Bilenler bilir, Sovyetler Birliği
zamanında Rusya’nın tek sesliliğinin ve basına karşı yapılan baskının sembol
isimlerinden birisi haline gelen ‘Pravda Gazetesi’ vardı. Pravda’da yayınlanan
bir haber veya makale aynı zamanda Sovyet (Rus) ‘Derin’ Devleti’nin resmi
açıklaması olarak kabul edilirdi.

Her ne kadar gazetenin adının
anlamı Pravda yani ‘gerçek’ olsa da söyledikleri genel olarak gerçekten öte
Sovyet diktatöryasının propagandası şeklindeydi.

Gel zaman git zaman Türkiye’nin de
dahil olduğu Batı Bloğu’nun karşısında tutunamayan Sovyet Rusya, işgali
altındaki ülkelerin en azından bir kısmının peş peşe bağımsızlığını ilan etmesiyle
tarihin tozlu sayfalarına gömüldü gitti…

Gitti de dünya biraz nefes aldı.
Türk Dünyası gerçeği yeniden gün yüzüne çıktı…

 * * *

Evet biraz tarih dersini
andıran(?) bu girişten sonra, yeniden yazarlık hayatına dönüşün de ilk
adımlarını atmış olduk…

İlk okul çağlarında sınıf ve
ardından okul gazetesi ile başladığım gazetecilik hayatım daha sonra  profesyonel olarak yazılarımızla sürdü
gitti… Ancak son 2 yıldır yoğunluktan yazı hayatımıza ara vermiştik. Ama başta
Yüksel Ercan Ağabeyim olmak üzere adını burada zikredemeyeceğim çok sayıda eş,
dost ve ağabeylerimin tavsiyesi ve teşviki ile yeniden basın sektörüne geri
döndük.

Hayırlı – uğurlu olsun…

 * * *

Gelelim Pravda’ya…

Sovyet Rusya dediğimiz gibi geride
yüz milyonlarca katledilmiş insan bırakarak yıkıldı gitti…

Gitti gitmesine ama yerini kendini
hâlâ mirasçı olarak gören ‘Putin Rusyası’ aldı…

Sovyetler Birliği zamanında Rus
İstihbarat Servisi olan KGB’de görevli bir ajan olan ve bir dönem Türkiye’de de
görev yapmış olan Putin’in, Rusya Federasyonu Devlet Başkanı olması ardından
çökmüş olan Rus Devleti tekrar toparlanmaya başladı.

Tabi bunda, bu dağılma dönemini
iyi değerlendiremeyen başta Türkiye olmak üzere ABD ve diğer Batılı ülkelerin
de ihmali olduğunu unutmamak gerekir.

Ancak hâlâ Sovyetler’den kalma
alışkanlıkları devam ettiren sadece Vilademir Putin değil. Pravda Gazetesi de
hâlâ Rus devletinin resmi yayın organı olmaya devam ediyor…

Mesela 10 Ocak 2022 tarihinde Alexander Shtorm imzasıyla
Pravda  Gazetesi’nde yayınlanan makale
“Dünya Geriliyor: Rusya Olimpiyatlar Sırasında Her Zaman Yeni Bölgeler Kapıyor” başlığıyla yayınlandı. Makalenin mantığı Rusya’nın
eski cumhurbaşkanları Boris Yeltsin zamanı da dahil olmak üzere, her Dünya
Olimpiyatı’nda; dünya sporcuların yarışmalarını ilgiyle takip ederken Rusya’nın
da eski Sovyet işgali altındaki topraklarının bir kısmını daha sınırlarına
kattığından bahsediyor ve örnekler veriyor.

“Bazı insanlar Rusya’nın bir tampon
bölge inşa ettiğini, hatta daha da ileri giderek yakın gelecekte bazı yeni
bölgeleri kapabileceğini varsayıyor. Diğerleri, Rusya’nın birliklerini
Abhazya, Transdinyester, Suriye vb.’de olduğu gibi belirsiz bir süre
Kazakistan’da tutacağını varsayıyor.” deniliyor.

