Haberlerde görüp
işittiğimiz gibi, hiç bu kadar, insanın insana yaptıklarında ileri gittiklerine
şahit  olmamıştık.

     İnsanlar barut
fıçısına dönmüş. En ufak lâfzî / sözel dokunuşlar, onların bam teline
basmışçasına öfkelenmelerine, gazaba gelmelerine sebep oluyor.

     İnsanlar bir söz,
bir fevrî hareket karşısında, hemen arslanlar gibi kükrüyorlar!

     En ufak söz ve hareket
karşısında; varsa silâhına sarılıyor veya bıçağına el atıyor; yoksa bunlar,
yumruklarını sıkıp, hamle üstüne hamle yapmaya kalkıyor!

     Vuruyor vuruluyor,
döğüyor döğülüyor, açmaya ağzını bir kez, kapatana aşk olsun.

     Sonuç ya hastane,
ya hapisane, ya da kara toprağa düşmek oluyor.

     Eğer bu kaostan
sağ çıkarsa; bin pişman oluyor ama, son pişmanlık fayda vermiyor.

     Mevlânâ’nın dediği
gibi:

     “İnsan, pişman
olduğuna da pişman olacak.”

     Ne çare ki ister
istemez mezara konacak.

     Bu durumlara düşen insanımızın hepsi
müslüman;

     Müslüman olup
olmadıklarını bir bir sorsan.

     Hemen herkes:
“Elhamdülillah müslümanız müslüman.”

     Yemin billah
ederek diyecekler: “El aman el aman.”

     İnsan bulamaz
kendine, kendi gibi bir düşman!

     Eden de bulan da,
bu duruma düşen de insan!

     Her şeye rağmen
ibret oluyor elimizde kalan.

     Bunları yapan da,
bunlara uğrayan da müslüman!

     Elbette biliyor ve
inanıyoruz ki bu insanlar;

     İslâm olduklarını
kesin şekilde inananlar.

     İnsanımız
müslüman, yok bunda şüphe.

     Pişman olup
ettikleri de halis tövbe.

     Demek ki onlar
kendilerini bilseler de böyle;

     Yüce İslâm Dîni,
bildikleri gibi değil öyle.

     Evet adımız İslâm,
lâfımız İslâm sözümüz İslâm;

     İslâmı bilmiş
bilmemiş, anlamış anlamamışız ne gam!

     Özden uzak, lâfta
İslâmız demekle en büyük zararımız;

     Kendimizden ziyade
Yüce İslâm Dînini üzmüş olacağız!

     Gelelim sadede:

     Bu acı tablonun
sebep ve izalesini; sunacağımız âyette açıkça bulacak. Acı acı düşünecek.
Âyetin geçmişe, hâle ve geleceğe nasıl ayna olduğunu hayretle görecek. İbretle
izler. Şuurla akleder. Tefekkürle idrâk eder. Okudukça âyeti, karşısında
saygıyla eğilir olacak. Velhasıl, Kur’an’da kendimizi görüp, bulup ve anlar. Geleceğe,
emniyet ve güven içinde kanat açabileceğimizi sevinçle kutlar. Zamanda
çıkacağımız yolculuğa, ebed istasyonunda inmek üzere başlamış olacağız.

                Alman akademisyen Neuman’ın
70’lerde ortaya attığı Suskunluk (Sessizlik) Sarmalı teorisine göre kitleyi oluşturan kişiler kendi kişisel
düşüncelerini başkalarının ne düşündüğüne bağlayarak statüko oluşturuyorlar. Sürekli hareket halinde olan Çoğunluğun Görüşü medyanın da desteğiyle dominant
(baskın) hale getirilir ve
farklı/aykırı görüşlerin sesi kısılır.

            Egemen düşünce
ya da hâkim kanaat bitcoinin veya
borsa hisse senetlerinin yükselip alçalması gibi özenle takip edilir. İnsanlar,
toplumda yalnız kalmamak için çevrelerinde hangi düşüncenin güçlenip hangi
düşüncenin düşüşe geçtiğiyle ilgili ipuçları ararlar. Bu da popüler saygınlık üzerinden konformizmi tetikler; yani hayatı huzur içinde yaşamak için etliye sütlüye
bulaşmamak ve kitlenin genel eğilimlerine uyum göstermeye çabalamak.

            “Kimse inanmaz
ancak herkes, herkesin inandığını düşünür.” Bunu ‘çoğulcu cehalet’ olarak tanımlıyor ABD’li sosyolog Kresch. Neuman ise hayvanlar üzerinde yaptığı deneylerde bunu onların koro halinde ulumalarına benzetir ve şempanzelerin
kurtlarla birlikte ulumasını güçlünün, genel-geçerin yanında olma içgüdüsüyle
açıklar. Zaten kendisi de hem Nazicilik
hem de anti-Nazicilik ulumalarına
katılmıştır.

            Biz Türkler
için sürüden ayrılmak canavar tarafından kapılmakla eşdeğerdir. Asya’dan Anadolu’ya korkuyla hükmedenleri, astığı astık – kestiği kestik
adamları (Cengiz, Timur, Yavuz, Kanunî) pek severiz. Gücü görmek ve göstermek
isteriz. Âsiliğimiz, deli
cesaretimiz vardı; kendi kurduğumuz devletlerce budandı. Son 2 asrın ezikliğini bir türlü atamadık
üzerimizden. İstiklâl Marşımızın ilk
sözcüğüne yansıyan Korkumuz 100 yıldır
tazeliğini korumakta.

            Amerika’dan
menfaatlenmek için egemenliğimizin bile ırzına geçilişine nasıl göz yumduysak
gayri yeni menfaat merkezimiz Çin
için de ne tavizler vereceğiz kimbilir. FETÖ’ye lâf söyletmeyenler şimdi yedi
sülâlesine saydırıyor. Şimdilerde İktidar
muhafızlığı yapanlar yarın güçten düştüğünde buna da FETÖ muamelesi
yapacaklar. İfrat ve tefritten kurtulamayan, yönetimi geçici olarak üstlenmiş
insanlarla eşit mesafeli ilişkiler
kuramayan zihniyetimiz başımıza beladan başka bir şey getirmiyor. Ve suç hep
başkasında, sürümüz alabildiğince masum.

