2021’de 338 bin 926, 2022’de 389 bin 564 öğrenci üniversiteleri terk etti. Bu veriyi Yükseköğretim Kalite Kurulu (YÖKAK)  raporunda yer alan, “Mezunlar Hariç Üniversiteden Ayrılan Öğrenci Sayısı” tablosundan aldım.

Aynı rapora göre, 2021 ve 2022’de üniversiteyi bırakan öğrenci sayısı, ülkedeki 50 ilin nüfusunu geçerek, 728 bin oldu.

Raporda 2021’de 4231, 2022 yılında 10 bin 902 öğrencinin Kocaeli Üniversitesi’ni bıraktığı görülüyor.

Bu veriler üretildiğine göre… Plansızlık, kalitesizlik ve verimsizliği gösteren bu rakamların işaret ettiği gerçeklere uygun önlemler alınmış olması gerekirdi, değil mi?

2015 yılında 100 bin civarında başlayan üniversiteden ayrılan öğrenci sayısı her yıl gittikçe artmaya devam etmiş ve son üç yılda 340 bin- 390 bin arası rakamlara çıkmış. Demek ki bir tedbir alınmamış veya etkili olmamış.

Bu verilerin alt açılımlarını tahmin edebiliyoruz.

Üniversitelerin birçok bölümü, öğrencilerin mezun olduktan sonra bir iş bulmalarını ve insanca yaşamalarını sağlayacak bir ücret almalarını sağlayamıyor. Yine birçok bölümün mezunu kendilerini hayata hazırlayan bilgi ile teçhiz edilemediği için, işverenlerce eleman alımında tercih edilmiyor. Bunlar genellikle işsizler ordusuna katılmak üzere mezun oluyorlar.

Üniversiteyi okuyan öğrencilerden bir kısmı bu gerçeği mezun olmadan görüyor. Üstelik mezun oluncaya kadar kendilerine yapılan yatırımların (aile desteklerinin) boşa gideceğini fark ediyor. Fayda/ maliyet analizi yapınca birkaç yıl daha üniversitede öğrenci olmanın mantıksız olduğu kanaatine varıyorlar.

Üstelik son senelerde özellikle büyük şehirlerde hayat o kadar pahalandı ki birçok aile bunun altından kalkamıyor. Dünyada evlatlarına en fazla yatırım yapan ebeveynler Türk anne babalardır. Onlar da bu masraflara dayanamayıp çocuklarını geri çağırıyor.

Zaten bu yılki YKS’de büyükşehirlerdeki üniversiteleri tercih edenlerin sayısında azalma olmuştu. “Tercih sayısı İstanbul’da 798 bin, Ankara’da 320 bin, İzmir’de ise 214 bin gerilemişti. Üç büyük şehir dışında “üniversite şehri” olarak bilinen Eskişehir, Bursa, Antalya, Mersin, Sakarya, Samsun gibi kentleri tercih eden öğrenci sayısı ise 1 milyon 122 bin azalmıştı.”

Ortalama ücretin asgari ücret seviyesine yaklaştığı, asgari ücretin açlık sınırının altında kaldığı bir ülkede bu olanlar sürpriz değil.

Aileleri açlıkla boğuşan, kendileri öğün atlayarak yaşamaya çalışan öğrencilerin, eğitim kalitesi yerlerde sürünen, iş kapısı aralama ümidi vermeyen okullardan ayrılması beklenen bir sonuçtur.

Ülkemiz açısından bu sonuçlar Eğitim Sistemimizin üniversite ayağının da iflas ettiğinin bir göstergesidir.

*********************************

Kuantum Teorisini Anlayan Müftünün Tepkisi

Prof. Dr. İskender Öksüz zaman zaman, güncel siyasi tartışmaların dışına çıkıp, zihnimizi bilim felsefesine hazırlayan yazılar yazıyor.

Son yazısında şu bilgileri veriyor: “Newton kanunları, bizim algıladığımız, boyutların metre mertebesinde, ağırlıkların kilogram mertebesinde olduğu evrenimizde hâlâ geçerli. Hâlâ çalışıyor. İnşaat yaparken, uçak veya füze uçururken, gemi yüzdürürken hâlâ Newton’un denklemleriyle hesap yapıyoruz.  

