Her şey Malaya’nın küçük bir
köyünde baskı ve zulüm altında yaşayan köylüler ile toprak ağaları arasında
yaşayan yazarın gözlemlerine dayanmakta. Günümüz Türkiye’si, hele hele Malatya
ile yakından uzaktan bir ilgisi yoktur. Ancak yazarın yapmış olduğu gözlemler
tüm kamusal alan ve aile içine uygulanabilirlik içermektedir. Özellikle Türkün
iş zihniyeti ile birlikte bir okuma yapıldığında, hiyerarşik baskıcı bir
yapının toplumsal ya da aile içi  bir
kast sistemi ile birlikte nasıl bir tahakküm (baskı) yapısına dönüştüğü  daha net görülebilecektir. Tahakküm altındaki
davranışlar Köylüler ve toprak ağaları üzerinden gözlemlenmişse de, işte,
mahalle ya da ev içinde ki baskıcı yapıların kahramanlarına da uygulanabilir.
Amacım Toplumsal ikiyüzlülüğümüzün, dedikoduculuğumuzun, vurdum duymazlığımızın
ve kanun tanımazlığımızın altında yatan baskıcı zihniyetin daha net açığa
çıkartılması…Yazıya temel teşkil eden tüm alıntılamalar J.Scott a ait olan
Tahakküm ve direniş sanatları kitabındandır. Baskı ve zulüm Dünyanın farklı
coğrafyalarında da olsa insan davranışları pek fazla değişiklik
göstermemektedir. Dolayısıyla baskı ve zulüm altında olan herkes Malayalı’dır
ve bir Malaya’lı gibi davranmalarından daha doğal ne olabilir.

-Köylülerin(ezilenlerin, halkın)  çıkarları doğrultusunda hareket etmeleri
normal, fakat bazı köylülerin(garip gurebanın) kendileriyle çelişen
davranışları olması ve bu çelişkili davranışlarının bağımlılık ve yoksullukları
ile doğru orantılı artması işin ilginç yanı. Yoksullar
sanki zenginlerin huzurundayken bir türkü, yoksulların arasındayken başka bir
türkü tutturuyorlar.

– Zenginler de
yoksullar arasında başka türlü, kendi aralarında başka türlü konuşuyorlar.

 -Köylüler(ezilenler, kendini baskı altında
hissedenler)  normal olarak itaat koşullarına
açık açık itiraz etmeye cesaret edemezler. Bununla birlikte perde arkasında,
iktidar ilişkilerinin resmi senaryosuna sahne arkası muhalefetin dile getirilebildiği
toplumsal bir alanı yaratmaları ve savunmaları muhtemeldir. Söylentileri,
dedikoduyu, halk masallarını, türküleri, jestleri, şakaları ve güçsüzler
tiyatrosunu, diğer şeylerin yanı sıra anonimliğin arkasına ya da tavırlarının
zararsız anlamlarının arkasına saklanarak bir iktidar eleştirisini araya
sokmanın araçları olarak yorumlamaları ise ilginç

-“İktidara doğruyu
söylemek” ifadesinin, modem demokrasilerde bile, hala ütopyacı bir
çağrışımı varsa, bunun nedeni kuşkusuz çok nadir uygulanmış olmasıdır(Parhesia).
İktidar karşısında güçsüzün ikiyüzlülük etmesi, pek de şaşırtıcı bir durum
değildir. Doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar…

-Normal toplumsal ilişki olarak
kabul edilen şeylerin çoğu, uygun olmayan bir fikir beslediğimiz insanlarla rutin
bir şekilde hoşbeş yapmamızı ve onlara gülümsememizi gerektirir. Burada belki
de görgü kurallarını ve kibarlığı temsil eden toplumsal biçimlerin gücünün,
tanışlarımızla pürüzsüz ilişkiler sürdürebilmek için açık kalpliliği sık sık feda
etmemizi gerektirdiği söylenebilir.

– Patron karşısında işçi, toprak
sahibi karşısında kiracı ya da ortakçı, derebeyi karşısında serf, efendi
karşısında köle. Nadir fakat anlamlı istisnalar bir yana, aşağıdakilerin
kamusal davranış tarzı, ihtiyatlılık, korku ve göze girme arzusu nedeniyle, güçlünün
beklentilerine hitap edecek şekilde biçimlendirilmekte.

– İktidar( ya da işte patron,
amir mahalle baskısı,  evde anne baba )
ne kadar tehdit ediciyse, maske o kadar kalındır. Maske sadece gizli
senaryoların konuşulduğu mekânlarda ve güvenilir kişiler arasında
çıkartılmaktadır. Kadın günlerinde, kahvehaneler de sırdaşlarla yapılan
dedikodular.