            Korkular alır,
korkular satarım: İş/işsizlik
korkusu, rızık korkusu, geçim korkusu, kaybetme korkusu, dışlanma korkusu,
gelecek korkusu, istikrar/istikrarsızlık korkusu, virüs korkusu, aşı/aşısızlık
korkusu, süper güçler korkusu, eş korkusu, ailenin dağılması korkusu, polis
korkusu, mahkeme korkusu, hapis korkusu, Silivri korkusu, adalet/adaletsizlik
korkusu, okul korkusu, hoca korkusu, hastane korkusu, yalnızlık korkusu, âzap
korkusu, cehennem korkusu, ölüm korkusu…

“Seni
bir fabrikaya satacaklar

Eline
bir tornavida verecekler

Ve
‘sık’ diyecekler

Ama
sen hep dişini sıkacaksın”

            ‘Bir şeyden korkmak, biraz da onun gelmesini
beklemektir.’ (Tanpınar) ve ‘Korkutanlarla
korkanlar arasında sessiz bir suç ortaklığı vardır.’ (V.Hugo)

“İçişleri Bakanı Soylu’nun annesinin cenaze
töreninde İçişleri Bakanlığı’nın ‘salgın’ genelgesine uyulmadı!”

Bu haber bile ülkemizin hukuk devleti
niteliğine dair bilgi vermeye yeter.

Devletin koyduğu, sadece sıradan
vatandaşların uyduğu, uymadığı zaman cezalandırıldığı kurallar söz konusu.

Balzac, “Kanunlar örümcek ağı gibidir. Küçük sinekler takılır, büyük
sinekler deler geçer” demiş.

Ama bizdeki “büyük sinekler” yani
kurallara uymayanlar, bizzat kuralları koyanlar.

Süleyman Soylu’nun yönettiği İçişleri
Bakanlığının genelgesine göre, salgın sebebiyle ‘çok yüksek’ ya da ‘yüksek
risk’ kategorisindeki illerde cenaze törenine katılım en fazla 30 kişi olmak
zorunda.

Ama Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın da katıldığı, S.
Soylu’nun annesinin cenaze töreninde de bu kurala uyulmadı. Kalabalık
bir katılım oldu. Namaz mahalli “lebalep” doldu. Üstelik
saflar gayet sıkı tutuldu, “sosyal mesafe kuralı” cami avlusuna giremedi.
Tıpkı daha önce Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın katıldığı diğer cenaze törenlerinde
olduğu gibi.

Bu arada İçişleri Bakanlığı’nın sitesinde hâlâ
“cenaze törenlerine katılımın 30 kişiyle sınırlı olduğu” yazmakta idi.

*************************

Lebalep Kongrelerin Salgına Katkısı

Geçtiğimiz haftalarda AKP Genel Başkanının
katıldığı parti kongrelerinde salonlar “lebalep” doldu. Erdoğan pandemi
döneminde salonları “tıklım tıklım” dolduran bu kalabalıklarla gurur duyduğunu
ifade etti.

Bu kongrelerin yapıldığı Karadeniz illerinde
salgının ivme kazandığı, vaka sayısında adeta patlama yaşandığı görüldü. Bu
vilayetlerimiz Sağlık Bakanlığının açıkladı haritada yüksek ve en yüksek riskli
iller içerisinde yer aldılar.

Sadece Karadeniz Bölgesi de değil. AKP Genel
Başkanının katıldığı diğer illerde de salgındaki artış dikkat çekici. Mesela İzmir
Valisi Yavuz Selim Köşger, 27 Şubat- 5 Mart haftasında şehirdeki Covid-19
vaka sayılarının yüzde 50 arttığını açıkladı.

Bu sonuçta 22 Şubat’ta yapılan AKP İzmir
İl kongresinin önemli bir katkısı olduğuna kuşkum yok.

*************************

Ayrıcalıklı Olmanın Kibri

En sevdiklerini azami 30 kişiyle ebediyete uğurlaması
için zorlanan, sıradan vatandaşların duygularını anlamadıkları ortada.

İşyerlerini açamayan veya çok kısıtlı olarak
açabilen vatandaşların öfkelenmeleri umurlarında değil.

14 Mart Tıp Bayramın sebebiyle övgüler
düzenledikleri sağlık çalışanlarımızın yükünü artırmaktan üzülmüyorlar. Vefat
edenler ile yakınlarının vebalini almak da içlerini sızlatmıyor.

Güç kullanmanın şehveti, üstün olduğunu
hissettirmenin kibir ve gururu onları insani duygulardan uzaklaştırıyor olmalı.

O kadar gözleri kara ki, bu tavırların seçimlerde
ağır bir bedeli olabileceğini dahi göremez haldeler.

Uluslararası bir kural olan trafikte kırmızı
ışık yanınca durmak bizim görevimiz. Üstünlüğünü hissettirme şehvetiyle
yaşayanlar kırmızı ışıkta durmazlar. Bari kendi koydukları kurallara uysalar.

Ya da en iyisi “koyduğumuz bu kurallar
bizi bağlamaz” diye kanun ve diğer düzenlemelere not düşsünler.

Bu manzara ancak geri kalmış bir ülkede görülebilir.
Türkiye bu görüntülere layık değil.

*************************

Anayasadan Başka Hiçbir Yerden Emir Almayın

Adalet Bakanı Abdülhamit Gül mesleğe yeni
başlayacak hâkim ve savcılara hitap etti. “Hukukun, vicdanın ve Anayasanın
dediğine itibar edeceksiniz, daha önceki kötü örneklerde olduğu gibi
değil. Anayasadan başka hiçbir yerden emir almayacaksınız” dedi.

Adalet Bakanı bazen Anayasa ve evrensel hukuk
kurallarını hatırlatan böyle sözler söylüyor. Fakat bu sözlerin pek de etkili
olduğu kanaatinde değilim.