Fakat atomların evreninde, Newton’un kanunları çalışmıyor. O kâinatta kuantum mekaniği, kuantum teorisi işe yarıyor.

Bize göre düşünmesi bile zor büyüklükteki uzay dediğimiz evrende de Newton kanunları değil, Einstein’ın özel ve genel izafiyet teorileri geçerli.

Atomların evrenine mikro kâinat, galaksilerin evrenine makro kâinat diyoruz. Birinde geçen kanunlar diğerinde geçmiyor.”

Kuantum teorisinde bir elektronun aynı anda iki delikten geçtiği kabul ediliyordu. Bu deneyle de ispatlandı.

Dahası bir cisim aynı anda iki yerde birden bulunuyordu. Yetmez… Bir cisim aynı anda birçok yerde bulunuyor.

Başka? Biz maddeyi “uzayda bir yer kaplayan” diye başlayan bir tarife alışığız. Oysaki kuantum fiziği hiçbir parçacığın; yani elektronun, protonun, nötronun ve onların da yapısındaki temel parçacıkların hacim diye bir özelliği olmadığını söylüyor.

Bu tür açıklamalar ile çokluevren veya paralel evren hipotezleri bizim için soyut ve anlaşılması zor konular. “Bir sınıflandırmaya göre, çokluevreni meydana getiren evrenler birbirine bağlıdır ve belirli fizik ve matematik kuralları ile tanımlanmış tek bir sistemin parçasıdır. Bu modelde evrenlerin ortak bir kökeni olduğu ve birbirleri ile ilişkide oldukları varsayılır.”

Acaba ahiret, cennet ve cehennem gibi kavramlarını anlamak için “paralel evren hipotezi” bir açıklama aracı olabilir mi?

****

İ.Ü. Kimya Fakültesinde iken, 1975 yılında, “Teorik Kimya” dersimizde bu konuları anlatmaya çalışan profesörün bile kafasında bunları oturtmamış olduğunu hissetmiştim.

“Atom altı parçacıkların hem tanecik ve hem de dalga özelliği taşıdığını, kuantum sistemlerde ölçümde belirsizliğin olduğunu, bir atom altı parçacığa ait konum ve momentumunun, aynı anda aynı kesinlikle/hassasiyetle ölçülemeyeceğini” anlamak kolay değildi.  Hocamızın “sadece belli bir anda atom altı parçacığın şu konumda bulunma ihtimalinden bahsedilebileceğini” anlattığında yaşadığımız dünyaya dair bir sonuç çıkaramamıştım.

İşte Prof. Dr. İskender Öksüz bu durumu şöyle açıklıyor: “Bizim bütün “makul”lerimiz, ömür boyu başımızdan geçenlerden inşa ettiğimiz bir tümevarımdır. Fakat bizim gözlemlediğimiz dünyalar, var olan bütün dünyalar; ömrümüz de bütün zamanlar değil.”

Prof. Dr. İskender Öksüz 1970’lerde Diyanet’in teklifiyle il müftülerine kuantum fiziği eğitimi verip bu tür bilgileri anlatmış.

Eğitim sonunda, İstanbul İl Müftüsü şunları söylemiş: “Evladım, Allah senden razı olsun. Hep merak ederdim. Cennetin yedi kapısı var derler, sonra da Rıdvan cennetin kapısında bekler diye anlatırlar. Ben düşünürdüm, bir Rıdvan yedi kapıda birden nasıl bekliyor diye. Şimdi rahat ettim.”

Demek ki, mesela cenneti “erkeklere cinsel partner olarak her ilişkiden sonra yeniden bakire haline gelecek hurilerin verileceği yer” gibi dünyevi istek ve heveslerin gözlüğüyle tasavvur etmek doğru değil.

Dinin temel kavramlarına bile bilimin ışığında açıklamalar yapabilirsek, önce “dindar” olanların kafası rahat edecek.

