Geçenlerde
bir dostumdan dinlemiştim. Psikoloji alanında ABD’de yüksek lisans ve doktora
yapan bir tanıdığı vatan hasretine dayanamayıp Türkiye’ye dönmüş ve burada
İzmit’te danışmanlık yapmaya başlamış. Olayı anlatan dostum da o dönemde psikolojik
sorunlar yaşadığı için bu psikologdan terapi almaya başlamış.

Terapi
alan dostumun anlattığına göre bu ABD görmüş psikolog ilk aylarda “şunu kafana
takma, bunu kafana takma” tarzında şeyler söyleyerek telkinde bulunuyormuş.
Aradan altı-yedi ay kadar geçip de psikoloğumuz Türkiye şartlarına tam
anlamıyla ayak uydurunca bizim arkadaşa “Yürü git be oğlum senin hiçbir sorunun
yok! Ülke ülke değil. Bu ülkede yaşayıp da gelecek kaygısı, ruhsal çöküntü
yaşamamanın imkânı yok ki! Git, ne benim zamanımı boşa harca ne de paranı!”
diyerek kovmuş bunu.

Şimdi
bahsedeceğim twiti görenleriniz vardır mutlaka. Paylaşım sahibi vatandaşımız
Finlandiyalı arkadaşına Finlandiya’ya yerleşmek istediğini söyleyince
Finlandıyalı arkadaş “Sakın ha! Finlandiya çok sıkıntılı bir ülke, burada yağmur
yatay yağıyor!” diyerek kötülüyor ülkesini. Paylaşım sahibi vatandaşımız “Senin
derdini yerim!” diye bitiriyor paylaşımını.

Norveç’de
yayınlanan ve polislerin günlük mesaisini anlatan bir programda geçen, yolun
ortasına düşen bir tahta paletin ihbar edildiği ve Norveç polisinin bu ciddi
(!) güvenlik soruna nasıl da profesyonelce ve kahramanca (!) müdahale ettiği
videoyu sosyal medyadan mutlaka izlemişsinizdir. O videodaki Norveçli
polislerin durumuna Türk polisi kadar sivil vatandaşlar olarak bizler de çok
güldük, perde arkasındaki huzur ortamına gıpta ederek tabi…

Sosyal
medya videolarında bahsetmişken, Türkiye’de yapılan sokak röportajlarına denk
gelmeyeniniz yoktur. O sokak röportajlarında en çok öne çıkanların yaşama
sevinçlerini ve daha da kötüsü geleceğe dair umutlarını kaybetmiş gençler
olduğunu söylemek yanlış olmaz. Binbir emek ve zahmetle gördüğü tahsil
hayatının sonunda işsizlik gibi sert ve acımasız bir duvara toslayan gencin
yaşama sevincini kaybetmesinden daha doğal ne olabilir ki? 10-12 yaşında
çocukların Doları Euroyu takip eder oluşları ve yine 27 yaşında bir gencin “Bu
yaşta babamdan harçlık aldığı için utanıyorum!” demesi karşısında hangi vicdan
duyarsız kalabilir ki?

Hoş,
yukarıda bahsettiğimiz gençlere duyarsız kalan hatta o gençlere saldırgan
sözler sarf eden bir de “dayı terörürü” söz konusu. Kendisine mikrofon uzatılan
o canından bezmiş genç, hayat şartlarının kötülüğünden bahsederken “Çıkar
telefonunu göster!” diye gence kamikaze dalışı yapan bu dayıların hangi
psikolojik gerekçelerle bu saldırıları yaptıklarına dair psikologların bir tanı
koyabileceklerini zannetmiyorum. Çünkü onlar da tıpkı tepki gösterdikleri
gençler gibi ve hatta Türk toplumunun büyük kısmı gibi “para” psikolojik
sorunlar içerisindeler. Tek fark gençler kendi “para” psikolojik sorunlarının
farkındayken bu dayılar farkında değiller. Bu “para” psikolojik sorunlardan
dolayı gelişmiş bir ülkede aslında hiçbir sosyo-ekonomik anlam içermeyen bir
akıllı telefonu zenginlik göstergesi olarak kabul ediyorlar. Çünkü doğdukları
günden beri onların da hayatları çalınmış, onlar da hep yokluk görmüşler ve bu
yokluk görme nedeniyle onlar da şu dünyada güzel yaşamanın ne demek olduğu
konusunda kıyas yapabilecek kadar bir birikime sahip olamamışlar.

Son
yıllarda televizyonda rastladığımız haberler, kavgalar, cinnetler ve cinayetler
Türk toplumunun genel ruhi yapısının çöküş içinde olduğunu ortaya koyuyor. Bu
sorunların kökenine baktığınızda ise çoğunlukla ekonomik sıkıntı kaynaklı yani
“para” psikolojik bir sorun olduğunu görüyorsunuz.

Aslında
çok da uzaklara gitmemek lazım. İçinizde hayatının herhangi bir döneminde
ekonomik kaynaklı huzursuzluk, gelecek kaygısı, elindekileri kaybetme endişesi
gibi şeyler yaşamayan var mı?

Elbette
toplumda “para” psikolojik sorunu olmayan kesimler de var. Özellikle bir kesim
var ki onları okul sıralarında kafası en basit problemleri bile çözmeye
basmayan ama siyasi yakınlıkları sayesinde son derece rahat ve son derece hak
etmedikleri şekilde büyük paralar kazanan kişiler olarak tanıyorsunuz.
Kendilerinin bile hayal edemeyeceği bir refah içinde yaşayan bu güruhun
özellikle gençlerini lüks arabalarda “pudra şekeri” seanslarından biliyorsunuz.