Kazakistan konusundan
bahsedilirken “Bu teoriler ilk başta çılgınca gelebilir. Ancak Destiny ve Call
of Duty adlı bilgisayar oyunlarına ilişkin şüphelerin arka planında (bazıları
Kazak gençliğini bu oyunların tetikleyip sokağa çıkardığına inanıyor), bu
teoriler mantıksız değil.” ifadesi ile enteresan bir mesaj da veriliyor…

 * * *

2022 Pekin Oyunları henüz
başlamadı, ancak Rus barış gücü askerleri, Kolektif Güvenlik Anlaşması Örgütü
birliğinin bir parçası olarak Kazakistan’da konuşlandırıldı. Rusya’nın
ilgili olduğu tüm stratejik tesislerin kontrolünü kurdular.” Burada bahsedilen
Baykonur Üzay Üssü, eski tank yeni traktör fabrikası, petrol, doğalgaz ve
uranyum üretim tesisleri vd. Dahası Kazakistan’daki Türkçü politikacılar ve
kişiler de Rus birlikleri tarafından göz altına alındı.

Makalede şu ifadeler ise dikkate
çekici: “İlginç bir şekilde, Kazakistan son zamanlarda Rusça konuşan nüfusa
karşı ayrımcı bir politika yürütüyor. Sovyet sonrası Asya Cumhuriyeti, bu
politikayı Kazakistan makamlarının zımni rızasının arka planına karşı
yürütüyordu.

Rusya’nın yönetimini Batı
dünyası yerine Rusya’ya doğru iterken Kazakistan’daki ulusal ve devlet
çıkarlarını korumaya çalıştığı varsayılabilir” deniliyor.

Peki ya Kazakistan ile hedef
şaşırtılıp Ukrayna gerçek anlamda işgal edilmeye çalışılıyorsa?

Ya da ABD ve diğer müttefiklere
Ukrayna’ya yığınak yapılıyor gibi gösterilip, Kazakistan işgali kalıcı hale
getirilmeye çalışılıyorsa…

 * * *

Zurnanın zırt dediği yer ise
aslında ne Kazakistan ve ne Ukrayna aslında!

Haberde kullanılan görsel.

Görselde Kazakistan başta olmak
üzere bütün Türkistan Türk Cumhuriyetleri’nin yanı sıra İran, Çin, Pakistan ve
Moğolistan da ‘Rusya’ topraklarında gösteriliyor.

Dahası Türkiye’nin kuzey
doğusundaki meşhur 7 vilayet hatta Rize ve Trabzon da Rusya sınırlarında
gösteriliyor. Diğer yandan bugün PYD’nin (PKK’nın) ABD destekli olarak
Suriye’de kuramaya çalıştığı sözüm ona devletçik de açık pembe olarak
gösterilmiş.

Bunu birinin sanırım açıklaması
gerekiyor…

Ama daha ötesi hükumetimiz, F-35
yerine, S-400’leri tercih ederken bu makalenin arkasındaki ‘Büyük Rusya
Masalı’nı da dikkate almıştır inşaallah…

Meraklıları için Pravda’nın ilgili
linki:

https://english.pravda.ru/world/150010-russia_olympics/

    Kış mevsiminin en güzel hediyesidir Kar…

    Rengi masumiyeti çağrıştırır. Yağdıkça
yağar, bembeyaz örtüsüyle yeryüzünü kaplar, erimesiyle toprağa bereket katar. Çiftçinin
en büyük dostu, insanlığın su ihtiyacını karşılayan en önemli kaynaktır.

    Kimi ülkede kış aylarının tümünü kapsar,
kimi ülkede ise bölgeseldir. Bölgelerin kimisinde aylar boyunca yağar. Kimi
bölgede bir görünür, birkaç saat sonra kalkar…

    Kış aylarının bu bereketli hediyesi ülkemizin
doğusunda aylar boyunca varlığını hissettirir, batısı ile güneyinde ise arada
bir yağar.

    
Ama bazen de ülkemizin ne batısına, ne güneyine bakar!  