Mesela, Bakan haklı olarak, “Anayasa
Mahkemesinin verdiği kararlar bağlayıcıdır” diyor. Fakat Anayasa
Mahkemesinin CHP İstanbul Milletvekili Enis Berberoğlu’na ilişkin “hak
ihlali” kararına karşı, yerel mahkemenin kararı ve iktidarın yetkililerinin
açıklamaları tam tersi oldu.

Çünkü bazı hakimler ve yetkililer “Anayasa
Mahkemesinin kararına uymuyorum, saygı da duymuyorum” sözünün sahibi Tayyip
Erdoğan’dan cesaret alıyorlar.

Sonuçta “iktidarla uyumlu” çalışan
fakat AYM kararına uymayan hakimler terfi ettirildi.

Adalet Bakanının “daha önceki kötü örneklerde
olduğu gibi” olmayın derken kastettiği “kötü örnekler” bunlar olabilir mi?

*************************

İşsizlikte Can Yakan Manzara

Adalet Bakanlığı İşkur üzerinden
Adıyaman’da 9 kişilik temizlik görevlisi kadrosu açmış. Bu kadro için dört
günde 5.217 kişi başvurmuş. Temizlik görevlisi olabilmek için başvuranlardan
1.143 kişinin üniversite mezunu olduğu açıklandı.

Başvuranlar İşkur’a kayıtlı olan işsizler.
Düşünelim, bir de kayıtlı olmayan işsizler, pandemi sürecinde iş yerini
kapatmak zorunda olanlar ve işsiz kalıp işyerinin açılmasını ümit edenler de
müracaat edebilse durum ne olurdu?

Adıyaman’daki işsizliğin korkunç boyutunu
gösteren bu manzara içimi yaktı. Sadece Adıyaman’da olsa çare bulmak kolay ama
Türkiye’nin genel durumu da pek farklı değil. 

Evet, küresel bir salgındayız ve bütün
ülkeler az veya çok etkilendi. Fakat vatandaşına en düşük gelir ve harcama
desteği veren ülkenin Türkiye olması bu can yakan manzaranın acısını
büyütmekte.

“Zengin ülkeler vatandaşlarına gayri safi yurt içi
hasılalarının yüzde 12,7’si seviyesinde nakit harcama ve gelir
desteğinde bulundu. Orta gelirli ülkelerde bu oran yüzde 3,6 ve yoksul
ülkelerde yüzde 1,6 oldu.”

“Türkiye’de ise destek yoksul ülkeler ortalamasını bile
tutturamayarak, yüzde 1,1 seviyesinde kaldı.”

“Türkiye’nin yaptığı 7,6 milyar dolarlık harcama, 7,9
trilyon dolarlık küresel gelir desteği ve nakit harcamanın içinde sadece
binde 1 oranında gerçekleşti.”

Oysaki nüfusumuza ve ekonomik büyüklüğümüze
göre bu oran yüzde 1 civarında olmalıydı. Yani devletimizin yaptığı
miktarın en az 10 katı mertebesinde yardım yapması gerekirdi.

Yapmadı veya yapamadı. Çünkü devletimiz çok
kötü yönetiliyor.

 Milli Eğitim eski
Bakanlarından Reşit Galip tarafından yazılan “Andımız”, toplumda genel kabul
görünce 1933 yılından 2013 yılına kadar 80 yıl ilkokullarımızda, çocuklarımızda
millî kimlik duygusunu geliştirmek ve millî şuuru güçlendirmek amacıyla
okutulmuştur. Andımız’ın okullarımızda okutulmasına ilk karşı çıkan ve
kaldırılmasını isteyen kişi, çözüm süreci döneminde İmralı’daki PKK terör
örgütünün başı, bebek katili Abdullah Öcalan’dır.  Milli Eğitim Bakanlığı,  8 Ekim 2013 tarihli ve 28789 sayılı Resmi
Gazete’de yayımlanan bir kararla, 
İlköğretim Kurumları Yönetmeliğinin “Öğrenci Andı” başlıklı
12. maddesini yürürlükten kaldırarak Andımız’ın okullarda okunmasına son verilmiştir.
“Çözüm Süreci”nde milli kimliğimiz yok edilmeye, “Türk” ve “Atatürk” adı
silinmeye,  Cumhuriyetimizin kazanımları
silinmeye çalışılmıştır. Okullarımızdan Andımız!ın kaldırılması da  2013 yılında, “Açılım politikası” ve “Çözüm
süreci”ne kurban edilmiştir.

 Türk Eğitim-Sen,
Milli Eğitim Bakanlığı’nın  “Öğrenci
Andı”nın okullarda okunmasını yasaklayan düzenlemenin iptali istemiyle
2013 yılında Danıştay’da dava açmıştır. Danıştay 8. Dairesi, beş yıl sonra oy
çokluğuyla aldığı 24.04.2018 tarihli kararda, “Öğrenci Andı”nın
okutulması uygulamasını kaldıran işlemi hukuka aykırı bularak, Milli Eğitim
Bakanlığı İlköğretim Kurumları Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair
Yönetmelik’in 1. Maddesindeki hükmü iptal etmiş, Andımız’ın yeniden
okutulmasının önünü açmıştır. Danıştay kararında “Metinde yer alan kavram ve
ilkeler, Anayasamızda anlamını bulan kavram ve ilkeler olduğu gibi milli eğitim
sistemimizin Kanun ve Yönetmelikte belirlenen temel amaçlarını da ortaya
koymaktadır” denilerek  “Öğrenci
Andı’nın, ayrıştırıcı değil, bilakis Türk milli kimliğinin oluşturulması
açısından birleştirici bir unsur” olduğu belirtilmiştir.

