evlatlarımızı, torunlarımızı bir müddet göremeyeceğiz. Hatta sevdiğimiz kadınla dahi el, ele yürüyemeyeceğiz. Bu belki de aylar sürecek ama onların özlemini sevgilerimizle büyütüp, sabredeceğiz.

  Parklarda, deniz kenarlarında şen şakrak çocuk sesleri bir süreliğine de olsa duyulmayacak, kırlarda açan rengârenk çiçekleri göremeyeceğiz, bahar dallarında şakıyan kuş seslerini de duyamayacağız ama bu güzelliklerin değerini daha çok anlayacağız.

  Doğanın, doğal güzelliklerin yaşamımızdaki yerinin ne kadar önemli olduğunu anımsayacağız.

  Bu özlemler yumağı, bize insani değerlerimizi hatırlatacak. Hoşgörüyü, iyilik dolu yürekleri çoğaltacak. Korona ile başlayan yardımlaşmanın, dayanışmanın erdemine varacağız.

  Yoksul, yardıma muhta

(Dikkat; bu yazıda yanal reklam uygulaması bulunmaktadır ama kafaya takmayın)

            Bir aydır bir milimin 0,000125 büyüklüğündeki bir virüsün ev bazlı toplama kamplarındayız. Bu tecrit ne kadar sürer diyenler için dört ayrı stratejik analiz yazısı yazdık; bu bir korku ve endişe üzerinden zihniyet değişikliği istihsali stratejisi olduğu için..

            Gayri hafta içinden bir haftasonu yazısı yazalım; madem bu cumartesi – pazar da sokağa çıkma yasağı var. Geçenkine hazırlıksız yakalanmıştık amma bu defa cephaneyi bol tutacağız🙂 Malûm, evdeki cepheyi muhkem kılmak için..

            38-40 yıllık Öğretmenim olan ve 7’den 77’ye ‘oku’maktan, ‘öğren’mekten ve ‘yaz’maktan milim şaşmadan ilerleyen Sabahattin Gencal’ın 12 Nisan tarihli “Mutluluğa Uçuran Sevinç Kanatlarının Balmumu Kederdir” yazısıyla birkaç yaşıma daha girdim.

            Demiş ki Kierkegaard: “Anksiyete en iyi öğretmenimizdir. Gereğince endişeli olmayı öğrenmiş olan kişi en önemli şeyi öğrenmiş demektir.” Ya Rollo May:

• “Keder sevincin doğumunun ön koşuludur.” 
• “Sağlıklı kederi hissedebilenler, çoğunlukla aynı zamanda en yoğun haz ve sevinci de yaşayanlardır.”
• “Mutluluğa uçuran sevinç kanatlarının balmumu kederdir.”

  Ben de “O kadar Müslüm dinlediğim halde hep niye gelecekten bu kadar umutluyum diye

  düşünürdüm. Heyecanın ve endişenin motive edici yönlerini duymuştum ama kederi hiç. Neka ilginç! Ki hazretin ‘Ölüyorum Kederimden’ şarkısını dinledikçe şarj oluyor ve acayip oranda doluyordum” diyerek teşrihe çalıştım. Burdan damar aramayı sürdürelim.

              ‘Kulaktan alınan narkoz’ olarak tariflenen Müslüm Baba şarkılarının “Ölüyorum Kederimden” gibi 80 öncesi olan modelleri ciddiyet ve derinlik olarak ölümcüldür. 90’ların ikinci yarısına kadar da bu isyan tınıları Müslümcü Hareket’in örgütlenmesinin kilometre taşlarını oluşturmuştur. Sonrasını saymıyoruz.

              Kocaeli Türk Ocağı Başkanıyla TV 262’de “Huzur-u İsyan” programları yaptık. Arabaların arka camına “Huzur İsyandadır!” çıkartmaları asma kampanyası bile başlattık. Niçin: Direniş için.. Kime: Hayata.. Neyine: Acılarına ve sıkıntılarına, haksızlık ve adaletsizliklerine.. Neden: İnsan olduğumuz ve insanlığa yüklenen ilâhi misyona aykırı davrananlara isyanla vazifelendirildiğimiz için..

              İnsan kötülüğün içinde iyiyi murat eder. Rahatlığın ziyadeleşmesinin ardından başımıza bir felâket gelir. Fakat “Her zorlukla beraber bir kolaylık vardır²” (İnşirah 5). Çok neşeli bir günün ardından ağlamak, dert ve kederi bol bir günün arkasından gülümsetici bir olaya denk gelmek yüksek ihtimaldir.

              Keder sizi öğütmez, sağaltır. Ve Müslüm Gürses de bir müsekkindir.[1] Onu dinlemekle arınırsınız; dertlenmez tam tersine içinizdeki kederi bir şekilde ifadelendirebildiğiniz için kendi kendinizi zehirlemekten kurtulursunuz. Yüzleşmek herkese iyi gelir ve sonrası için cesaret verir.

              Halka hizmet meyanında isterseniz bir haftasonu buketi sunalım: İtirazım Var, Ne Fayda, Beterin Beteri Var, Maziden Biri, Tanrı İstemezse, Benim Kaderim, Kalleş Dünya, Aşklarda Pazarda Satılır Oldu, Vefasız Alem, Ben Senin Kulun muyum? Efkârlıyım, Kalbine Sor, Gözünden Tanırım Dertli İnsanı, Unutamazsın, Anlasana, Bu Şehirde Yaşanmaz.

