*Gerçek Bir Baba Masalı*

*Aileni seçemiyorsun*; eşini, dostunu,
arkadaşını, işini seçebildiğin gibi…

            Bu
yüzden hayatın en büyük piyangosudur aslında doğduğun yer, doğduğun aile, doğduğun
zaman, doğduğun şartlar.

            Şahsi gelişimin, seçtiğin
yollar, toplum içinde edindiğin yerin,  
bütün temelleri seçemediğin “o
aile” ortamında filizlenir. Ailen neyse sen de o sundur. Soğanın zarları
gibi üst üste eklediklerin senin sonradan kazandıklarındır, üretimindir, ama
soğanın cücüğü, ailen soyun sopundur.

Baba soyunun senden önceki son temsilcisidir. O yüzden onun ismini, soy
ismini ölene kadar “gururla”
taşırsın.

Baba gururdur. Atalarının izinde yürüyen, soyu onlardan emanet alan daha da
iyiye ileriye taşıyandır.

Baba ailenin kalesidir. Güvenliktir, korumaktır, kollamaktır.

Baba avcıdır. Doyurandır, yetirendir. Bölüşen, bölüştürendir.

Baba ulu bir çınar ağacıdır. Soyunun köklerine, toprağına sımsıkı
sarılırken; geleceğini göklere yıldızlara arşa yükseltmek için gövdesini sapasağlam
dimdik ayakta tutandır. Yılmaz, yıkılmaz, vazgeçilmezdir.

Baba kendini hep “küçücük
hissettiğin” kocaman bir kucaktır.

Baba bakışlarıyla döven, gözlerinin bebeğiyle sevendir.

Baba kural koyan, sonra bu kurallara istisna getirendir.

Baba evin direği, uzaktan kumandanın sahibidir.

Baba bisikletin arkasından koşturan, debriyaj ile gazın kavrama noktasını
bıkmadan usanmadan anlatandır.

Futbol kurallarını özellikle off-side ‘ı öğretirken gözleri parlayan,
evdeki tamirat işlerini sürekli ertelerken anneyle göz göze gelmeyendir.

Sen üzüldüğünde dağları deviren; sen mutlu olduğunda dünyayı ekseninden
oynatandır.

“Baban duymasın” repliğinin baş
solisti olmasına rağmen duymazdan- görmezden gelmeyi başarabilen Dünyanın en
iyi oyuncusudur.

Çocukluğunun kahramanı; gençliğinin uyaranı, evden ayrıldığında nasihatleri
ile kulağının küpesidir.

Baba bir kelimelik özettir aslında. Dile gelmeyen duyguların tercümanıdır.

Anlar; kirpiğinin düşmesinden, saçının telinin titremesinden ama sormaz ona
anlatmanı sabırla bekler.

Baba bir örgüdür, bir ters bir düz, seni iyiye, kötüye hazırlayandır.
Aslında tersi ters, düzü dümdüzdür bilirsin ki, içten pazarlık yoktur. O yüzden
dürüst dosdoğru adamlara “baba”
derler.

Geleceğin için, sağlığın için, evliliğin için, işin için kaygılanan, her
şartta kapı gibi arkanda durandır.

Baba doğulmaz, baba olunur. Bebeğin ana rahmine ilk düşmesiyle sağa sola
koşturmaları başlar, aşeren anneye erik bulur, sırtını ovar, bebeğin
hareketlerini hissetmeye çalışır, doktora götürür, ilgi odağının artık kendisi
olmadığını idrak etmeye çalışır. Bebek kucağa alındıktan sonra yerine göre, da
gaz çıkarma, altını değiştirme işlerini halleder. Gerçek anlamda bebekle ilk
bağ bebeğin babaya o ilk muhteşem gülümsemesiyle başlar. İkinci çok önemli bağ
ise, “Ba-ba-ba” heceleriyle sonsuza kadar çözülemeyecek bir yumak düğümdür.
Babalık tam o zaman başlar.

Baba hem sevmeyi öğreten, hem sevgiyi göstermeyi öğretendir. Bir baba çocuklarına
ve çocuklarının annesine “gerçek sevgisini” gösterebiliyorsa işte o müthiş bir
örnektir. Sevgiyi göstermenin zayıflık değil MERHAMET olduğunu gösterir ve bu
duygunun ilk mimarıdır.

*Merhametli bir
babanın çocukları, hakka, hukuka, kadına, hayvana, emeğe doğuştan saygılı
olmayı öğrenir böylelikle…*

Baba “gözyaşını” içine akıtan, “korkusunu” iliklerine saklayan, “memnuniyetini” dudaklarına
mühürleyendir. Duyguların en iyi yönetmenidir

Tanıdığım tanımadığım babalıklarına büyük saygı duyduğum bütün “BABA GİBİ BABALARIN” Babalar gününü yürekten kutluyorum

            ALINTIDIR

Bir iki gün önce sahibi aynı zamanda İyi Parti İstanbul Milletvekili
olan Yeniçağ Gazetesinde bir anket sonucu yayınlandı. Bu anketin sonucunda
muhalefetin büyük bir patlama yaptığından bahsediliyordu!

