Her yıl Mart ayının 14’ünde kutlanan Tıp Bayramı,  Türkiye’de tıp alanında çalışanların
hizmetlerinin anıldığı, hizmet sorunlarının tartışıldığı, bilime ve ülke
sağlığına katkılarının ödüllendirildiği bir anma ve kutlama günüdür. Özellikle
pandemi sürecinde doktorlarımızın ne kadar fedakârca çalıştıklarına, bu yolda
hayatlarını hiçe saydıklarına ve çok sayıda doktorumuzun canlarını verdiklerine
tanık olduk. Bu nedenle 14 Mart Tıp Bayramları ayrı bir anlam ve önem kazandı.

Peki, neden Tıp Bayramı, 14 Mart’ta kutlanıyor? 14 Mart
1827, “Tıphane-i Amire” ve “Cerrahhane-i Amire” adlı tıp
okullarının açılış tarihidir. 14 Mart 1827’de, II. Mahmut döneminde, Hekimbaşı
Mustafa Behçet’in önerisiyle ilk cerrahhane, Şehzadebaşı’ndaki Tulumbacıbaşı
Konağı’nda Tıphane-i Amire ve Cerrahhane-i Amire adıyla kurulmuştur.  Bu tarih, Türkiye’de modern tıp eğitiminin
başlangıcı olarak kabul edilmektedir. Tıp Bayramı ilk defa, Birinci Dünya
Savaşı sonunda İstanbul’un işgal edildiği günlerde yabancı işgal kuvvetlerine
karşı tıp öğrencilerinin bir tepkisi olarak 1919 yılının 14 Mart’ında
gerçekleşmiştir. O gün, tıbbiye 3. sınıf öğrencisi Hikmet (Boran)’ın
önderliğinde, tıbbiyeliler işgali protesto için toplanmış ve onlara devrin ünlü
doktorları da destek vermiştir. Böylece Tıp Bayramı, tıp mesleği mensuplarının
yurt savunma hareketi olarak başlamıştır.

1929-1937 yılları arasında 12 Mayıs günü Tıp Bayramı olarak
kutlanmıştır. Bu tarih, Bursa’daki Yıldırım Darüşşifası’nda ilk Türkçe tıp
derslerinin başladığı tarih olarak kabul edildiği için Tıp Bayramı yapıldı.
Ancak zamanla bu uygulamadan vazgeçildi ve yeniden 14 Mart Tıp Bayramı oldu.
1976’dan beri sadece 14 Mart günü değil, 14 Mart’ı içine alan hafta boyunca
kutlama yapılmakta ve bu hafta Tıp Haftası olarak kabul edilmektedir.

Dünyada da benzer kutlamalar vardır. ABD’de ameliyatlarda
genel anestezinin ilk defa kullanıldığı 30 Mart 1842 tarihinin yıldönümü;
Hindistan’da ünlü doktor Bidhan Chandra Roy’un doğum (ve aynı zamanda ölüm)
yıldönümü olan 1 Temmuz günü “Doktorlar Günü” olarak kutlanmaktadır.

Tıbbiyeli Hikmet

Askeri Tıbbiyeliler, ülkemizdeki, modernleşme ve
milliyetçilik çalışmalarında da öncülük yapmışlardır. 1912’de Türk Ocağı’nın
kuruluşunda, Çanakkale Savaşları’nda ve İstiklal Harbi’nde de Askeri
Tıbbiyelileri en ön saflarda görüyoruz. 
İstanbul’daki Askeri Tıp Okulu öğrencileri, İstiklal Harbi başlamadan
önce Mustafa Kemal Paşa’nın Sivas’ta vatanın işgalini önlemek için bir  kongre toplayacağını ve “Gençlerin de
görüşlerini almalıyız” davetini 
öğrenince kongreye en az 3 öğrenci arkadaşlarının katılmasını  isterler. Fakat aralarında ancak 9,5 lira,
yani bir arkadaşlarına yetecek kadar yol parası toplayabilirler. Bunun üzerine
kendilerini temsilen Hikmet Bey’i Sivas Kongresi’ne delege olarak gönderirler.

Tıbbiyeli Hikmet, 4 Eylül 1919’da toplanan Sivas Kongresi’ne
Askeri Tıbbiyelerin temsilcisi olarak katılır. Kongrede bazı delegelerin,  imparatorluğun aciz, devletin başsız,
ordusuz, silahsız oluşu yanında işgal devletlerinin ordularının kuvvetli ve
silah güçlerinin üstün olduğunu öne sürerek ABD veya İngiltere’nin mandası olma
(boyunduruğunu veya himayesini kabul etme) eğiliminde olduklarını görünce
Tıbbiyeli Hikmet söz alır ve şunları söyler: “Beyler! Delegesi bulunduğum Türk
gençliği,  beni buraya bağımsızlık
yolundaki çalışmalara katılmak üzere gönderdi. Mandayı kabul edemeyiz. Eğer
manda fikrini kabul edecek olanlar varsa bunları şiddetle reddeder ve kınarız.
Eğer manda fikrini kabul ederseniz sizleri hain ilan ederiz.“ Konuşmasını
tamamladıktan sonra Mustafa Kemal ‘e de dönerek aynı kararlılık ve heyecanla; ”
Paşam, siz de manda fikrini kabul ederseniz sizi de reddederiz. Mustafa Kemal’i
vatan kurtarıcısı olarak değil, vatan batırıcısı olarak adlandırır ve
lanetleriz” der.