Hülasa-i
kelam toplumun genel ruhi sağlığı iyi değil. Klasik ifadeyle para varsa huzur
var. Peki ya para yoksa? O zaman da “para” psikolojik sorun var demek.

Para
var huzur var. Para yoksa o zaman değerli ağabeyim Süleyman Pekin’in dediği
gibi “Huzur İsyanda!” İsyanınız kadar huzurlu, isyanınız kadar mutlu ve
isyanınız kadar sağlıklı olursunuz.

İsyan
dedik diye hemen birilerinin yüreği hop oturup hop kalkmasın. Başlarına
ağrılar, midelerine kramplar girmesin. Bizim kast ettiğimiz isyan, bir yerleri
kırıp döküp Vandallık yapmak değil elbette. İsyan dediğin insanca, mertçe ve
meşru vasıtalarla zalimin zalimliğine karşı bir haykırış ve zulmü durduracak
bir harekettir. Sözü fazla uzatmadan, o isyan da bir Müslüm şarkısıyla başlar
diyelim ve Süleyman Pekin Ağabey’le birlikte diğer değerli ağabeyim Yücel Alpay
diye meşhur “Müslüm” Alpay Demir’e de bir selam gönderip; sizlere ve bizlere de
yeni haftanın bolluk ve bereket getirmesini dileyerek yazıyı hitama erdirelim.
Vesselam.

Bütün mesele, millet kavramının kafalarına bir türlü girmeyişi. Milletin ne demek olduğunu bir türlü anlamamaları.

Bakın komünistler anlıyordu. Onlar daha masumdu; sadece milletin yerine sınıf egemenliğinin geçeceğini sanıyorlardı. Ve ideolojileri gereği, bir şey kendiliğinden, “bilim icabı” olacaksa, onu bir an önce oldurmak için davranmak da görevleriydi. Yanıldılar ve çöktüler. 

Bunlar milletten habersiz. Topluma baktıklarında ırklar topluluğu görüyorlar.  Irkın anlaşılması daha kolay, çünkü daha ilkel,  klanımsı, sülalemsi bir şey. Döl birliği. Bir babanın çocukları… Kavim diye de bir şey var. O da ırka yakın, belki aynı. Bunları sosyolojinin toplum birimleri diye değil, edebi kelimeler gibi algılıyorlar. Sonra kabile var tabii… Aşiret falan da. 

Peki millet? O yok. Kavim değil, ırk değil, kabile değil, aşiret değil… Ne ola ki bu millet? 

Arap şairi Fuzulî

Tekrar anlatayım ama mesele sadece anlamamakta değil. Mesele, düveli muazzamanın, Sevr’den hâlâ vazgeçmemiş olmasında. Mesele düveli muazzamanın Türkiye’yi, rahmetli Durmuş Hocaoğlu’nun dediği gibi, “Doğudaki Endülüs” diye görmesinde. Mesele, emperyalizmin, Orta Doğu’da doğru dürüst millî devlet varlığını istememesinde.  Onlar bir yandan “liberallere”, diğer yandan “dindarlara”, bunun propagandasını yapıyor. Bazen doğru söylüyorlar ama çoğunlukla yalan… Ve Batı’daki bahçelerinde akıllarından bile geçirmeyecekleri şeyleri doğudaki Endülüs’te, bu ormanda, bu cangılda şekillendirmeye, uygulamaya çalışıyorlar. 

Tekrarlayayım: Buralardan bir yerlerden Arap şair Fuzuli’nin dediği gibi, “Söylesem tesiri yok, sussam gönül razı değil.” 

Ha! Arap değil mi? Türk mü demeliyim? Yok canım, Türk ayıp ve ırkçı olur. Hem Irak’ta doğmuş. Bayat boyundanmış… Herhalde Arapların Bayat boyundandır. 

Milletler evreni

Yine de tekrar söyleyeyim. Belki tesiri olur: Millet devletleri oluşmadan önce siyasî yapılar yukarıda saydığım kavimlerin, aşiret ve kabilelerin ve saymadığım hanedanların etrafında oluşurdu. Fakat bunlar millet denilen sosyolojik birimde birleşti. Millet artık bunlardan hiçbiri değildir. Irk değildir, kavim değildir, kabile ve aşiret değildir. Milletin içinde varlıklarını sürdüren etnisiteler, milliyetler olabilir. Fakat bunlar milletin alternatifi değildir. Bu söylediklerim “fikir” değildir, kanaat değildir. Bu söylediklerim dünyaya bakınca gözlemlediklerimizdir. 

Nasıl mı? Bakınız Princeton Üniversitesi Siyaset Bilimi Profesörü, Mark Beissinger bunu nasıl anlatıyor: 

Modern dünyada, milletlerin içerisinde rekabet ettiği bir milletler evreni icat etmek zorundayız. Gellner’in bize anlattığı gibi, bir milliyet yok olsa, bir başka milliyet bu boşluğu hızla doldururdu. Yüksek kültürün yaygınlaştığı bir dünyada millî olmayanı hayal bile edemeyiz. Modern devlet ve ekonomi, işlevini, millet denilen kabın içinde yürütmektedir. Gellner’in dediği gibi, milliyetçilik, belki her zaman tahripkâr değildir ama yerçekimi gibi önemli ve sarıcı bir kuvvettir. (Mark Beissinger, “The State of the Nation, Ernest Gellner and the Theory of Nationalism”, sayfa 170, editör: John E. Hall, Cambridge University Press (1998) )

Kusura bakmayınız. Gerçek böyle. Gayrısı hayal bile edilemez. 