     Her yanımızı öyle bir kaplar ki, bembeyaz
rengi ile hiçbir renge şans tanımız! Ne toprak görünür, ne ağaçların rengi! Ara
ki çiçekleri bulasın, kuşlar bile beyaza bulanır, nice acımasızlığın izleri
bile kar beyazında kaybolup unutulur!

    
Bu sıraladıklarım kar üstüne çıkan gerçeklerin bilinen yüzüdür!

     Ama kimi zaman kar üstüne çıkıp da bizi
zora sokan öylesine gerçekler vardır ki! Aniden karşımıza çıkıp da bu
gerçeklerin acımasız yüzüyle baş başa kaldığımızda, bunun çaresizliğini hep
birlikte yaşarız…

     İşte geçtiğimiz hafta içinde, ülkemizin en
büyük anakenti denilen İstanbul’da yaşananlar; kar yüzüne çıkan, bizi türlü
açmazlara, büyük sıkıntılara sokan gerçeklerdir…

    Günler öncesinde meteoroloji uzmanlarının
İstanbul’da önemli bir kar yağışının beklendiği haberine rağmen, yirmi
milyonluk bu ana kent kara teslim olmuştur!

   Karın başlamasıyla birlikte:

    İstanbul içi yollarda kalan on binlerce araç,
bu araçlarda mahsur kalan yüzbinlerce insan, hava alanından kalkamayan uçaklar,
uçakların içinde bekleyen binlerce yolcu, toplu taşıt için kullanılan
Marmaray-metro hatları-metrobüslerde yaşanan izdiham. Kimi hatlarda buzlanma
nedeniyle yollarda kalan, hatta yola dahi çıkamayan belediye otobüsleri,

     Kalkamayan uçaklar nedeniyle dünyanın
üçüncü büyük hava limanı olarak vasıflandırılan İstanbul hava limanında mahsur kalıp
da, çevresinde otel olmadığından valiz bantlarında, oturma gruplarında
sabahlayanlar, dağıtılan karton kutular üstünde yatanlar; ‘’Otel İsteriz’’ diye
bağıran yabancılar,

    Böylesine muhteşem bir hava limanında kar
yoğunluğu nedeniyle çöken kargo binasının çatısı,

    Valilik kararıyla İstanbul otogarından
hareketi yasaklanan yolcu otobüsleri, bu nedenle oto garda yerlerde sabahlayan
yolcular,

   Yine valilik kararıyla belli bir saate kadar trafiğe
çıkması yasaklanan özel araçlar,

    Karın
esir aldığı İstanbul’da, yapılan her türlü ikazı dinlemeden özel araçlarıyla
hem de araçlarında kar lastiği olmadan trafiğe çıkan duyarsız vatandaşlar,

    Kapanan
şehirlerarası yollar nedeniyle; bu yollarda kara teslim olan otobüsler, tırlar,
özel araçlar, yollarda perişan olan binlerce yolcu. Bu insanlardan bir gecelik
otel ücreti için istenen yüzlerce avro nedeniyle karda donmamak için camilerimize
sığınan insanlar,

   İstanbul’da yaşananlara yerinde müdahale
ederek çözüm üretmek için gelen ilgili bakanların, hava koşulları nedeniyle İstanbul
hava limanına inemeyip, yalnızlığa terk edilen Atatürk hava limanına
inebilmeleriyle; yıllar önce İstanbul hava limanı yapılırken, seçilen bölgenin
meteorolojik koşullara uygun olmadığı ikazlarının ne kadar haklı olduğunu
ortaya çıkaran gerçek…

   Allah’tan okullarımız sömestr tatilindeydi.
Bir de okullar açık olup da çocuklarımız bu kar esaretine yakalansaydılar,
neler yaşanacaktı acaba?

    Ve tüm
bu sıkıntılar unutulmuşçasına, o karlı gecede İstanbul Belediye Başkanı Sn.
İmamoğlu’nun, İngiltere’nin Ankara Büyükelçisi ile aylar öncesinden
kararlaştırılmış akşam yemeğinde buluşmasının basına yansıyan görüntüleri
üzerinden yapılan tartışmalar…

  Ya çarşı pazardaki fiyatlar?