-Gizli bir senaryonun ilk açık
beyanı, iktidar ilişkilerinin görgü kurallarını ihlal eden, sakin bir sessizlik
ve rıza görüntüsünü kıran bir beyan, sembolik bir savaş ilanının gücünü taşır.

Aramızda kimin benzer bir
deneyimi yoktur? Üzerimizde iktidar ya da otorite sahibi olan biri tarafından
-özellikle kamu önünde- aşağılandığınızda ya da hakarete uğradığımızda yapmış olmayı
istediğimiz ya da bir sonraki fırsatta yapmaya niyetlendiğimiz hayali bir
konuşmayı prova etmeyen kimse var mıdır? Bu tür konuşmalar genellikle, yakın
arkadaşlar ve eşitler arasında bile, hiçbir zaman ifade edilemeyebilecek kişisel
bir gizli senaryo olarak kalabilirler. Ama Her zaman ağzın mantarla
kapatılacaksa ve düşündüklerini ancak sızıntılı bir varil gibi gizli gizli
damlatacaksan, yaşamın ne keyfi olur ki.

–Tahakküm tarafından maske
takmaya zorlananların, yüzlerinin eninde sonunda bu maskeye uyar hale geleceğidir.
Bu durumda tabiiyet pratiği zaman içinde kendi meşruiyetini üretir; Pascal’ın,
dini inancı olmayan ama olmasını isteyenlere, günde beş kez ibadet etmek için
dizlerinin üzerine çökmelerini öğütlediği gibi, yapılan rol sonunda kendi
haklılığını inançta ortaya koyacaktır.

-Güçsüz olanın, iktidarın
huzurunda bir maskenin arkasına gizlenmek için açık ve zorlayıcı nedenleri
varsa, güçlülerin de kendilerine tabi olanlar karşısında bir maske takmak için
zorlayıcı nedenleri vardır. İlahi bir kral, bir tanrı gibi; savaşçı bir kral,
cesur bir general gibi davranmak zorundadır.

-Bir cumhuriyetin seçilmiş bir
başkanı, yurttaşlara ve onların düşüncelerine saygı gösterir gibi görünmek
durumundadır; bir hâkim yasaya saygılı görünmelidir

-Her hâkimiyet biçiminin kendine özgü
bir sahne dekoru olduğu gibi, kendine özgü kirli çarşafları da vardır. Hâkim
elitlerin içkin üstünlüğü öncülüne ya da iddiasına dayanan tahakküm biçimleri,
bol bol gösterişe, savurganlığı önleme yasalarına, gösterişli giysilere ve tabi
olanların kamusal hürmet ya da takdir hareketlerine bağlı gibi görünür. İtaat
ve hiyerarşi alışkanlıklarını aşılama arzusu, askeri örgütlenmelerde olduğu
gibi, benzer modeller üretebilir.

-Bu doğrunun evle ilişkili
çeşitlerini hepimiz biliriz. Ana babalar, çocukların önünde tartışmanın,
özellikle onların disiplinleri ve tavırları üzerine kötü etkisi olacağını
hissederler. Bunu yapmak, ana babaların her şeyin en iyisini bildikleri ve
neyin uygun olduğu konusunda fikir birliği içinde oldukları şeklindeki örtük
iddiaya zarar verir. Ayrıca çocuklara, ortaya konan fikir ayrılığından
yararlanmaları için politik bir fırsat sağlar. Genel olarak ana babalar,
çekişmeyi sahne arkasında tutmayı ve çocukların önünde az çok birleşik bir
cephe sergilemeyi tercih ederler. Prenslerle ve aristokratlarla istediği gibi âlem
yapabiliyordu. Bu abartılı bir durum olabilir; ama maskelerin sağlam bir
şekilde yerlerinde kalmaları ve uygunsuz bir şeyin ortaya çıkma olasılığının
asgariye indirilmesi için tabi olanlarla teması ayinle ilgili eştirme çabası ne
kadar yaygınsa, hâkim elitlerin, kendilerine sahne arkasında artık teşhir
edilmedikleri ve içlerini dökebildikleri bir toplumsal mekân ayırmaları da o
kadar yaygın bir durumdur.

-Genellikle hâkim grupların
saklayacakları çok şey vardır ve genellikle istediklerini gizlemenin araçlarına
sahiptirler. Hemen hemen her hiyerarşik organizasyonda, elitler genellikle özel
sekreterlerin oturduğu bekleme odaları bulunan kapalı kapılar ardında
çalışırken, tabi konumdaki personelin görünür bir şekilde çalışmasının da temel
olarak aynı nedenden kaynaklandığından kuşkulanıyorum. Ancak gizli senaryonun
üç niteliği, öncelikle aydınlatılmayı hak ediyor. Birincisi, gizli senaryo
belirli bir toplumsal mekâna ve belirli

bir oyuncular grubuna özeldir.