Türkçülük yasaklanmalı!

Millet devletinden vazgeçerseniz, gideceğiniz iki yön var. Biri daha büyük bir toplum birimidir, imparatorluktur. Birinci ve ikinci dünya harplerinden sonra dağılan yapı buydu. Sonuncusu da Sovyet İmparatorluğu idi. Şimdi, barış ve demokrasi getirme adı altında veya Rus veya Çin anavatanı ile birleştirme adı altında yeniden kurulmaya çalışılan yapı budur. Egemen olunamasa bile hâkim olunmaya, emir- komuta altına alınmaya çalışılıyor. Bayrak dalgalandırılmasa bile diyeceğim ama ABD’nin Irak ve Suriye’de bayrak dalgalandırdığını da görüyoruz. Rusya’nın da Suriye’de…

Millet devletinden imparatorluğa gidişe, yukarı yön diyelim. 

Veya? Veya aşağı yöne gidersiniz: Milletten küçük birimlere. Aşirete, kabileye… Sizi, milletin içindeki etnisitelere, milliyetlere bölerler. İşte bu ölçüye küçüldüğünüzde Batıdaki ağabeyleriniz de Doğudaki ağabeyleriniz de size destek çıkar. Bu ölçü, onlar için güvenli, zararsız, ısırmayan, direnmeyen bir büyüklüktür. O boya indirgendiğinizde, söz dinlersiniz, kafa tutmazsınız. Avrupa bahçesine, ABD bahçesine, onlar da olmazsa Rus bahçesine tabi oluverirsiniz. Siz cangılsınız ya. Bırakın bahçıvanlar sizi tarıma açsın. Medenileştirsinler. 

Hemen bütün milletlerde çeşitli etnisiteler, eski tabirle “milliyetler” bulunur. Bizimle onların arasındaki en büyük fark, onların liderlerinin, devletlerinin her fırsatta millî birliği güçlendirecek mesajlar vermeleri, yeni yetişen gençlere gerçek bir “millî” eğitim vermeleridir. Bu gözle bakıldığında “millet inşası” hiç bitmez. Sürekli yenilenmesi gereken bir çabadır ve millet devletinin baş görevidir. Bizde ise siyasiler, ellerinden geldiği ölçüde etnisiteleri- milliyetleri okşamaya; buna karşılık milletin adını ağızlarına almamaya çalışır. Falan oyları, filan oyları çok önemli. Ya Türk oyları? Ne Türkü? Sus! Alınacak adamlar. Türk demek ırkçılıktır.  

Bakın ne demiş CHP’li Ömer Uçak: “Türkçülük adı altında halkı din dil ve ırklara bölerek fitne tohumu eken hareketler terör örgütü olarak kabul edilmelidir.” Hadi bakalım Ziya Gökalp, Atatürk. Hadi bakalım CHP’nin, cumhuriyetin kurucuları. Sıraya girin. Terörden yargılanacaksınız!

İktidara
yakınlığı ile bilinen Habertürk yazarı Muharrem Sarıkaya oy oranlarında
değişimin durduğunu şu cümlelerle açıklıyor:

“Oy
oranı konusunda kim ne derse desin… Bütün siyasi partilerin veya ona destek
veren kamuoyu şirketlerinin araştırmaları neredeyse yılbaşından bu yana öyle
büyük kıpırdanma göstermiyor. Öyle tahterevalli gibi bir taraf ani
düşerken, diğerinin yukarı fırlaması söz konusu değil. Küçük amortisör hareketlerinin
ötesinde kıpırdanma olmuyor.

Seçmen sanki kararını vermiş bekliyor. Veya büyük bir sürprize
hazırlanıyor…”

Ben de
aynı kanaatteyim. Seçmenin hem kararını verdiğine ve hem de büyük bir
sürpriz yapacağına inanıyorum.

Anket
sonuçlarında genel tespit Millet İttifakının önde olduğu yönünde. Bu önde oluş
Cumhurbaşkanlığı ve Milletvekili seçimlerinde seçimi kazanma anlamına geliyor
mu?

Milletvekili seçimlerinde muhalefetin Cumhur İttifakından fazla milletvekili seçtireceğine
AKP’liler bile inanmış durumda. Cumhurbaşkanı seçiminde ise AKP+MHP
kanadı Erdoğan’ın seçimi bir şekilde kazanabileceğini düşünmek
istiyorlar.

Ancak
burada da Altılı Masanın ortak adayının kim olacağı, seçimin ikinci tura
kalma ihtimali gibi parametreler önemli.

Millet
İttifakı paydaşlarının bir kısmına göre CHP Genel Başkanı Kemal
Kılıçdaroğlu’nun aday olması halinde de seçimi kazanmak mümkün. Fakat
bu durumda seçim 2. tura kalabilir. Bunun da çok riskli olabileceği düşünülmekte.

Zira HDP
Cumhurbaşkanlığı seçiminde birinci turda büyük ihtimalle kendi adayıyla
çıkacak. Erdoğan -aday olursa- bütün anketlere göre birinci turda
kazanma şansı yok.