Bu ankete göre Cumhur İttifakına mensup iki parti olan AKP + MHP’nin
oylarının toplamı %43.9 ( bunlara eklenecek BBP ve diğer partilerin oyları da
var), diğer bir ittifak olan Millet İttifakına mensup olan CHP + İyi Parti +
Deva + Gelecek Partisi + Saadet Partisi ( DP ve diğer partilerde var) oylarının
toplamı ise %42.4… Bu mu, muhalefetin oy patlaması? Anlaşılan halkla dalga
geçilmek istenmiş ya da boş bir algı çalışması yapılmış!

Ardından da İyi Parti’nin İstanbul İl Başkanı partisinin İstanbul’daki
oy oranını %11.4 olarak açıkladı. Eğer oy oranınız İstanbul’da  %11.4 ise Türkiye ortalamanız çıksa çıksa
ancak %13-14 arası çıkar ki, bu yukarıdaki sonuçları da tekzip ediyor.

Bu şu demektir ki; Türk Milleti onca yaşamsal soruna ve kötü gidişata
rağmen iktidardan vazgeçmemekte ve muhalefetinde ülkeyi yönetebileceğine
inanmamaktadır.

Bunun en önemli nedenlerinden biri iktidar ve muhalefetin birbirine
çok benzer olmalarıdır.

Bu benzerlikler şunlardır; birincisi ikisi de bölücü terörün
kaynakları ile sıkı ilişkiler içindedir. Çözüm süreci ( HDP, Barzani ve İmralı
ile oynaşmak ya da HDP ile gizli ittifak kurmak gibi) Türk Milleti kavramını
(Andımızı okutmamak, yeni Anayasa çalışmaları ile Türk Milletinin
hükümranlığına son vermek vs.)  ret
etmek, etnik mikro milliyetçilik ( Kürt, Arap, Gürcü, Çerkez, Arnavut, Boşnak,
Ermeni, Süryani vs.) yapmak, mafyatik ilişkiler (Sedat Peker, Alaattin Çakıcı,
Millet İttifakının küçük partisinin grup başkanvekilinin karanlık ilişkileri
vs.) ağı, yolsuzluklar (ihaleler ve belediyelerde yaşananlar), inanç
(Sünni-Alevi) istismarcılığı her iki ittifakın büyük ve küçük ( birinde yok
gibi gözüküyor ama onda da var) partilerinde mevcuttur.

Hal böyle olunca Türk Milleti kötülerin içinden menfaatine en uygun
olanını tercih etmektedir. “Kara
Düzen” de kontrolünde olan siyasi partileri, ittifaklar eli ile
oynatmakta işine geleni halka seçtirtmektedir.

Olan bitene bakınca muhalefetin asla iktidar olmak istemediği ya da
iktidar olmak için kurgulanmadığı sonucuna varırız. Mesela muhalefet ittifakının
küçük ortağının genel başkanı ve parti yönetimi, partilerini iktidar yapmamak
konusunda bizzat ellerinden geleni yapmışlardır. Belki de “Kara Düzen”in onlara verdiği görev buydu!

Türk Milletinin aynı olaya bakışında hem iyi hem de kötü şeyler vardır.
O da şudur; halk yapılan somut işlere bakar yani köprü, otoyol, hastane,
havalimanı, baraj, Marmaray ve Avrasya Tünelleri ve buna benzer birçok yapılmış
mıdır? Evet yapılmıştır. Nasıl yapıldığı, nasıl bir borç yükü altına girildiği,
hangi ekonomik sıkıntıların yaşandığı ve tavizlerin verildiği onun için pek
önem arz etmez! Halk gördüğü ile karar verir. Şimdi önümüzdeki seçim arifesinde
Çanakkale Köprüsü hizmete girecektir. Bu büyük bir iştir! Bölgeyi çok etkiler.
İktidar devamlı olarak muhalefete demiyor mu; “bu ülkede dikili bir ağacınız var mı?” diye…

Politika insan üzerinden yapılır diye söylemekten dilimde tüy bitti.
İktidar ve muhalefet benzer insan tiplerinden oluşuyor. Halkta bunu görüyor.
Onun içinde iktidarın ipine sarılmaya devam ediyor.

Bu makus talihin değişmesi için iktidarı hedefleyen; yerli, milli ve
bağlantısız bir siyaset anlayışına ve bunu hayata geçirecek insanlara ihtiyacı
var bu ülkenin… O zaman göreceksiniz Türk Milleti bu insanları kendisini
yönetmek üzere iktidar yapacaktır.

Yoksa al birini (iktidar) vur ötekine (muhalefet) diyen halk bu
muhalefeti onca sıkıntısına rağmen başa getirmez! İyi Partililerin açıkladığı
anketler aslında bize bunları anlatıyor.

Türkiye’nin
en önemli meselelerini her gündeme getirdiğimde, sorunun kaynağı veya çözülememesinin
sebebini de düşünüyorum. Ana sebebin kurumlarımızın iş göremez hale
getirilmesi ve kuralsız bir yönetim anlayışı olduğu kanaatine ulaşıyorum.

Onlar
ki, bazıları asırlarca bazıları onlarca yıllık tecrübeleri olan kurumlarımızdır.
Bizim ve insanlığın binlerce yıllık tecrübe birikiminin eseri olan kurallardır.

“Aklın
yolu birdir” derler. Nitekim TÜSİAD Yönetim Kurulu Başkanı şöyle konuştu:

“Türkiye ekonomisinin bugün karşı
karşıya olduğu en kritik sorun ‘kurumsuzlaşmadır.’ Kurumlarımızın
zayıflaması, karar verme ve uygulama süreçlerinde uzun vadeli,
öngörülebilir, bilimsel plan ve aksiyonların yerini kısa vadeli karar ve
uygulamaların alması, istişare mekanizmasının yeterince çalıştırılmaması
gibi sorunlarımız var.