-Gizli senaryonun yeterince
vurgulanmamış olan ikinci ve hayati önem taşıyan bir yanı, yalnızca sözleri
değil; bütün bir pratikler dizisini kapsamasıdır. Mesela, birçok köylü için,
yasak bölgede avlanma, hırsızlık gizli senaryonun parçasıdır. Hâkim elitler
için, gizli senaryo pratikleri, gizli lüks ve ayrıcalık, el altından kiralık
katillerin kullanımı, rüşvet ve arsa tapularında tahrifatı içerebilir. Bu
pratikler, her durumda, söz konusu tarafın kamusal senaryosunu ihlal eder ve
mümkünse sahne gerisinde bırakılır ve dile getirilmez.

– Açık açık isyan etmek ya da
kamusal olarak protestoda bulunmak yerine, yoksullar mülkiyete karşı daha
güvenli olan anonim saldırıları, yasak avlanmaları, isim karalamayı ve bazı
kimselerden uzak durarak onları dışlamayı benimsediler. Birkaç istisna dışında,
geri dönüşü olmayan kamusal meydan okuma hareketlerinden ihtiyatlılıkla kaçındılar.
” Yani, onların da politikaları, iktidar karşısında gönüllü, hatta
gayretli bir rıza izlenimini korurken, kılık değiştirme, aldatma ve dolaylılığı
kullanıyordu. Kamusal senaryo etkileyici olmak, hâkim elitlerin iktidarını
olumlamak ve doğallaştırmak, hâkimiyetlerinin kirli çarşaflarını gizlemek ya da
örtmece sözlerle bulanıklaştırmak için tasarlanır. Tv programları bu
bağlamda bir kamusal senaryodur.

– Tepede hemen hemen herkese emir
veren ve kimseden emir almayanlar vardır; en altta hemen hemen herkesten emir
alan ve kimseye emir vermeyenler vardır. Her bir konumda yer alanlar, daha
yüksekte olanlara hürmet ederler. Bu şekilde bakıldığında, hürmet, bir
tabakalaşma sisteminin yaratıcısı olmaktan çok sonuçlarından biridir. Türk
toplumundaki çocuklara büyüklerin Elini öpme ritüellerinin bir saygı ve sevgi
gösterisinden çok geleneksel baskıcı yapıların tasdik ettirilmesi anlamına
geldiğini düşünmekteyim.

– Köleliğin
dayanılmaz bir paradoksu, en büyük arzusu çocuklarını güvenlikte ve kendi
yanında tutmak olan köle annelerin, çocuklarını boyun eğme rutinleri konusunda
eğitmelerinin kendi çıkarlarına olmasıdır.

– Sevgileri nedeniyle,
efendilerini ve hanımlarını memnun etme ya da hiç değilse kızdırmama konusunda
çocuklarını toplumsallaştırma görevini üstlenirler. Sanki işçi sınıfı
çocukları, iktidarın gerçekliklerine kamusal olarak boyun eğmeleri ile gizli
tutumları arasında zorunlu bir bağlantının bulunmadığı -hatta bir çelişkinin
bulunduğu- bir yaşam için eğitilmektedirler.

– Öğretmenin varlığının sınıftaki
öğrenciler üzerindeki etkisini, ancak öğretmen sınıfı terk ettiğinde -ya da
öğrenciler teneffüse çıktıklarında- ölçmeye başlayabiliriz. Ne söyledikleri bir
yana, okul paydos olduğunda tipik olan gevezelik ve fiziksel taşkınlık
patlaması, sınıfın önceki davranışıyla karşılaştırıldığında, geriye dönüşlü
olarak okulun ve öğretmenin davranış üzerindeki etkisi hakkında bize bir şeyler
söyler.

-Hizmetçilerin ve kadınların hürmetkâr
davranışları -teşvik edici gülümsemeler, dikkatle dinleme, takdirkâr kahkahalar,
olumlama, hayranlık ya da ilgi belirten yorumlar normal görülür, hatta bu
davranışlar düşük statülü insanların genellikle girdikleri ilişkilerden
kaynaklanan şeyler olmaktan çok kişiliğin bir parçası olarak görülürler.

Son söz bir Etiyopya atasözü
olsun, yine kitaptan; Akıllı köylü Büyük efendinin karşısında yerlere kadar
eğilir ama sessizce osurur…

Not: Malaya Malezya’nın da
içerisinde bulunduğu yarımadanın genel adıdır

Dinin lübbü / özü gitmiş, kışrı / kabuğu kalmış!