Seçim ikinci tura kalırsa HDP kilit parti olacak.

****************************

AKP + MHP + HDP Formülü Sürpriz mi?

2. tura
kalabilecek bir seçimde R.T. Erdoğan’ın HDP oylarını kendine çekmek
için vermeyeceği taviz yoktur. HDP ile yeni bir çözüm süreci ve gizli
koalisyon ortağı olmak gibi manevralara girmesi hiç sürpriz olmaz.

Nitekim
şimdiden AKP heyeti, “terör örgütünün siyasi ayağı” dediği, HDP
grubunu Mecliste ziyaret etti. Paylaştıkları fotoğraf tarafların çok
keyifli olduğunu gösteriyordu.

Oda TV’den
Toygun Atilla’nın yazdığına göre, “12 Kasım 2022 yani Taksim
katliamından tam 24 saat önce… Selahattin
Demirtaş, 4 Kasım 2016’dan beri
ilk kez cezaevinden çıkıyor. Özel bir jet ile Edirne’den Diyarbakır’a kalp
krizi geçiren babası Tahir Demirtaş’ı tedavi gördüğü hastanede ziyaret ediyor.”

HDP’ye ziyaret ile cezaevindeki
Demirtaş’a helikopter ve özel uçak tahsis ederek hasta ziyareti
yaptırılması Cumhur İttifakının sıkışmışlığını gösteriyor.

Toygun Atilla’nın
yazısında örtülü bir şekilde aynı gün Demirtaş’ın İmralı’da Abdullah
Öcalan ile görüştürüldüğü iddiası da var ama bu henüz doğrulanmadı.
Doğrulanırsa şaşırır mıyız? Hayır.

Çünkü
daha önce AKP’nin İstanbul Belediye seçimini kazanabilmesi için “bir
akademisyeni” İmralı’da Abdullah Öcalan ile görüştüler. Bu adama
teröristbaşının HDP’lilere mesajını TV kanallarından okuttular. Osman Öcalan’ı
TRT’ye çıkarıp, HDP oylarını AKP’ye yönlendirmek için konuşma yaptırdılar.

Söz konusu Cumhurbaşkanı seçilmek olunca Erdoğan’ın HDP/PKK ile çok daha ileri
adımlar atabileceğinden kuşkum yok.

“Ama iktidarın küçük ortağı MHP ne der?” demeyin.

HDP hakkında sık sık “PKK’nin
uzantısı”, “fitne yuvası” ifadelerini kullanan Devlet
Bahçeli söz konusu görüşmeyi “Son derece doğal ve doğru bir
adım” olarak tanımlamadı mı?

O halde
6’lı Masa’nın ikinci tura kalmadan Cumhurbaşkanlığı seçimini kazanacak aday
araması bir iç çekişmeden değil, seçimin kaybedilmesi ve terörle
mücadelenin zafiyete uğraması endişesinden kaynaklanıyor.

****************************

İlk Turda Kazanacak Aday

Zamanında yapılacak bir seçimde, Anayasa hükmüne göre, Erdoğan 3. defa aday olamaz. Erdoğan’ın aday
olabilmesi iki şarttan birinin gerçekleşmesine bağlı.

·        
Ya Meclis’te
erken seçim kararı alınacak.

·        
Veya zamanında
yapılacak bir seçim için Yüksek Seçim Kurulu (YSK), Anayasaya rağmen,
Erdoğan’ın adaylığına onay verecek.

Meclis’te erken seçim kararı alınabilmesi için 360 oy gerekli. Bunun için 6’lı Masa
veya HDP’nin AKP ve MHP’ye destek vermesi gerekiyor.

Ama Erdoğan’ın -aday olmak
istediği taktirde- bir şekilde bu iki şarttan birini
sağlayabileceğini düşünüyorum.

Bu
durumda 6’lı Masanın ortak adayı AKP ve MHP seçmeninden de oy alabilecek ve ilk
turda kazanabilecek bir aday olmalı. Bu konuda da anketlere göre en önde olan
ve ilk turda açık ara kazanabilecek aday olarak Mansur Yavaş ismi
geçiyor.

“Mansur Yavaş
HDP’den oy alamaz kazanma şansı az” deniyor. Algı
oluşturma maksatlı bu iddia doğru değil.

Anketlerde bütün seçmenler
gibi HDP seçmenleri de değerlendiriliyor. Mansur Yavaş yine de
kazanabiliyor. Çünkü Yavaş CHP’den, İYİ Parti’den, DP, SP, Deva ve
Gelecek Partisi kitlelerinden firesiz oy alabiliyor. Ayrıca AKP ile
MHP’den ciddi miktarda oy alabiliyor. Zafer Partisi ile diğer küçük
partiler de Mansur Yavaş’ı destekleyeceklerini açıkladılar. 

·        
Buna rağmen 6’lı Masa’dan Kemal
Kılıçdaroğlu ortak aday olarak çıkabilir mi? Evet bu mümkün.

·        
Kılıçdaroğlu Cumhurbaşkanı seçilirse iyi bir Cumhurbaşkanı olabilir mi?
Olur. Hatta 6’lı Masa’yı kuran ve başından beri masadaki müzakerelerin içinde
bulunan bir aday olması Masa’nın işini kolaylaştırır.

·        
Kılıçdaroğlu birinci turda
kazanabilir mi? İhtimal dışı değil. Ama güçlü
bir ihtimal de değil.