 Danıştay 8.
Dairesi’nin kararına esas olan iptal gerekçesinde özetle şöyle
denilmiştir:  “Dava konusu kararı
hukuki bir zemine oturtacak, idarenin takdir hakkını ve düzenleme yetkisini
kamu yararı ve hizmet gerekleri uyarınca kullandığını ortaya koyacak yeterli
bilimsel gerekçenin bulunmadığı, görevi Türk Devletini ve milletini ebediyete
kadar yaşatacak, çağdaş uygarlığın ve medeniyetin ortağı ve öncüsü yapacak,
toplumun ve kişilerin refah, huzur ve mutluluğunu sağlayacak yeni nesillerin
yetiştirilmesi olan milli eğitim sistemimizin, temel amaçlarını
gerçekleştirmesini içeriği itibarıyla sağlamaya yardımcı olabilecek nitelikteki
“Öğrenci Andı”nın kaldırılmasına ilişkin değişikliğin haklı ve hukuksal
temellere dayandırılmadığı anlaşıldığından, dava konusu düzenlemede hukuka
uyarlık görülmemiştir.”

 Danıştay 8.
Dairesi’nin bu iptal kararı üzerine, ilkokullarda Andımız’ın tekrar okutulmaya
başlanması gerekirken,  Milli Eğitim
Bakanlığı Hukuk Hizmetleri Genel Müdürlüğü hazırladığı 11 sayfalık temyiz
dilekçesiyle bu kararın bozulmasını istemiştir. Bakanlık,  Öğrenci Andı’nı “çağdışı ve bilimsel değil”
diyerek eleştirmekte, faşizm ve komünizm uygulamalarına benzetilmekte,
okulların ideolojikleşmesi ve askerileşmesine neden olduğunu iddia etmiştir.
Türk ulusal kimliğinin tarih sahnesine çok geç çıktığı belirtilen dilekçede,
Osmanlıcılık ve Fransız İhtilali’ne de değinilerek “Türkler kendi çağdaşı
unsurlara göre ulus bilincine en geç ulaşan topluluktur. Türkiye Cumhuriyet’ini
kuran kadro zaten gecikmiş olan süreci hızlandırmak için yoğun çaba
harcamıştır. Öğrenci Andı da bu amaçla benimsenmiş ve ilkokullarda okutulmaya
başlanmıştır. Ancak 2023 yılında yüzüncü yılını dolduracak olan Türkiye
Cumhuriyeti’nde toplumun zaten bir milli kimlik kazanmış olduğunu kabul etmek
gerekir. Yani Öğrenci Andı işlevselliğini yitirmiştir.” denilmiştir. Bu
dilekçeyi hazırlayanların binlerce yıllık Türk tarihi hakkında ne kadar bilgi
yoksunu olduğunu ortaya koymaktadır.

 Ayrıca bu dilekçede
Andımız hakkında, (Öğrencilerin her gün ‘papağan gibi’ tekrarlayacakları
sözler) ifadesi kullanılmış,  “Her sabah
öğrencilerin sıraya sokulup tekrarlatılarak bir takım değerlerin kazandırılmaya
çalışılması hem Türk Milli Eğitimi’nin benimsediği eğitim anlayışına hem de
dünyada genel kabul gören eğitimbilim anlayışına uygun değildir”
değerlendirmesi yapılmıştır.

 Milli Eğitim
Bakanlığı’nın,  Danıştay 8. Dairesi’nin
Andımız’ın okullarda yeniden okutulması kararının iptal edilmesini isteyen temyiz
dilekçesi,  üç yıl sonra 15 üyeli Danıştay
İdari Dava Daireleri Kurulu’nda görüşülmüş ve Danıştay 8. Dairesi’nin
kararı,  11 üyesinden 6’sının kabul,  7’sinin ret oyu ile bozulmuştur.  Bu kararın ardından artık okullarda Öğrenci
Andı okunmayacaktır. Bu karar, sadece Türk, Atatürk ve Cumhuriyet’e karşı
olanları memnun eder.  Bu kararı
alanların Türk Tarihi ve Türk Milleti önünde sorumlulukları vardır.

  Andımız, Atatürk’ün
“Ne mutlu Türküm diyene!” sözleriyle sona erer. Bu sözde geçen “Türklük”, bir
ırka mensubiyeti değil, Türkiye Cumhuriyeti’ne vatandaşlık bağıyla bağlı olma
şuurunu ifade eder.  Anayasamızın 66.
maddesi, “Türkiye Cumhuriyeti’ne vatandaşlık bağı ile bağlı olan herkes
Türk’tür.” der. Bu ifade, ülkemizin birliğinin adı ve anahtarıdır. Almanya’da
yaşayana Alman, Fransa’da yaşayana Fransız, İtalya’da yaşayana İtalyan
deniyorsa, bu topraklarda yaşayana da Türk denir. Türk denecektir!

 Dünyanın birçok
ülkesinde okullarda, ülkeye ve ülke bayrağına “bağlılık yemini” şeklinde
“öğrenci andı” okunmaktadır.  Öğrenci
andının okunduğu bazı ülkeler şunlardır: Amerika Birleşik Devletleri, Meksika,
Filipinler, Hindistan, Singapur, Vietnam,.

 Amerika Birleşik
Devletleri’nde Francis Bellamy tarafından yazılan ant, 1892 yılından bu yana
anaokulundan 12. sınıfa kadar her sabah derse başlamadan önce sınıfta
öğrenciler sıralarında ayağa kalkarak ve sağ ellerini kalplerinin üzerine
koyarak şu “bağlılık yemini”ni yapmaktadırlar: 
Ülkede öğrencilerin birçoğu tarafından okunan ve ise şöyle: “Herkes için
özgürlük, adalet ve tek bir millet olmayı sağlayan cumhuriyeti temsil eden
Amerika Birleşik Devletleri bayrağına, sadakat ile bağlı kalacağıma tanrının
huzurunda yemin ederim.” Bayrak töreni yapılırken de bu yemin hep bir ağızdan
okunmaktadır. Amerikalılar diyorlar ki, “Bayrak sevgisi, milli birlik duygusu,
özgürlük ve adalet gibi kavramların önemi, çocukluk çağlarında öğretilirse,
insanlar bu değerlere sahip çıkarlar.”