Mustafa Kemal Paşa Tıbbiyeli gencin çıkışını çok beğenir,
hatta mutlu olur) ve o meşhur cevabı verir: “Evlat içiniz rahat olsun. Biz
azınlıkta kalsak dahi mandayı kabul etmeyeceğiz. Manda da yok, himaye de yok.
Parolamız tektir ve değişmez: Ya istiklal ya ölüm! Beyler gördünüz mü, muhtaç
olunan kudret gençliğin asil kanında zaten mevcut. Gençler, vatanın bütün umut
ve geleceği size, genç kuşakların anlayış ve enerjisine bağlanmıştır.” Mustafa
Kemal’in bu sözleri üzerine Hikmet Bey yerinden fırlar “Varol Paşam” diyerek
coşkuyla Mustafa Kemal’in elini öper, o da onu alnından öper.

Büyük Millet Meclisi kurulunca;  Tıbbiyeli Hikmet arkadaşı Yusuf (Balkan)’la
birlikte Askeri Tıbbiye’deki öğrenimini gönüllü olarak yarıda bırakarak
Ankara’ya gelir. İki arkadaş Cebeci Asker Hastanesi’nde görevlendirilir. Daha
sonra Sıhhiye Subayı olarak Büyük Taarruz’a katılır, zaferden sonra İstanbul’a
dönerek Tıbbiye’deki öğrenimini tamamlar. Arkadaşı ile birlikte Üsteğmen
rütbesiyle mezun olurlar. Sonrasında yurt çapında birçok askeri birlikte Askeri
Tabip olarak görevini ifa eder ve Albaylığa kadar terfi eder.

Yıllar sonra Mustafa Kemal Paşa yakınındakilere ve meclis
İdarecilerine ”Bize Sivas kongresinde çok güzel yol gösteren Tıbbiyeli genç
vardı, onu bulun Mebus yapalım, vatana hizmet eder ” der. Bu teklif kendisine
ulaştırıldığında; ”Paşamın ellerinden öperim. Kendisine söyleyin burada ülkeme
daha yararlı oluyorum ” demiş. Bazı kaynaklarda bu cevap kendisine
aktarıldığında Mustafa Kemal’in gururla ve keyifle “Ben o değerli çocuktan
böyle bir cevap bekliyordum”  dediği
aktarılmaktadır.

Tarihi boyunca Türk milletinin sağlığı yolunda büyük
hizmetler ifa eden ve Cumhuriyetimizin banisi aziz Atatürk’ün “Beni Türk
hekimlerinize emanet ediniz” diyecek kadar güvenini kazanan yiğit ve fedakâr
doktorlarımızın onur günü olan 14 Mart Tıp Bayramı’nı, şükran duygularımla
kutluyorum, çalışmalarında başarılar diliyorum. Vatan size minnettardır.

Sağlık ile ilgili meslekler olan
hekimlik, eczacılık ve veterinerlik mesleklerinin sembolünde yılan vardır. Bu
hayvan, çeşitli çizim şekilleriyle sağlık konusundaki iş ve mekanlarda
kullanılmıştır, kullanılmaktadır.

Yılan yer altında yaşaması,
derisini değiştirerek kendisini yenileme gücünde olduğuna inanılması gibi
özellikleriyle, insanoğlu tarafından her zaman esrarengiz yaratık olarak görülmüştür.
Efsane, masal ve hikayelerde ya olumlu yönüyle kuvvet, kudret, zenginlik ve şifayı
temsil etmiş ya da olumsuz şekliyle; tehlike, şeytanlık, zehri ve ölümü temsil
etmiştir. Bazı toplumlarca çok uzun ömürlü olduğuna inanılmış, 100 yıl
yaşadıktan sonra da ömrünü ejder olarak sürdüğüne inanılmıştır. Mitolojik bir
yaratık olarak destanların konusu olmuş, resim ve heykellerde kullanılmıştır.
Hint’te, Çin’de, Orta Asya Türklerinde, Perslerde, Sümer – Mısır – Grek – Roma –
Bizans toplumlarından, Orta Amerika Aztek medeniyetlerine kadar, yılan / ejder
figürlerini görmekteyiz. M.Ö. 10. Yüzyıla ait Urfa Göbeklitepe kalıntılarında
da yılan belirgin bir figür olarak kullanılmıştır. Yani ilkel kabilelerden,
kadim medeniyetlere kadar, insanlık tarihi boyunca bu hayvan esrarengiz yönüyle
ya korkulan ya da iyilik beklenen sembolik bir özellik taşımıştır.

Eski Grek Mitolojisinde sağlık
tanrısı Asklepios’tur. Elinde yılan sarılmış bir asa ile sembolize
edilir. Askalabos Yunanca’da yılan demektir. Tanrının şifa verici gücü olarak
inanılır. Hekim de yılan gibi sessiz olmalı, sır saklamalı, sabır ve sükunetle
hareket etmelidir. Asa hayat ağacını sembolize ettiği gibi, hekimlik
öğretisinin ömür boyu sürdüğüne, öğrenme ve tecrübenin hayatın sonuna kadar
devam edeceğine işaret eder. Hekimler Asklepionlarda çalışır. Bunlardan
Bergama’daki günümüze kadar ayakta kalmış olanlardan bir tanesidir. Burası
hekimliğin babası sayılan ve M.Ö. 5. Yüzyılda’ yaşamış olan Hipokrat’ın da
çalıştığı yerdir. Hipokrat hastalık ve tedavi anlayışına doğa üstü güçler
yerine, akla dayanan bir yaklaşımı kazandırmıştır. Hasta eden etken ile bedenin
mücadelesini önemsemiş, hekimin, hastanın tabiatını gözeterek beslenme, banyo
tedavileri, kusturma veya ishal yapma, hacamat gibi uygulamaları ile hekimliğe
güven ve saygınlık kazandırmıştır. Hekimin ilk önceliğinin ise ‘önce zarar
vermemek’ olduğunu önemsemiştir.