14-28 Mayıs Cumhurbaşkanlığı ve Genel seçimleri yenilgisin den sonra Millet İttifakının 2 büyük partisinden İYİ Parti ittifaktan yollarını ayırarak Türk siyasetinde tek başına hareket etmek ve 2024 Yerel Seçimlerine tek başına girme kararı aldı. Bu olay, Mayıs 2023 tarihinden bu yana kamuoyunun gündeminden hiç düşmedi. Televizyonda tartışmaların odak noktasında bugün olduğu gibi her zaman İYİ Parti vardı.

                İyi Parti MYK’sından çıkan İttifaktan ayrılma kararını destekleyenler oldu, desteklemeyenler oldu. Alınan bu karardan sonra herkesin malumu olduğu üzere İYİ Partiden 8 Milletvekili istifa etti, yurdun çeşitli il ve ilçe teşkilatlarından da gerek yönetim kurulu üyeliklerinden gerekse İYİ Parti tabanından kopmalara şahit oluyoruz.

                Aslında tarih kendini yeniden tekrarlıyordu. 20 Ekim 1991 genel seçimlerinde Refah Partisi ve Islahatçı Demokrasi Partileriyle Milliyetçi Çalışma partisinin bir ittifak içinde girdiği genel seçimlerde seçimler bittikten sonra bir kısım Milliyetçi Çalışma Partisine mensup üyeler refah partisinde kalmışlardı.(Ben o tarihte Kocaeli-Körfez MÇP İlçe Başkanıydım.)

                Partilerinden ayrılanların unuttukları bir şey vardı. Her parti, iktidar olmak ve tek başına ülkeyi yönetmek için kurulur, yoksa başka partilerle işbirliği yapıp onların konfor alanlarından yararlanmak için parti kurulmaz.

                Kaldı ki bugünkü CHP ile aynı ittifak içinde bulunmak, ateşten gömlek giymek kadar tehlikeli bir yol almıştır. Bolu Belediye Başkanı Tanju Özcan, Kemal Kılıçtaroğlu’nun: “Deniz Baykal CHP’yi MHP ile CHP arasına konumlandırdı, ben ise CHP’yi HDP ve CHP arasında konumlandıracağım.” Sözlerini söylediğini nakletmiştir.

                Özgür Özel ise, CHP’nin başına geldikten çok kısa bir süre sonra 2 büyük hata yapmıştır. CHP’nin altı okundan birinin Milliyetçilik olduğunu unutarak Diyarbakır’da Şeyh Sait Bulvarının açılışına gereken tepkiyi göstermemiş ve: “Şeyh Said isyanının kendi konjonktüründe Cumhuriyet’e karşı ayaklanma olduğunu biliyorum. Ama bu ayaklanmanın bastırılması sırasında oluşmuş sorunlar, bugün bazı torunların kalbini acıtıyorsa saygılı olmak gerekir. Ama tarihten ders çıkarmak lazım.” Sözleriyle vicdanları yaralamıştır. Herkesin bildiği gibi Özel’de biliyor ki; Şeyh Sait bir vatan hainidir, İngiliz uşağıdır. O hainin isyanı yüzünden Lozan görüşmeleri sürecinde Musul ve Kerkük Türkiye’nin elinden çıkarılmıştır.

                Özel’in 2. Büyük hatası ise Türk Silahlı kuvvetlerinin Kuzey Irakta gerçekleştirdiği Pençe-Kilit Harekâtında peş peşe gelen 12 şehidimiz için Türkiye Büyük Millet Meclisinde İYİ Parti’nin hazırladığı teröre karşı işbirliği bildirisinin altına DEM Partiyle birlikte imzalarını atmamışlardır.

                Böyle bir CHP ile Fikri düşüncesini Türk Milliyetçiliği ideolojisinden alan İYİ Parti’nin yan yana gelmesi mümkün müdür?

                Partisinin Tunceli İl Kongresinde konuşan DEM Parti Eş Genel Başkanı Tuncer Bakırhan: “Öcalan’a yönelik tecrit ve Kürt sorunu devam ettikçe Tekirdağlı da Trabzonlu da rahat olmayacak. Bakın genç insanlar yaşamını yitiriyor. Kürt sorunu devam ettikçe ne Dersim’de ne Türkiye’de huzur, umut, demokrasi olur” ifadelerini kullanan bir partinin gölgesinin düştüğü yerde İYİ Parti nasıl bulunur?