 Yeni nesillere, Türk
Devleti’nin ve milletinin bir ferdi olma onurunu duyurmak amacıyla okutulan
Öğrenci Andı’nda, Anayasa’ya ve Milli Eğitim Kanunu’na aykırı bir husus
bulunmamaktadır. “Andımız”ın kaldırılması, ülkenin geleceği olan çocukların
eğitimlerini milli olmaktan uzaklaştıracaktır. Kendini Türk vatandaşı olarak
hisseden hiçbir bir kimsenin “Andımız”ın okunmasından asla rahatsız
olmaması gerekir.

 Bugün Andımız’dan
rahatsız olanlar, yarın İstiklâl Marşı’ndan, içinde ”kahraman ırkıma bir gül”
sözü geçiyor diye, Atatürk’ün Gençliğe Hitabesi’nden “muhtaç olduğun kudret
damarlarındaki asil kanda mevcuttur” diye rahatsız olup kaldırılmalarını
gündeme getirebilirler. Danıştay’ın bir taraftan Andımız’ın okullarda
okutulmasını yasaklaması bir taraftan da devlet madalyalarındaki Atatürk
kabartmasını çıkarma kararı alması, yeni bir çözüm sürecinin habercisi
olabilir. Türklük, Atatürk ve Cumhuriyet’e önem veren bütün kişi kuruluşların
Danıştay’ın bu kararına karşı bütün hukuk yollarına başvurmaları gerekir.

 Türk olmaktan onur ve
gurur duyan milliyetçilerin iktidarında okullarımızda Andımız tekrar Türk
çocuklarınca okunacaktır. Bu duygu ve düşüncelerle hep birden haykırıyoruz;

 “Türk’üm, doğruyum,
çalışkanım. Varlığım, Türk varlığına armağan olsun! Ne mutlu Türk’üm diyene!”

18 Mart 1915’te başlayan Çanakkale savaşlarının, kanla yazılan o
destanın ardından tam 106 yıl geçti

     Tarihten silinmek istenen bir devletin, yok
edilmek istenen bir milletin toprağını, bayrağını, namusunu, şerefini,
ecdadından yadigâr her ne varsa korumak adına; canını verdiği ama bu
değerlerinden, vatan topraklarından bir zerresini bile düşmanına teslim etmediği
bir dönemi anlatır bu zaman…

      Çanakkale; Türk Milletinin vatanına sevdalı 213.882
yiğidinin, aziz vatan topraklarımız uğruna seve, seve hayatlarını feda ettiği
destanın adıdır.

      Bu destan; Çanakkale sırtlarında ‘’Allah’ın
Adını Yürekten Haykıranların’’ kanlarıyla yazılmıştır.     

 Dünya var olduğu sürece, Türk Milletini tarih
sahnesinden silmek isteyen emperyalist güçler; tarih sayfalarını aralayıp, Çanakkale’yi neden geçemedik? Diye
sorguladıklarında:

       Büyük
Türk Ulusunun vatanına, bayrağına, milletine, devletine olan sevdasını görecek,
vatan bellediğimiz bu gazi toprakları ele geçirmeye kalkışmanın bedelinin ne
olduğu gerçeğini bir kez daha öğreneceklerdir.

      İngiliz donanmasının Çanakkale Boğazına ilk
saldırıları, 3 Kasım 1914 tarihinde yapılan Seddülbahir Kalesi bombardımanıyla
başlamıştır.

     Bu
saldırının ardından; Çanakkale seferinin fikir babası Winston Churchill’in 25
Kasım 1914 tarihinde İngiliz Savunma Konseyinde yaptığı konuşma dikkat
çekicidir.

    Der
ki:

  ‘’Osmanlı İmparatorluğunun ne olduğunu hepimiz
biliyoruz. Daha dünkü Balkan Savaşı bozgunu bunun kanıtı değil mi? Donanmamız
bir vuruşta Çanakkale Boğazı’nı ele geçirebilir. Topkapı açıklarında görülmesi
bile, bu hasta adamın ellerini kaldırıp teslim olması için yeter de artar
bile…’’

     Ancak Çanakkale’de hem deniz savaşlarında,
hem de kara savaşlarında büyük bir yenilgiye uğrayan düşmanın ve Churchill’in karşısında
hiç tahmin edemediği, aklına dahi getirmediği iki gerçek vardır:

    Birisi
savaş meydanlarının yiğit askeri Mehmetçik, diğeri ise; Yarbay Mustafa Kemal’dir.

    Mevzi
savaşları olarak şanlı tarihimizde yer alan Çanakkale muharebelerinin yaşanan
bu iki gerçeğin özü ve en çarpıcı yönü;   Mehmetçiğin Komutanına, Komutanın da Mehmetçiğine
olan sarsılmaz inancı ve güvenidir.

    Mustafa
Kemal’in Çanakkale Savaşları sırasında vermiş olduğu şu emir; Türk askerinin
Komutanına olan inancını, güvenini ama daha da önemlisi; hayatını vatanı için gözünü
kırpmadan nasıl feda ettiğinin çarpıcı bir kanıtıdır:

    19’ncu
Tümen Kumandanı Yarbay Mustafa Kemal Conk Bayırındadır. Kıyıya çıkan düşmanın
gücü karşısında, cephanesi biten birliklerimiz geri çekilmektedir. Yarbay
Mustafa, çekilen birliklerimizin karşına geçerek durdurur ve yere yatırır. Bunu
gören düşman da duraksar ve yere yatar. İşte bu duraksama; 19’ncu Tümen
Komutanı Yb. Mustafa Kemal’in ileriye hareket ettirdiği 57’nci Alay’a, kıyıya
çıkan düşmana taarruzu etmesi için önemli bir zaman sağlar. Ve O Büyük Dahi;
dünya savaş tarihine geçen şu emri verir:

   “Ben size taarruz emretmiyorum ölmeyi
emrediyorum. Biz ölünceye kadar geçecek zaman içinde yerimize başka kuvvetler
ve kumandanlar gelebilir.”

     Bu
emir üzerine yapılan taarruz hava kararırken sahile yakın ilk sırtlara kadar
ulaşır. Böylece Çanakkale savunmasının omurgası teşekkül etmiş olur.

     Bu olay için Mustafa Kemal; “57’nci Alay
meşhur bir alaydır. Çünkü hepsi şehit olmuştur” der.