Büyük hekim Galenos da M.S 1.
Yy’da Bergama’da hekimlik yapmıştır. Hipokrat’ın bilgilerini yeniden
düzenlemiştir. Ona göre kan, safra, kara safra ve balgam arasındaki dengesizlik
hastalık sebebidir ve şifa bunlar arasındaki dengeyi sağlamakla bulunur.
Bergama’daki yılanlı sütun onun zamanında dikilmiştir. Galenos İslam Dünyasında
da Calinus olarak bilinir. Anatomi, fizyoloji ve farmakoloji ile ilgili
eserleri Arapçaya çevrilmiş ve İslam tıp dünyasına etkisi olmuştur. M.S 11.
Yy’da yaşayan İbn-i Sina bunlardan biridir. Avrupada kilise ve papazların
hekimliği şeytanlaştırdığı, tedavi için ilaca başvurmanın büyük günah sayıldığı
bu dönemde, Horasan’da doğan ve Türkistan’da hekimlik yapan İbn-i Sina yazdığı
5 ciltlik KANUN isimli eseriyle 1900’lere kadar hekimliğin üstadı sayılmıştır.
Onun da “İlaç, hekim tavsiyesine uygun kullanılırsa tedavi eder, aksi halde
hasta eder.” gibi özlü sözleri vardır.

Modern manadaki ilk Türk tıp
eğitim kurumu Sultan II. Mahmut tarafından 14 Mart 1827’de açılmıştır.
Öğrencilerin yakalarına da yılanlı rozet takılmıştır. İlk tıp bayramı kutlaması
ise 14 Mart 1919’da İstanbul’un işgalini protesto amacı da güdülerek
yapılmıştır. 3. Sınıf öğrencisi Hikmet Boran başkanlığındaki komitenin organize
ettiği bu kutlamaya, Dr. Akil Muhtar, Dr. Besim Ömer, Dr. Fevzi İzmidi
gibi paşalar da katılmış ve çok dikkat çekmiştir.

Hekimlik, yaptığı hizmet şekliyle
insanlık tarihinden beri var olan, bu işi yapanların hep saygın olduğu,
kutsallık da atfedilen bir meslek olmuştur. Bu vesileyle tüm hekimlere ve
sağlık çalışanlarına, Covid 19 büyük salgınının şu son günlerinde sağlıkta ve
iyilikte yaşayacakları nice bayramlar dilerim.

Haberlerde dün kısa bir alt yazı geçti, “Yemen’deki Türk
Şehitliği’ne İran yanlısı isyancı güçler saldırdı.”

Böylesi durumlar için dilimizde güzel bir söz vardır:
“Bayram değil, seyran değil, eniştem beni niye öptü?” diye.

Benim aklıma da direkt olarak bu söz geldi.

İran yanlısı gruplar durduk yere 2011’den beri orada duran
Türk şehitliğine niye saldırırlar?

Şehitlik dönemin Cumhurbaşkanı Abdullah Gül tarafından 2011
yılında törenle açılmış. Açılışta hiç kimse protesto bile etmemiş. Zaten
oradaki Türk şehitliğini protesto etmek ya Yemen tarihini hiç bilmemeyi
gerektirir, ya da Yemen dışından geldiğinizi gösterir.

Çünkü Yemen ilk olarak 1174 tarihinde Türk hâkimiyetine
giriyor. Eyübî Türk Sultanı Selâhattin Eyubi, kardeşi ‘Turan Şah’ı Yemen’i
fethetmekle görevlendiriyor ve daha sonrasında Yemen Türk Atabeylikleri ve
Sultanlıkları yönetiminde uzun yıllar ferah ve mutlu bir yaşam sürüyor.
Portekiz işgaline karşı Memlük Türkleri tekrar geliyor, Yavuz Sultan Selim
zamanında ise Osmanlı Devleti’ne katılıyor. Mondros ateşkes antlaşmasına kadar
da yeniden bilfiil Türk idaresinde kalıyor. Lozan Antlaşmasıyla da Yemen’deki
varlığımız hukuken sona eriyor. Yani 1923 – 1174 = 749

Neredeyse 750 yıl çeşitli Türk devletlerinin idaresinde
kalmış stratejik bir ülke.

Yemen’de hiç kimse diyemez ki ‘benim sülalemde Türk soylu
kimse yoktur’ diye. O kadar basit yani…

Dahası belki de bu yüzden diğer Arap kardeşlerimiz Lawrence
ile bir olup Mehmetçikleri şehit ederken; Yemen Emiri İmam Yahya 1’inci Dünya
Savaşı yıllarında Osmanlı Devleti’ne sadık kalan belki de tek Arap emirliği.
Bunu da bir kıyıya not etmek lazım. Savaşın son anına kadar Mehmetçik ile omuz
omuza İngilizlere karşı savaşıyorlar.

