Türkiye A Milli Futbol Takımının Avrupa Şampiyonasında, Avusturya Milli Futbol Takımını elemesinden sonra, gol sevincini Bozkurt işareti yaparak paylaşmasından dolayı, UEFA tarafından Merih Demiral’a spor etkinliklerinde sportif olmayan nitelikte davranışlar sergilediği, futbol sporunun itibarını zedelediği ve sosyal davranış ilkelerine aykırı davrandığı gerekçesiyle iki maç men cezası verilmiştir. Özellikle bu saçma-sapan ve yanlı kararı kınıyor ve şiddetle protesto ediyoruz.

          UEFA’nın bu anlamsız ve skandal kararı Almanya İçişleri Bakanı Nancy Faeser’in kışkırtıcı söylemleriyle ve Türkiye’deki milliyetsiz yandaşların kışkırtmalarıyla aldığını belirtelim. Alman İçişleri Bakanı’nın “ Bozkurt “ işaretine ilişkin olarak yaptığı “ Türk aşırı sağcıların sembolünün stadyumlarımızda yeri yok “ ve “ UEFA’nın olayı araştırması ve yaptırımları değerlendirmesini bekliyoruz.” Tarzında yaptığı edepsiz ve mesnetsiz açıklamalar, Türk’ün varlığından ne kadar korktuklarını ortaya koyuyor.

          UEFA’nın Alman İçişleri Bakanı’nın ve Türkiye’deki milliyetsiz yandaşların bilmeleri gereken gerçeklere göz atacak olursak; Bozkurt işareti, asla siyasi bir simge olmamıştır. Yaklaşık 500 milyonluk Büyük Türk Milleti’nin binlerce yıllık ortak kültürel simgesidir. Aynı zamanda, Kapitalizm’in yıllarca sömürdüğü mazlum milletlerin de uyanışına vesile olan bir direniş sembolüdür. Milli bir siyasi partiye karşı duyulan öfke ve kinden dolayı Türklüğe ve Bozkurt’a saldırmak edep dışı bir davranıştır. Türklüğün varlığından beri Bozkurt bütün Türklerin ortak simgesidir.

          Özellikle Mustafa Kemal Atatürk Türk Destanlarına karşı yakın ilgi duymuş ve Bozkurt simgesinin öne çıkmasını sağlamıştır. Türkiyat Enstitüsü’nde Prof. Dr. Fuat Köprülü’ye Bozkurt ile ilgili olarak şu sözleri söylemiştir: “ Karlı Tanrı Dağları’nın önünde, elinde meşale tutan bir Bozkurt olsun. Bu meşale, genç Türkiye Cumhuriyeti’nin ilminin ifadesi olsun. Ergenekon’dan çıkmamızda kılavuz olan Bozkurt, Türklüğün Anadolu topraklarındaki yeni devletinin kuruluşunu ifade etsin.”

          Bozkurt simgesi, dünyanın her yerinde Türk Kimliği ile özdeşleşmiştir. Bu simgeyi yasaklamak Türk Kimliğine duyulan bir öfkenin yansımasıdır.

          Irkçılık, farklı bir ırk veya etnik kökene sahip oldukları için diğer insanlara yönelik ayrımcılık veya düşmanlıktır. Alman İçişleri Bakanı ırkçılığı başka bir ülkede aramasın, ırkçılığın daniskası kendi ülkesinde mevcuttur. “ Almanya Almanlarındır “, “ Yabancılar Dışarı “ söylemleri gerçekten ırkçı söylemlerdir. Özellikle Hitler selamı tam bir ırkçı selamdır, Hitler ve avanesi de birer ırkçıdır.

          Geçmiş yıllardan itibaren Almanya’da yabancılara ve özellikle Türklere karşı zaman zaman   kışkırtıcı eylemler yapılmış, Türklerin evleri, işyerleri yakılmış ve yağmalanmıştır.

          Bozkurt işareti veya simgesi başka anlamlar da taşımaktadır. Karabağ’dan Kerkük’e, Tebriz’den Taşkent’e, Üsküp’ten Bahçesaray’a, Prizren’den Saray Bosna’ya, Bakü’den Bişkek’e, Almaatı’dan Ankara’ya milyonlarca Türk’ün duygularını ifade etme biçimidir.

          Her ülkenin tarihteki başarıları, coğrafi konumları ve kültürel özelliklerini içine alan kendilerine ait sembolleri vardır. Amerikalıların Beyaz Başlı Kartal, Fransızların Horoz, İngilizlerin Aslan, Rusların Bozayı, İspanyolların Boğa, İskoçların Boynuzlu at, Kanadalıların Kunduz, Hintlilerin Kaplan, Avustralyalıların Kanguru, Çinlilerin Panda ve bunlardan başka pek çok ülkenin de sembolü vardır.