      Böylece Çanakkale
destanı kanla yazılırken, dünya savaş tarihinde de bir ilk yaşanmış olur. Çünkü
hiçbir savaşta; askerlerine “size taarruzu değil ölmeyi emrediyorum” diyebilen
bir komutan yoktur. Ölüm emrini de, tereddütsüz yerine getiren Mehmetçik’ten
başka bir asker, Türk milletinden başka bir millet de bulunamaz.

      Aynı taarruzları izleyen İngiliz kuvvetleri
komutanı, General Hamilton ise yaşananları şöyle anlatmıştır: “Gebe dağlar Türk doğurmakta devam
ediyor.’’

    Evet, o destanın yazıldığı tarihte
Çanakkale savaşlarının yaşandığı boğaz bölgesini çevreleyen, dağlar, taşlar,
ağaçlar hülasa vatanımıza kucak açan ‘toprak ana’ dâhil, her yer Türk
doğurmuştur.

    Çünkü
bu vatan, düşman çizmesi altında değil, 
ay yıldızlı bayrağımızın altında yaşamak isteyenlerin yurduydu.

    Çünkü o gazi topraklar; işgal edenlerin,
mazluma zulmedenlerin değil, Allaha büyük bir tevekkülle iman edenlerin,
hayatlarını vatanı için seve, seve feda edenlerin yurduydu.

    Tabii
ki, ‘Gebe dağlar, Türk’ten başka’ ne doğuracaktı ki?

     Denizden
geçemeyeceğini anlayan düşman; bu defa 25 Nisan 1915’de Gelibolu Yarımadası’na
asker çıkararak şansını yeniden dener. Ancak bu teşebbüsleri karşısında yine
unuttukları, hesaba katamadıkları önemli bir şey daha vardır!

    Çünkü
Çanakkale’deki Türk Ordusu; sadece Alman Mareşali, Liman Von Sanders’in, bir
avuç Alman subayının komutasında değildir. 
 

     Çünkü onların karşısında ölümü hiçe sayarak
savaşan; bu vatanın gerçek sahipleri Mehmetçikler ve onların Türk Komutanları
vardır. İşte düşmanın unuttuğu, hesaba katamadığı şey de budur.  

     Allah’ın adını haykıran bu kahramanlar; İngilizlere
de, Fransızlara da, tarihin en acı yenilgisini Çanakkale’de tattıracaktır.

    ‘’Çanakkale
savaşlarında; 47.000 Fransız, 205.000 İngiliz/Hintli, Avustralyalı, Yeni
Zelandalı (Anzak) Senegalli ölmüştür. (bu savaşlarda İngilizler, müstemlekelerinin
askerlerini kullanmıştır..!)

     Tarihe; ‘’Kanla Yazılan Destan Çanakkale’’
olarak geçen, ‘’Çanakkale Geçilmez’’ deyimini yazdıran bu savaş sonrasında şu
sonuçlar ortaya çıkmıştır:

    .
Çanakkale Savaşı, Türk Milletine bir ‘’Mustafa Kemal’’ çıkarmıştır.

    . Çanakkale Savaşı, millet olabilmemizin
ulusal bilincini tüm dünyaya ispat etmiştir.

       Özet olarak Çanakkale Savaşları:

       Türk Milletinin yeniden doğuşunu
simgeleyen; şeref ve namusunun kurtarıldığı, ulusal benliğimize kavuştuğumuz,
Türk insanının yalnızca kendisine güvenmesi gerçeğini öğrendiği, bugünkü Güzel
Türkiye’mizin ortaya çıkması bakımından acı ve kanla yazılmış bir destandır.

       Ay Yıldızlı Al Bayraklarımızın gölgesiyle
şereflenen, her karışı şühedanın aziz kanlarıyla kutsanan bu gazi topraklar;
kendisini Büyük Türk Milletinin ayrılmaz bir parçası olarak gören vatan
evlatlarımızın çelikten pençeleriyle korunmakta, şahinden keskin gözleriyle
gözlenmektedir.

       Atalarımızdan bize emanet bu son yurdumuza göz
dikenler, bizi bizden ayırmanın peşinde olanlar; biz kez daha Çanakkale’de
yaşanan o destansı günleri hatırlamalı, Türk Milletinin vatan sevdasının ne
demek olduğunu iyi bellemelidir.

       (Vatan ve vazife uğruna hayatlarını seve,
seve feda eden tüm şehitlerimizi rahmetle, minnetle anıyor, aziz hatıraları
önünde saygıyla eğiliyorum. Aynı rütbeyi taşmaktan onur duyduğum Tüm Gazilerimize
sağlık ve huzur dolu, uzun bir ömür diliyorum.)

                                                    
      ‘’Ne
Mutlu Türküm Diyene’’

Bu yılın ilan edilmesi için
emeği geçenlere teşekkür ederiz. Tabii ki, mühim olan husus icraattır. Bu yılın
önemine uygun olarak değerlendirilmesini temenni ediyorum.

         Malum olduğu üzere, insanların birbirleri ile konuşa konuşa
anlaştığı bilinen bir husustur. Fakat lisan sadece karşılıklı meram anlatmaya
yarayan bir vasıta değildir. Bir millet
demek, aslında bir dil demektir.

Dillerini
konuşup yazan kalmadığı için, bu en değerli milli varlığını kaybetmiş olan birçok
millet tarih sahnesinden çekilmişlerdir. Bu sebeple bir topluluğun, millet olarak
devamlılığını sürdürebilmesi için dilini muhafaza etmek mecburiyeti
bulunmaktadır. Esasen millet olabilmenin ilk şartı fertlerin ortak lisana sahip
olmalarıdır. Zira bir topluluğu millet yapan unsurların başında dil birliği, kültür
birliği ve bayrak birliği gelmektedir.

Şayet,
düşman olduğunuz bir millet varsa, yapılacak olan en mühim ve en tesirli
düşmanlık, o milletin lisanını yozlaştırmak, değersizleştirmek ve
unutturmaktır. Peyami Safa’nın ifade
ettiği üzere, “Bir milleti yok etmek istiyorsanız,
illaki topa, tüfeğe ihtiyaç yoktur; dilini yok ederseniz, o milleti yok etmiş
olursunuz.”