Bu nedenle Mehmetçik de Yemen’i vatan kabul ediyor ve meşhur
Muş türküsündeki gibi giden gelmese de Yemen çöllerine şehit olmaya gidiyor…

Hal böyle iken eniştemiz bizi niye öptü öyleyse?

Yemen nüfusunun % 35’i şii ve % 65’i sünni. İran bir süredir
Rusya’nın teknik ve askeri desteğiyle bölgede organize ettiği Husiler adlı
teröristleri himaye ediyor. Ve bu isyancılar Yemeni tekrar bölünme noktasına
getirmek için oldukça kanlı saldırırlar düzenliyorlar. Suudi Arabistan ise
sünni grupları terörize ederek karşılık veriyor.

Türkiye basını ise bu kardeş kavgasını olabildiğince
görmezden gelerek Türk halkına duyurmamaya adeta özen gösteriyor. Oysa
Ukrayna’da ölen nasıl insan ise Yemen’de ölenler de insan. Ukrayna bizim için
ne kadar önemli ise Yemen de o kadar önemli (pek farkında olmasak da).

Hatta basınımız olayları o kadar perdeliyor ki, Husilerin
Türk şehitliğini dozerler yıkmaya kalkmasını bile alt yazı ile verme gafletinde
bulunuyor.

Haydi bizim basın durumun vahametinin farkında değil, her
şeye yalan yanlış atlayan sosyal medya hesapları bile duyarsız.

Türk halk müziğinde Arap yarımadası için söylenmiş kaç türkü
vardır ‘Yemen Türküsü’ kadar bilinen? Bu bile ışık yakmıyor beyinlerine…

Neyse eniştenin öpme mevzuna geri dönelim biz yine…

Görüntüleri youtube’de izleyince kan beynime sıçradı. Eli
kalaşnikoflu iki kişi ve bir kepçe operatörü Türk şehitliğini talan ediyorlar.
Orada yıkılan sadece bir taş parçası değil. Türk milletinin Yemen’deki 750
yıllık geçmişidir aynı zamanda. Yemenli kardeşlerimizle olan 850 yıllık
dostluğumuzdur da…

Dış İşleri Bakanlığı’nın kınamasıyla geçiştirilecek bir konu
değildir.

Bu saldırının arkasındaki güç bellidir.

İran bu uyarıyı neden yapmıştır? İran’a bu talimatı kim,
neden vermiştir? Bunların üzerinde durulması gerekmez mi?

Yoksa iki baldırı çıplağın bu saldırıyı ‘hayal bile’
edemeyeceğini herkes biliyor.

Husiler, İran ve Rusya toprağın altındaki şehit Türklerin
bile varlığına bu kadar nefretle bakıyorsa, ya şu an toprağın üstündeki
‘bizler’ için sizce neler düşünüyordur?

Karabağ’ın Azerbaycan tarafından kurtarılışı savaşında Rus
medyasında hakkımızda çıkan haberleri perdelemekle Rusların ve müttefiklerinin
hakkımızdaki düşüncelerini değiştiremezdiniz. Zaten değişmedi de. Sadece Türk
halkını kandırdınız.

Hatta sanki Rusya, Azerbaycan’ın Karabağ’a geri almasına göz
yummuş gibi verdiniz haberleri. Ama Rus ve İran basını öyle demiyordu. Yalan
mı?

Beyler, sadece ‘Sputnik News’ izleyip ardından her akşam TV
kanallarında Ukrayna konusunda ‘sallayan’ sözüm ona strateji uzmanları biraz da
buna kafa yorsanız…

Rus seviciliği de bir yere kadar.

Gerçekler elbette gün yüzüne, bir şekilde çıkar.

 Rusya, dünyanın tüm uyarılarına rağmen Ukrayna’nın
topraklarını 24 Şubat tarihinden
itibaren zorbalıkla işgal etmeye başladı.

Daha önce
Kırım’ı işgal ederek büyük devletlerin
nabzını yoklayan Rusya,  AB ve ABD nin
pısırık, vurdumduymaz ve korkak tutumlarından cesaret alarak, Ukrayna’yı
 tamamen işgal etmeye başladı.

Rusya’nın bu
kararında, ABD’nin ve AB’nin Ukrayna’yı kendi menfaatleri uğruna Nato’ya ve BM
alma planı da kışkırtıcı rol oynamıştır. Çünkü ABD Ukrayna’yı Nato’ya üye yaparak
Rusya’nın burnunun dibine üs ve füze kurmayı planlamaktadır.

Bat;ı
kalleş, ikiyüzlü, menfaatçi, dönek ve korkak olduğundan Ukrayna Cumhurbaşkanı
Volodimir Zelenskiy’i önce kışkırttılar, sonra da ufak tefek vaatlerle tamamen yalnız
bıraktılar. Zelvenskiy ve halkı; vefalı, vatanperver ve kahramandır.
Topraklarını savunmada büyük bir kararlılık göstermektedirler. Fakat oyuna
gelerek Rusya’ya adeta yem edilmişlerdir.

Aslında
en büyük kahramanlık; toprağını kaybetmemek ve halkını zulüm ve ölümden
korumaktır. Fakat şu an şartlar eşit değildir. Ukrayna halkı işgal altındadır
ve halkına soykırım uygulanmaktadır.

Oysa
zamanında Nato’ya ve AB’ye girmeyeceğini, bağımsız kalacağını ilan etseydi bu
felaketleri yaşamayacaklar, topraklarını da kaybetmeyeceklerdi. Volodimir
Zelvenskiy bu doğrultuda bir karar vermediği sürece, toprakları işgalden ve
halkı felaketten kurtulamayacaktır.

