Söz verdiğim gibi bugün uzaktan belediye yönetimi, hizmeti
sistemini, Yalova Belediyesi’nin Zambak sistemini anlatacağım. Proje değil,
sistem. Yeni seçilen belediye başkanı kaldırıncaya kadar tıkır tıkır işlemiş.
Yakup Bilgin Koçal 1999’da Yalova’ya belediye başkanı olmuş. Makamına gelen
kutlama çiçekleri solmadan deprem felaketiyle karşılaşmış. Yıkım yeni bir
yapımın tohumudur demiş ve yeniden tasarıma, hani re-engineering dedikleri işe
girişmiş. İki soru sorduk diyor:

-Kurumu nasıl daha verimli çalıştırabiliriz?

-Rüşveti, torpili, her türlü ayrımcılığı ve partizanlığı
nasıl yok ederiz?

Bu amaçlar için bir takım kurmuşlar. Yoğun teorik eğitim ve
danışmanlık hizmeti almışlar. Yönetim biliminde ortalık moda kelime ve
kavramlarla kaynar. Toplam Kalite Yönetimi, Süreç Yönetimi (ki Toplam
Kalite’nin de taşıyıcı kolonudur) ve benzeri derinliklere dalmışlar ve
boğulmadan çıkmışlar. Bu sözlerden bir öz çıkarmak için kolları sıvayıp işin
içine girmeniz gerekir. Bir eliniz fiilde, bir eliniz kütüphanede olmalıdır.
Marifet pratikle teoriği birleştirmektir. Yoksa tek başlarına bunların ikisi de
işe yaramaz.

 İlk adım sistem
analizi. Koçal bu işleme, “mahsusun makule tercümesi” diyor. İsterseniz buna
tikelin genele çevrilmesi, isterseniz tüme varım, isterseniz gözlenen, elle
tutulanı genelleştirip teoriyi, tasarımı çıkarmak deyin. Bilgisayar
mühendisleri ve işletmeciler sistem analizi derler. İşin kalbidir.

20 kat verim artışı!

Belediye’ye gelen bütün müracaatların, akış diyagramını
çıkarmışlar. Yani Al-Harezmi’nin algoritmalarını hazırlamışlar. Vatandaşın da
başkasının da “iş takibi”ne gerek kalmamış. Sadece taleplerin alındığı noktalar
kalmış. “Hizmet Masaları dışında hizmet üreten tüm birimleri kurumun mutfağı
kabul edip, vatandaşla irtibatı kesilmiş oldu.” diyor başkan. 359 tip dilekçe,
164 tip şikâyeti ve bunların her birinin nasıl akacağını, nerelerden geçip
nasıl sonuçlandırılacağını tanımlamışlar. Böylece aynı işler her zaman aynı
şekilde sonuçlanır hâle gelmiş. Weber’e göre de devlet, algoritmalar demektir.
Bana başka, ona başka sonuç veren devlet devlet değil, çürümüş, keyfî
saltanattır.

2004’te Koçal görevi bırakmış fakat 2009’da tekrar seçilmiş
ve sistemi tamamlamış. Sonra bakın neler olmuş: “Verim %2000 arttı” diyor.
Nasıl ölçtü bilmiyorum ama buyurun size bazı ölçmeler: 40 günde verilen inşaat
ruhsatı 82 saatte verilir olmuş. İskân verilmesi 30 günden 70 saate düşmüş. Bir
ayda verilen imar durumu, bir saatte verilebilmiş. Bütün hizmetlerin ortalama
tamamlanma süresi 20 günden 25 saate düşmüş. 
Bu son rakamları verim ölçüsü alırsanız 20 x 24 / 25, gerçekten %2000
gibi bir sonuç çıkıyor. (Abartmayalım, %1920 ediyor!)

Mutluluğun resmi

Vatandaşın hissettiği değişiklikler şöyle sıralanıyor: Kamu
binası ihtiyacı yarıdan aza düşmüş. Torpil, rüşvet, partizanlık, ayrımcılık
fırsatları yok olmuş. Bilgisayara iltiması programlamayı unutmuşlar anlaşılan.
Ve personelin %70’i evden çalışmaya başlamış.