  Dolar salgınını bahane ederek yapılanlar
yetmezmişçesine kar nedeniyle içecekten, yiyeceğe, iğneden ipliğe bir kez daha
gelen zamlar!

   Kar her yanı kaplamışken, ucuz ekmek alabilmek
için kuyrukta bekleyen, soğukta titreşen İstanbullular…

   Kar
yüzüne çıkan bu gerçekler yaşanırken, üstüne üstlük bir de ülkemizin yaşadığı
doğal gaz ve enerji sıkıntısı! Özellikle sanayi bölgelerinde yaşanan bu
sıkıntının, ülke ekonomimize vereceği milyarlarca dolar zarar!

     İki binli yılların ilk çeyreği biterken, 19
yıldan bu yana ülkemizi yönetenlerin söylemleri ile dünyanın en büyük yirmi
ekonomisi arasında olduğu belirtilen ülkemize bu görüntüler hiç yakışmamıştır.

       Böylesine büyük bir kar afetinin
geleceği bilindiği halde; yirmi milyon insanımızın yaşadığı İstanbul gibi büyük
bir ana kenti yöneten İBB’nin günler öncesinden yeterli tedbiri alması; 39 ilçe
yönetimi, 963 mahalle muhtarlığı ile bir araya gelerek alınan tedbirleri gözden
geçirmesi, bu tedbirleri Valilik makamı ile de paylaşması, hatta eğitimini
yapması gerekmez miydi?

     AKOM
denilen şehrin ana arterlerini kontrol eden bir yönetim merkezi ile böylesine
büyük bir afet ile baş edebilmek ne kadar gerçekçidir?

    Kaldı ki, Belediye Başkanlığı-Valilik-
İlgili Bakanlıklar, günler öncesinden geleceği belirlenen böylesine büyük bir
afat karşısında; tüm imkânlarını ortaya koyarak, koordineli bir çalışmayla bu
afata karşı her türlü tedbiri almış olsalardı, bu sıkıntıların çoğu
yaşanmayacaktı.

     Ancak
ne yazık ki bu koordinasyon; görüş ayrılıkları nedeniyle yapılamamış, olan vatandaşlara
olmuş, günler boyunca çekilen onca eziyet, sıkıntı vatandaşa unutmayacağı bir
ders vermiştir.

     İlerleyen
süreçte kar yüzüne çıkan bu gerçeklerin vatandaş üzerindeki yansımalarını oy
sandığı önüne geldiğinde göreceğiz!

     Ancak
bu sıkıntılarla bir daha karşılaşmamak adına, ilgili makamların bu süreçten bir
ders çıkarması, hala devam eden kış mevsiminde yaşanması mümkün yeni bir afat
karşısında insanlarımızın mağdur oldukları hususları bir kez daha yaşamaması
için şimdiden tedbir alıp, yeterince koordinasyon yapmaları şarttır.

      Aynı tarihlerde Yunanistan’da yağan kar
nedeniyle paralı yollarda kalarak mağdur olan insanlara binlerce avro tazminat
ödeneceği açıklandı. Bu yolların bakımından sorumlu olan şirketin ceo’su istifa
etti, Yunanistan Başbakan’ı halkından özür diledi. Bizde ise bu sorumluluğu
nedeniyle ne istifa eden, ne tazminattan bahseden, ne de özür dileyen oldu

    En
nihayetinde kar eriyip gitti! Geride kalanlar ise, binlerce insanımızı mağdur
eden yukarıdaki gerçeklerdi…

Türk Milleti, 1876 yılından itibaren tercihini Parlamenter
sistem yönetiminden yana koymuştur. Her ne kadar arada darbeler, parlamentoyu
askıya almalar olduysa da neticede her gelen hükümet sistemin korunmasını bir şekilde
sağlamıştır.

Ancak bu sistem, AKP’nin MHP’yi de yanına alarak
hazırladıkları anayasanın 16 Nisan 2017 referandumunda oylanmasına kadar
sürmüştür. Bu tarihten sonra kabul edilen anayasaya göre Cumhurbaşkanlığı
sistemine geçilmiş, Parlamento 2. Plana düşürülmüştür.