Çünkü
Rusya, burnunun dibinde Nato füzelerini görmek istememektedir. ABD ise
Ukrayna’yı perişan etme uğruna kendi menfaatleri için kullanmaktadır. Dünya, Kırım’ın
işgalinde Rusya’ya karşı kararlı ve caydırıcı tavır alsaydı, Ukrayna felaketi
yaşanmazdı. Rusya Karadeniz’i hâkimiyetine almaya kararlıdır. O yüzden
öncelikle Kırım’la Donbas bölgelerini alıp aradaki boşluğu kapatma niyetindedir.

            Dünya bu duruma seyirci kalmakta, yaptırım ve kınamanın
ötesine geçememektedir. Türkiye’nin arabuluculuğunu da istememektedir. Çünkü
batı, ikiyüzlü ve kıskançtır. Kaprisleri ve çıkarları uğruna insanların ölümüne,
çocukların felaketine zemin hazırlamaktadır. Bunlara rağmen Rusya Dışişleri
Bakanı Sergey Lavrov ve Ukrayna Dışişleri Bakanı Dmitro Kuleba, Dışişleri
Bakanı Mevlüt Çavuşoğlu’nun ev sahipliğinde Antalya’da bir araya geldi. Çünkü İki
ülkenin de tek güvendiği ülke Türkiye dir.

Ancak
toplantıdan iki ülke arasındaki sorunun çözümüne yol açacak ya da kapsamlı bir
ateşkesi doğuracak bir sonuç çıkmadı. Çünkü Rusların istediği; “Kırım ve
Dombas’ın Rusya’ya verilmesi, Ukrayna’nın Nato ve AB ye üye olmaması” dır. Ukrayna’nın
bu şartları kabul etmesi mümkün değildir. Oysa Ukrayna zamanında tarafsız
kalacağını ilan etseydi Kırım ve Dombas bölgesi de elinden çıkmayacak, bütün bu
felaketleri yaşamayacaktı.

Rusya
acımasız ve tavizsizdir. Kendi ırkından da olsa Ukrayna’ya acımamıştır. Bu
saatten sonra dedikleri olmadığı sürece Ukrayna daha çok acı çekecektir. Zelvenskiy
Batının tuzağına düşerek, halkının göçüne ve çocukların ölümüne ülkesinin
yakılıp yıkılmasına itilmiştir. Nitekim hastaneler bile vurulmakta, hasta, yaşlı,
kadın ve çocuklar hunharca katledilmektedir. Bu tavır daha acı olayların
yaşanabileceğinin işaretidir.

Batının
yaptığı tek şey, ufak tefek silah yardımlarıyla Ukrayna halkını kışkırtarak soykırıma
sürüklemektir. Ukrayna’nın Rusya ile eşit şartlarda mücadele edecek silah
üstünlüğü yoktur. Batı uçak bile vermemektedir.

Yıllarca
Filistin’de, Irak’ta, Suriye’de ve başka Ortadoğu ülkelerinde yaşanan savaş ve
acıların sebebi de Batıdır. İsrail tankları önünde ezilen, kurşunlanan, denizde
boğulan körpecik çocukları görmezlikten gelen Batı, Ukrayna halkına ve
çocuklarına güya bağır açmaktadır. Oysa çocuk her yerde çocuktur. Korunup,
kollanıp gözetilmesi gerekir. Saçının rengi, gözlerinin mavi olması bir şeyi
değiştirmez.

Nitekim
Türkiye, her mülteciye, her mağdur çocuğa sıcacık kucak olmuştur. Filistin’de
“sizi Allah’a şikâyet edeceğim, diye Batıya sitem eden kara gözlü çocuğun da,
Ukraynalı mavi gözlü çocuğun da umudu ve şefkat kucağı Türkiye’dir. Ukrayna,
halkına Türkiye ye güvenmelerini ve gitmelerini salık vermektedir.

Şu iyi
bilinmelidir ki, Batıda insan hakları ve sevgisi, merhamet, vicdan vb. diye bir
müspet duygular yoktur. Çıkarı her şeyin üstündedir. Ukrayna’ya bağır açması da
yaptığı kalleşliklerin ve ikiyüzlülüğün bir nebze hafifletilmesidir. Buna
rağmen bu dalkavuklukları fazla sürmeyecektir. Yeri geldiğinde Ukrayna
göçmenlerini de yüzüstü bırakacaktır.

Ukrayna
batıdan umduğu yardımı ve vefayı görememenin hayal kırıklığı içindedir. Anneler,
yaşlılar, çocuklar aç susuz sığınaklarda ya da yollarda perişan haldedir.
Babalar ülkelerini savunma uğruna sokak savaşlarına ve ölüme hazırlanmaktadır.

Batının
yaptırımları Putin’i durduramayacaktır. Gözü dönmüş, hırsı ve kini tavan
yapmıştır. Kendi yaralı askerlerini bile acımasızca öldürten bir lider, dünyanın
korkulu rüyasıdır. Ukrayna halkının vatanlarını savunma uğruna büyük bedeller
ödeyeceği bellidir.

Vatanını ve
erkeklerini gözyaşları içinde terk eden kadınlar, geride bir enkaz ve belki de
bir daha göremeyecekleri topraklarını, babalarını, kocalarını, evlatlarını
bırakmaktadırlar.