         Kısaca ifade etmek icap ederse, millet mefhumu tarif
edilirken ortaya çıkan muhtelif görüşlerin hepsinde, dil birliği ilk temel unsur olarak daima başta gelmektedir. Dilin
çökmesi milletin dağılması, kaybolması demektir.  Milleti tek vücut olarak ayakta tutan iskelet
lisandır. Bu itibarla, bir milletin var olabilmesi için dilde birlik ve
devamlılık olmazsa olmaz bir şarttır. Dil
aynı zamanda bir milletin tarihin içinde bulunan en eski zamanlardan itibaren,
bu güne kadar yaşadığı bütün hadiseleri üzerinde taşıyan bir hafıza kartı gibidir.

         Konfüçyüs’e sormuşlar, bir ülkeyi idare etmek için
çağrılsaydınız ilk iş olarak ne yapardınız? Konfüçyüs şöyle cevap vermiş.

            “Önce dili düzeltirdim. Çünkü dil
düzgün olmazsa düşünceler iyi anlatılamaz. Düşünceler iyi anlatılamazsa, yapılması
gereken şeyler iyi yapılamaz. Gereken yapılamazsa ahlak ve kültür bozulur.
Ahlak ve kültür bozulursa, adalet yolunu şaşırır. Adalet yanlış yola saparsa,
halk güçsüzlük ve şaşkınlık içine düşer. Ne yapacağını, işin nereye varacağını
bilemez. Bu sebeple sözü doğru söylemelidir. Hiçbir şey dil kadar mühim
değildir.”

Bu
cümleden olarak, maalesef bir dönem lisanımızda çok aşırı bir şekilde tasfiye
hareketi başlatılmıştır. Sadeleştirme
gayesiyle çıkılan yolda Türkçemiz, tarihin en büyük kelime katliamına maruz
bırakılmıştır.  Bunun neticesi olarak da dil
cellatlarının elinde Güzel Türkçemiz, bir çıkmaza saplanmıştır. Türkçe de yapılan
bu tahribat, başka hiçbir milletin dilinde yapılmamıştır. Kelimeler
üzerinde yapılan tasfiyenin öncülüğünü de başta okullar olmak üzere, basın
yayın organları ile TV’ler yapmıştır. Öyle ki, yediden yetmişe herkes tarafından
kolayca anlaşılan birçok Türkçeleşmiş güzelim kelimeler, “Arapça veya Farsçadan gelmiştir”
denilerek atılmak suretiyle, bunların yerine ne olduğu belirsiz, dil bilgisi kaidelerine
uygun olmayan kelimeler getirilmiştir.

          Üzülerek ifade edeyim
ki, lisanımızdaki tasfiye hareketleri az da olsa bugün de devam etmektedir. Şu
kadarını söyleyeyim ki, bugün nerede ise “cevap
”kelimesi dahi, lisanımızdan
tamamen atılmak üzeredir. Memleketimiz de bulunan Türk Dil Kurumu‘nun (TDK) varlığı
yokluğu belli değildir. Hâlbuki daha önceki yıllarda bu kurumda uzun yıllar
başkanlık yapmış olan Ermeni asıllı Agop Dilaçar zamanında bu kurum hiç bir vakit
gündemden düşmemiştir. Bize göre, yanlış da olsa, icraatları ile varlığını
devamlı olarak hissettirmiştir. Lisanımızda yapmış olduğu tasfiye
hareketlerinden sadece bir tek misal vermek icap ederse, Türkçe’de olmayan, Fransızcadan
alınma “Onur” kelimesini getirmek suretiyle,
1- Haysiyet, 2- Şeref, 3- İzzetinefis, 4 Gurur, 5- Kibir gibi kelimeleri unutturmaya
çalışmıştır.

Bu
arada dilimize yerleşmiş olan bazı güzelim kelimeleri de maalesef büyük ölçüde
unutturmaya muvaffak olmuşlardır. Mesela bugün sadece, “M” ile başlayan ve hemen aklımıza geliveren, Mücadele, Mübadele, Mütareke,
Muhtemel, Mülahaza, Muhafaza, Müdafaa, Müşteki, Mütedeyyin, Muktedir, Münferit, Müddet, Muhtelif, Mahdut, Muhakkak, Mutabakat, Mübayenet, Mubah, Muaf, Malum,
Mühim, Müsrif, Müfrit,  Müstenit, Müdahil, Mücahit, Muzdarip, Mağdur, Muttaki, Muarız, Muzır, Maraz, Mazi,
Murakabe gibi kelimeleri kullanana pek rastlanmamaktadır. Yine acı bir
gerçektir ki, bugünkü yeni nesil tebessümün
dahi ne manaya geldiğini bilmemektedir. Sadece bu misalden de anlaşılacağı üzere,
birçok kelime, unutturulmak suretiyle,
lisanımız aşırı derece kısırlaştırılmıştır. Bu sebeple günlük
konuşmalarımız da kullanmış olduğumuz kelimelerin sayısı son derece azalmış
bulunmaktadır.

            Hülasa edecek olursak, Türkçe hem
bizim mazi ile bağımızı hem de Türkiye hudutları haricinde yaşayan Türk
kardeşlerimiz ile irtibatımızı sağlayan bir kültür zinciridir.

Bu itibarla, Güzel Türkçemizin bozulup
yozlaşmaması bakımından her kurumun, kendi üzerine düşen vazifeyi yerine
getirmek hususunda, azami gayret ve itinayı göstermesinde mutlak bir zaruret
bulunmaktadır.

*****

            Türkçe Dünyada en Çok Öğrenilen Beşinci Dil

         UNESCO’nun da kapsama alanına almış olduğu bu yılı, Cumhurbaşkanı Recep Tayyip
Erdoğan “Türkçe ve Yunus Emre Yılı” olarak
ilan etmişlerdir. Geçtiğimiz günlerde de bu etkinliğin ilk adımı atılmıştır.