                Biliyorum Cumhuriyet Halk Partili sağduyulu partililerin de bugünkü CHP yönetiminin bu tavrından çok rahatsız olmalarına rağmen, gene de İYİ Parti’nin önümüzdeki yerel seçimlerde CHP ile ittifak yapmayıp tek başına seçimlere girmelerini eleştiriyorlar ancak sorarım sizlere Tuncay Bakırhan’ın yukarıdaki sözlerini içlerine nasıl sindiriyorlar?

                Şu durum kesin olarak bilinmeli ki, teröre karşı İYİ Partinin AKP ve MHP ile aynı bildiriye imza atmış olması, sakın AKP ile işbirliği yapıyorlar anlamına getirilmesin. AKP ve MHP ile sadece vatanın birliği bütünlüğü konusunda bir beka sorunu varsa ancak o zaman birlikte hareket edilir. İYİ Parti yöneticileri de çok iyi biliyorlar ki, kendileri AKP ile bir işbirliğine gidecek olsalar bile tabandan bir kişiyi dahi götüremezler.

İlgili bu zatla alakalı yazılanların konuyu işleyerek hatırlatmalarıyla görüyoruz ki bugün “Şeyh Sait” ismi Diyarbakır şehrinin bulvarına verilmiş ve adına da güzellemeler düzenlenmiş şaşırtıcı bir vakıa..

*

Bilindiği kadarıyla bahse konu bu zat sürü sahibi idi. Yüzlerce hayvanları vardı.

Elazığ, Palu kazasındandı. Nakşibendî tarikatının ileri gelenlerinden olup, “Şeyh”,”Şıh” unvanıyla ağalığını kullanıp binlerce hayvanı kolayca edindi. Ancak Palu da yeterli otlak ve mera bulamayınca hayvanlarını otlatmak için Hınıs bölgesine gitti. Oralarda yeterli otlak ve mera bulmak mümkündü.

*

Bu meralarda davarlarını otlatarak satmak için güney bölgelere inmeye başladı. Özellikle Halep’e sık sık gidip geliyordu. Bu hayvan ticareti sayesinde özellikle Halep’te Kürt ihtilalcileriyle ve Hilafet yanlılarıyla buluştu tanıştı.

*

1916 yılında bölgede, Kafkas Cephesinde 1’nci Tümen Komutanlığı yapan Alman Binbaşı Hans Guhr anılarında Şeyh Sait’i tanıdığını, ancak sıradan ve çok akıllı olmadığını söylüyordu. (Kaynak; E.Tümgeneral Hans Guhr “Anadolu’dan Filistin’e Türklerle omuz omuza” Türkiye İş Bankası Yayınları)

*

Hans Guhr’un ifadesinden anlaşılacağı üzere Şeyh Sait bir isyanı yapabilecek yetenekte değildi.

Arkasında biri veya birileri vardı. Planlanan bir isyanın başına geçirilmişti.

Peki, kim planlamıştı ve arkasında kimler vardı?

*

Lozan yeni imzalanmış, Türkiye’nin dış politikasında bir temel olabilmişti. Ancak dış politikada tüm sorunlar çözülememiş, Musul, mübadele ve Osmanlı’nın dış borçları müzakere yoluyla halledilmeye çalışılıyordu. Musul meselesinin çözümü için İstanbul’da toplanan Türk-İngiliz Konferansı sonuç vermemiş ve konu Cemiyet-i Akvam, yani o günün Birleşmiş Milletleri’ne havale edilmişti.

*

Dava, Musul halkının hangi tarafı tercih ettiğinin tespiti etrafında toplanıyordu. İngiltere bunun için hazırlıklara başlamıştı ve Musul halkının Türkiye’yi istemediğini ispata zorlamaya çalışıyordu. Öte yandan da Türkiye’nin içinde sorun çıkartıp, Türkiye’yi gerek uluslararası kamuoyuna ve gerekse Cemiyet-i Akvam’a kendi iç sorunlarını çözememiş bir ülke olarak göstermeye çalışıyordu. Yurt içinde bir Kürt isyanı çıkartırsa, Musul’daki Kürtler üzerinde de bir olumsuz kamuoyu yaratacak ve Türkiye’yi “istenmeyen ülke” durumuna sokacaktı. Böylelikle Birleşmiş Milletlerin, Musul’u Türkiye’ye vermesi zorlaşacaktı.