24 Haziran 2018 Seçimlerinden sonra Türkiye artık
Cumhurbaşkanlığı sistemine geçmiş ve günümüze kadar öyle yönetilmektedir. Değerli
bilim adamı Prof. Dr. İskender Öksüz’ün de dediği gibi: “Devlet kurum denilen
taşıyıcı sütunların üstünde oturur.” Der ama tek adam sisteminden sonra ortada
ne kurum kaldı ne de sistem. Parlamentoyu saf dışı bırakarak bakanları atayan o,
büyükelçileri atayan o, bağımsız olması gereken merkez bankası başkanını atayan
yine o.

Hâlbuki Türkiye Cumhuriyetinin kurumları yüzyıllık geleneğinde
yerli yerine oturmuş, bu kurumlar içerisinden çok önemli devlet adamları yetişmiştir.
Kurumlar yok edilince onların yerine (nepotizm) ve keyfiyet hâkim olmuştur.
Yetkisiz, liyakatsiz adamlar önemli kurumların başına getirilmiştir. Bir yıl
içerisinde üç defa merkez bankası başkanı değişmiş, Türkiye Cumhuriyetini
temsilen bazı büyükelçiliklere sabıkalı, rüşvetçi büyükelçiler atanmış,
maliyenin başına ekonomiden anlamayan maliyeyi milleti gözlerinin içine
baktırarak yöneten bir kişi atanmıştır.

Hal böyle olunca 20 Yılın sonunda ekonomiden dış politikaya
devlet büyük sorunlarla karşı karşıya kalmıştır. Ekonomide Türk parasının
değeri döviz karşısında erimiş, enflasyon kontrolden çıkmış, tarım
girdileri(gübre, tarım ilacı, mazot) pahalılığı had safhaya yükselmiş köylü
toprağını gübresiz ekmek zorunda bırakılmıştır. Orta direk çökmüş, asgari ücret
4500 TL ye çıkarılmasına rağmen enflasyonun hızla yükselmesinden dolayı 2 ayda
erimek durumunda kalmıştır.

Bütün bunlar yetmezmiş gibi bir de İran dan gelen doğalgazın
kesilmesi Türk sanayiine büyük darbe vurmuştur.

Ama bütün bunlara rağmen iktidar bütün işleri bırakmış
muhalefeti karalamanın peşine düşmüş hakaretin bini bin para…alçak, zillet
illet, soysuz, sütü bozuk…. Bir devlet adamını bırakın, sokaktaki vasat bir
insanın dahi ağzına yakışmayacak sözler bunlar.

Mustafa Kemal Atatürk, cumhuriyetin kuruluş yıllarında
meclise hitaben: “Ordularınız zayıf düşer düşmana yenilirsiniz ama telafisi
vardır. Ekonominiz bozulur çalışır düzeltirsiniz. Ama iç kaleyi sağlam
tutmazsanız devletin çöküşü kaçınılmazdır.) der. (Atatürk Atatürk’ü
anlatıyor-Savaşan Meclis. Milliyet yayınları)

Fakat görüyoruz ki Cumhurbaşkanı bütün muhalefeti hakaret
sağanağına tutuyor, ötekileştiriyor. Bu da yetmiyor gazetecileri, sanatçıları
sözlerinden dolayı yargılayıp içeri attırabiliyor. Camilerden “dil koparma”
nutukları atıyor.

Duvara asılı bir pano düşünün. Panonun bir yüzüne
bakıyorsunuz partili cumhurbaşkanı partisi adına muhalefete hakaret yağdırıyor,
aynı dozda muhalefet kendisine cevap verdiğinde panonun arka yüzünde devletin cumhurbaşkanı
çıkıyor karşınıza: “vay sen cumhurbaşkanına nasıl hakaret edersin!” Yargı
derhal göreve çağırılıyor.

Dünyanın demokrasi ile yönetilen hangi ülkesinde görülmüş
böyle bir sistem gören duyan varsa söylesin lütfen.

Sağlıklı kalın.

