Basar gözün
görmesi. Gözün görme hassası / özelliği. Gözün varlıkları, varlık âlemini,
eşyayı / şeyleri, maddi / madde âlemini görmesi. Maddeyi gören bakış. Bakar ama
baktığı, gördüğü şeyin mahiyetini / içyüzünü kavrayamaz. Sadece dış görünüşü
algılar. Ona göre bir yargıya varır. Fakat tam olarak gerçeğe ulaştığı
söylenemez. Basar; görme işlemini yapan uzuv ve organ. Kısaca görme gücü.

     Basiret ise,
hakikatin kalple hissedilip anlaşılması. Kalp gözüyle görmek. Bir şeyin
içyüzünü kavramak, anlamak ve derk edip idrak etmek. İleriyi görüp ona göre
davranmak. Derin bir seziş hali. Hakikati / gerçeği kalple hissedip anlayabilme
kabiliyeti / yetisi. Kalpdeki varlığın hakikatlerine varmayı sağlayan kutsi /
kutsal, potansiyel bir kuvve / güç. Kısaca feraset / seziş. İnsana ibret
alacağı algıyı sağlayan duygu. İleriyi gören, gösteren ince bir biliş vasfı.

     Gelelim sadede:

     Madde basar / baş
gözüyle, mana kalp gözü / basiretle görülür. Baş gözü maddeyi, kalp / basiret
gözü manayı görür. Çünkü sadece akıl gözüyle yola çıkanlar; vehim, şek, şüphe
ve kuruntulara düşmekten kurtulamazlar. En yüksek gerçeklere doğru ancak,
akıl-kalp ittifakı / birliği ve ikisinin birbirine destek olması ile yola
çıkmalı. Ki basar resmi görürken, basiret de ressamı, basar binayı görürken,
basiret de mimarı görsün.

     İnsanın maddi gözü
olduğu gibi, bir de basiret denen akıl, kalp ve ruh gözleri vardır. Basar;
görme işlem ve gücünü ifade ederken, basiret; görülenin batinî / iç yönünü yani
o şeyin hikmetini, gayesini, yapılış maksadını gösterir. Basar; bakılan şeyin
ne olduğunu pek kavrayamaz.  Gerçeğin /
eşyanın hakikati, ancak kalbin basiretiyle mümkün olur. Çünkü basar; kalbin
dışa açılan penceresidir. Görüş ve görmeyi sağlar. Basiret ise kalbin iç
gözüdür. Her gören insan basar sahibidir. Fakat her gören basiret sahibi
değildir.

     Basar / göz;
varlıkları, varlık âlemini / eşyayı / şeyleri yani maddi ve madde dünyasını
görürken; basiret / mana, akıl, kalp, feraset, iç gözü ve kalp gözü ise, maddi
zuhur ve oluşun hikmet, maksat ve gayesini bilmez, anlamaz, idrak etmezse; o
bakış insan bakışı değildir. Maddi bakış, maddeyi gören bakış; manevi bakışa
vesile, basamak ve delil olmazsa; o boş bir bakıştır. Manasız, kalpsiz, gayesiz
bir nazardır. Evet, maddi bakış, manevi görüşten mahrum ve yoksun ise, kalp
gözü kör demektir. Yani o göz manen kör, kalben âmâdır.   

     Basar kitabı
görürken basiret de yazarı görmeli. Bir insan kitapta yer alan harf, kelime ve
cümleleri görüp de okuyamıyor ve anlamıyorsa; basarı var fakat basireti yok
demektir. Çünkü okuma bilmeyenler için, kitaptaki harfleri görmek bir şey ifade
etmez.

     Basar yaratılanı
görüp de, basiret Yaratanı görmezse; o bakış eksik ve noksandır. Kabukta kalıp
özü görmemektir. Evet, maddeye bakıp da manasına, yani ortaya konuş hikmetine;
yapılış gayesine, faydasına, lüzumuna ve maksadına muttali olunmamış / bu
hususta bilgisiz kalınmış ise, bu bakış; ikizinden yani manasından mahrum ve
yoksun oluşun resmidir.

     Bu durum fiilde
faili, nakışta nakkaşı, resimde ressamı, yazıda yazanı, yapıda yapanı
görmemektir. Basiretsiz basar sahibi olmaktır. Kaldı ki, insanın diğer
yaratılmışlardan asıl farkı ve gerçek üstünlüğü; görünende görünmeyeni görmek,
her şeyin var ediliş sebebini bilmek, bulmak ve anlamaktır.

     Çünkü insan
dünyaya sırf bakmak için değil, görmek için de geldi.

     Çünkü insan
dünyaya sırf bilmek için değil, bildiğini anlamak için de geldi.

     Çünkü insan
dünyaya sırf anlamak için değil, anladığını hayata geçirmek için de geldi.