*

Ayrıca bu planla, çözülemeyen Osmanlı Borçları ve Mübadele konularında Türkiye’nin eli zayıflayacak, Doğu, Türkiye için kanayan bir yara haline dönüşecekti.

Bunun dışında Osmanlı dağılırken kurulan Kürt Teali Derneği de bölgede İngiltere himayesinde bir Kürt devleti kurulması hesabı yapmaktaydı.

Plan buydu.

*

Ancak Kürt isyanını tabana yaymaları zordu. I.Dünya Savaşında Rus ve Ermeni saldırılarından kaçan Kürtler sığındıkları Türk köylerden merhamet ve yardım gördükleri için o bölge insanını Türk Devletine karşı isyan etmesini sağlamaları oldukça zordu.

*

Kaldı ki Türklerle Kürtler yüzyıllardır ete kemiğe bürünmüş gibi kardeş gibi yaşamaktaydı. O zaman geriye bir seçenek kalıyordu, o da halkı şeyh ve şıhlarla isyan ettirmek. O yüzden bu planı devreye sokmak için de İngilizler Şeyh Sait’ten daha uygun başka birini bulamazlardı.

Hans Guhr’un dediği gibi zeki olmayan, sıradan, şeyh ve dinsel açıdan halkı kolay kandıracak birisi olmalıydı.

*

Bu amaçla düğmeye basıldı.

Şeyh Sait seçildi ve böyle bir zamanda ileri sürüldü. Şeyh Sait ve silahlı adamları Bingöl ili Genç kazasını basarak 16 Şubat’ta valiyi ve bazı devlet memurlarını esir aldı. Bir bildiri yayınlayarak halkı İslam dini adına ayaklanmaya çağırdı. Yayınladığı bildiride de ‘din uğruna savaşanların lideri’ anlamına gelen mühür ile “Emir’ül Mücahidin Muhammed Said El-Nakşibendî” sıfatını kullandı. Herkesi mevcut rejime karşı din adına savaşa çağırdı. Mevcut hükümeti ve rejimi “dinsiz” ilan etti ve halkı cihada çağırdı.

*

İlk başlarda Din/İslam adına bir isyan gibi gözükse de sonradan gerçek amacı olan Kürt isyan hareketine evrildi.

Mistan, Botan ve Mıhellemiler aşiretlerini de yanlarına katarak topladığı kuvvetlerle Bingöl üzerinden Diyarbakır’a yürüdü. Maden, Siverek ve Ergani’yi ele geçirdi. İsyanın bir diğer kolu da Muş Varto’da patladı. Ayrıca soğuk kış şartları isyanın bastırılmasına engel oluyordu.

İsyan bastırılamadı.

*

Şeyh Sait bununla yetinmedi, Elazığ başta olmak üzere çevre illere Cephesi Komutanı atadı. Elazığ sözde komutanı Şeyh Şerif adamlarıyla birlikte Elazığ’a girdi. Şehri denetim altına aldı. Ve Elazığ’ı yağmaladı.

*

Bu olaylardan sonra iyice cesaretlenen Şeyh Sait Mart ayı başında yaklaşık 10.000 kişilik bir kuvvet ile Diyarbakır’ı kuşattı. Türk askeri şehri savunsa da Şeyh Sait’in adamları şehrin içine girmeyi başardı. Durum çok ciddiydi.

*

Cumhurbaşkanı Mustafa Kemal Atatürk rahatsızlığı nedeniyle Heybeliada’da bulunan İsmet İnönü’yü acilen Ankara’ya çağırdı. İsmet Paşa’ya “Doğuda din elden gidiyor bahanesiyle İngiliz destekli ciddi bir ayaklanmanın başladığını” söyledi. Atatürk İsmet Paşa’ya durumu anlattı ama Başbakan Ali Ferhi Okyar’dı.