Her geçen gün kurumlardaki bu
eriyişin, idari sistemimizin işleyişine, toplumumuzun refah ve huzuruna,
ülkemizin piyasalardaki görünümüne, itibarına, güvenilirliğine ne denli
ciddi hasar verdiğini daha iyi görüyoruz.”

Şüphesiz kurumsuzlaşmanın
gittikçe derin bir sorun olmasında CB Tayyip Erdoğan’ın yönetim anlayışı
çok etkili. RTE, devleti mülkiyeti kendine ait, bir şirketin patronu gibi
yönetmek istiyor.

“Türk Tipi Başkanlık” denilen ucube sistem Erdoğan’ın
karakteriyle birleşince otoriter ve verimsiz bir devlet yapılanması
ortaya çıktı.

Suç örgütü yapılanmaları kurumsuzluğu ve kuralsızlığı
sever.

Bu yüzden mafyanın yasamadan,
yürütmeye, yargıdan basına kadar sistemi bir ur gibi sarması tesadüf değil.

*********************************

Şahsım Devleti

CB Erdoğan NATO toplantısında
Batı’nın önemli devlet başkanları veya başbakanları ile görüştü. Fransa,
Macaristan, Almanya, İngiltere ve Yunanistan gibi görüştüğü bütün liderlere “görüşmelerimizi
ikili olarak ve gerekirse özel hattan yapalım” teklifi yaptı.

Erdoğan’ın dış ilişkilerimizi,
kurumsal olarak değil, şahsi ilişkilerle yürütmek istediği görülüyor.

Dış politika sorunlarının çoğu,
tarihi kökenleri de olan, geniş ve kapsamlı konulardır. Bu tür meseleler telefon
görüşmeleri ile çözüme kavuşturulamaz. Taraf devletlerin kurumlarının uzun süreli
müzakereleri ile mesafe alınabilir.

“Özel hat” fevkalade hallerde
kullanılabilecek bir yöntemdir. Mesela Ege’de sıkça uçak dalaşlarının olduğu
gerilimli dönemlerde savaş tehlikesine karşı düşünülmüş bir araçtı.

ABD ile müzakerelerde de Erdoğan
Başkanlar arası ilişki ile çözüm aramakta. Trump bu yönteme yatkındı. Fakat
yeni Başkan Biden kurumsal bir iletişimden yana.

Erdoğan Biden’a mı teklif etti,
Biden Erdoğan’a mı kabul ettirdi bilmiyoruz. Ama Afganistan’dan bütün NATO güçleri çekilirken Türkiye’nin
kalması gündemde. En stratejik ve en riskli bölge olan Kabil Havaalanının
korumasını üstlenmeye hazır olduğumuzu bizzat Erdoğan açıkladı.

Taliban güçleri buna şiddetle karşı çıkıyor.  

Bu kadar hayati bir konuda, kurumlarımızda iyice incelenmeden,
muhalefet liderleriyle görüşülmeden, TBMM’de müzakere edilmeden bir karara
varılması doğru olabilir mi? Hiç kimse Devletin ortak aklından daha akıllı
olamaz. Farz edelim olsa bile, böyle bir sorumluluğu toplum kesimleriyle
paylaşmak daha doğru olmaz mı?

*********************************

Saddam Irak’ından Bir Örnek

Halkına hesap vermeyen otoriterlerin
yönettiği ülkelerde, muktedire yakın bir avuç kişinin milletin parasını nasıl yediğini,
halkı nasıl fakirleştirdiğini bir örnekle anlatayım.

Irak ile İran’ın 8 yıl süren
savaşı sırasında Petkim Satış Müdürlüğünde görev yapıyordum. Savaş esnasında
stratejik bir malzeme olan lastiğin hammaddesi sentetik kauçukları Petkim’de
üretiyorduk. (Maalesef bu fabrikalar daha sonra kapandı ve söküldü.)

O sıralarda dünyada bir ton
sentetik kauçuğun fiyatı 1.000 dolar civarında idi. Diğer ülkelere de bu
fiyattan ihracat yapıyorduk.

Saddam Irak’ında devletin
yönettiği fabrika veya Ticaret Bakanlığı yetkilileri Petkim’e müracaat etse
yaklaşık bu fiyatlardan satın alabilirlerdi. Ancak Irak’ta işler böyle
yürümüyordu.

Bir aracı şahıs firması Türkiye’ye gelirdi. Arkasında
devlet garantisi olmadığı için çok daha yüksek fiyatla ürünü alır ve Irak’a
göndertirdi. Saddam ailesine yakın birilerine rüşvetini verir ve
nihayetinde 1.000 dolarlık mal, devlete 2.000- 2.500 dolara mal olurdu. Tabii
ki bu aradaki farkı ödeyen zavallı Irak halkı olurdu.

****

Çin aşısı Sinovac ithalinde önce Sağlık Bakanı
Fahrettin Koca “Devlet Malzeme Ofisi ve Sinovac arasında herhangi bir
aracı yok”, doğrudan ithalat yapılıyor demişti. Daha sonra öğrendik ki bir aracı
firma (Keymen İlaç A.Ş.) devrede imiş. Bu firma yaptığı hizmete
karşılık hak ettiği komisyonunu almakta imiş.