İşte burada Muharrem
Sarıkaya’nın benim de katıldığım “seçmen sanki kararını vermiş bekliyor. Veya büyük bir sürprize
hazırlanıyor…” sözünün
içindeki “büyük sürpriz” gündeme gelebilir.

Ekonomideki
berbat yönetime, halktan kopuk muktedirlerin kibrine karşı birikmiş bir öfke
var.

İktidar
temsilcilerinin yolsuzluk, adaletsizlik ve yalanlarına karşı duygular
saklanamaz halde.

Birikmiş
öfkenin bütün anketleri de yanıltacak şekilde sandıkta patlayacağı ve iktidarı
alaşağı edeceği büyük sürpriz bütün hesapları bozabilir.

Bu
durumda Millet İttifakının adayı, Kılıçdaroğlu veya bir başka aday da olsa,
ilk turda Cumhurbaşkanı seçilebilir.

İstiklal caddesinde bir terör
figüranına bomba patlattırıp altı vatandaşımızı şehit eden terörist devlet ve
onun uydusu sözde devletleri protesto ederiz. Dünyayı karıştıran, karışıklıktan
menfaatler sağlayan, sözde demokrasi, huzur, barış ve istikrar sevdalısı başta
sözde müttefikimiz ABD’nin yüzündeki maske çoktan düşmüştür. Terör örgütü
PKK’ya iç güveysi gidenlerin artık çirkin suratlarında maske tutmuyor.
Gerçekler gizlenemiyor. Bu bakımdan bu alçak saldırıda taziye mesajı gönderme
samimiyetsizliği gösteren ABD büyükelçiliğinin mesajının iadesi isabetli
olmuştur. Şehitlerimize Allah’tan rahmet; yararlılarımıza da acil şifalar
diliyoruz.

            Futbolda
Dünya şampiyonası yakında Katar’da başlayacaktır. Anlaşılan bu şampiyona
Hristiyanlığı Afrika’ya ve Körfeze yaymada bir vasıta olarak kullanılacaktır.
İspanya’da Barcelona’da yapılan 1992 yaz oyunlarında da haçlı tişörtler
sporculara hediye edilmişti. Orada çirkin propaganda yapılmış, olimpiyat
anlayışı ve ilkeleri çiğnenmişti.

            Bizim asıl
üstünde duracağımız konu Fener Patriğinin Katar’daki yeni maceralarıdır.
Patriğin futbolla bu kadar yakından ilgilenmesi enteresandır. Trabzon’da
Sümela’daki ayin öncesi bazıları tarafından açılan ve Patriği ekümenik ilan
eden afiş ve Trabzonspor forması gibi Katar milli takım formasının da kendisine
hediye edilip edilmediğini bilemiyoruz. Katar’daki şampiyona dolayısıyla Katolik
ve Ortodoks rekabeti yerini dayanışmaya bırakmış; dayanışma statlardaki
ayinlere taşınmıştır. Nitekim Patrik Bahreyn’deki ayine katılmış ve ayini de
Papa yönetmiştir. Patriğin bu ayine de Konstantinapolis – Roma’nın başpiskoposu
ve ekümenik sıfatla katıldığı görülmüştür. Patrik başka sıfatları da
kullanabilirdi; nasıl olsa soran eden de yok. Bu gibi konularla ciddi ve
kendilerine faydalı bulmadıkları için ilgilenmeyen siyasetçi ve STK’lar da
maalesef çok  görülüyor. Aydınlar
Ocağımız tüzüğüne de uygun olarak gerekeni yapma çabası içindedir.

            Bugüne kadar
Trabzon’daki çirkin ve şuursuz gösteri Trabzonspor kulübüne şov yapan kişi
tarafından mal edilmiş ise de Trabzonspor kulübünün herhangi bir açıklaması
ortaya çıkmamıştır. Kulübün muhakkak ki gerekli açıklamayı yapabilecek bir
yönetim kurulu vardır ama şimdiye kadar herhangi bir ses çıkmamıştır. Belki de
inceleme safhası henüz bitmemiş olabilir. Bu konuda önüne gelene kulübü ve onun
formasını kullandırtmamak uygun olabilirdi. Bu arada İstanbul ismini hiç
kullanmayan Patrik efendinin şehir merkezinde yürüyüş yapmasına nasıl müsaade
edilebildiğini anlayabilmiş de değilim. Bizim din adamlarımıza seçimlerinden
faaliyetlerine kadar Batı Trakya’da nasıl çirkin müdahaleler yapıldığı ve Türk
okullarının kapatıldığı göz önüne alınarak mütekabil davranışlar ortaya
konabilmeli ve gereği yapılmalı idi.   

Bendenizin de araştırmalarım kapsamında elde ettiğim
verilerle tamamen örtüşen Gazeteci Yazar İlhan SELÇUK’ un MUHTEŞEM bir
Yazısı…!

Asil, Aziz ve Yüce TÜRK Milletinin Bilgisine Sunuyorum.

ALINTIDIR……

ŞAŞIP KALIYORUM …Başlıklı Bahse Konu Yazı…..

🤢Arap İngiliz’le birleşmiş Türk’ü arkadan vurmuş;

🤢Ermeni Rus’la birleşmiş,

Doğu Anadolu’yu kana bulamış;

🤢Rum Yunan’la, Yunan İngiliz’le birleşmiş,

Batı Anadolu’yu ele geçirmiş.