Koçal daha bir dizi olumlu değişiklik sayıyor. Bazılarını
tam kavramak için tekniğe girmek lazım. Belki en önemlilerinden biri, vatandaş
memnuniyetinin objektif biçimde ölçülebilmesi. Bu yolla pürüz çıkarabilen noktalar,
algoritma değişikliğiyle, akışın farklı yönlendirmesiyle yok edilmiş. Böyle
sistemlerin en güzel taraflarından biri de personelin kendi kendisini
ölçebilmesi ve verimini diğer arkadaşlarınınkiyle karşılaştırabilmesidir. Bu
çalışmanın mükemmele yaklaştırılmasında en güzel metotlardan biridir. Ceza
vermeden, azarlamadan, bağırıp çağırmadan, gittikçe daha verimli çalışan,
üstelik işini de iş arkadaşlarını da seven ekiplere kavuşursunuz. Biliyorum;
bir zamanlar ben de yapmıştım.

Demokrasi ve toplum sermayesi

Fakat her şeyi programlayamıyorsunuz, algoritmaya
sokamıyorsunuz. Pek güzel bir misal veriyor başkan. Aynı zamanda bir demokrasi
uygulaması. Yalova’nın Rüstem Paşa Mahallesi’nde Mahalle Meclisi, 16 yatırım
talep etmiş. Belediyenin bunların hepsini birden gerçekleştirecek kaynağı yok.
O halde bunları bir öncelik sırasına sokmak gerek. Kime sormalı? Talep edenlere
sormak en iyisi. 16 projenin de maliyetlerini çıkarmışlar ve toplam bütçeyi de
vatandaşa açarak sormuşlar: “Sizce bunlardan hangilerini yapmalıyız?”

Sonucu Başkan Koçal anlatsın: “…yatırımların öncelik
sıralamasının belediyenin web sitesi üzerinden vatandaş tarafından yapılmasını
istedik. Evlerinde, işyerlerinden internet bağlantısı olanlar buralardan,
imkânı bulunmayanlar ise, o tarihlerde internet şimdiki kadar yaygın olmadığı
için, mahalle içinde birkaç noktaya yerleştirdiğimiz kiosklardan yararlanarak
tercihlerini yaptı. Beş bin civarında seçmeni bulunan mahalleden 3635 kişi
e-demokrasi uygulamasına katıldı. Gezi alanı, çocuklar için mini halı saha ve
yol gibi toplam dört yatırım öncelik aldı ve gerçekleştirildi.”

 Kuzey İtalya’yı zenginleştiren toplum sermayesi ve demokrasi
hikâyesine yurdumda şahit olabileceğim kaç yer vardır? Merak edenler Kuzey
İtalya örneğini “Alt Akıl- Aptallar ve Diktatörler” kitabımdan okuyabilirler.
Fakat aynı zenginleşme Güney İtalya’da olamıyor. Çünkü orada tepeden aşağı
iletişim, mafya, tepede büyük adamlar ve aşağıda onların küçük adamları hâkim.

Bir sonraki seçimle başkan değişmiş ve işleyen sisteme
2014’te son vermişler. Niçin? Bilmiyorum. Belki bir sebebi vardır ve söylerler.
Hâlbuki Devlet Personel Daire Başkanlığı, 2013 yılında Yalova örneği üzerinden
bütün ülkede uygulama kararı almış. Olmamış.(Alıntı: https://millidusunce.com/)

Cinsler, renkler, eşya ve fikirler arasındaki farklılığın,
bir zenginlik, bu zenginlikte bir hikmet olduğu düşünülmesi gerekirken, birer
kavga sebebi yapılması çağımız düşünce sistematiğinin bir hastalığı olsa gerek.
İyinin karşısında kötünün, gecenin karşısında gündüzün, dişinin karşısında
erkeğin bulunması; bir ayettir, bir ilimdir, bir mucizedir, insan türünün
kaderidir. Bunu düşünen, sorgulayan beyinler idrak edebilir; tabii, ahlakın
yüksek, niyetin samimi, tefekkürün derin, yöntemin doğru olması şartıyla.

İnsanlar meşgul olsun, oyalansın; hatta biraz da kavga
etsinler diye ortaya konan oyuncaklardan, ilan edilen günlerden biri de 8 Mart.
Adı, Emekçi Kadınlar Günü. Son zamanlarda adını değiştirdiklerini görüyorum:
Dünya Kadınlar Günü.