Muhalefetin bütün ısrarına
rağmen aşının hangi bedelle ithal edildiği ve komisyon miktarı “ticari
sır” denilerek açıklanmadı.

Bu arada Çin firması aşı
sevkıyatını aksattı. Sebebini öğrenemedik.

Bereket ki, Biontech’in kurucusu,
CEO’su ve aşının mucidi Prof. Dr. Uğur Şahin kendi öz vatanına ve
milletine hizmet etmek için devreye girdi. Biontech aşısı tedariki hızlandı.
Hızlı aşılama ile normalleşme yolunda ciddi bir mesafe kat edebildik.

Keşke Biontech ile diğer batılı
devletler gibi baştan bağlantı yapsaydık da bu kadar insanımız vefat etmeden,
hastalık çekmeden ve turizm mevsimini kaçırmadan aşılamayı bitirebilseydik.

     Mademki, Allah’a
iman ve inancımız var.

     Öyleyse,
etrafımıza / çevremize menfî / olumsuz felsefenin; her şeyi çirkin, korkunç
gösteren siyah gözlüğüyle değil;

     İmanın her şeyi
güzel, ünsiyetli / dost gösteren; şeffaf, berrak, nuranî / nurlu gözlüğüyle
bakmalıyız.

     Geçmiş zamana
menfî / dinsiz felsefe gözlüğü ile bakarsak; mazi ülkesini kıyameti kopmuş,
altı üstüne çevrilmiş, karanlıklı, korkunç, büyük bir mezaristanı / mezarlığı
andıran bir şekilde görür. Dehşete düşer, vahşete, meyusiyete / ümitsizliğe
maruz kalır / yeise düşeriz.

     Geçmişe iman
gözüyle baktığımız zaman; zahirde / görünüşte o ülkeyi altı üstüne çevrilmiş
bir şekilde görsek de, aslında can telefi yoktur. Orada yaşayan sakinlerin daha
güzel, nuranî / nurlu bir âleme nakledilmiş olduklarını anlarız. Görünen kabir
ve çukurları da, nuranî bir âleme girmek için kazılan yer altı tünelleri
şeklinde telâkki etmemiz / anlamamız gerekir.

     Gelecek zamana,
menfî felsefe gözlüğü ile bakacak olursak; bizleri çürütecek, yılan ve
akreplere yedirip imha edecek, zulümatlı / karanlık, korkunç, büyük bir kabir
şeklinde görmemiz kaçınılmaz.

     Fakat gelecek
zamana iman gözlüğü ile bakarsak; Allah’ın insanlara ihzar ettiği / hazırladığı
çeşit çeşit nefis, leziz taamların yer aldığı bir ziyafetgâh / ziyafet yeri
olduğunu görür. Nice me’külât / yenilecek şeylere ve meşrubat / içilecek
şeylere zarf / kap olan Rahmanî bir mâide / sofranın bizi beklediğini anlarız.

     Semavata / göklere
menfî felsefe ile bakacak olursak; şu sonsuz boşlukta, milyarlarca yıldız ve
kürelerin at koşusu gibi veya askerî bir manevra gibi yaptıkları pek sür’atli
ve muhtelif / çeşitli hareketlerinden büyük bir dehşete, vahşete, korkuya uğrar
ve maruz kalırız.

     Fakat imanlı bir
insan olarak baktığımız zaman, o garip, acip manevranın; bir kumandanın emri
ile nezareti / gözetimi altında yapıldığı gibi, semavat / gök âlemini tezyin
eden / süsleyen o yıldızların bizim için de ziyadar / ışıklı kandiller
olduklarını görecek. O atlar koşusundan korku ve dehşete düşmek değil, onlara
karşı ünsiyet edip, dost olup onlara karşı sevgi ve muhabbet duyacağımız bir
gerçektir.

     Arz’a / dünya
âlemine menfî felsefe gözüyle bakarsak; küre-i arzı / dünyayı başıboş,
yularsız; şems / güneşin etrafında serserice gezen bir hayvan gibi veya tahtası
kırık, kaptansız bir kayık gibi görür; dehşet ve telaşa düşeriz.

     Fakat iman / inanç
gözüyle bakarsak; arz Rahmanî bir sefine / gemidir. Arz’ı Allah’ın kumandası
altında bütün me’külât / yiyecekleri, meşrubat / içecekleri ve melbusatı /
giyecekleriyle beraber, nev-i beşeri / insanı tenezzüh / gezinti için şems /
güneşin etrafında gezdiren bir sefine / gemi şeklinde görür ve imandan neş’et
eden / meydana gelen şu büyük anlayış nimetine hamdederiz ancak.

     Menfî felsefe
gözüyle baktığımızda görürüz ki, bütün canlı mahlûkat – insan olsun, hayvan
olsun – kafile kafile, büyük bir sür’atle o cihete gidip kayboluyorlar! Yani,
ademe gidip yok oluyorlar! Kendimizin de o yolun yolcusu olduğunu
bildiğimizden, teessür ve üzüntümüzden çıldıracak bir hâle geliriz.