Sarı saçlı
mavi gözlü çocuklar, her gün daha fazla ölmektedir. Yollarda, sığınaklarda,
hastanelerde… Savaşın ve Batının kanunu budur. Ülkeleri işgal et, böl parçala
soy kırım uygula… Bunu şu an en iyi anlayan ülke sanırım Ukrayna’dır. İhanete
uğramanın, işgalin ve soykırımın bedelini canları ve topraklarını kaybederek
ödemektedir…

Çocuklarının
gözlerinin mavi olması, acı gerçeği ve dünyanın merhametsizliğini
değiştirmemektedir maalesef…

Sevgiyle
kalın…

“Gücüm kalmadı artık
korkuyorum, başıma bir şey gelirse: (çok mücadele verdi ama kaybetti) diye
yazar mısınız?”

Yukarıdaki sözler sosyal medyadan yazılarımı okuyup acaba
derdime bir çare olur mu diye benimle iletişim kuran 9 yıl önce boşanmış ama
halâ eski eşinin kendisini psikolojik baskı altında tutan, doğup büyüdüğü,
evlenip yuva kurduğu şehri terk edip izini kaybettirmeğe çalışan bir kadına ait.

Aslında bu tür yazılar yazmanın yabancısıyım, bugüne kadar
böyle konularda bir yazım olmadı.

Ancak mağdurun:

“Gücüm kalmadı artık
korkuyorum, başıma bir şey gelirse (çok mücadele verdi ama kaybetti) diye yazar
mısınız?”

Sözü içimde büyüdü, büyüdü inanın ki vicdanen rahatsız olmaya
başladım ve bu yazıyı yazmaya kendimi mecbur hissettim.  

Gün geçmiyor ki, haberlerden bir kadın cinayetine şahit
olmayalım.

Ve biliyorum ki öldürülen her kadının kendi içinde yaşadığı
ama topluma yansımayan nice nice acılı hikâyeleri var.

Yazılan her acılı hikâyenin ardından: “Biz böyle değildik bize ne oldu…” cümleleri dökülür oldu
dudaklardan.

Türkün tarihinde ve töresinde bildiğim kadarıyla kadın
cinayetlerinin yeri yoktur. Toplum arabeskleştikçe(Kültürel yozlaşma) kadın
cinayet haberlerine de gittikçe alışır olduk. Alışır olduk diyorum, gazetelerin
3. Sayfasında yayınlanan kadın cinayet haberlerine artık o sayfalarda da
rastlayamıyoruz.

Kadın cinayetlerine gecekondulaşma, iç göçler dolayısıyla
büyük şehirlerin kozmopolitleşmesi, alt ve üst gelir guruplarının arasındaki
mesafenin gittikçe açılması, değişen toplum yapımıza karşı kanunların yetersiz
kalışı gibi sebepler sayabileceklerimden birkaçı.

Düşünün bir kere… şiddetli geçimsizlik, eşler arasında
kıskançlık, içki ve kumar yüzünden ayrılan eşlerin akıbetlerini. Arada bir de
çocuk varsa o da ayrı bir felâket.

Her kadın baba ocağına geri dönemiyor, dönse bile eğer
kendisini koruyacak kadar arkası yoksa psikopat, ruh hastası kocanın fiziksel ve
psikolojik şiddeti devam ediyor.

Hülasa toplumumuzda kangren olmuş bu meselenin yetkili
organlarca bir şekilde masaya yatırılıp çözülmesi gerekiyor. Aksi takdirde ihmaller
zincirinin bir halkasına da bu kadın cinayetleri eklenmiş olacak.

Diliyorum ki; Allah bana “Çok mücadele etti ama kaybetti” yazısını yazdırmasın.

Sağlıklı Kalın.

Eserlerinde, çöküş sürecindeki
Osmanlı toplumunu, Osmanlının son zaferi olan Çanakkale Zaferindeki Mehmetçiğin
büyük kahramanlığını anlatan “Çanakkale Şehitlerine” destanını yazan  Mehmet Âkif’in Milli Mücadele’ye en büyük
desteği,  İstiklal Harbi’ni yürüten
kahraman ordumuzun ve milletimizin maneviyatını 
yükselten “İstiklâl Marşı”nı yazmasıdır.

                İngilizlerin
himayesindeki Yunan ordusu 15 Mayıs 1919’da İzmir’e çıkmış ve batı illerimizi
birer birer işgal etmeye başlamıştır. Türk milleti, bu gelişmeler üzerine
hürriyet ve istiklâlini kaybetme, esarete mahkûm olma korkusuna kapılmıştır. Bu
korku, vatanı, bayrağı ve devleti ile tarih sahnesinden silinme, yabancı
devletlerin boyunduruğuna girme korkusudur. Mustafa Kemal Paşa ve arkadaşları,
İstiklâl Savaşı’nın meşalesini, 19 Mayıs 1919’da Samsun’da böyle bir atmosferde
yaktılar. “Ya istiklâl, ya ölüm!” parolasıyla yola çıkan Kuvva-yı Milliyeciler,
binlerce sıkıntı ve imkânsızlık içinde, bir taraftan yeniden milli bir ordu
kurmaya çalışırken, bir taraftan da milleti içinde bulunduğu bu korku ve
umutsuzluk psikolojisinden kurtarmaya çalışıyorlardı. Mücadeleye başlamanın ve
başarmanın ilk şartı, özgüveni sağlamak ve moral gücü yükseltmekti. Savaşacağımız
düşman hem sayıca, hem de silahça bizden üstündü. Karşımızda dünyanın en gelişmiş
savaş teknolojisine sahip ülkelerin orduları ve onların desteklediği Yunan
orduları vardı. Anadolu’nun üçte ikisi düşmanlarca işgal edilmişti. İşte
İstiklâl Savaşı böyle bir atmosferde başladı.