Türkiye,
aslında Yunus Emre adını sadece bir
yılla sınırlandırmadığını, dünyanın dört bir tarafına onun adını taşıyan Yunus Emre Enstitüleri açmak suretiyle,
göstermiş bulunmaktadır. Şimdi daha yoğun bir programla Yunus Emre’nin yüzlerce yıllık selamını dünyaya ulaştırmak için
gayret sarf edilmektedir.

Bu
gayretin ilk adımının atıldığı toplantıda konuşan Kültür ve Turizm Bakanı Mehmet Nuri Ersoy, Yunus Emre’nin “İnsan
Hazinesi” özelliğine dikkat çekerek, şöyle dedi: “Türkiye’nin kamu diplomasisi ve kültürel diplomasisi alanlarında en
önemli temsilcilerinden biri olarak onun başardığını başarmak bizim de
hedefimiz olmalıdır.”

         Yunus Emre Enstitüsü Başkanı Prof. Şeref Ateş de Yunus
Emre adıyla çıktıkları yolculuğun ne kadar etkili olduğunu şöyle ifade etti:“Yunus Emre Enstitüsü 10 yılda Türkiye ile
bağ kuran, argümanlarını anlayan, Türkiye’ye sempatiyle yaklaşan
bir kitle oluşturma açısından ciddi katkılarda bulunmuştur. Öyle ki, son bir
yılda beş kıtada 60 bin kişiye Türkçe öğretmiş, özellikle salgın döneminde,
Türkçe en çok öğrenilen beşinci yabancı dil olmuştur.” 

     Eğer insan, ene ve
benliğine; mizan / ölçü, tartı, akıl, idrak, muhakeme ve bir mikyas nazarı /

     Gözüyle bakarsa;
kâinat / evrenden zihnine akıp gelen âfâkî /

     Nefsin hâricindeki
/ dış âleme dâir malûmatı; kendi malûmatı / bilgileri ile,

     Tasarrufât /
tasarrufları ve sıfat-ı İlâhiyeyi / İlâhî sıfatları da,

     Kendi sıfatları
ile tasdik ve kabul eder.

     Sonra yine
merciine / merkez ve kaynağına iade eder / döndürür.

 x

     Çünkü: “Men arefe
nefsehu, fekad arefe Rabbehu.”

     “Kim nefsini /
kendini bilir ve tanırsa, Rabbini bilmiş ve tanımış olur.”

     Çünkü : Eserden
ustaya, yapılandan yapana, fiilden fâile geçmiştir.

     Bundan ötürüdür
ki; kendinde olanları, kendinden bilmez. 

     Çünkü: Bir iğne
ustasız, bir köy muhtarsız olmaz.

     Yâni, fiil,
hareket ve oluş; fâilsiz / yapansız meydana gelmez.

     Meselâ: Bedenine
takılmış ve en iyi yere yerleştirilmiş olan gözlerinden;

     Gözü ancak görmesi
olan bir varlığın verebileceğini ve O’nun basar sahibi /

     Görmesi olduğunu
bilir ve anlarsın.

     Başına konmuş ve
yine en iyi yere yerleştirilmiş olan kulaklarından;

     Kulağı ancak
işitmesi olan bir zâtın verebileceğini

     Ve O’nun semî /
işitici olduğunu bilir ve anlarsın.

     Anadan doğma kör
olan biri, görülecek şeylerin mevcudiyetini

     Ve Allahın görmesi
olduğunu, hemen kabul eder mi?

     Anadan doğma sağır
biri, işitilecek şeylerin bulunduğuna

     Ve Allahın semî /
işitici olduğuna, kolay kolay inanır mı?

     Kendi varlığını
idrak edemeyen biri, Allah’ın varlığına yol bulabilir mi?

     “Bu benimdir.”
diyemeyen, sahipliğin ne olduğunu bilmeyen ve tatmayan kimse,

     Bu kâinatın Sahibi
ve Yaratanı olduğunu kabul eder ve hiç O’na hemen inanır mı?

x

     Evet, ancak “Kad
eflaha men zekkâha.” / “Nefsini maddî ve manevî kirlerden arındıran,

     Felâha / kurtuluşa erer.” (Şems: 9)
âyetinin şümûlüne / kapsamına dahil olanlar;

     Bihakkın /
hakkıyla emaneti ifa etmiş / yerine getirmiş;

     Yani Yaratanı
bilmiş, bulmuş ve tanımış olanlardır.

x

     Fakat kendisine
müstakil / bağımsız / yaratılmamış / kendi kendine oluşmuş nazarıyla bakanlar!

     Kendilerini mâlik
ve sâhip itikat eder / öyle sanır ve inanırlarsa;

     “Ve kad habe men
dessâhâ.” / “Nefsini günaha daldıran da hüsrana düşmüştür.” (Şems: 10)

     Âyetinin şümulü /
kapsamına dahil olarak; emanete hıyanet etmiş olurlar.

     Zira semâvât /
sema ve gökler ve arz / yeryüzünün,

     Hamlinden /
yüklenmekten korkarak imtinâ ettikleri / çekindikleri cihet;

     İşte “ene”nin;
kendine buyruk bu ciheti / bu tarafıdır.

     Çünkü dalâlet /
yanlış yol, inanış ve  şirk / Allaha
ortak koşma ve şerler;

     Hep bu cihetten /
bu yönden doğar ve kendilerini gösterirler!

     Eğer vaktiyle o
menfî felsefe gözlü “Ene, Ben ve Benlik” in;

     Şiddetli bir
terbiye ile başı kırılmaz ise, büyür insanın vücudunu yutar.

     Diğer insanların
da enaniyeti / ene ve benliği inzimam eder / eklenirse,

     Sâni’in / san’atla
yaratan Allah’ın emrine karşı

     Mübarezeye çıkar /
O’nunla çatışır!

     Tam mânasıyla bir
şeytan olur! Sonra halkı da, kendisine kıyas eder;

     Esbabı / sebepleri
de o kıyasa / karşılaştırmaya dahil ederek, büyük bir şirke düşer!