     Fakat iman nazarı
/ gözüyle baktığımızda görürüz ki, insanların o cihete gidişleri, seyahatleri
adem / yokluk âlemine değil. Göçebeler gibi bir yayladan başka bir yaylaya bir
intikal / geçiştir. Fani / geçici menzil / konaktan bâki menzile, hizmet
çiftliğinden ücret dairesine, zahmetler memleketinden rahmetler ülkesine göç
etmektir. Adem / yokluk âlemine gitmek değil der; bu ciheti memnuniyetle
karşılarız.

     Fakat yol
esnasında ölüm, kabir gibi görünen meşakkat / zorluklar; netice itibariyle /
sonuç bakımından saadet ve mutluluklara açılan birer kapıdır. Çünkü nuranî /
nurlu âlemlere giden yol; kabirden geçer. En büyük saadetler; büyük acı ve
felâketlerin neticesidir.

     Meselâ Hz. Yusuf,
Mısır azizliği gibi bir saadete, ancak kardeşleri tarafından atıldığı kuyu ve
Zeliha’nın iftirası üzerine konulduğu hapis yoluyla nail olmuş / ulaşmıştır.

     Kezâ / bunun gibi,
rahm-i mâder / anne karnından dünyaya gelen çocuk, mahut / bilinen tünelde
çektiği sıkıcı, ezici zahmet neticesinde dünya saadetine nail olup ulaşıyor.

     Geriden gelenlere
felsefe nazarıyla bakılsa, “Bunlar nereden gelip nereye gidiyorlar ve niçin
dünya memleketine gelmişler?” diye ettiğimiz sual ve soruya bir cevap
alamadığımızdan, tabiî ki, hayret, tereddüt yani kararsızlık azabı içinde
kalırız.

     Fakat nur-u iman /
iman nuruyla bakarsak; insanların; kâinat / evren sergisinde teşhir edilen /
sergilenen garip, acip / şaşırtan kudret mucizelerini görmeleri ve mütalâa
etmeleri / düşünmeleri için, Sultan-ı Ezelî / Ezelden beri Sultan olan Allah
tarafından gönderilmiş mütalâacı / Allahı bilecek ve O’na inanacak birer
düşünür olmaları için yaratıldıklarını anlamalı.

     Ve insan olarak
bizler; birer mucize olarak sergilenenlerin derece-i kıymet ve azametlerini
bilmeli. Böylece, Sultan-ı Ezelî’nin azametine yol bulmalı.

     Varlıkların
Allah’a delâlet derecelerine vâkıf olmalı. Varlıkların Allah’a bu
vesileliklerinden sonra, yine Sultan-ı Ezelî’nin memleketine dönüp
gideceklerini bilmeli.  Bütün bu mânevî
nimetlerinden ötürü de, Rabbimize can-ı gönülden  tekrar tekrar “Elhamdü lillah” demeliyiz.

Bir kuyrukta sıra bekliyorsunuz. Belli ki sıranın size
gelmesi uzun sürecek. Ve birisi sıraya aldırmadan önünüze geçiyor. Ne
hissedersiniz?

Ne hissedeceğiniz bellidir. Bu yüzden çıkan kavgalara şahit
olmuşsunuzdur.

Eşimi bir kadın örgütü davet etmişti. Kadın haklarına
hassasiyetinden ötürü hemen kabul etti. Arabayla aldılar. Gidip konuştu ve geri
döndü. Üzüntü içindeydi. Meğer davet iktidar partisinin bir kuruluşundan, belki
de yerel kadın kollarındanmış. Üzüntüsünün sebebi: “Girmediğimiz ters yön,
geçmediğimiz kırmızı ışık kalmadı!“. Hatırlayın, aynı cenahtan, mahkeme
kararına uymuyorum, saygı da duymuyorum sözleri yükselmişti. Hatta “Kırmızıda
durmayacağız!” diye övünmek de…

İnsan fıtratında, yani insan genetiğinde, kurala saygı ve kural
çiğneyene öfke kazılıdır. Bu kod ancak şahsî çıkar arsızlığıyla çiğnenir. Bir
de toplumun ihlallere ve hak çiğnenmesine duyarsızlaşmasından. Fakat ne kadar
duyarsızlaşırsa duyarsızlaşsın, yine de genetik kod oradadır. Düşünün, son
günlerde, mafyanın bile çiğnenmez kuralları olduğunu öğreniyoruz. Mafya ki,
kanun dışılık üzerine kurulmuştur; fakat onun da kanunları vardır demek ki.

Asansör bize de mi bozuk?

Bir tarafta fıtrattaki adalet duygusu, diğer tarafta çürüyen
toplumun yolsuzluğu, ayrıcalıklı davranışları kanıksaması. Bu iki eğilimin, bu
iki gücün çekiştiği bir ülkede yaşıyoruz. İkisi de bizim geleneğimiz demek ki…

Rahmetli Doğan Cüceloğlu’nun bir konferansında dinlemiştim;
belki bir kitabında da yazmıştır. ABD’den Türkiye’ye bir gelişinde kardeşinin
apartmanına giriyorlar. Asansöre bir kâğıt yapıştırılmış. Üzerinde, “Asansör
bozuk” yazıyor. İki Cüceloğlu merdivene yönelirken içeriye kalantor bir zat
giriyor ve orada duran kapıcıya sesleniyor: “Asansör bize de mi bozuk!” İkisi
de şaşırıyor. Ne de olsa kültür dejenerasyonuna sâhipler. Yurt dışı görmüşler;
üstelik şehirliler. Onları sınırlı kavrayışlarına göre asansör bozuksa herkese
bozuktur ve kırmızıda durulur.