🤢Ülkenin mahvolmadık, yıkılmadık, yanmadık,

kan dökülmedik, kül olmadık hiçbir yeri kalmamış,

🤢Elde avuçta İstanbul ile İzmir bile yok!..

🤢Anadolu’nun altı yedi milyon nüfuslu en yoksul bölümüyle,
yüzde doksan beşi okuma yazma bilmez,

🤢yorgun, yoksul, bitkin, ezik bir halk..

Nasıl kurtulmuşuz?..

Şaşıp kalıyorum…🤔

☘Yunan’ı
nasıl denize döküp hizaya getirmişiz,

☘İngiliz’i
İstanbul’dan nasıl çıkarmışız,

☘
dünyanın süper güçleriyle masaya nasıl eşit oturmuşuz?

⭐Yıl
1923

Anadolu’da 10-11 milyon savaş artığı yaşıyor;  aç biilaç,  parasız;

⭐Yüzde
95’i elifi görse mertek sanacak kadar alfabesiz… .

.

⭐ Ne
yapacaksın?..

Demokrasi yap!.. Nasıl yapacaksın?..

🤢1923’ün yanmış yıkılmış Anadolu’sunda nasıl demokrasi
yapacaksın?..

🤔Kalan ne? Yıl 1923

Komşunun komşuyu boğazladığı iç savaşlardan,  Anadolu’yu mezbahaya döndüren dış savaşlardan
yeni çıkmışsın.

🤔Fabrikan yok,

İşçin yok,

İş adamın yok,

Mühendisin yok,

Doktorun yok,

Uzmanın yok,

Tüccarın yok,

Suyun yok,

Barajın yok,

Elektriğin yok,

🤢Kadınların çarşafta çuvala giriyor,

Erkeğin dört karı alıyor,

🤔Yurttaşlik yasası yok,

🤔Üniversiten yok,

Banka yok,

Burjuva yok,

Proletarya yok,

İhracatçı yok,

İthalatçı yok,

Sermayen yok.

🤔Kalkın bakalım…

Nasıl kalkınacaksın?…

🤢Sermayesiz ekonomik kalkınmanın yumurtasız omletten ne farkı
var?

🤔🇹🇷Mustafa Kemal kuşağı ne yapmış?…

🤔🇹🇷Yöneticiler devletçiliğe neden ve nasıl sarılmış?..

🤔🇹🇷Türkler bankacılığı nasıl öğrenmiş?..

🤔🇹🇷Merkez Bankası 1930’a değin neden açılamamış?..

🤔🇹🇷Özel sektör nasıl oluşturulmuş?..

Yeni devlet nasıl kurulmuş?..

🤔🇹🇷Çağdaş öğretime nasıl geçilmiş?

🤔🇹🇷1920’de 10-11 milyon nüfusun yüzde 95’i

Alfabesizken savaş artığı bir toplumla,

Okuma yazma seferberliği nasıl açılmış?

🤔🇹🇷Kitaplıklarda kitap yokken,

Ulusal kütüphane nasıl kurulmuş?..

🤔🇹🇷Okullarda tarih kitabı bile yokken tarih nasıl yazılmış?..

🤔🇹🇷Yok olmanın kuyusundan çıkıp var olmanın doruğuna nasıl
tırmanılmış?..

🤔🇹🇷Yunanlı ile dostluk nasıl kurulmuş?..

🤔🇹🇷Avrupa’da saygınlık nasıl kazanılmış?..

🤔🇹🇷Şaşıp kalıyorum…🤔

🤔🇹🇷2000’li yılları geçtiğimiz,

Yetmiş milyonluk Türkiye’nin haline bakıyorum…

🤔🇹🇷Hiçbir şeyimiz yokken neler yapmışız?..

🤢🇹🇷⁉️ Herşeyimiz varken neler
yapamıyoruz?..

🤢⁉️Bir de bu ortamda,

Mustafa Kemal’e saldıranlara bakıyorum…🤢⁉️

🤢🤔Daha çok şaşıp kalıyorum…🤢🤔

İlhan Selçuk

      ‘’10’ların İzleriyle Türkiye’’ isimli kitabımı; insanı mükemmel bir görüş açısı ile
anlatan, bilginler bilgini ve tasavvuf âlimi, Büyük Mevlana’nın o güzel gönül
sesini yansıtan: ‘’Eğer bir gün, büyük
bir derdin olursa; benim büyük bir derdim var deme! Derdine dönüp, benim büyük
bir Rabbim var de…’’ cümlesi ve divan şairimiz Baki’nin, her faninin bu
yalan dünyaya veda ettikten sonra nasıl anlatılacağını tanımlayan o güzel
seslenişi ile bitirmiştim:  

   
‘’Baki kalan bu kubbede hoş
sada…’’

      Pekiyi
ya dert ve veda?

     
 Aslında bu yalan dünyada
hangimizin büyük bir derdi olmamıştır ki? İnsanoğlunun dertsiz geçen bir yaşam süreci
olabilir mi? Hangimiz yaşadığımız her dertte; Yüce Yaratan’ın o eşsiz
varlığına, ilahi ve mucizevî gücüne sığınmamış, ondan yardım istememişizdir?

     Bir ülkenin, o ülke topraklarında yaşayan
insan topluluğunun ortak dertleri olduğunda; Allah’ın o ilahi kudretine sığınıp
yardım talep edilirken, bu ulvi yakarışın yanı sıra, bu dertlere ortak aklın,
gönül birlikteliğince kabul edilebilecek bir çözümün üretilebilmesi de
önemlidir.