     Hayatımız, Batı’yı
bile şaşırtacak bir hâl almış!

     Mânâyı terkedip
sırf koşuluyor maddeye, son hızla.

     Ahlâk da neymiş
beyler! Yüz çevirdik ondan son nabızla.

                                  x

     Taşlaşmış taş
kafa,

     Bulamaz hiç safa!

     Olur olmaz karışan
lâfa;

     Değer mi hiç affa?

                                  x

     Okumak için
Yûnus’u, hep beraber;

     Girelim sıraya
hemen, birer birer.

     Olalım bu hususta,
gerçek bir er.

     Yaratılmışları
seviyorsak eğer.

     Çünkü çıkarıyor
bizi, Yaratan’ın önüne.

     Saygı duyuruyor,
yaratılmışların tümüne.

     Dağlar ile taşlar
ile Davud misali,

     Öpelim, evreni
kucaklayan mübarek eli.

     Deseler de bize,
bakın şu delilere!

     Yûnus tanış ediyor
bizi, nice gönüllere.

                                  x

     Arkadaşımı yorgun
ve uykusuz fakat, mütebessim / tebessüm eder bir hâlde buldum ve sormadan
edemedim:

     “Hayırdır seni
içten içe sevince gark eden husus nedir?”

     “Sorma dedi
arkadaşım ve devam etti: Dün gece, üç yüz sayfalık bir kitap okudum. Sadece
bilmediğim yepyeni bir kelime öğrendim ve çok sevindim. Yüzüme akseden
memnuniyetim ve yüzümdeki sevinç izleri bu yüzden!”

     Bu cevap benim:
”Bana bir kelime öğretenin kulu kölesi olurum!” meal ve anlamındaki, Hz.
Ali’nin çok değerli sözünü daha iyi anlamamı sağladı.

                            
     x

     Ben, herkesin en
büyük hilekâr / hileci, aldatan ve aldatıcı olmasını istiyorum! Hayır hayır
yanlış okumadınız. Evet, ben hepimizin en büyük birer hilekâr olmamızı
istiyorum!

     “En büyük hile
nedir?” diye soracak olursanız dostlar derim ki:

     “En büyük hile,
hilesizliktir. Yani olduğun gibi görünmek, göründüğün gibi olmaktır.”

     İşte ancak bu
durumda, rahat yüzü görür. Rahatsız edilmeyiz. Kimse bizi “Söylerim! Açıklarım
ha!” diye tehdit ederek, pis işlerine âlet edemez. Yani başımızı ağrıtamaz.
Bize istediğini yaptırmaya kalkışamaz.

                                  x 

     Bazan zıt, zıddını
içine alır. Zaman olur zıt, zıddını saklarmış. Siyaset dilinde lâfız / söz,
mânânın zıddıdır. Adalet külâhını, zulüm başına geçirmiş; hamiyet / gayret
libasını / elbisesini, hıyanet ucuz giymiş. Cihad ve hem gazâya, bâgi / âsî
ismi takılmış. Hayvanî duyguların esîri olmaya, şeytanın boyunduruğu ve emri
altına girmeye, hürriyet namı / adı verilmiş. Zıtlar, birbirine benzer olmuş!
İsimler, suretler ve makamlar yer değiştirmiş, birbirinin yerini almış!

       Hiç düşündünüz mü?

       Ülkemizin gök kubbesinde her birimizin,
ülkemizin meramını anlatan milyarlarca kelime dolaşır!

       Kimimizin
derdini, kimimizin acısını, kimimizin sevinç dolu coşkusunu anlatır. Aslında o
kelimeler, o ülkede yaşananların da adıdır.

       Günün
ilk ışıklarıyla birlikte öncelikle aşağıdaki kelimeler yayılır ülkemizin her
yanına:

       ‘’Günaydın – Hayırlı İşler – İyi dersler
– Hoşça kal – İyi yolculuklar – Aloo – Merhaba – Seni şimdiden özledim  – Allahaısmarladık – Tabii – Hay, hay –
Öpüyorum – By, by – Hayvanların yemini verdin mi kızım? – Sütü sağdım ana – Bizim
köyde internet yok ki! – Babam çok fakir tablet alamaz ki! Bu yıl da mahsul elde
kaldı, ne edeceyik ki? ’’     

      Gün ilerledikçe kelimelerin ritmi de
değişir, günün ağırlaşan koşullarına uyum sağlar.