Bu hafta yaşadığımız yoğun kar yağışları
sonucu devlet karın altında kaldı. Meteorolojinin önceden uyarılarına
rağmen megakent İstanbul’a kara ve havadan giriş ve çıkışlar uzun süre
kapatıldı. Bolu civarında hem otoyol ve hem de devlet karayolu kapandı. Tarsus-
Adana- Gaziantep otoyolu ve daha pek çok şehirlerarası yol kapandı. İstanbul’da
bazı ana arterler 17 saat kadar trafik kilitli kaldı. İnsanlar aç, susuz
araçlarında kaldı. Bir kısmı araçlarını yola bırakıp gidebildikleri yere yaya
gittiler. Ankara’dan, Bursa’dan, Trakya’dan İstanbul’a girişler yasaklandı.

Ulaştırma Bakanı ve İçişleri Bakanı İstanbul’a karayolu ile gelemediler. Bolu’da
yollar kapanmıştı. Havayolu ile geldiler. Uçakları İstanbul
Havalimanına inemedi, yolcu trafiğine kapattıkları olan Atatürk
Havalimanına inebildi.

“Dünyanın en büyük havalimanlarından” İstanbul
Havalimanının pistleri bir günden fazla süreyle temizlenemedi. Uçaklara
binmiş yolcular 9-10 saat uçakların içinden çıkamadı. Bunlara yemek bile
verilemedi. Uçaklara binemeyenler havalimanı içinde mahsur kaldı. Uçuşları
iptal edilmiş yolcular kartonlar üstünde uyudular.

İstanbul’un yollarında sorumluluklar şöyle paylaştırılmış durumda:

Kar nedeniyle çok yoğun sorun yaşanan TEM
otoyolu, Karayolları sorumluluğunda. Basın Ekspres, Mahmutbey Gişeler,
İSTOÇ güzergahı da buraya ait.

Çayırova’dan Büyükçekmece’ye kadar olan D-100
Karayolu (E-5) ve yan yolları ile 39 ilçedeki ana caddeler İBB’nin
sorumluluğunda bulunuyor. 39 ilçedeki ara yollar ise ilçe
belediyelerinin yetki alanında.

Kuzey Marmara Otoyolu ve İstanbul Havalimanı burayı yapan özel
şirketlerin sorumluluğunda.

Bunların hepsi de sistemi açık tutma
konusunda başarılı olamadı. Kriz yönetilemedi.

Birçok gerekçesi olsa da temel sebep birimler
arasındaki koordinasyonsuzluktu. Sorumlu birimler arasında bilgi ve
imkanlar paylaşılmıyor.

İBB, devleti yönetenlerce, intikam alınması
gereken bir düşman muamelesi görüyor.

Sistemin çarklarından birini durdurmaya kalkarsanız
diğerleri de zarar görür. Buna rağmen birlikte iş yapmaktan kaçınıyorlar.

*********************************

Kriz Yönetimi ve İletişim Becerisi

Krizler, olaylar başladıktan sonra yapılan
mücadele ile değil, kriz gelmeden önce alınan tedbirler sayesinde önlenir
veya zararı en aza indirilir.

Olaya müdahale edecek ekiplerin her türlü
teknik ve lojistik ihtiyacının karşılanmış ve ekipler eğitim ve tatbikatlarla adeta
gözü kapalı müdahale edebilecek yetenekler kazanmışsa kriz büyümez.

Mesela orman yangınları için söndürme
uçakları ve helikopter filonuz eksiksiz, su tedarik havzalarınız yeterli;
pilotlarınız, ormancılarınız tecrübeli ise yangınları büyümeden
söndürebilirsiniz. Bunları yapmayan bir Bakan ormancılarla beraber bizzat
mücadele etse, günlerce uykusuz, aç susuz çalışsa bile O’nun görevini yaptığını
göstermez.

Deprem için tedbirleri almamış, yıkılabilecek evleri önceden yenilememiş, kurtarma
ekiplerini eğitmemiş bir devletin Bakanını düşünün. Bu bakan enkazın başında
bizzat kurtarma çalışmasına katılsa, enkaz altındaki vatandaşla bizzat iletişim
kurmaya çalışsa da bunlar O’nun görevini yaptığını göstermez.