Ancak Ali Fethi Bey olayı isyan olarak görmemiş ve sıkıyönetimle durdurulacağına inanmıştı. Sorunun ciddiyetini önemsemiyordu. Ayrıca kurduğu partinin programına “Partimiz dini düşünce ve inançlara saygılıdır” maddesi koymuş, siyasal İslamcıları cesaretlendiren bir mesaj göndermişti.

*

Ne demekti bu cümle? Diğer partiler saygısız mıydı?

İşte dini kalkışmaların önemsenmeyişi ve hükümetlerin verdiği bu gibi cesaretlendirici konuşmalar ve mesajlar isyancıları harekete geçirdi.

Yabancıların da desteğiyle isyanları patlattı.

*

Ancak Mustafa Kemal siyaset meydanlarından gelmiyordu. Savaş meydanlarından geliyordu. Osmanlıyı yıkan en önemli faktörün gerici isyanlar olduğunu biliyordu ve bu güne bile ışık tutan şu sözlerle tavizsiz isyanın üzerine gidecekti.

“…’Parti, dinî düşünce ve inançlara saygılıdır’ ilkesini bayrak olarak eline alan kimselerden iyi niyet beklenebilir miydi? Bu bayrak, yüzyıllardan beri cahilleri, bağnazları ve hurafelere inananları kandırarak özel çıkarlar sağlamaya kalkmış olanların taşıdıkları bayrak değil miydi? Türk milleti, yüzyıllardan beri, sonu gelmeyen felâketlere, içinden çıkabilmek için büyük fedakârlıkların gerekli olduğu pis bataklıklara, hep bu bayrak gösterilerek sürüklenmemiş miydi?”

*

Mustafa Kemal’in tahmin ettiği gibi olaylar hızla artınca Başbakan Ali Fethi Bey’in istifasını istedi. Ve 3 Mart’ta hükümeti kurması için İsmet Paşa’ya yetki verdi. Bir gün sonra TBMM Takrir-i Sükûn Kanunu kabul ederek hükümete olağanüstü hâl yetkileri tanıdı. Ankara ve Diyarbakır’da İstiklal Mahkemeleri kurulması kararlaştırıldı.

*

Hemen Diyarbakır’ı kuşatan ve şehre giren Şeyh Sait kuvvetlerine karşı sokak savaşları başlatıldı ve şiddetli çatışmalar sonunda geri püskürtüldü. Geri çekilen Şeyh Sait ve kuvvetleri takip edilerek büyük bir kısmı yakalandı. Elebaşları ve Şeyh Sait İran’a kaçmaya çalışırken yakalandı.

Ve İstiklal Mahkemelerinde yargılanarak asıldı.

*

Sonuçta,

Cemiyet-i Akvam’da (Birleşmiş Milletler) olan Musul ve Kerkük elimizden çıktı. Bir şey yapamadık. Çünkü ancak iç isyanımızı bastırabildik. Güneydoğu ile birlik olup Hatay gibi Musul’a yürüyemedik.

İngiliz işbirlikçi bir gerici isyan, ata yurdu Musul ve Kerkük’ü almamıza engel oldu

Hani diyorlar ya “Musul ve Kerkük’ü Lozan’da verdik” O toprakları kaybetmemizin asıl nedeni budur.

*

Sorulması gereken ana soru;

Hükümete karşı ve mevcut rejime karşı halkı kışkırtan, halka bildiri yayınlayarak isyana çağıran bir isyankârdan;

Devlet yetkililerini ve devletin valilerini esir alan ve devlete karşı silahlı olarak ayaklanan bir hainden;

Bir şehri kuşatan ve yağmalayan, askerlerini subaylarını öldüren, kendi adamlarına bölge veren ve cephe komutanı olarak atayan, onlara toprak vadeden ve üstelik dünyanın en verimli bölgesini almamıza engel olan bir vatan haini isyancıdan bahsediyoruz,

*

Ama gel gör ki bugün “Şeyh Sait” ismi Diyarbakır şehrinin bulvarına verilmiş. Denildiğine göre adına nağmeler dizilmiş, güzellemeler de yapılmış. Şeyh Sait 100 sene önce kuşattığı Diyarbakır’ı ele geçirdi de bizim mi haberimiz yok?