       Bu defa da;

       ‘’ Nasıl yani? – Olmaz öyle şey – Neden?
– Toplantı başladı, neden geç kaldın? Çok geç artık! – Çık dışarı – Hemen terk
et odayı! – Çok pahalı alamam! – Biraz indirim yapsanız olmaz mı? – Neee! –
Nerede? – Saatlerdir seni bekliyorum! – Çok acıktım, yemekteyim – Cep
telefonunu neden açmadın? –  Bugün aşı
olacağız unutma!- Bir kahve içelim mi? – Hayri Ağa bir tavla partisi yapalım
mı? – Bizim köyün minibüsü gelmedi daha! – Haydi kız, hayvanları topla gayrı
gün batıyor! ‘’  Kelimeleri, cümlecikleri
uçuşur her yanımızda…

         Ve akşamın gelmesiyle birlikte söylenen her
kelime, her cümlecik aslında bizi, bize anlatandır:

        ‘’Çok geç artık! – Neredesin sen bakayım? –
Gelirken, ekmek almayı unutma. – Yine geç kaldın! – Yemek hazır neredesin? –
Okuldan sonra buluşalım mı? – İş çıkışı mutlaka görüşelim. – Oh nihayet evde
olmak ne güzel! – Merhaba hayatım – Hoş geldin –  Günün nasıl geçti? – Sorma öylesine yoruldum
ki! – Babam hala tarlada ana – Hayvanları yemledim – Haydi, herkes sofraya – Of
yine mi patates anne? –  Hadi hanım
kahvemizi balkonda içelim ‘’

        Akşamın kasvetiyle sarmalanan günün son
saatlerine doğru giderken zaman;

       ‘’Of,
yarın ne çok iş var! – Haberler başladı mı? – Her gün sınav, sınav böyle hayat
mı olur ya? – Yarın alışverişe çıkacağım hayatım, kartta yeterli para var mı? –
Maaş çoktan bitti! Kartta para mı olur? – Bu ay ev kirasını da ödeyemedik! –
Çocuklara daha önlük, kırtasiye alınacak! – Bu akşam televizyonda ne var? – Yarınki
toplantıda patron ne açıklayacak acaba? – Yarınki buluşmamız için bu elbise çok
iyi –  Telefonun çalıyor açsana! – Kimden
geldi o mesaj? Bıktım artık bu hayattan? – Televizyonda dizim var benden bir
şey istemesene! –  Yeter artık saatlerdir
bilgisayarın başındasın – Ne çok yorulmuşum, şöyle bir uzanayım! – Koltukta
uyuklayacağına kalk git yatağına – İyi geceler aşkım – Tatlı rüyalar balım –
Dün gece çok horladın ‘’bey’’, bir doktora başvursana! – İyi geceler hanım sana
da – Be adam ağıldan sesler gelir bir baksan ya! ’’ Konuşulan kelimeler genelde
budur; bu cümleciklerle gün son bulur…

     Ya Türkiye’nin gündemini belirleyen
kelimeleri, cümlecikleri hiç düşündünüz mü? Onlar ki,  yaşam geleceğimize de yön verirler!

     O
kelimeleri, cümlecikleri sıralarken içlerinde kulağa hoş gelen, içimizi açan,
çevresine neşe saçan var mı onunla başlayayım diye çok araştırdım ama ne yazık
ki, bulamadım diyecektim ki!

      Dün ‘’Filenin Sultanlarından’’ kadın
voleybol takımımızdan yeni bir başarı haberi daha geldi: Avrupa üçüncüsü
olmuşlardı. Aşağıya sıralayacağım ülke gündeminin en güzel, kulağa en hoş gelen
ilk haberi buydu.

      İşte ülkemizi anlatan, yaşadığımız son
dönemde uçuşan o kelimeler paketinin öne çıkanları:

      ‘’ Pazarda dahi her şey ateş pahası! –
Mutfaklarda yangın var, et yılda bir defa yenir hale geldi – Enflasyon aldı
başını gidiyor! – Memur ve İşçi maaşlarında verilen zam enflasyon rakamının çok
altında kaldı! – İşsizlik giderek artıyor! – Ev kiraları aldı başını gidiyor! –
Ormanlarımızla birlikte ciğerlerimiz de yandı – Sel felaketinde onca kayıptan
ders alındı mı acaba? – Salgın rakamları korkutucu boyutta! – Hala aşı olmayan milyonlarca
insanımız var! – Aşı olmayanlar için bazı sınırlamalar getirildi! – Salgın her
gün yüzlerce can alıyor – Okullarda yüz yüze eğitim nihayet başlıyor –
Kırtasiye malzemeleri çok pahalı – 
Okullarda salgına karşı yeterli önlem alındı mı? – Teröre bir şehit daha
verdik – Köylünün alın teri ürünleri tarlada kaldı! – Dolar yeniden düşüşe
geçti – Suriyeli göçmenlerden sonra, bir de Afgan göçmenleri sorunu var! – Siyasilerin
söylemleri hep aynıydı: Kimine göre Türkiye son çeyrekte şahlanmış, Ağustos ayı
itibariyle enflasyon düşüşe geçecekti; kimine göreyse, ülkenin görüntüsü hiç de
iç açıcı değildi! – Dış ilişkilerimizde yaşanan önemli bir gelişme de yoktu! ‘’

       Şimdi hayatımızın uçuşan kelimeleriyle,
Türkiye’nin gündemini belirleyen kelimelerine bir bakalım:  İçlerinde içimizi açan, geleceğimize umut
saçan bir cümlecik, bir kelime var mı?

