Sâhilime vuran yürek çırpıntılarım
Beni muhkem bir susuzluğa mayalıyor
Yatak-yorgan sırtlatan sıkıntılarım
Kör pençelerle beynimi tırmalıyor
Damlarda dolaşan o hayâlin sesi
Aktarır bizi bir muhteşem meçhûle
Gözlerinden par par yağar kızılötesi
Döneriz kıyâmetengiz bir mahsûle
Sığmıyor rûhun resmi Nûh’un Gemisi’ne
Sanki bu beden bu yüreğe bir boy dar..
Âşığım yasak ömrün tek hür meyvesine
Geliyor yedialtmışbeşlik hakîki yar!
2 Şubat 1995 – İzmit Bahçecik