Ne yapılıyor bu günlerde? Sanki değersizmiş gibi, kadının
değeri daha yüksek sesle ifade ediliyor, kadınlar kendini ispatlama, erkekler
kadınlara karşı şirinlik yapma yarışına giriyor. Kanunlar hatırlatılıyor,
kadına karşı şiddet ve kadın mağduriyetiyle ilgili haberler bolca, ajite
edilerek veriliyor, siyasiler oy devşiriyor, kapitalist düzenin egemenleri de
bir şekilde keselerini şişiriyor. Daha da ileriye gidilerek, cinsiyetçilik
perspektifiyle, erkeklerin canavar ruhlu yaratıklar olduğu tezi işleniyor;
cesaret bulan cüretkârlar, evliliğin ve aile kurumunun gereksizliğini, karşıt
cinslerin kuralsız birliktelik özgürlüğüne kimsenin müdahale etme hakkının
olmadığını haykırabiliyor.

Ortada, kadınlara karşı yapılan bir haksızlık ya da zulüm
denecek sorun varsa, bu konu ortaya böyle konmaz ve böyle tartışılmaz. Usul
olmayınca vusul gerçekleşmiyor. Zulüm, şiddet, haksızlık; cinsiyet temelli bir
sorun değil, ahlak temelli bir sorundur; insani değerlerin düşüklüğünün, inanç
yapısının çürüklüğünün, dünyevileşme ihtirasının yüksekliğinin, bencilliğin,
sadistliğin, megalomanlığın hayat tarzı haline gelmesinin ürünüdür.

Şiddete maruz kalanlar sadece kadınlar değildir. Bu toplumda
çocuklar, yaşlılar, meramını anlatamayanlar, sistemin ötekileştirdiği herkes,
bir nedenle, şiddete uğramaktadır. Şiddet, insani değerlerden yoksun, ahlakı
düşük insanların egemen olduğu toplumlarda genel bir olgudur. Cinsiyet temelli
bir şiddeti gündemde tutmak, şiddeti daha da körükler, cinsiyetçiliği doğurur.
Cinsiyetlerin karşıtlığı ve çatışması, kazanılması gereken hakkaniyet
mücadelesi ve hedefinden bizi uzağa düşürür, mahrum bırakır. Sorunların
hallindeki zaman, zemin, perspektif ve yöntem yanlışlığı, haklıyken haksız
duruma düşülmesi sonucunu doğurur.

Asla, kadınlara yönelik şiddetin meşruluğunu savunuyor
değilim. Yaşadığımız evrende, gücü yetenin, gücü yetmeyene şiddet uyguladığı
genel doğrudur. Kadınlar da gücü yettiğine şiddet uygulayabilmektedir. Çöpe
atılan ceninler, cami veya duvar diplerine bırakılan yeni doğmuş çocuklar hangi
duygunun eseridir? Ağlayan çocuğu susturmak için kullanılan insanlık dışı
yöntemler, neyle izah edilebilir? Kıskançlık histerisine tutulan kadınların,
intikam duygusuyla kocalarına karşı sergiledikleri tavırlar veya onları
cezalandırma yöntemleri, hangi ahlaki ilkeye uyar?

Kadını Allah yaratmıştır, erkeği de yaratmıştır. Allah,
hayvanı da yaratmıştır, bitkiyi de yaratmıştır. Her biri can taşır, değerlidir.
Her canlı birbirine lazımdır. Hiçbiri, bir diğerinden daha değerli ya da
değersiz değildir. Kimse, kimseye şiddet uygulayamaz, zulmedemez. Bir türün ya
da cinsin, haklarını ön plana çıkararak, diğer cinse karşı haksızlık yapması da
bir şiddettir, zulümdür. Bu sokak, çıkmaz sokaktır. Yapılması gereken, her tür
ve cinse karşı değerbilir olmaktır, şiddete karşı olmaktır. Kadınlar Günü’ne
karşı değilim; teklifim, kadirşinaslık veya değerbilirlik adına bugünün “Dünya
Kadirşinaslık Günü” adıyla bir basamak yukarıya taşınmasıdır veya bu isimle
yeni bir günün ilan edilmesidir.

“Pişmiş aşa, su katılmaz.” sözü, genel bir ilkeyi ifade
eder. Alışverişlerde de başlamış bir sürece müdahale etmek, fesat karıştırmak, ticari
ahlaksızlıktır. Bu tip davranışların, bir şekilde müeyyidesi kanunlarda
mevcuttur. Bizim kültürümüzde söz bölünmez, ticaret bozulmaz, istenen kızın
fikri çelinmez, aşka ihanet edilmez.