          Türklerin sembolü olan Bozkurt’un kökeni Türeyiş ve Ergenekon Destanı’ndan geliyor. Bozkurt sembolü, ilk defa Göktürkler tarafından kullanılmıştır. Bu sembolün seçilmesinin sebebi, kurtların özgürlüklerine düşkün olması, esarete boyun eğmemesi, korumacı tavırları, kararlı ve yol gösterici olmalarıdır.

          Türkiye’de her röportajında takımın milliyetçi duygu ve tutkularını vurgulayan Montella kadar olamayan milliyetsizlere pabuç bırakacak değiliz. Merih Demiral’ı ve A Milli Futbol Takımının her bir ferdini yürekten kutluyor, başarılarının devamını diliyoruz.

Birileri milliyetçilik ve din adına, BOP içeriğine uygun şekilde, Türkiye’yi Türksüzleştirme çabası içinde. Ve bunu kendilerini “yerli ve milli”, yaptıklarını da “ülkeyi kurtarmak” olarak pazarlama becerisi gösterebiliyorlar.

“Türksüz Türkiye” yaratma çabalarını fark edebilmek için siyasal İslamcıların millet kavramına verdiği anlam ile Cumhuriyetimizin kurucu iradesinin modern bilim ışığında verdiği anlam arasındaki farkı bilmek lazım.

Bugün iktidar partisi AKP ve Genel Başkanı R. Tayyip Erdoğan ile iktidarın küçük ortağı MHP ve Genel Başkanı Devlet Bahçeli’nin millet kavramına verdiği anlam aynıdır diyebilir miyiz?

Bu teorik bir tartışma sorusu değil. Türkiye’nin geleceğini şekillendirecek olan sığınmacı sorunu, yeni Anayasa tartışmaları gibi temel meselelerimizi doğru anlamamıza yarayacak bir sorudur bu.

RTE, Millet ve milliyet kavramlarının Fransız ihtilali ile dünyaya yayılan tanımını kabul etmediğini ifade ederek, kendi millet anlayışını şöyle ifade ediyor: 

“Bizim kendi medeniyetimizin, kendi tarihimizin, kendi kültürümüzün bir millet tanımı var. Bu bakımdan Osmanlı tam bir millet devletiydi.” “Biz, milleti İbrahim’den geliyoruz.”

“Bizim millet tanımımız, özünü İslam’ın millet anlayışından alır. Pek çok farklı dinden ve kökenden gelen insanı çatısı altında toplayan Osmanlı bunların milliyetlerini, dinlerine göre de tasnif etmiştir. Osmanlı böyle bir devlet, imparatorluktur. Müslümanlar bir millet, Hristiyanlar bir millet, Yahudiler bir millettir. Etnik bakımdan zaman zaman çok küçük karışmalar olsa da bu tarihimizin ve coğrafyamızın gerçekliğine en uygun tanımdır.”

Erdoğan’ın bu tanımı yönettiği devletin anayasasında belirlenen temel tanım ve ilkelere aykırıdır. Cumhuriyetimizin kurucu iradesinin ortaya koyduğu felsefe ve Atatürk’ün millet tanımına da zıt bir görüştür. Bu görüşü savunmak kurucu iradenin, Osmanlı’nın çöküş sürecinde ve Millî Mücadele aşamasında yaşanan tecrübeler ve bilimin ışığında yaptığı, isabetli tercihlerine karşı çıkmaktır.

“Millet ile ümmet, birbiriyle sözlük anlamları açısından farklı olan; bununla birlikte mutlaka çatışması gerekmeyen iki kavramdır.” Ancak siyasallaştırılarak daraltılan gündemdeki anlamı ile siyasal İslamcıların “ümmet” karşılığı kullandığı “millet” tanımı “Türksüz Türkiye” yaratmak isteyenlerin bir maymuncuğudur.

****************************

Türk Olmaktan Utananlar

Daha önce de yazdım: Bir kısım siyasetçi, aydın ve yazarlar tarihin en büyük medeniyetlerinden birini kurmuş olan Türk Milletinden olmayı pek içlerine sindiremiyorlar. Türk milletinden bahsederken Kürt, Arap, Çerkez, Laz, Ermeni, Roman gibi etnisiteyi ön plana çıkaran kavramları kullanmakta. Ortak kimliğimizi ifade eden Türk kavramını da bu etnisitelerle eşit bir etnik kavram olarak sıralamaktalar.

Hatta bazıları Türk olmayan Müslümanları yüceltir, bazılarını “soylu kavim” olarak nitelerken Türk olmayı aşağılamaktan çekinmiyor:

İşte bunlardan biri, Aydın Ünal, Yenişafak’taki yazısında, “Suriyeliler gitsin” diyenlere hitaben yazdığı yazıda “Suç mu işliyor Suriyeliler? Hapishanelerdeki katiller, hırsızlar, tacizciler, tecavüzcüler, çocuk istismarcıları senin soydaşın, vatandaşın, hemşehrin, fikirdaşın, partidaşın, yoldaşın değiller mi? ‘Suriyeliler gitsin’ deme hakkını nereden alıyorsun en başta? Kim verdi sana bu hakkı? Memleketin tapusu senin üzerinde mi? Ne yaptın bu memleket için ki kendini sözcü görüyorsun?” dedi.