Yanlış bildiğimiz ya da bilmediğimiz bu duruma izin veren İktidardan bir açıklama yapıldı mı?

*

Bu asil Türk milletinin genç ve yiğit evlatlarının Başbuğ Mustafa Kemal ve s silah arkadaşlarının önderliğinde verdiği sıcak savaşlarla Osmanlının küllerinden çıkarılmış bağımsız bağlantısız Laik üniter Türkiye Cumhuriyetini kurarak Türk Milletine vatan kılmış ana yurdumuzda, arka planını bilmediğimiz tuhaf şeyler mi oluyor? Ne dersiniz?

Üniter ve milli devletimizi hedef alan bu tezgâh bölünmesi gereken ülkelere bir zenginlik olarak takdim ediliyor. Çokkültürlükçülük oyunu dünya egemenliği peşinde koşan ülkelerce de destekleniyor. Artık klasik ideolojik çatıştırmaların yerini etnik ve mezhep çatıştırmaları ile ülkelerin zayıflatılması amaçlanmaktadır. Ülkeleri etnik parsellere ayırmak ekonomilerini kontrol altına almak çokuluslu şirketlerin ve küresel sermayenin etkisi altına girmek çatışmadan o ülkeyi teslim alma yolunu açacak olan çokkültürlülük tüneline girmektir. Batılı ülkeler ise II. Dünya Harbinden sonra yabancı kaynaklı nüfusun eritilmesi ve yönlendirilmesi yolunda Almanya, Fransa, İngiltere, İspanya ve Hollanda başarılı olamamışlardır. Gettolaşma önlenememiştir. Milli bütünlüğe bir tehdit olarak beliren çokkültürlülük reddedilir hale gelmiştir.

Milletleşme dinamitlenerek, milli mütabakatlar, milli sembol ve idealler, devletin kurucu ilkeleri yok sayılamaz. Mandacı haysiyetsiz idare şekilleri Milli Mücadelede reddedilmiştir. Bunlar hedef alınsa idi; Sevr Antlaşması bize yeterdi. Bağımsızlık ve milli üniter devlet olma ideali esas alınmazdı. Milli Mücadele de bazılarının zannettiği gibi etnik gruplar ittifakı değildir. Kendilerini Türk hissetmeyenler ve Anadolu’yu vatan kabullenmeyenler zaten uygun yerlere çekip gitmişlerdir. Boy, kabile, aşiret, mezhep ve etnik taassuba dayalı sözde çoğulcu bir yapıda karar kılınmamıştır. Milletleşme demokrasinin altyapısını oluşturur. Bu olmadan rejim yerine oturamaz ve işletilemez. Kararsız toplum manzarası çizilir. Yeni yabancı işgalleri önleyecek milli güç kaybı doğabilir. Mesela, Irak’ta olduğu gibi mezhep ve etnik çatışmaya gömülenler; Amerikan işgalini ancak seyredebilmişlerdir. Irak’ta olduğu gibi ABD askerlerinin ellerini bizi kurtardınız diye öpenler görülmüştür. Milletleşme ve ortak milli şuur doğmadan emperyalizme de dur denemez. Neyse ki son yıllarda öğrene öğrene etnik ve çoğulculuğu esas alan tuzaklardan biraz uzaklaştık ama bu yolda devletiyle kavgalı olanlar hala göreve devam etmektedirler. Sorunlu danışmanları da pek değiştiremedik. Çok şükür hayali modellerden ve beklentilerden vaz geçerek hem terör örgütü ile hem de onun destekçisi güney komşumuz ABD ile mücadele ediyoruz. Aydınlarımız ve yetkililer yapılmış ciddi araştırma sonuçlarından pek haberdar değillerdir. Sonucu önceden belli gerçeklerle ve ülke çıkarlarıyla ters sözde araştırmalar piyasada dolaşıyor.