Ailelerin dağılmasında, özellikle kadına yönelik şiddette
aile birlikteliğine fesat karıştırılmasının önemli bir sebep olduğunu
görüyorum. Mademki her türlü fesat ahlaksızlıktır, suçtur; bunun da kanunlarda
bir karşılığı olmalıdır. Kurulu aileye fesat karıştıran, aile düzeninin ve
huzurunun bozulmasına yol açan dışarıdan kişiler, bu davranışlarının cezasını
mutlaka çekmelidirler. Çok kere aile bireyleri mağdur olmakta, ancak aileye
fesat karıştıran kadın ya da erkek, işin içinden sıyrılmaktadır. Toplumsal
huzurun sağlanması için, aileye fesat karıştıranların cezalandırılmasıyla
ilgili yazılı yasalara acilen ihtiyaç olduğunu düşünüyorum. Kadın veya erkeğin
ihanetine sebep olan, bunu körükleyen kişiler de kişiyi tacizde, haneye tecavüzde
uygulanan cezalara benzer yaptırımlara uğrayacağını, yüz kızartıcı suç
işediğini bilmelidir. Bu müeyyideler, hem sosyal içerikli hem ağır olmalıdır.

Her bataklık, kendi sineğini üretir ve besler. Yanlışlıklar panayırında
alıcı da satıcı da birbirinden davacıdır. İlk ilikleme yanlışsa bütün düğmeler
yanlış iliklenir.

Temel sorun, ahlaki ve insani eksiklik. Son söz: Önce insan
ol, sonra ne olursan ol. 

Ene’nin bir yönü dine, diğer tarafı felsefeye bakıyor. O
ikilinin gereğini yerine getiriyor.

     Dine bakan yanı;
mahza ubûdiyetin / tam ve gerçek kulluğun menşei ve kaynağıdır.

     Yani ene, kendini
abd / kul bilir. Başkasına hizmet eder, anlar. Mahiyeti / içyüzü harfiyedir.

     Yani, başkasının
mânasını taşıyor, fehmeder.

     Dinin hakîmane
düsturu / belli bir hikmet ve gayeye yönelmiş prensiplerinden:

     “Ve in min şey’in
illa yüsebbihu bihamdihi.” (İsra: 44)

     “Hiçbir şey yoktur
ki, Onu övüp Onu tespih etmesin.” sırrıyla,

     Her şeyin, her
zîhayatın / hayat sahibi yani canlının netîcesi

     Ve hikmeti /
yaratılışından beklenen gaye ve maksat; kendine ait bir ise,

     Sâniine / Sanatla
Yaratan’ına ait netîce ve sonuçları,

     Fâtır’ına /
Yaratanına bakan hikmetleri / yaratılış gaye ve maksatları sayısızdır.

     Her bir şeyin,
hatta bir meyvenin, bir ağacın meyveleri kadar hikmetleri, neticeleri bulunduğu

     Mahz-ı hakikat /
gerçeğin ta kendisi olan düstur-u hikmet / aklî prensipler,

     Maksatlı düstur
nerede?

     Felsefenin: “Her
bir zîhayatın / canlının neticesi / sonucu kendine bakar

     Veyahut / ya da
insanın menafiine / menfaat ve faydalarına aittir.” diye,

     Koca dağ gibi bir
ağaca hardal / çok küçük tohumları olan bir bitki, bir meyve,

     Gibi bir netice
takmak; gayet / son derece mânasız, abes 

     Ve anlamsızlık
içinde gördüğü; hikmetsiz hikmet-i müzahrefe / süslü ve yalan sözler,

     Düstur ve
prensipleri nerede?