 Batı yönünde yurt
dışına çıkanlardan birkaç defa dinledim: Bu Almanlar, bu Amerikanlar ne kadar
aptal! Hatta rahmetli sanayi kimya hocam derste anlatmıştı: Almanların tren
biletlerindeki yer numaraları onları yan yana oturtmuşsa, yolculuğun sonuna
kadar öyle otururlar, hatta tersine giderler ama hiç olmazsa birisi karşı
koltuğa geçmeyi akıl etmez. Aptal bunlar! Değil mi?

Almanlar bu konuda genetik kural saygısıyla toplumun genel
kültürünü birleştirmişler demek ki… Disiplinleri ve kurallara uyumları hep
konuşulur zaten. Belki tamamı öyle değildir. Rüşvet talep eden Alman da gördüm
zamanında. Fakat toplumlar hakkındaki genellemeleri çoğunlukla böyledir diye
anlamak gerekir.

Aptal Batılılar ve açıkgöz bizler

Başka bir yerde başımdan geçen tuhaf bir hikâyeyi
anlatmıştım. Yolculuk ettiğim taksi, kırmızı ışıkta duran, önündeki arabaya
korna çalıyordu. Niçin çalıyorsun, görmüyor musun, ışık kırmızı demiştim.
Şoförün cevabını on yıllar sonra hatırlıyorum: Kırmızıda durulur mu? Müsaitse
geçilir! Müsaitliğin içinde, trafik polisi yoksa anlamı da vardı tabi.

Körü körüne kurallara uyan Almanlar karşısında kendilerini
akıllı ve üstün hissedenlerin bir başka şeye dikkat etmelerini isterim. Alman
şehirlerinde trafik, bizimkine göre çok hızlı akar. Çünkü yeşil yanan kavşakta
Alman şoför ayağını gazdan çekme ihtiyacı duymaz. Çünkü orada, kırmızıda
geçilmez. Işık kırmızı ise geçmek hiçbir zaman “müsait” olmaz. Ve kırmızıda
durmayacağız diye övünülmez. Geçen ayıplanır.

Adaletle menfaatin çatışması

Bu düşünceler beni şu noktaya getirdi: Kuralları çiğnemek
veya kurallara uymak… Bu, toplumun çıkarıyla şahsımın çıkarı arasındaki
gerilimmiş aslında. Toplum kurallara uyulmasını istiyor. Bu genetik. Şahsım, ya
topluma saygı duyacak, kurallara uyacak. Veya tam tersine, şahsım, kendi
menfaatini toplumun menfaatinin üstünde görecek; kurallara uymuyorum, saygı da
duymuyorum diyecek… İkilem bu işte.

Toplumun çıkarını, toplumun koyduğu kuralları çiğnemek
başkalarına saygısızlıktır. Hakarettir. Ve görünürlüğü yüksek kişiler çiğneme
eylemini âdet hâline getirirse, bu zamanla insanları onlardan uzaklaştırır. Bu
adalet içgüdüsüdür.

 Kurallara uymak,
ülkede millete saygı duymaktır. Kendi çıkarını, milletin çıkarından üstün
görmemektir.

Bir partide, yönetimin kurallara uyması, partili
arkadaşlarına saygı duymaktır. Şahsını onlardan üstün görmemektir. Yönetim bir
ayrıcalık, bir böbürlenme, bir vurdumduymazlık beratı değildir; bir yüktür.
Toplumun yararı için yüklenilen ağır bir yüktür.  Bu saygıya, bu anlayışa demokrasi diyoruz.
Ülkede de, dernekte de, partide de. Hem çevresine hem de kendine saygı
duyanlar; yani izzeti nefis, yani öz saygı sahipleri, demokrasisiz ve adaletsiz
ortamda yaşayamaz, orayı terk eder. Geriye bu hasletlere sahip olmayanlar
kalır. Onlar, belki benim de bir menfaatim olur diye bu aşağılanmaya tahammül
eder. İyiler ayrılınca geriye sadece kötüler kalır ve kurumun tamamı kötüye
gider. Buna çürüme, inkıraz diyoruz. https://millidusunce.com/medenilestiren-fitrat-vahsilestiren-menfaat/

Cumhurbaşkanlığı kabinesi
toplantısında Türkiye’nin SADAT aracılığıyla El Nusra isimli terör
örgütüne silah sevkiyatı yaptığı iddiası
görüşüldü mü?

“Hamdolsun, Bakanlar Kurulunda
bu konu gündeme gelmedi.”

***

İçişleri Bakanı Süleyman
Soylu “organize suç örgütü lideri Sedat
Peker’den her ay 10 bin dolar maaş alan milletvekili var” dedi. Sedat Peker “10
bin dolar değil, çantalar dolusu para verdiğim milletvekilleri var” diye
açıkladı. TBMM Başkanı İçişleri Bakanına konuyu sözlü ve yazılı sorduğunu
söyledi.

Yaklaşık on gün sonra TBMM
Başkanı ile İçişleri Bakanı görüşme yaptı.

Görüşmede bu milletvekillerinin kim olduğu konuşuldu mu?

“Hamdolsun, bu konu gündeme
gelmedi.”