                 Milletin ve ordunun acilen maneviyatını
yükseltecek bir milli marşa ihtiyacı vardı. Milli bir marş yazdırılmasına karar
verildi. Garp Cephesi Erkân-ı Harbiye Reisi Kurmay Başkanı olan İsmet Bey
(Paşa), Maarif Vekili Dr. Rıza Nur’u ziyaret etti ve Fransızların Marseyyez’i
gibi orduya milli heyecan verecek bir millî marş yazdırılması konusunda anlaştılar.
Rıza Nur, İsmet Bey’i bu işlere bakan Orta Tedrisat Müdürü Kâzım Nami (Duru)
Bey’e gönderdi. Kâzım Nâmi Bey, bu olayı hatıralarında şöyle anlatır:

                “Bir
gün orta tedrisat müdürü odasında çalışıyordum. Kalpağımı masanın bir kenarına
koymuştum. Kapı açıldı. İçeriye kısa boylu bir Erkân-ı Harbiye albayı girdi.
Onu görünce ayağa kalktım, kalpağımı giydim, buyurunuz dedim. Bu zat “Ben Garp
Cephesi Erkân-ı Harbiye Reisi İsmet” dedi. Kendisini masanın önündeki iskemleye
buyur ettim, oturdu. “Beni size Dr. Rıza Nur Bey gönderdi. Orduca karar verdik,
bir İstiklâl Marşı istiyoruz. Bunun güftesini, bestesini ayrı ayrı müsabakaya
korsunuz. Her birini kazanana beşer yüz lira vereceğiz.” dedi. Emirlerini hemen
yapacağımı söyledim. 7 Kasım 1920 tarihli Hakimiyet-i Milliye’de “Türk
şairlerinin nazar-ı dikkatine – Maarif Vekâleti’nden” başlıklı bir ilanla,
İstiklâl Marşı Yazma Yarışması’nın düzenlendiği ve gönderilecek eserlerin 23
Aralık 1920’de Maarif Vekâleti’ne teslim edilmesi istendi. İlanda eserlerin
edebî bir heyet tarafından değerlendirileceği, kazanana 500 lira mükâfat
verileceği, bestesi için de ayrıca müsabaka açılarak kazanana 500 lira
verileceği bildirildi. O sıralarda Dr. Rıza Nur’un yerine Maarif Vekilliğine
getirilen Hamdullah Suphi (Tanrıöver) ise, millî marş yazabileceği tahmin
edilen şairlere mektup göndererek yarışmaya katılmaya davet etti. larını
duyurmuştur.

                O
gün için Ankara’da 140 liraya bir çiftlik almak mümkündür.  Mehmet Âkif, kazanacak şaire nakdî bir
mükâfat vaat edildiği için “para ile milli marş yazılmaz” düşüncesiyle bu
yarışmaya katılmadı. O anda cebinde bir milletvekili arkadaşından borç aldığı
iki lira ve üzerinde yamalı bir pantolon vardır. O soğuk Ankara kışında sırtına
giyecek bir paltosu yoktur. Ama O, yine de milli marş için para almayı şerefsizlik
saydı. İşte İstiklal Marşı, böyle engin bir ruhun ilâhî coşkusundan doğmuştur. 

                Yarışmaya
724 şiir katıldı. Edebiyatçılardan oluşan seçici kurul, bu şiirlerden hiç
birini milli marş olmaya layık bulmadı. Bu şairler içinde İstiklal Harbi’nin
komutanlarından Kazım Karabekir bile vardı. Milli Şairimiz Mehmet Akif’in
yarışmayaya para ödülü olduğu için katılmadığını öğrenen Atatürk’ün talimatı
üzerine, Maarif Vekili Hamdullah Suphi Bey harekete geçti.  Araya Âkif’in yakın arkadaşı Hasan Basri
(Çantay) Bey’i soktu. Ayrıca şu mektupla Âkif’i yarışmaya katılmaya davet etti:  “Pek aziz ve muhterem efendim, İstiklâl Marşı
için açılan müsabakaya iştirak buyurmamalarındaki sebebin izâlesi için pek çok
tedbirler vardır. Zatı üstadânelerinin matlûb şiiri vücuda getirmeleri maksadın
husûlü için son çare olarak kalmıştır. Asıl endişenizin icap ettiği ne varsa
hepsini yaparız. Memleketi bu müessir telkin ve tehiç vâsıtalarından mahrum
bırakmamanızı rica ve bu vesile ile en derin hürmet ve muhabbetimi arz ve
tekrar eylerim.”