     Hiç mümkün ve
olası mıdır ki,

     Şu bekasız /
geçici dünya misafirhanesinde,

     Şu devamsız dünya
denen imtihan / sınav meydanında,

     Şu sebatsız /
kararsız arz / dünya denen teşhir-gâh / yeryüzü sergisinde;

     Bu derece bâhir /
apaçık hikmetler, yani herkesin bilmediği gizli sebepler varken;

     Bütün bunların
İlâhî gayeye uygunluğu, anlamsız olmayışı göz önündeyken;

     Bu derece zâhir /
görünen bir inayet / yardım mevcutken;

     Bu derece kahir /
üstün bir adalet ortadayken;

     Bu derece vâsi /
geniş bir merhamet / acıma, bağış ve şefkatin âsârı / eserleri karşımızdayken;

     Bütün bunları
önümüze koyan Mülkün Yüce Sahibi Allah’ın memleketinde görünen / mülk

     Ve görünmeyen /
melekût denen varlıklar âleminde;

     Daimî / sürekli
meskenleri / oturacak yerleri,

     Ebedî / sonsuz
sâkinleri / oturanları,

     Bâkî / daimî
makamları,

     Mukim / ikamet
eden / oturan ve yaratılan mahlûkları bulunmasın!

     Şu görünen hikmet
/ gaye ve maksatlar, inayet / yardım, adalet ve merhametin;

     Hakikat, asıl ve
gerekleri hiçe insin, olacak şey mi?

     Okul; mezunlarına
bir gelecek hazırlamasa; okula gitmek mânasız olmaz mıydı?

     Emekli olunamayacak memuriyete veya işe,
kim girmek ister?

     Mesleğinin icabını
yapacak bir ortam olmasaydı, Meslek Okulu’na giden olur muydu?

     Gideceği bir yeri
olmayan kimse, yola çıkar mı?

     Demek ki,
bugünler; yarınlar için,

     İşte, bu dünyanın
da Ahiret denen bir yarını var.

     Güzellik ve
çirkinliklerin sonuçlarının görüleceği bir Ahiret yoksa;

     Yapılan
müspet-menfî şeylerin karşılığının alınacağı, bir Ahiret / ölümden sonraki;

     Ebedî / kalıcı bir
hayat yoksa; dünyada iyi-kötü, güzel-çirkin, fayda-zarar sahibi olmanın;

     Hiçbir kıymet ve
değeri olmaz. Hayat mânasızlaşır!

     Oysa her yapılanın
karşılığının verileceği bir yer olmalı ki,

     İnsanın iyi ya da
kötü olması; bir anlam ifade etsin.

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın gösterişli bir
törenle açıkladığı İnsan Hakları Eylem Planı (İHEP) içinde, “acaba
muhalefet liderlerine ve muhalif gazetecilere saldırma hakkı diye yeni
bir hak mı getiriliyor?” diye düşündüm.

Öyle ya, CHP Genel Başkanı Kemal
Kılıçdaroğlu’na yönelik darp ve linç eylemlerinin failleri, İYİ Parti Genel
Başkanı Meral Akşener’in evine kadar gelen saldırganlar, İyi Parti il
yöneticilerine kalleşçe saldıranlar, Gelecek Partisi Genel Başkan
Yardımcısı Selçuk Özdağ’a silahlı sopalı saldırı yapanların hiçbiri ceza
almadı.

Muhalif gazetecilerin durumu da en az bunlar
kadar vahim.

Sadece 10 Mayıs 2019’dan bu yana Yeniçağ
yazarı Yavuz Selim Demirağ, gazeteci Sabahattin Önkibar, Korkusuz
Gazetesi yazarı Ahmet Takan, Yeniçağ yazarı ve İyi Parti Genel Başkanı
Meral Akşener’in basın danışmanı Murat İde, Yeniçağ yazarı Orhan
Uğuroğlu, KRT programcısı Afşin Hatipoğlu saldırılara uğradılar. Son
olarak da böyle namertçe bir saldırının mağduru gazeteci Levent Gültekin
oldu.

Bu olayların ortak iki yönü var. Gazeteci
mağdurlar tek başına iken, 5-25 kişilik grupların namertçe saldırılarına uğradılar,
muhtelif derecelerde yaralar aldılar.

İkinci ortak yön, bu olaylarda saldırganlar tespit
edildiler, sorgulandılar. Buna rağmen hiçbirine ceza verilmedi. Saldırganların
hepsi darp ettikleri, yaraladıkları gazeteciler kadar bile karakolda tutulmadan
serbest bırakıldılar.

Söylemeye dilim varmıyor ama bir üçüncü ortak
yön de saldırganların ülkücü veya MHP’li olduğuna dair deliller olması ve bu
saldırılara karşı MHP Genel merkezinden kınama yapılmaması idi.