***

İlahiyatçı Gazeteci, HabertürkTV
Haber sunucusu Veyis Ateş hakkında
basın tarihimizin en ağır suçlaması yapıldı. Kara para aklama suçlarından
aranan ve yurtdışında bulunan Sezgin Baran Korkmaz isimli “iş adamından” bir
klik adına şantajla 10 milyon Euro istediği iddia
edildi. SBK bu görüşmeye dair ses kaydının bir kısmını Habertürk’ten Fatih
Altaylı ve Sevilay Yılman’a dinlettiğini bu iki gazeteci yazdı.

Habertürk yönetimi bu “sözde gazeteci” hakkında bir işlem yaptı
mı?

“Hamdolsun, bu konuda bir
işlem yapılmadı.”

Veyis Ateş bir açıklama yaptı mı?

“Hamdolsun, bir açıklama
yapmadı.”

Savcılar, yargıdan SBK
hakkında aklama kararları çıkartma vaadiyle, şantajla para isteyen “klikte”
kimler var araştırmaya başladı mı?

“Hamdolsun, savcılar bu konuyu
gündeme almadı.”

***

Sedat Peker, Eski
İçişleri Bakanı Mehmet Ağar hakkında, “derin
devletin başı, uyuşturucu ve akaryakıt kaçakçısı, Uğur Mumcu’nun katili olduğu”
suçlamalarını yaptı. Görev yaptığı marinaya çöktüğünü ve burayı kaçakçılık için
kullandığını iddia etti.

Görev bölgelerindeki Cumhuriyet Başsavcılıklarında bu konuların
soruşturulması için bir karar alındı mı? Maliyeciler harekete geçti mi?

“Hamdolsun, bu konu gündeme
gelmedi.”

***

Doğan Medya’nın Demirören
grubuna devri için Ziraat Bankasının (Türkiye’deki 10 milyon çiftçi ailesine
bir yılda verdiği kredi kadar bir tutar olan) 750 milyon dolar kredinin
3 yıldır hiç ödenmediği iddia edildi. İddianın
sahibi Sedat Peker, Demirören’in bu medya grubunun “asıl sahibi değil
emanetçisi “olduğunu da söyledi.

Ziraat Bankası yönetim toplantısında bu konuda bir açıklama
yapılması kararı alındı mı?

“Hamdolsun, bu konu gündeme
gelmedi.”

Demirören veya holdinginin yönetimi bu konuda açıklama yapacak
mı?

“Hamdolsun, bu konu gündeme
gelmedi.”

Ekonomiden sorumlu bakan veya CB bir açıklama yapmayı düşünüyor
mu?

“Hamdolsun, bu konuyu gündeme
almadılar.”

Adli ve idari merciler “Demirören Medya’nın asıl sahibini” hiç
merak etmediler mi?

“Hamdolsun, bu konuyu gündeme
almadılar.”

***

Demirören’e Kemer Country’de,
Kuzu Grup’a Ataköy’de imar rantlarıyla aktarılan milyarlarca liralık servetler
ve bunu karşılığında alınan siyasi ve
parasal rüşvetler için bir idari ve adli
soruşturma kararı alındı mı?

“Hamdolsun, bu konu gündeme
gelmedi.”

***

İçişleri Eski Bakanı Mehmet
Ağar açıklamasında “Sedat Peker organize
suç örgütü lideri değildir, lideri olmak öyle kolay iş değildir,
mensubudur” dedi.

Sedat Peker de bu ifadeyi
doğruladı: “Ben bu suç örgütünün lideri değilim, sadece üyesiyim. Bu
örgütte ara yönetici bile değilim.”

Kastedilen “büyük suç
örgütünün” Türkiye’nin bütün kirli işlerinde parmağı olduğu; halkın parasını
belli kişilere pay eden bir işlevi olduğu; ülkedeki siyasileri, bürokratları, medyayı,
adliyeyi kullandığı ve yönlendirdiği anlaşılıyor.

TBMM’de bir araştırma komisyonu kurulması kararlaştırıldı mı?

“Hamdolsun, AKP ve MHP bu
konuyu gündeme aldırmadılar.”

Savcılar bu ifadeler için ne düşünüyor? Yandaş medya bu konuda
neler yazıyor?

“Hamdolsun, bu konuyu gündeme
almadılar.”

***********************

Herkes Talimat Bekliyor

Sedat Peker’in iddiaları
halkın gündeminde. Ama yetkililer gündeme almamakta ısrarlılar.

Çünkü hepsi de bir
kişinin vereceği talimatı bekliyor.

Ancak O da henüz ne yapacağına
karar verebilmiş değil.

İlk defa gündem belirleyememekten
1,5 aydır iç siyaset gündemini bir “mafya liderinin” tayin etmekte olmasından
şaşkın ve kararsız.

Yapacağı veya yaptıracağı
hiçbir açıklamanın Sedat Peker kadar inandırıcı ve halk vicdanında karşılığı
olamayacağını görüyor.

Çünkü Sedat Peker ne
“temiz” olduğunu iddia ediyor ne de “kurtarıcı” olduğunu.

Türkiye’yi pisleten sisteminin
içinde fakat “pislik silsilesinin en altında” olduğunu ifade ediyor. Sahici ve samimi bulunuyor.

Bir gün ortada görünmeyince
seven sevmeyen hemen herkesin merak ve endişe etmesi boşuna değil. Halkımızın
“eyvah pisliklerin gerisini öğrenemeyeceğiz” endişesiyle, “bir mafya liderinin”
sağlığı için dua etmesi, O’nun özlenen temizlik için bir umut haline geldiğini
gösteriyor.