       Ülke gündeminde yaşananlar, bizlerin
hayatını o kadar çok etkiliyor ki! Konuştuğumuz cümlelerin içi, çevremizde
uçuşan kelimelerin çoğunluğu sıkıntı, keder ve acı dolu! Böylesine güzel bir
ülkede yaşamımızı belirleyen kelimeler, cümlecikler bunlar mı olmalı?

      Yoksa yaşam geleceğimizi belirleyen bizler;
etrafımızda uçuşan bu bol acılı, sıkıntı soslu kelimelere çok mu alıştık,
onlarsız yapamıyoruz artık!

      Ya
da umudun adını dahi unuttuk mu sanırsınız!

      Yok,
öyle bir şey… Bizim özlemimizde de, ülkemizin geleceğinde de yaşanacak daha çok
güzel günler var!

      Öyleyse hayatınıza yön veren, çevrenizde
uçuşan kelimelerin arasında umuda da, sevgiye de yer verin.  İnanınız umut ve sevgi; hem bizlere, hem de
ülkemize çok iyi gelecektir. 

Millî Eğitim Bakanı Mahmut Özer;
okulların “6 Eylül’de tüm kademelerde,
haftada beş gün yüz yüze tam zamanlı olarak eğitime” başlayacağı müjdesini
vermişti. Okullarda kesintisiz ve sorunsuz bir eğitim-öğretim ortamının oluşturulması
için, bir dizi önlemleri içeren; “Yüz
yüze Eğitim Rehberi” hazırlayarak okullara gönderildi.

Rehberin içeriğini bir önceki
yazımızda açıklamıştık. Gerçekten de hayati önem taşıyan çok önemli önlemleri
içermekte.

Okulların COVID-19 salgınına karşı
alınması gereken tüm önlemleri Sağlık Bakanlığı ile birlikte belirlediklerini
belirten Özer, “Servislerdeki ve okullardaki hijyen tedbirleri, maske
kullanımı, havalandırma gibi tüm ayrıntıları Sağlık Bakanlığı ile birlikte
çalışarak alınması gereken önlemleri tüm valiliklere, tüm illerimize, tüm
ilçelerimize bildirdik.” dedi.

Peki tespit edilen bu önlemleri
kimler titizlikle ve her an denetleyecek Sayın Bakan? Alanında uzman olan
“Maarif Müfettişlerinin sayısı durmadan azaltarak denetim ve teftişleri ellerinden
alındı.

Okul ortamları, kantinler ve
servisler büyük risk içermekte. Denetimi yapılamadığı, ya da üstünkörü
geçildiği için servislerde onca sevgili, göz nuru öğrencimiz can verdi.
Kantinlerde satılmaması gereken yiyecekler yüzünden öğrencilerimiz zehirlendi,
boğuldu.

Tüm kurumlar denetlenirken neden
okullardan teftiş ve denetim kaldırıldı? Maarif Müfettişleri alanlarının
dışında gereksiz şeylerle meşgul edilmekte. Emekli olanın da kadrosu düşülerek
Müfettişlik müessesesi sessizce yok edilmektedir.

Kritik bir ortamda açılan
okullarımızda umarım çocuklarımızın canı yanmaz. Eğitim tekrar kesintiye
uğramaz. Diğer bir husus da okullardaki hizmetli durumudur. Çoğu okulumuzda
hizmetli yok. Neden çok önemli olan bu kurumlara yeterince hizmetli verilmez? Geçen
bir yakınımdan duydum, veliler bir okulda gönüllü olarak birer gün nöbet tutup
temizlik ve diğer işleri yapıyorlarmış. Okul müdürlerinin bu husustaki
talepleri dikkate alınmamaktadır. Peki tespit edilen önlemleri kimler yapacak
merak etmekteyim.

Yüz yüze eğitim döneminin
başlamasıyla COVID-19 tedbirleri kapsamında öğrencilerle bir araya gelmesi
zorunlu olan öğretmen ve okul çalışanlarının aşı olmamaları durumunda, haftada
iki kez PCR testi ile taranmaları istenecekmiş.

Bu yeterli olacak mı? Yani aşı olmayanlar,
haftanın üç günü etraflarına tehlike saçacaklar.