Üstelik saldırıya uğrayan gazeteciler bu
saydıklarımdan ibaret değil. Bunlar kamuoyunca daha çok bilinen isimler.
Anadolu basınında da şiddet eylemleriyle sindirilmeye çalışılan çok sayıda
gazeteci olduğu ifade ediliyor.

Yapılması gereken ilk şey, iktidarın küçük
ortağı MHP’nin bu saldırıları şiddetle kınaması, Ülkücü gençlerin
içindeki bu ayrık otlarını temizlemesidir. Bunu yaparsa “saldırganların
azmettiricisi” olduğuna dair iddiaları da etkisizleştirmiş olur.

Bütün vatandaşların güvenliğini sağlamakla
yükümlü bulunan, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın da, devletin bütün imkânlarını
kullanarak, adil bir yargılama ile saldırganların cezalandırılmasını
sağlaması gereklidir.

*************************

Levent Gültekin’e Saldırı

Levent Gültekin’in Rahmetli Başbuğ Alparslan Türkeş
hakkında söylediği sözler gerçeği ifade etmediği gibi, Gültekin’in üslubunu da
rencide edici buldum. Kamuoyuna mal olmuş liderleri eleştirirken onları seven taraftarlarının
duygularını da dikkate almak gerekir.

Levent Gültekin yetiştiği muhafazakâr çevreden
edindiği kültürü ve buna dayalı politikaları şiddetle eleştiren ama
milliyetçilik hakkında hala eski önyargılarını taşıyan bir gazeteci. Bazen
sözün şehvetine kapılarak yanlış şeyler de söyleyebiliyor. Ama eleştiriye açık
biri olduğunu düşünüyorum.

Yetkin kişiler devreye sokularak kendisiyle
medeni bir üslupla fikir alışverişinde bulunulabilirdi. Kaba kuvvet zayıflığın,
özgüven eksikliğinin yansımasıdır.

Benim bildiğim, Türkeş’in izinden giden ülkücülerin
bilgi ve özgüvenleri vardı. Ülkücülerin benimsediği “Türk Milliyetçiliğinin”
Atatürk’ün anladığı gibi bir milliyetçilik olduğunu anlatabilirlerdi. En
azından bir Erol Güngör, bir İskender Öksüz kitabı hediye ederek önyargılı bir
gazetecinin fikrini düzeltmesine yardımcı olabilirlerdi.

Görünen o ki, ülkücü gençlik, içindeki bu
ayrık otlarını temizleyebilecek, bilgiyle, zekayla, empati ile mücadele
edebilecek donanımdan mahrum hale getirilmiş.

“Delikanlılık” duygusunun ilk şartı olan
mertlikten uzak olan, kalleşçe saldıran “sözde ülkücüleri” kınama cesaretini
bile gösteremez olmuşlar.

Yapılan saldırı Levent Gültekin’in
önyargılarının keskinleşmesine ve kamuoyunun ülkücü/ milliyetçi kesim hakkında
olumsuz yargılar edinmesinden başka neye yaramış olabilir?

*************************

Gerçek İşsizlik

TÜİK’in yeni Başkanı ile birlikte yöntemde de
değişikliğe gidildi. TÜİK’e göre, pandemi sebebiyle işyerlerinin kapalı olduğu
Ocak 2021 ayında işsizlik %12,6’dan %12,2’ye geriledi.

Farkında olmadığımız bir mucize olmuş! 2021
yılı Ocak ayında bir önceki aya göre 822 bin kişi iş bulmuş.
İşyerlerinin çoğu kapalıyken bu mucize nasıl gerçekleşti bilmeye imkân yok.

Ancak TÜİK “Âtıl İşgücü Oranı” diye
yeni bir veri yayımlamaya başladı ki, bu oran Ocak ayında %29,1 olmuş.

Türk Dil Kurumu Sözlüğünde “Âtıl” kelimesinin
anlamı “tembel/ işsiz, aylak/ işe yaramaz” demek. Fakat teknik olarak “Âtıl
İşgücü”nden TÜİK’in muradı, “zamana bağlı eksik istihdam, potansiyel işgücü
ve işsizlerden oluşan gruptur.” Biz buna “iş bulsam hemen çalışmaya
hazırım” diyenlerin oranı diyebiliriz.

İlk defa TÜİK yani devlet çalışabilir her üç
vatandaşımızdan birinin işsiz olduğunu itiraf etti.