              Müslüm dinlemekle dinden çıkmazsınız, zaten yaşantınıza bakılırsa ortaya karışık. Din, akıl işidir; sorgudur, eleştiridir. Hem herşeyi hem kendini.. Dünyaya oyun oynamaya geldiğini düşünenler yavaş yavaş misketlerini toplayabilir. Çömlek patladığında şaşırmayın ha; tam da filmin en heyecanlı yerinde.

              İnsan niye var ve İmalâtçısından ne kadar haberdar? “Her gün isyanım var kadere” diyen bir adam aslında bizi eve tıkan ve ölümsüzlük hariç her işe yarayacağı söylenen bir çip karşılığı yapay zakâ gibi yaşatan / yaşatacak olan bir kader Allah’ın hükmü müdür, Allah rolündeki kulların diğer kullara kader üretmesi midir? Kader mi imanın şartıdır yoksa ölçü ve dengeyi yahut yasayı (Kamer 49), Furkan 2, Mürselât 23,  bozanlara karşı duruş mu?   

              Ne denmişti şarkının altındaki yorumda: “İçimden yanık kokuları geliyor Babaaa!”

Son günlerde Dünyanın üstüne kara bir bulut gibi çöken, binlerce insanı öldüren Kovid-19 ‘a karşı önleyici ve tedavi edici ilaç ve aşı ihtiyacının tartışılır olması, beni Aydınlar Ocakları Şura sonuç bildirgelerini gözden geçirmeye sevk etti. Sonuçları itibariyle Dünyaya yeni bir düzen getirmeye aday olan bu biyolojik savaş ve büyük tehlikenin genç veya yaşlı demeden herkesi öldürebileceğini yeni yeni fark ediyoruz. Hala fertler arasındaki -sosyal mesafe değil- fiziki mesafeyi bile ayarlayamadık.

Son yapılan şuralarda; yerli ve milli ilaç sanayinin geliştirilmesi, yabancıların eline geçmemesi, aşı geliştirici kapatılmış veya fonksiyonlarını yitirmiş sağlık kuruluşlarının canlandırılması konularına sonuç bildirilerinde yer verildiğini memnuniyetle gördüm. İlaç ve aşıda dışa bağımlılığın giderilmesi üzerinde bilhassa durulmuştur. Bunun yanı sıra, GDO’lu ürünlerin açıkça satışlarının önlenmesi, kanser ve gıda zehirlenmesi, çevre sorunları, yolsuzluk, sanayi kuruluşları ile bankaların özelleştirilmesi daha doğrusu yabancılaştırılması, ithalat yerine üretime destek verilmesi, tüketim eğilimdeki davranış bozuklukları ve israf, tarım ve hayvancılığın sorunları, bu alanların yabancıların eline geçmesi, tohum ve betonlaşma, varlık fonu ve fonların yanlış kullanımı, gençliğe yönelik uyuşturucu terörü, sığınmacı sorunu, İHA ve SİHA üretimindeki başarılar, yerli ve milli harp sanayii ürünlerinin çeşitlendirilmesi, milli güvenlik ve bölücü ırkçı terörle ve terör örgütleri ile mücadele, çocuklarımıza yönelik internetteki saldırılar ve 142’yi bulan intiharlar, aile yapımıza yönelik saldırılar ve sorunlar, kadına şiddet, artan boşanmalar, işlenen cinayetler, eğitimin sorunları ve eğitimin milliliği, yap-işlet-devret şeklinde Türkiye’ye kurulan tuzaklar, milli davalarımız, dış politika sorunlarımız, haksız ve belgesiz Ermeni iddiaları, Ortadoğu’da önümüze çıkaran tuzaklar, Türkçeye saygı ve yer adlarımız, Türk Dünyası, Cumhurbaşkanlığı hükümet sistemi, hukuk devleti, kooperatifçiliğin desteklenmesi, geçmişteki başarısız terörle barış ve açılım süreçleri gibi birçok konuda tespit ve teklifler ortaya koymuş olmaktan mutluluk duyarız. Böylece alışılmış, basmakalıp birtakım ezberler ve soyut ifadeler aşılarak somut gerçekleri ele almaktan çekinilmemiştir. Şuralarımız; saatler süren salon toplantıları olmamış, sosyal ilişkilerin geliştirildiği, değişik sorunların ele alındığı, sohbet fırsatlarının doğduğu, fikir alışverişi ve bilgilenmenin öne çıktığı, çevrenin tanıtıldığı, ziyaretlerin yapıldığı, zaman zaman musiki ziyafetlerinin de yer aldığı birliktelikler olmuştur. Bugüne kadar 49 şura düzenledik. 50.Şurayı malum virüs saldırısı dolayısıyla Giresun’da yapamadık ve Ekim ayına tehir ettik.

Bugüne kadar düzenlenen şuralarda üstün gayret gösteren, ev sahipliği yapan bütün Ocaklarımızın değerli yöneticilerine ne kadar teşekkür etsek azdır. Onlarla daima gurur duyuyoruz. Bu vesile ile Allah’ın rahmetine kavuşan dost ve arkadaşlarımızı, hocalarımızı da saygı ve rahmetle anıyoruz.