Kılavuzda yer aldığı ; “sadece
öğretmenlerimiz değil servis şoförlerinden, servislerde görevli yardımcı
personel, okullardaki idari personel, kantin ve yemekhane çalışanlarına kadar
eğitim-öğretim ortamına dahil olan tüm çalışanlarımız aşı olmak istiyorlarsa
aşı olacaklar. Aşı zorunlu değil, süreç gönüllülük esasına göre işliyor.
Öğrencilerimiz ile bir araya gelmesi zorunlu olan öğretmen ve okul
çalışanlarımızın aşı olmayacaklarsa haftada 2 defa PCR testi yaptırma
zorunluluğu var.” Denmekte.

Vatandaşlar birilerini riske
sokmadığı müddetçe aşı olmayabilirler. Fakat burada çocuklarımız, biricik
öğrencilerimiz, sevgili öğretmenlerimiz ve diğer eğitim bileşenleri büyük risk
altında. Böyle olunca “aşı zorunlu
değil” ifadesi ne kadar doğru acaba.

Şehir içi ulaşım kartlarında HEZ
kodu yoksa araca alınmıyor, kurumlara girerken 
daha fazlası istendiği halde, okullarda ilgili personele aşı
zorunluluğunun olmaması, kamu yararı bakımından düşündürücü ve önlemlerin en
zayıf halkası. Bu durum  bir çok okulda
bulaşma riskini artıracaktır.

Kaldı ki köy okullarımızda görev
yapan ve aşı olmayan okul çalışanları ve öğretmenlerimizin haftada iki kez PCR testi
yaptırması mümkün değil.

Sayın Bakan; “eğitim öğretimi
sürdürebilmemiz için öğrencilerimizi korumamız gerekiyor. Öğrencilerimizin
sağlıklı bir şekilde eğitim öğretime devam etmeleri için her türlü önlemi almak
zorundayız.” Açıklamalarında bulunmuş. Bu tür risklerin var olduğu bir
ortamda, her türlü önlemin alınması mümkün olacak mı acaba?

Özet olarak şunu söylemek istiyorum; Eğitim-öğretim kurumlarımızın
kesintisiz ve risksiz devam edebilmesi için;

1.Tüm eğitim-öğretim kurumlarını,
servis ve kantinleri bu alanda uzman olan, Maarif Müfettişleri sürekli denetlemelidir.

2. Eğitim-öğretim kurumlarında
yeterli memur ve hizmetli personel bulundurulmalıdır.

3.Başta öğretmenlerimiz olmak
üzere,  servis şoförlerine, servislerde
görevli yardımcı personele, okullardaki idari personele, kantin ve yemekhane çalışanlarına
ve eğitim-öğretim ortamına dahil olan tüm çalışanlara “aşı olma zorunluluğu” getirilmelidir.

Hayatın normalleştirilmesi için
eğitimin normalleştirilmesi elzemdir. COVID-19 vaka sayısının azaltılması,
okullarımızdaki sağlıklı ve etkin önlemlerin alınmasına bağlıdır. O yüzden tüm
sağlık önlemlerinin eksiksiz ve  ivedi alınarak
okulların açık tutulması çok önemlidir.

Çünkü çocuklarımızın eğitimi,
ülkemizin geleceğidir. Artık yüz yüze eğitimin kesintiye uğramaması elzemdir. Ancak bu sayede
öğrenciler; bilgiyi yüklenen değil,
merkeze alan, öğrenmeyi öğrenen, kişilikleri
gelişmiş, yeteneklerini
kullanan, problem çözen, analiz ve sentez yapabilen, akılcı,
yapıcı, duygu ve düşünceleri dengeli, sevgi dolu, hoşgörülü,
ulusal ve evrensel değerlere saygılı vatandaşlar
olarak yetişebirler.

Bilgi çağında yaşayan öğrenci  için okul önemini daha da artırmaktadır. Bu
süreçten geçen öğrencinin kişiliği farklılaşmaktadır. Bu farklılaşma eğitim
sürecinde kazanılan “bilgi, beceri, tutum
ve değerler” yoluyla gerçekleşmektedir.

Günümüzün
eriştiği bilgi ve teknoloji düzeyi, toplumsal, kültürel, siyasî ve ekonomik
alanlarda devrim niteliğinde değişikliklere neden olmaktadır. Küçülen
dünyamızda, her şeyin bilime endeksli hale geldiği dikkate alındığında, “eğitim” ve “öğrenme” çok daha önem taşımaktadır.

Böylece eğitim,
bilginin zihinlere yüklendiği süreç olmaktan çıkarılmakta, hayatta kullanılma
sanatının öğrenildiği bir sürece dönüştürülmektedir.