            Dünya’nın hiçbir ciddi devletinde parçaların ve %5-8 arasında değişen ülke düşmanlarının bütünün önüne birer siyasi mayın olarak dikilmelerine asla izin verilmez. Milletten yetki alanlar Türk Milleti’nin milli kimliğini sözde etnisite sayarak Anayasa’dan silmek, “Ne Mutlu Türküm Diyene” özdeyişini kaldırmak, TC ibaresini isimlerden kazımak, madalyalardan Atatürk resmini çıkarmak, Güroymak ilçesinin yerine Norşin’i koymak, Andımız’ı anlaşılmaz ve geçerli gerekçeye dayanmadan yasaklamak ve depoya atmak için rey almış değillerdir. Hiçbir siyasi iktidar hizmetinde bulunduğu millet ve devletin kuruluş amacı ve felsefesini İBB Başkanı gibi tartışmaya açmaya ne hakkı, ne de yetkisi vardır. Bu yanlışlar ve çapsızlıklar bol bol bayrak asmakla, Atatürksüz Atatürkçülük gösterileri ile örtülemez.

            Geniş anlamı ile milli irade, rahmetli Atatürk, silah arkadaşları ve Türk Milleti’nin bütününe dayanan Milli Mücadele ve onun tacı olan Cumhuriyet ile maalesef çökertilen Osmanlı’dan milli devlete geçme iradesidir. Bilmediklerinizi öğrenmek yerine bunun neyini tartışmaya açacaksınız? Demokrasi çözülmenin ve dağılmanın rejimi değildir. Milletleşme demokrasinin altyapısını oluşturur.

            Topluma dayatarak kabul ettirilmeye çalışılan çok yanlış vardır. Mesela Andımız konusunda KONDA tarafından yapılan bir araştırmada alınan cevaplar dikkat çekicidir: Kürt asıllı Türk vatandaşlarına yöneltilen sorulara verilen cevaplarda “Kürtlerle ters düşen bir şey değil; etnik fark hissetmiyorum” diyenlerin oranı %38’i aşmıştır.

            TESEV’in “Anayasaya dair tanım ve beklentiler” isimli araştırmasında (2012) Anayasada “Atatürk ilke ve inkılaplarına ve Atatürk Milliyetçiliğine yer verilmesini isteyenlerin oranı %82.3’tür. Yeni denen bazı Anayasa çalışmalarında, bunların tersine cüret edenler olmadı mı? Bazı yanlış uygulamalar ve eğilimler maalesef çoktur.

            Çokkültürlülük bir devletin dış zorlamalarla veya zorlamasız resmen vatandaşlarını ve farklı etniklikleri birbirine karşı hukuki ve siyasi anlamda ötekileştirmesidir. Siyasi tanımadır ve çoğulculaştırmadır. Ülkenin Fatih’teki Çarşamba Pazarı’na çevrilmesidir. Bazıları moda haline gelen çoğulculaştırma ile uğraşmak yerine, milletleşmenin güçlendirilmesi için, Türk Milletine mensubiyet şuurunun geliştirilmesi için çaba göstermelidirler.

            Rahmetli Ali Tayyar Önder 56. baskısı yapılan “TÜRKİYE’NİN ETNİK YAPISI” adlı son derece önemli eserinde çokkültürlülük tuzağını şöyle tanımlıyor: … Dünyayı çıkarları doğrultusunda yeniden yapılandırarak, kendileri için açık bir pazara dönüştürmeyi hedefleyen Batı’lı çokuluslu küresel sermayenin geliştirdiği, ulus devletleri etniklik temelinde bölmeye yönelik sistemli bir akımın adıdır (sh.35).

            Bizim verdiğimiz bir tanıma göre “Çokkültürlülük bir devletin dış zorlamalarla veya zorlamasız resmen vatandaşlarını ve farklı etniklikleri birbirine karşı hukuki ve siyasi anlamda ötekileştirmesidir. Siyasi tanımadır ve çoğulculaştırılarak emperyalizme alan açılmasıdır”.  Ülkesine asıl sahip çıkmaları gerekenlerin birçok önemli araştırmalardan habersiz olmamaları dileğimizdir.