Esasen ben deprem, yangın, sel, kar ve diğer felaketlerde
olay mahalline devlet büyüklerinin gelmesini faydalı bulmam.

Devlet yetkililerinin kriz yönetim merkezlerinden bilgi alması ve
tıkandıkları hususlarda yardımcı olması en faydalı yönetim biçimidir.

Devlet büyüklerinin olay mahalline gelmeleri
belki vatandaşın yalnız olmadığını hissetmesi açısından psikolojik rahatlık
sağlar. Fakat devlet büyüklerinin gelişi işi bilen ve yöneten uzmanların
çalışmalarını aksatır. Bazen de bilgileri yetersiz ama işgüzar siyasilerin
müdahalesi zararlı da olur.

*********************************

İmamoğlu’nun Yemeği

AKP için İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Ekrem İmamoğlu’nu başarısız
göstermek çok önemli. Muhtemelen böyle yaparlarsa, hem Belediye seçimindeki
çifte mağlubiyetinin acısını gidereceklerini ve hem de gelecek
seçimde İstanbul’u yeniden kazanacaklarını düşünüyorlar. İmamoğlu
Cumhurbaşkanı adayı olursa da yıpratılmış olarak yarışa başlamasını
planlıyorlar.

Bu yüzden kar yağmaya başladığı andan
itibaren beceriksizlikle suçlama kampanyası başlatıldı. Karla mücadele
devam ederken İngiltere Büyükelçisiyle yediği yemek üzerinden yıpratmaya
çalışıyorlar.

İstanbul Belediye Başkanının bir hatasını
tespit edip deşifre edebilmek için mobese kayıtlarıyla izlendiği ortaya
çıktı. İçişleri Bakanlığı suçluları izlemek için kurulmuş bir sistemi böyle
bir siyasi amaç için kullanıyorsa bu daha büyük bir kriz demektir.

İstanbul gibi bir metropolün Belediye Başkanı
önemli bir siyasi kimliktir. Büyükelçilerle görüşmesi olağan ve gereklidir.
Bizim büyükelçimizin de Londra Belediye Başkanı ile görüşme yapması olağandır,
yapmıyorsa eksikliktir. Bu sözlerim diğer ülkeler için de geçerlidir.

Peki, İmamoğlu, böyle bir krizin ortasında,
bu yemeği ertelese daha iyi olmaz mıydı?

Bana göre teknik olarak gereksiz fakat
siyasi iletişim becerisi açısından gerekli bir tavır olurdu.

Teknik olarak bir Belediye Başkanı 24 saat uyumadan,
yemeden, istirahat etmeden kriz yönetiminin başında olması mümkün de değildir,
doğru da değildir. 90 bin kişilik çalışanı olan bir organizasyon kurumsal bir
çalışma içinde olmalıdır. Başkan sadece yönetim kademelerinin çözemediği
darboğazları açmak için devreye girmelidir.

Fakat Türkiye hala bir Batı ülkesi gibi
objektif ve soğukkanlı değerlendirmelerin yapılabildiği bir ülke değildir. Yıllardır
AKP yönetimlerinin göz boyama tekniklerine alışkın toplumumuzun beklentileri
farklıdır.

Ulaştırma Bakanı ile İçişleri Bakanı
İstanbul’a geldi de karla mücadeleye ne katkı sağladı? Varsa bir katkıları bunu telefonla da
yapabilirlerdi. Fakat bu bir siyasi iletişim tercihidir.

Halkımızın depremde, selde, savaşta zarar
gören vatandaşlarımızın, zararlarına ve acılarına sebep olan hataları işleyen
siyasilere hesap sorma alışkanlığı yoktur. Hele o siyasiler kendisini
kucaklayıp acısını paylaşıyor görünüyorsa, onlara minnet bile
duyar.

Siyasi iletişim açısından Ekrem İmamoğlu’nun bu hususu göz ardı etmemesi
gerekirdi.