                Âkif,
“kazandığı takdirde mükâfatı istediği hayır kurumuna bağışlayabileceğini”
belirten bu mektup üzerine İstiklâl Marşı yazma yarışmasına katılmaya karar
verdi. Âkif, 1920 yılının sonlarında ikamet ettiği Taceddin dergâhında ve
Ankara’nın o soğuk ve o çok heyecanlı günlerinde İstiklal Marşı’nı aziz ve
şanlı bayrağımızın ruhaniyetine sığınarak yazdı. Âkif’in, Taceddin Dergâhı’nın
manevi ikliminde yazdığı bu milli marşa, İstiklâl Harbi’nin o kan ve barut
kokan günlerinde, bağımsızlığını kaybetme korkusu içinde olan ordumuza ve
milletimize umut, moral ve heyecan verecek bir hitap kelimesi ile başlaması
gerekiyordu.  Mehmet Âkif, ilk mısrayı
yazdıran duyguyu yakın arkadaşı Eşref Edip’e şöyle anlatır: “Boş odaya
girdiğimde, benim bugünkü sıkışıklığımda bir müslüman daha yaşadı mı diye
düşündüm. Ülkenin her yanı düşmanla boğuşuyor diye düşünürken Peygamber
Efendimizin Mekke’den Medine’ye yanında sadece Hz. Ebubekir ile Hicret’ini
hatırladım. Ebu Cehil’in yanında binlerce insan vardı. Sevr Mağarası’na sığındıklarında
Hz. Ebubekir’in endişelendiğini fark edince “Korkma ey Ebubekir! Allah
bizimledir.” deyişini hatırladığım zaman Peygamberimizin daha büyük bir
zorlukta teslim olmayışı aklıma geldi ve bunun üzerine marşı yazmaya ‘Korkma!’
diyerek başladım; Korkma! Sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak/ Sönmeden
yurdumun üstünde tüten en son ocak. ”

                Şairin
kahraman ordumuza ithaf ettiği İstiklâl Marşı, on gün aralıksız çalışılarak
yazıldı ve 17 Şubat günü Sırat-ı Müstakim ve Hâkimiyet-i Milliye’de yayımlandı.
Marş, birden bire bütün vatan sathında bir inanç ve heyecan rüzgârı estirdi.
Türk milleti bu marş için,  “Büyük bir
milleti asırlarca ayakta tutacak kadar kuvvetli mısralarla örülmüştür” dedi. 12
Mart 1921 Cumartesi günü saat 17.45’te Hamdullah Suphi Bey tarafından Mecliste
okunup ayakta dinlendikten sonra alkışlarla millî marş olarak kabul edildi. Büyük
şair, şaheserini bütünleyen örnek bir davranışı daha sergileyerek marş için
konan 500 liralık mükâfatı, Hilâl-i Ahmer bünyesinde, kadın ve çocuklara iş
öğreten ve cepheye elbise diken Darü’l- Mesai Vakfı’na bağışladı.

            İstiklal Marşı, varlık-yokluk
mücadelesi veren bir milletin can suyu olmuş, dağılmaya yüz tutmuş milletin
aynı hedef doğrultusunda birleşmesini sağlamıştır. Bağımsızlığı bir ruh olarak
tarihte var olduğu günden bu yana yaşatan Türk milleti, esaret zincirlerini
paramparça ederek, kükremiş bir sel gibi önüne konan bentleri aşmıştır. Bunu
yaparken adeta milli bir yemin ederek İstiklal Marşı’nın sözlerinde hayat
bulmuştur. “Bağımsızlık benim karakterimdir” diyen Mustafa Kemal Atatürk
İstiklâl Marşı hakkında şunları söylemiştir: 
“Bu marş bizim inkılabımızı anlatır, inkılabımızın ruhunu anlatır. Bunu
ne unutmak ne de unutturmak lazımdır. İstiklal Marşı’nda, istiklal davamızı
anlatması bakımından büyük bir manası olan mısralar vardır. Benim en beğendiğim
yeri de burasıdır: ‘Hakkıdır hür yaşamış bayrağımın hürriyet/ Hakkıdır Hakk’a
tapan milletimin istiklâl!’ Benim, bu milletten asla unutmamasını istediğim
mısralar, işte bunlardır. Hürriyet ve istiklal aşkı bu milletin ruhudur.”

                Türk
İstiklâl Marşı, milli tarihimizin en önemli dönüm noktası olan İstiklâl
Savaşı’nda, hâkim olan psikolojiyi ve ruhu ortaya koyar. İstiklâl Marşı, Türk
milletinin sahip olduğu değerleri de bir bütün halinde ortaya koymaktadır. Bu
değerler;  “vatan, millet, bayrak, din,
hürriyet ve istiklâl”dir. Bu şiir, Bilge Kağan’ın Orhun Yazıtlarındaki hitabı,
Atatürk’ün Gençliğe Hitabesi gibi, bağımsızlığımızın tehlikeye düştüğü her
dönemde başvurulacak uyarıcı bir metindir. 
Bu şiir, o günlerin durumunu, duygusal atmosferini, karşı karşıya
kalınan tehlike ve tehditleri, bunlara karşı milletin yapması gereken
fedakârlığı  nesilden nesile aktaracak
olan bir edebi âbidedir.

                Türk
milletinin ve ordumuzun maneviyatını güçlendirmek amacıyla yazılan İstiklâl
Marşı, bir ümit ve cesaret şiiridir. Bu marş, yeni yetişen Türk nesillerine
millî şuurlarını kazandıracak en önemli eserdir. Kıyamete kadar yaşayacağına
inandığımız Türk milletinin bütün fertlerine her şeyden önce bayrak ve İstiklâl
Marşı’nın ihtiva ettiği anlam ve önemi öğretmeliyiz. Vatansız, bayraksız ve
İstiklâl Marşsız bir hayatın, aslında bir ölüm olduğu fikrini zihinlere
yerleştirmeliyiz.