Türk ve dünya tarihine geçecek
çok ilginç bir dönemden geçiyoruz.

Mevlâna
Celâleddin Rumi öğrencileriyle sohbet ederken adamın biri çıkagelir. “Müjde
Şeyhim müjde!” der. “Senin öldü zannettiğin o can dostun Şems (Şems-i Tebrizî)
yaşıyor!” Mevlâna, duyduğu bu müjde karşısında çok sevinir ve hemen sırtından
cübbesini çıkartıp müjdeyi getiren adama hediye eder. Öğrencileri hemen
atılırlar. “Aman Şeyhim ne yapıyorsunuz? Adam size açık açık yalan söylüyor,
siz ise bu yalana inanıp adama cübbenizi hediye ediyorsunuz!”

            Mevlâna’nın verdiği cevap ibretliktir.

            “Bu adamın yalan söylediğini ben de
biliyorum. Ama bana öyle bir haber getirdi ki, ben o haberin yalanına cübbemi
hediye ederim. Eğer gerçek olsaydı canımı verirdim!”

            Aşağıda okuyacağınız şeyleri
Mevlâna’ya iletilen o yalan müjde gibi kabul edebilirsiniz. Eminim ki bu
yazdıklarımın gerçek olabilmesi için hepiniz canınızı bile verirdiniz.

Yeryüzündeki Cennet: Türkiye

            Bir Türkiye hayal ediyorum: Kendi
vatandaşlarının huzur ve güvenini sağlamış, başka ülke vatandaşlarının gıpta
ile baktıkları ve “keşke Türkiye’de dünyaya gelmiş olsaydık veya imkân
bulabilseydik de Türkiye’de yaşayabilseydik” dedikleri bir Türkiye.

            Bir Türkiye hayal ediyorum: Dünyanın
en iyi üniversitelerine sahip olan ve dünyanın en zeki çocuklarının bu
üniversitelerde okumak için birbirleriyle yarış yaptıkları bir Türkiye. Dünya
vatandaşlarının, Türkiye’deki üniversitelerden mezun olmayı büyük bir itibar
saydıkları ve bu okullarda okumayı Türkiye’de yaşayabilmek için bir fırsat
olarak gördükleri bir Türkiye.

            Bir Türkiye hayal ediyorum: Dünya
çapında yüzlerce marka üreten ve dünya ekonomisini domine eden bir Türkiye.
Türk üretimi malların dünyanın her bir tarafında piyasaya hâkim olduğu,
kalitesi nedeniyle başka ülkelerin üretimlerine tercih edildiği bir Türkiye.
Dünyanın en büyük şirketlerinin Türk markalarının kendi bölgelerinde
distribütörü ve hatta mümkünse yerel üreticisi olabilmek için birbirleriyle
yarıştıkları bir Türkiye.

            Bir Türkiye hayal ediyorum. Dünyanın
finans merkezi haline gelmiş, sahip olduğu ekonomik güçle tüm dünyada paradan
para kazanmayı sona erdirmiş, üretime dayalı bir ekonomiyi ve buna bağlı olarak
da sosyo-ekonomik adaleti tesis etmiş bir Türkiye.

            Bir Türkiye hayal ediyorum: Bilim,
teknoloji ve ekonomideki üstünlüğünü askeri üstünlükle terkip etmiş ve dünyayı
politik olarak etkisi altına almış bir Türkiye. Dünya ülkelerinin gerek kendi
iç gerekse dış meseleleriyle ilgili karar alırken “Acaba böyle hareket edersek
Türkiye ne düşünür, bize nasıl bir yaptırımda bulunur?” diye duraksadığı ve
attıkları her adımda ağzının içine baktıkları bir Türkiye.

            Bir Türkiye hayal ediyorum: Dünya
vatandaşlarının gerek bilimsel, gerek teknolojik, gerekse politik nedenlerden
dolayı Türkçe öğrenmeyi bir zorunluluk olarak gördükleri, Türkçe konuşmanın entelektüel
bir üstünlük sayıldığı ve günlük konuşmalarında da Türkçe kelimeler kullanmaya
başladıkları bir Türkiye.

            Bir Türkiye hayal ediyorum: Afrika
ve Yemen başta olmak üzere yeryüzünde açlığı sona erdirmiş, dünyadaki tüm
insanların temel ihtiyaçlara rahatlıkla ulaşabilmelerini sağlamış bir Türkiye.

            Bir Türkiye hayal ediyorum:
yeryüzündeki bütün masum ve mazlumların hamisi haline gelmiş, yeryüzünde savaşları,
soykırımları, katliamları, tecavüzleri, yağma ve talanı, soygunları, baskıları,
güçlülerin güçsüzleri ezmelerini sona erdirmiş ve Dünya’yı huzurun hâkim olduğu
adeta küçük bir cennete çevirmiş bir Türkiye.

            Bir Türkiye hayal ediyorum: Dünya’da
çevre katliamını, kara-su-hava kirliliğini, orman talanlarını sona erdirmiş;
tabiatı kendi “doğal” çehresine kavuşturmuş, 
yeryüzünü hayvanlar ve bitkiler kısaca bütün canlılar için huzur dolu
bir gezegen haline getirmiş, Dünya’nın ve aslında bütün evrenin dengede
kalmasını sağlamış bir Türkiye.

            Sizce çok şey mi istiyorum?