    Veda
ise; göreceli bir kavramdır!

   
 Yaşanan ve yaşatılan her ne varsa
sona eren;  kimisi için veda, kimisine
göre yeni bir başlangıç olur hayatın bilinmez ufuklarında…

    
Hiç şüphesiz parıltılı bir ışık gibi olmalıdır yaşam. İçimizi
ısıtmalıdır, bize yol göstermelidir doğasıyla, doğal güzellikleriyle, insani
ilişkileriyle ardımızda kalan tüm yaşanmışlıklar…

    
Ama gelin görün ki! Biz insanlar; yaşadığımız bu gezegeni, sadece
kendimize değil, bu gezegende yaşayan tüm canlılara çoğu kez zindan etmiş,
yaşanacak tüm güzellikleri kendi ellerimizle yok etmişizdir!

    Başucumuzda
duran hayatımızı sorguladığımızda; doğup büyüdüğümüz bu toprakları vatan
belleyerek yaşayan bizlerin, kimlik
birlikteliğimizin ortak paydası olan Türk Milletinin yapısal özelliği, dünyada varlığını sürdüren hiçbir millette bulunmayan niteliklerimiz;
ardımızda kalan o uzun sürede, her türlü zorluğu birlik ve beraberlik
içerisinde aşmamızı sağlayan en önemli kavramlar olmuştur.

 
  Böylesine zor bir coğrafyada yaşayan bizler; Türkiye Cumhuriyeti
Devletinin yurttaşları olarak, ardımızda kalan yıllarda; Türk Milletinin
birleştirici kavramı içerisinde ne kimliğimizi, ne inancımızı, ne de
farklılıklarımızı sorguladık.

  Aslında bu günlere gelirken, tasada ve
kıvançta bir ve beraberliğimizin en önemli yapı taşı; bu kavramın ta kendisi
değil miydi?

  
 Yine öyle. Kim ne derse desin,
neyi dayatmaya çalışırsa çalışsın; bu çok önemli niteliğimizde değişen bir şey
yoktur, olmayacaktır da.

   
Aslında hayat, biz insanlara armağan edilmiş bir değerdir. Bu değerli
süreci yaşarken düşünmemiz gereken önemli iki şey vardır!

  
Doğup büyüdüğümüz, hayatımızı geçirdiğimiz vatan topraklarımıza, canım
ülkemize biz neler verdik? Bu güzel vatan toprakları bize ne verdi?

    Unutulmasın ki,  her insanın bir cinsi, bir kimliği vardır.
Yüce Allahın verdiği can, daha ilk günden bir cinse bürünmüştür; kimimiz ilk
nefesi erkek, kimimiz dişi olarak alırız ana rahminde. Bu yalan dünyaya atılan
ilk adım sonrasında bir kimliğimiz olur anadan, babadan kaynaklanan…

  
 Ama vatanı olmayan insanların
kimliği neye yarar? Hele, hele kimliğinde Türkiye Cumhuriyeti Devletinin adı,
Al Bayrağımızın Ay ile Yıldızı var ise; böylesine bir gurur dünyanın hangi
devletinin, hangi milletinin tarihinde, kimliğinde yazar?

  
Ülkemizin
gerçeklerini anlatan tarih sayfaları; günü geldiğinde özellikle milenyumlu
yılların ilk çeyreğinde yaşananları, kendilerinin tarihi yeni baştan
yazdıklarını sananları da sorgulayacak, kararını yaşanan gerçeklere göre
verecektir.

 
 Doğduğumuz, yaşam umutlarını
yeşerttiğimiz bu güzel vatan topraklarına bu güne değin kendimiz ve ülkemiz
adına ne ektiysek onu biçtik!

  
 Günü geldi; vatana ve millete
hayırlı evlatlar yetiştirmenin gururu ile sevinç yaşları döktük.  Günü
geldi; ellerine kına yaktığımız evlatlarımızı vatanımızın dirliği, milletimizin
birlik ve beraberliği uğruna feda ettik; ‘Vatan Sağ Olsun’ dedik. Anaların,
babaların acı dolu feryatlarına; gözyaşlarımızla eşlik ettik, yüreklerimiz
dağlandı…

 
 Günü geldi; ülkemizin
uluslararası toplumda kazandığı her başarı göğsümüzü kabarttı. Milletçe sevinç
gözyaşları döktük; kazanılan her başarıda, göndere
çekilen Ay Yıldızlı Al Bayrağımızı, hançeremiz yırtılırcasına söylediğimiz
istiklal marşımızla selamladık.

 
  Ardımızda kalan yılların
başarısına da, acılarına da hep gözyaşlarımız eşlik etti. Çünkü Türk milletinin
asırlardan bu yana süregelen en önemli niteliği; acıyı da, sevinci de hep
birlikte yaşaması; kimi zaman gönül coşkusuna, kimi zamansa acılar yumağına
gözyaşlarını katmasıydı…

     Aslında yaşadığımız vatan topraklarımızın hamuru;
bu birlikteliğimizin, duygu yoğunluklarımızın, milli ve ulvi değerlerimize olan
düşkünlüğümüzün, asırların ötesinden gelen geleneklerimizin, göreneklerimizin
ortak çanağında yoğrulmamış mıydı?