     Çünkü insan
dünyaya sırf durmak, kalmak için değil, uzun sefer hazırlığında bulunmak için
de geldi. Dünyaya sırf dünyayı anlamak için değil; onun şahsında kendini
bilmek, bulmak, idrak etmek için, yani fiilde faili / yapılanda yapanı, nakışta
nakkaşı / işlenen nakışta nakşı işleyeni, resimde ressamı / resmi yapanı,
bestede bestekârı / besteleyeni; yani tüm bunlara baktığında, o aynalarda
görünen, aynalara yansıyan Müsebbibü’l-Esbab / Sebeplerin Sebebi’nin yani Yüce
Yaratıcı’nın da farkına varmak için dünyaya getirildi.

Başkanlığınıza
göndermiş olduğum 15.02.2021 tarihli yazımda, geçen hafta Cuma Namazını
Balıkesir’de bir camide kıldığımı ve cami imamının ilk 4 rekât sünnetten sonra
2 rekât Cumanın farzını kıldırıp, tespih de çekmeden camiden çıkıp gittiğinden
bahsetmiştim.

            Bu hafta da Cuma Namazını hayırlısı
ile yine Balıkesir’de ve ayni camide kılmak nasip oldu. Bu cami oldukça büyük
bir cami. İmam Efendi yine bir hafta önceki gibi, Cuma’nın farzını
kıldırdıktan sonra tespih de çekmeden, namaz kılmaya devam eden cemaatin arasından
kıvrıla kıvrıla geçerek camiden çıkıp gitti. Bu durumun bugüne kadar bize
öğretilenlere uymadığını, aynı zamanda diğer vilayetlerdeki uygulamalar arasında
farklılık bulunduğunu arz etmiştim.

            Değerli Başkanım, ben sade bir
vatandaş olarak bildiklerimi ve gördüklerimi sizlere arz ediyorum. Şahsen bu
gibi farklı uygulamalar beni çok rahatsız ediyor ve üzüyor. Düşünebiliyor musunuz?
Cuma Namazı kılmak üzere, İmam Efendinin arkasında saf tutmuşuz, bir de
bakmışız ki İmam Efendi 2 rekât farzı kıldırdıktan sonra, daha cemaat namaza
devam ederken, ortadan kaybolmuş gitmiş. 
Sizce bu uygulama da bir yanlışlık yok mu? Yapılan hareket birlik ve
beraberliğe uyuyor mu?. Bu Cuma günü, haliyle namazı 16 rekât olarak kıldıktan
sonra çıkışta, bu durumu imam efendi ile görüşmek istedim. Fakat birde baktım
ki imam efendi yerinde yok.  İmam efendi Camiyi
çoktan terk etmiş gitmiş. Böyle şey olur mu Allah aşkına.

            Çocukluğumuzdan itibaren bize hep Dini’nin
birlik ve beraberlik dini olduğu hususu öğretildi. Şek ve şüphe yoktur ki
öyledir. Fakat son bir yıla yakın bir zamandan beri salgın hastalık sebebiyle
alınan tedbirler meyanında vilayetler arasında, hatta aynı vilayet dâhilinde
bulunan camiler arasında dahi farklı uygulamaların yapıldığı
görülmektedir.  Bu suretle dinimizdeki
birlik ve beraberlik prensibinin bozulduğu hususu izahtan varestedir. Sadece zamandan 3 – 5 dakika tasarruf etmek
gayesiyle böyle bir yola tevessül etmenin ne derece doğru olduğu hususunu
takdirlerinize arz ediyorum.

            Acizâne kanaatime göre, bu husustaki
birliği temin edecek olan yegâne kuruluş Başkanlığınızdır. Alınan kararlara
mesnet teşkil eden sebep ve gerekçe her ne olursa olsun, alınan bu kararları
haklı çıkaramaz. Dolayısıyla alınan kararda isabet yoktur. Yapılan bu
uygulamanın GÜNAHI ve VEBALİ tamamen Başkanlığınıza ait olacaktır.

Muhterem Başkanım
keyfiyeti takdirlerinize arz eder, Cenab-ı Allahtan hayırlı günler niyaz
ederim. 

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ı üç konuda tanımla deseler hafızamda şu
üç özelliği canlanır.

1-     
Her seçimden sonra Balkon Konuşmaları,

2-     
Çılgın projeleri,

3-     
Müjdeli Haberleri.

Balkon Konuşmaları:
İktidara geldiğinin ilk dönemlerinde her seçimden sonra balkon konuşmaları
yapar, kendisine oy vermeyenlerin de gönlünü alarak: “Kimsesizlerin kimsesi olacağını” her konuşmasında tekrarlardı.

AKP seçmeni taban yapıp, belli bir yüzdeyi tutturunca
zamanla balkon konuşmaları yapılmaz oldu. Çünkü artık ihtiyaç kalmamış, nasıl
olsa her seçimi tek başına kazanması için yeterli seçmen sayısına ulaşılmıştı.