“Ekonomide kriz yok” safsatasını dile
getirenler bu grafiğe bakıp utanırlar mı acaba?

Bu ağır tabloyu hiçbir siyaset mühendisliği, hukuk
ve ekonomide reform açıklamaları ve sahte gündem oluşturma çabaları örtemez.

Siyasal İslamcı İle Müslüman Arasındaki Farklar

• Arşiv
• Güncel

Gürkan Uysal

-

11 Mart 2021

0

Siyasal
İslam yüz yılı aşkın süredir var olan ve farklı varyasyonları bulunmakla
birlikte aynı amacı taşıyan bir hareket. Siyasal İslamcılar, toplumun ortak
değerlerinden olan (ortak değer olarak görmeyenler de olabilir) İslam’ı kendi
uhdelerine alma çabası gösterdikleri için sıkça eleştirilmişlerdir. Siyasal
İslamcıların bu konuda zaman zaman başarılı olduklarını ifade etmek
gerekmektedir. Siyasal İslamcıların eleştirilmesinde temel sorun ise bu camiaya
yöneltilen eleştiriler sanki doğrudan doğruya İslam’a yöneltilmiş birer
eleştiri olarak gösterilmeye çalışılmıştır. Siyasal İslamcıların bu konuda da
genel manada başarılı olduklarını eklemek lazım. Tabi Siyasal İslam’ı ve
Siyasal İslamcıları eleştirenler de zaman zaman İslam ile Siyasal İslam
kavramlarını birbirine karıştırmaktadırlar.

 

Tam da burada şu soruyu sormak gerekmektedir:
İslam ile Siyasal İslam, Müslüman ile Siyasal İslamcı aynı şey midir? Bu soruya
cevabımız yekten “Hayır!” olacaktır. Çünkü gerek Siyasal İslam ile İslam,
gerekse Siyasal İslamcı ile Müslüman kavramları arasında çok ciddi farklar
bulunmaktadır. Şimdi bu farkları saymaya çalışalım.

 

Siyasal İslamcı Part-time Müslümandır

 

            Konunun daha iyi anlaşılabilmesi
amacıyla Siyasal İslamcıyı tanımlamaya çalışalım. Bir Siyasal İslamcı esasında
part-time Müslümandır. Siyasal İslamcı ile Müslümanı ayıran en temel fark
budur. “Part-time Müslüman” ifadesinin kutsal kitabımız Kur’an’da bir karşılığı
vardır ve bu karşılığın ne olduğunu merak edenler bir zahmet okuyup kendileri
görsünler.

 

            Tarihteki bütün dinler ve tabi ki de
İslam bir tepki hareketi veya Süleyman Pekin Ağabey’in ifadesiyle “isyan”
hareketi olarak doğmuşlardır. İlk Müslümanlar, inançlarını yaşamak ve başka
insanlara aktarabilmek için binbir cefaya katlanmak zorunda kalmışlardır. Hakaret
görmüşler, ekonomik boykota maruz bırakılmışlar, yerlerinden yurtlarından
sürgün edilmişler, ağır işkencelere maruz bırakılmışlar ve hatta suikaste
uğramışlardır. Bütün bu baskı ve zorbalığı sırf inançları nedeniyle
yaşamışlardır. Ancak onlar, inançlarını yaşamak ve başka insanlara da aktarmak
uğruna bütün bu zorluklara katlanmışlardır. İslam ve aslında bütün dinler
tabandan tavana veya aşağıdan yukarıya doğru gitgide genişleyen bir hareket
şeklinde yayılmışlardır. Siyasal İslam ise daha kestirmeci bir anlayışa
sahiptir. Siyasal İslam’ın temel felsefesi bir ülkede iktidarı ele geçirerek İslam’ı
yukarıdan aşağıya doğru hâkim kılmaktır. Görüldüğü üzere Siyasal İslam her
şeyden önce temel felsefesiyle İslam’dan ayrılmaktadır. Siyasal İslam’da din
uğruna zahmet çekme, çile çekme, sıkıntılara katlanma yoktur. Mümkün mertebe
suya sabuna dokunmadan dini hâkim kılma anlayışı vardır. Yine İslam, dini başka
insanlara kabul ettirmek hususunda bir zorlamayı kabul etmezken Siyasal
İslam’da gerekirse bu zorlamanın yapılması esastır. Buradan yola çıkarak şunu
rahatlıkla söyleyebiliriz ki Siyasal İslam düşüncesinin bizatihi kendisi
İslam’la uymamaktadır.