                  Sevgiyle kalın

     Hukuk ayrı hukukçu
ayrı. Mesleğini kötüye kullanan hukukçular yüzünden, hukuku mes’ûl ve sorumlu
tutmak, hukuka karşı çıkmak ve onu suçlamak doğru olur mu?

     Tıp ayrı doktor
ayrı. Doktorluk mesleğini hakkıyla bilmeyerek hata yapan doktorlar sebebiyle,
tıp ilmine cephe almak doğru olur mu?

     Kur’an’ı ve
Sünneti yanlış anlayan ve tatbik edip uygulayanları görerek; Kur’an ve Sünnet’e
karşı tavır almak, din ve İslâm’ın aleyhinde bulunmak, onu haksız ve yersiz
olarak tenkit edip, dini yerden yere vurmak doğru olur mu?

     Başkasına itimat
etmeyip, güvenemeyen kimse, bizzat kendisi teşebbüs etmeli. İslâmı ve dinini
kaynaklarından kendisi öğrenmeli.

     Ama Arapça
bilmiyorum dersen. Türkçemizde her türlü İslâm kaynağı açık seçik olarak
mevcut. Bize sadece alıp okumak kalıyor. Demek ki başkasına itimat etmeyince,
iş başa düşmeli, kendi göbeğimizi kendimiz kesmeliyiz.

     Kişilerin zatını
sevmemek ve beğenmemek; onların işlerine ve yaptıklarına karşı olmamızı
gerektirmez. Mesela fırıncının giyim kuşamını beğenmediğimiz için, fırından
ekmek almaktan vaz mı geçmeliyiz?

     Unutmayalım ki, iş
ayrı işçi ayrı.

x

     İnsanların
huylarını görmek istersek; hayvanlara bakalım. Dikkat edersek, her hayvan âdeta
bir insan huyunun tecessüm etmiş / cisimlenmiş, müşahhaslaşmış / somutlaşmış,
ete kemiğe bürünmüş bir şeklidir.

     Nitekim “Arslan
gibi adam,” “Koyun gibi uysal,” “Tilki gibi kurnaz,” “Yılan gibi soğuk,” “Akrep
gibi ısırıcı,” “Eşek gibi inatçı,” vb. sıfatlamalarda bulunuruz. Hakikaten, her
hayvanda bilhassa müspet – menfî / iyi – kötü bir huy ve özellik kendini belli
etmekte ve göstermektedir.

x   

     Tarih; sevip
sevmediğimiz, beğenip beğenmediğimiz şahsiyetlerle doludur. Fakat yeri
geldiğinde,   onlardan bahsetmeden tarihi
anlatamayız. Zaten bahsetmek; onu seviyoruz, ya da onu sevmiyoruz demek
değildir.

     Siz Ebu Cehil’den,
Ebu Leheb’den bahsetmeden Hz. Muhammed’i anlatabilir misiniz?

     Siz Lenin’den, Stalin’den bahsetmeden Rus
tarihini anlatmış olur musunuz?

     Siz Firavun’dan
bahsetmeden Hz. Musa’yı anlatmış olabilir misiniz?

     Siz Şeytan’dan
bahsetmeden Hz. Âdem’i anlatmış olabilir misiniz?

     Yeri geldiğinde
anlatmadan geçilemeyecek birini nazara vermek demek; onu seviyoruz veya
sevmiyoruz, beğeniyor veya beğenmiyoruz demek değildir.

     Müslümanların en
çok zikrettiği isimlerden biri Şeytan değil mi?

     Sık sık
“Euzübillahimineşşeytanirracim.” derken; Şeytan’ın ismini zikretmiş / anmış
olmuyor muyuz? Bu anış şüphesiz, onu sevdiğimizi değil ondan korunmamız
gerektiğini gösteriyor.

     Kısaca demek
lâzımsa, sevelim sevmeyelim, beğenelim beğenmeyelim; gerektiği zaman kişilerin
adını vermekten ve onlardan bahsetmekten çekinmeyelim. Böyle yapmakla gülünç
duruma düşeceğimizi de unutmayalım.

x

   “Cevapsız bırakılan
soru, çok daha tehlikelidir!”

x

   “Menfaatı esas tutan
siyaset canavardır.

     Menfaat üzere
çarhı (merkezi) kurulmuş olan siyaset-i hâzıra (şimdiki siyaset), müfteris
(yırtıcı, parçalayıcı) dır, canavar.

     Aç olan canavara
karşı tahabbüp etsen (sevgi gösterisinde bulunsan) merhametini değil,
iştihasını açar.

     Sonra döner,
geliyor; tırnağının, hem dişinin kirasını senden ister.”