     Biz buyduk işte. Tarih sayfaları bizi hep
böyle tanıdı, bundan sonrada böyle tanıyacaktı. Çünkü bizler sevinçlerimizi de,
acılarımızı da gözyaşlarımızla kutsayan bir millettik.

    Milenyumlu
yılların bu ilk çeyreğinde kimi zaman güldük ama çoğu kez ağladık! Vatan
bellediğimiz bu toprak ananın bağrını, en çok da bu son dönemde ama daha çok
yüreklerimizi sızlatan duyguların gözyaşlarıyla suladık!

   
Ardımızda kalan ama ‘Birlikte
Yürüdüğümüz Bu Yıllarda’ yaşanmış tüm gerçekler: başucumuzda duran
hayatımıza yazıldı…

    Ve…

   
Ardımızda kalan hayatı biz unutsak bile! ‘’Zaman’ın asla unutmayacağını’’ nedense hep ıskaladık…

Bir
şehrin en iyi gözlemcileri, o şehrin gazetecileri ve sivil toplum
gönüllüleridir.

Siyaset
ve ticaretle işleri olmadığı halde yaptıkları toplumsal faaliyetlerde ister
istemez şehrin tüm ileri gelenleri ile,

Kurumların
bürokrat ve temsilcileri ile atanmış ve ya seçilmişleri ile bir araya gelir,

Ve gözlemlerler.

***

Kimler
bulunduğu yere hakkı ile gelmiş, kimler getirilmiş, kimler getirildiği halde
hala gelememiş…!

Kimlerin
kurumunda ki personelinde karşılığı var ve ya yok diye!

Her şeyi görürler!

Söylemeseler
de yazmasalar da görürler…

Her
işin zahmetini onlar yüklenir bürokrat ve siyasetçiler de resim çekilme
kısmında herkesin önüne geçerler!

İşte
tam da o sırada kimsenin görmediğini düşündüğü o gözler her şeyi görür ölçer…

Ve gözlemlerler!

Kim
ne kadar dolu kim ne kadar boş!

Kim
samimi kim değil diye!

***

Ben
de bu minvalde şehrimize atanmış pek çok bürokrat gördüm,

Atanmış
burada yaşamayan çok vekil de gördüm!

Gördüm
ama,

Öyle
korumaları olmadan tek başına!

Yürüyüş
yolunda, il ve ilçelerimizin sahillerinde, AVM ler de sokak aralarında tek
başında dolaşan!

Cenazelerde
tabutların altına giren,

“muhakkak uzaktan da
olsa takip eden korumaları vardır”

Kendisine
her uzatılan eli sıkan,

Her
merhabaya cevap veren,

Açılışlarda
etkinliklerde en önlerde oturmak için çaba harcamayan!

Protokole
davetli bir misafir çok olunca organizasyon sahiplerini rahatlatmak için
kendine yer ayrıldığı halde sessizce arkalarda bir yerlere oturan,

Protokolde
iken bile ortam güvenliği sağlamaya çalışan,

Memurları
ile iletişim halinde,

Sevilen,

Güler
yüzlü,

Ahan
ki bir bürokrat ve ya il müdürü gördüm.

***

Göreve
geldiği günden beri 10’larca gazeteci ile muhabir ile sivil toplum kuruluşu
başkanı ve gönüllüsü ile hakkında konuştuk,

Kocaeli
İl Emniyet Müdürü Veysel Tipioğlu hakkında!

Mütevazi,
sevecen, enerjisi yüksek, kompleks siz, kibirsiz, kendi ile barışık diye çok
çınlattık kulağını.

Düşündüm
madem öyle o da duysun,

Öyle
ya bizler yazıp çizmezsek nereden bilecek pek çoklarından farkını!

İltifat
marifete tabi derler, gerçekten insani yönlerde mahir biri,

***

Gelelim
bu yazının ana fikrine,

Bu
ara pek çok bürokrat!

Milletvekili
olmak için görevinden istifa etmeyi planlıyor,

Kendisi
ne düşünür bilemem, yollarda merhabalaşmak ve uzaktan selamlaşmak dışında bir
iletişimim yok.

Telefon
numarasının olmadığı belki de tek sivil toplum gönüllüsü benimdir,

Gerek
olmadı, olmaz da zaten.

***

Ama
madem Millete vekil lazım,

Ve
ben de bu milletin bir ferdiyim.

Ona
yakışır diye düşünüyorum,

Kimse adına değilse bile,
kendi adıma.

***

Ha!

İnşallah
partimden aday olur diye geçer gönlümden ama inanın siyasi görüşünü dahi
bilmem!

Bilmem
ama hangi partiden olursa olsun bende
karşılığı var.

Eminim
ki şehrimizde görev yaptığı süre içerisinde pek çok insanın sevgisini muhabbetini
kazanmıştır.

Bu
şehre mütevazı, halkın arasında dolaşabilen, parti, memleket, mezhep gibi
nedenlerden insan ayırt etmeyen, birleştirici ve lazım olduğunda bulunabilen
vekiller lazım.

Aday
olacağı partinin mevcut oyuna da katkı sağlar!

Hakkında böyle
düşündüğüm az da olsa birkaç kişi var ve bunlardan birisi de Kocaeli İl emniyet
müdürü Veysel Tipioğlu.

***

Onun
aklında böyle şeyler var mı siyasi hedefleri var mı bilmem ama varsa yakışır…

Hakkında
hayırlı olur inşallah.

Sen görmez sanırsın,
şehir görür!

Selam ve dua ile.