***

Çılgın Projeler: Aslında
çözüm süreci de onlar için bir Çılgın
Proje’ydi ancak akıbeti başarısızlıkla sonuçlanınca, Cumhurbaşkanının
tabiriyle adı devlet projesi olarak kaldı. CHP bu projeye katkı sunmak
istiyordu, başaracaklarından o kadar emindiler ki, kendilerine: “gölge etme başka ihsan istemez” cevabı
verildi.

Gelelim projenin esas çılgınına: Yandaş Medya, bir hafta süreyle
Cumhurbaşkanının açıklayacağı çılgın projenin reklamını yaptı. Gazetelerin
birinci sayfaları, köşe yazarlarının konu başlıkları, televizyonlar hep bu çılgın
projeden bahsediyordu ancak projenin ne olduğu yazılıp söylenmiyordu. Nihayet
projenin açıklanacağı gün ve saat geldi, vatandaşlar televizyonlarının başında
ve Sayın Cumhurbaşkanı, etrafında gazeteci ordusuyla sürpriz çılgın projeyi
açıklamaya başladı.

Evet, İstanbul’un Trakya kesimine boğaz trafiğinin yükünü
hafifletmek için bir kanal açılacaktı ve Adı: “Kanal İstanbul” Türkçe yazım kuralına göre İstanbul Kanalı. Yapılma gerekçesi ise hem boğazın trafiğinin
azaltmak, hem de açılacak kanal üzerinden para kazanmak.

Bu kanal sonradan yapılır mı bilemiyorum ama bilinen bir şey
var ki, henüz kanalın nereden geçeceği tespit edilir edilmez, etrafındaki
arsalar Katar’lılara pazarlanarak o paralar çoktan kazanılmıştı bile.

Olay günlerce tartışıldı, ilim adamları, çevreciler, köşe
yazarları ikiye bölündü. Bir kısım şiddetle karşı çıkarak; İstanbul’un su
havzaları elden çıkar, ilerde olacak depremlere davetiye çıkarır gibi sebepler
söyleseler de Cumhurbaşkanı bu projenin yapımında kesin kararlı görünüyor.

Bunun yanında yeni gündeme taşınan Ay’a iniş projesi.
Cumhurbaşkanı Erdoğan: “2023
sonunda yakın dünya yörüngesinde ateşleyeceğimiz kendi milli ve özgün hibrit
roketimizle Ay’a ulaşarak sert iniş gerçekleştireceğiz.” Dedi.

  Aslında uzay projesinde
Mustafa Kemal Atatürk her ne kadar: “İstikbal
Göklerdedir” sözüyle hedef belirlemiş olsa da Türkiye’nin ekonomik şartları
uzay çalışmalarına yeteri kadar bütçe ayrılmasına fırsat vermiyordu. Bu gün
ayırabilir mi derseniz, fert başına düşen milli gelir 13 000 dolarken ay’a
ulaşamamışız, bugün 8 000 dolara düşen milli gelirle nasıl gerçekleşir bu proje
anlamakta zorlanıyor insan. (Fert başına
düşen milli gelirleri elli binlerde olan Almanya ve Japonya’nın bu konuda hiç
sesleri çıkmadığına göre onların çılgın projeler üretecek beyinleri olmasa
gerek.)

Eskiden ne ile yapacaksınız bütün bunları denildiğinde: “paramız var yaparız” derlerdi. Doğru o
günlerde para vardı çünkü özelleştirilecek kamu kaynakları vardı ve acımadan
hepsi satıldı, kazanılan paralar gerekli yerlere mi yatırıldı derseniz maalesef
hayır hepsi beton ve asfalta gömüldü.

Bu gün ise bırakın vadesi gelen dış borç ödemeyi, o borcun
faizini ödemek için yeniden borç arıyoruz.

Halk, gittikçe yoksullaşıyor, intiharlar, soygun ve
cinayetler bunların en bariz örnekleri değil mi? Artık iktidar milletvekilleri
çarşıya pazara çıkamıyor çıksa halk yakasına yapışacak.

***

Müjdeli Haberleri: İstanbul Kanalında medya ve basının tutumu ne
ise, Karadeniz de bulunan Doğalgaz olayında da aynısı yapıldı. Bir hafta
evvelinden açıklanacak müjdeli haber zihinlere nakşedilmeğe başlandı. Atalarımız
her ne kadar: “Uzaktaki su acil
susuzluğu gidermez.” Dese de, millet olarak bir hafta boyunca 2023 yılından
sonra çıkarılması düşünülen 320 milyar metreküplük Doğalgazın sevinciyle mest
olduk.

Cumhurbaşkanı tarafından ikinci
bir müjdeli haber verileceği geçtiğimiz hafta duyuruldu ancak, GARA’dan gelen 13
şehit haberi bütün Türkiye’yi yasa boğdu.

Hernekadar bu planın,
Cumhurbaşkanına ait olduğu söylense de başarısızlıkla sonuçlanınca, Çözüm
Sürecinde olduğu gibi devlet planına dönüştü.

Gara operasyonunda şehit olan 16
askerimize Allah’tan rahmet, yaralılarımıza şifalar dilerim.

Sağlıklı kalın.