 

           

 

 

 

Müslüman Allah’tan Korkar Siyasal İslamcı Asla!

 

            Zalimliğiyle meşhur Emevi Halifesi
Yezid’in (yeri gelmişken Emevilerin ilk Siyasal İslamcılar olduğunu söylemek
lazım) danışmanlarından birine “Ben mi daha cesurum yoksa Hz. Ömer mi?” diye
sorduğu, danışmanının ise “Sen daha cesursun çünkü Hz. Ömer Allah’tan korkardı”
dediği rivayet edilir. Bir Siyasal İslamcı ile Müslüman arasındaki en temel
fark Müslüman’ın Allah’tan korkmasıdır. Müslüman ile Siyasal İslamcı arasındaki
diğer farklar bu konu etrafında şekillenir. Siyasal İslamcı’nın tek korkusu
servetinin ve saltanatının elinden uçup gitmesidir.

 

            Müslüman kazanç peşinde koşar,
kazancına haram karıştırmamak için kılı kırk yarar. Siyasal İslamcının ise
haram-helal ayrımı şeklinde bir hassasiyeti bulunmamaktadır. Kazancın nereden
geldiği, ne şekilde geldiği Siyasal İslamcı için önemli değildir. Siyasal
İslamcı için önemli olan “ne kadar” olduğudur. siyasal İslamcı “komisyon” adı
altında rüşvet de yer, kamuya (devlete ve aslında millete) ait malvarlığına el
de uzatır, farklı kılıflar altında hırsızlık yapar.

 

            Müslüman her zaman emeğiyle,
bileğinin hakkıyla kazanmak için mücadele eder. Müslüman kopya çekmez, sınav
sorularını çalmaz, bir işe talip olduğu zaman kayırılma (torpil) ihtiyacı
duymaz. Siyasal İslamcı ise kopya da çeker, sınav sorusu da çalar, lisansüstü
tezini başkasına da yazdırır, hak etmediği yerlere gelebilmek için rüşvet de
verir araya adam (!) da koyar.

 

            Müslüman sorumluluk duygusuna
sahiptir ve başka insanların hayatını ilgilendiren alanlarda yetki sahibi
olduğu zaman karar almada ve icraat yapmada daima bu sorumluluk duygusuyla
hareket eder. Siyasal İslamcı ise sorumluluk duygusundan uzaktır. Siyasal
İslamcı, başka insanların hayatlarını ilgilendiren konularda son derece
umursamaz, son derece vurdumduymaz, son derece plansız ve projesiz hareket
eden, günü birlik davranan bir kişidir.

 

            Müslüman, özellikle toplumu
ilgilendiren konularda işi ehline emanet etme davranışı sergiler. Başka bir
ifadeyle Müslüman liyakati esas alır. Siyasal İslamcının liyakat gibi bir derdi
olmaz. Yetki alanındaki her yere liyakati olsun olmasın bir yandaş yerleştirir.

 

            Müslüman her zaman doğru konuşur,
doğru hareket eder, yalan söylemez, ünvanı “El-Emin” olan peygamberinin izinden
yürür. Siyasal İslamcının ise yalan söylememe gibi “takıntıları” yoktur. O an
aklına geleni doğru olup olmadığına bakmaksızın hemen söyler. Az sonra ise
işine gelmediği için tam tersi konuşur.

 

            Müslüman gerek ikili ilişkilerde
bulunduğu gerekse rekabet içinde bulunduğu kişilere karşı daima nazik ve
centilmendir. Müslüman’ın ağzından kötü söz çıkmaz. Siyasal İslamcı ise
nezaketten de centilmenlikten de yoksundur. Rakiplerine karşı en galiz
ifadeleri kullanmaktan geri durmaz.

 

            Müslüman, sırf başka bir siyasi
partide diye parti genel başkanı bir hanımefendi için “Fosforlu ….” şeklinde
iğrenç ifadeler kullanmaz, bir kadının iffeti hakkında ileri geri konuşmaz.
Siyasal İslamcı ise Twiter’da “trend topic” haline bile getirir.

 

            Allah, Siyasal İslamcıları İslam ile
şerefyab eylesin. Aziz ve necip Türkiye’mizi de Siyasal İslamcılardan muhafaza
eylesin. Vesselam…