Ünal, “Eğer bu ülkeden birinin gitmesi gerekiyorsa sen git!” dediği ve her türlü olumsuz sıfatı yüklediği insanlara “Vallahi bu ülkede seninle yaşamaktansa, 5 değil 50 milyon Suriyeli ile yaşamayı tercih ederim. Senle olandan çok daha fazla ortak yanım var onlarla. Senle olandan daha uzun tarihi birlikteliğim var. Sen bana Suriyeliden çok daha yabancısın.” dedi.

“Suriyeliler gitsin” diyenlere nefret ve öfke kusan bu satırların yazarının Başbakan Başmüşavirliği, Cumhurbaşkanlığı Başdanışmanlığı ve iki dönem milletvekilliği yapmış olmasına şaşırdık mı? Hayır.

İşte bu zihniyet, ülkeye başta Suriyeliler olmak üzere, çeşitli ülkelerden göçleri teşvik etti. Şimdi de Türk olmayan unsurlar ile ülkemizin demografik yapısını bozma politikalarına destek vermeye devam ediyor.

****************************

Türksüz Türkiye İçin Yeni Anayasa

AKP Genel Başkanı ve CB Erdoğan, “İnsanı önceleyen, milletin çeşitliliğini ve zenginliğini yansıtan, toplumun gerisinde kalan değil topluma dinamizm katan bir anayasa hedefliyoruz” demişti.

Bu ifade değiştirilmekte olan nüfus yapısına uygun yeni bir anayasa ve yeni bir devlet yapılanması hedefini ortaya koymakta.

ABD ve İsrail’in ortak projesine (BOP’a) uygun olarak Suriye’den 10 milyon civarında ne idüğü belirsiz insanlar ülkemize itildi.“BOP eşbaşkanı” da bu planın uygulayıcısı oldu.

Böylece 15-20 sene içinde PKK sorunundan daha tehlikeli güvenlik sorunları yaratmak ve BOP kapsamında Türkiye’den koparılmış bir garnizon devlet çıkarmak için büyük bir adım atıldı.

Tekrar hatırlatıyorum: Nüfus olarak azaltılmış, eğitim seviyesi düşürülmüş, aklını iradesini kullanamaz hale getirilmiş Türkler “Yeni Türkiye’de” etkinliklerinin her geçen yıl gittikçe azaldığını görecekler.

En iyi yetişmiş evlatlarını yurtdışına kaptıran, ekonomik açıdan bunaltıldığı için nüfusu artmayıp eksilmeye geçen Türkler ülkenin asli unsuru olarak kalamayacaklar. İstenen bu.

Türklerin asli unsur olarak kalamadığı “Türkiye Yüzyılı” için “yeni anayasa” aranması bizim için sürpriz değil.

Peki, bütün bu olanlara AKP içinde merkez sağdan gelen milliyetçi kesim ne diyor?

MHP, BBP gibi “Türk milliyetçisi” ve “ülkücü” olduğunu iddia eden siyasi organizasyonlar tepki göstermek şöyle dursun, Türkiye’yi Türksüzleştirme politikalarına ve AKP’ye neden destek veriyor?

Yoksa bunlar da “Türk Milletindenim, İslam ümmetindenim, Garp medeniyetindenim” yerine “Biz, milleti İbrahim’den geliyoruz” demeye mi başladılar?

****

EURO 2024 Türkiye-Avusturya karşılaşmasında galibiyet sevinci sırasında futbolcumuz Merih Demiral’ın yaptığı “bozkurt selamı” gündemi sarstı. Vatandaşlarımızın çoğunun bozkurt işaretine sahip çıkma şuuru umut verici idi.

Fakat, “Türk Milleti” olarak “Türksüz Türkiye” çabalarına karşı duyarsızız. Ülkemizi ve geleceğimizi kaybetmek riskini bir futbol maçını kaybetmek kadar önemli saymıyoruz.

Bir topluluk ölürken öldüğünü fark eder mi? Tek insan anlar herhâlde ama toplumlar için o kadar emin değilim.

Aklıma ilk gelen örnek Titanik’in batışı. Biliyorsunuz, iş işten geçene kadar balo devam eder ve orkestra çalmayı sürdürür.

Türkiye tarihinde iki büyük ölüm vardır. Biri, Rumeli’yi kaybettiğimiz 1912 Balkan Harbi. Diğeri, Doğu Trakya ve Anadolu’yu da kaybettiğimiz 1920 Sevr’i. İkinci ölüm, Millî Mücadele ile bir dirilişe dönüştü çok şükür. Buna karşılık birincisine doğru dürüst yanmayı bile beceremiyoruz. Çoğu zanneder ki Rumeli’yi kaybetmek; ne bileyim Selanik’te, Manastır’da, İşkodra’da falan tek tük Türk’ün oturduğu mahalleleri terk etmemiz gibi bir şeydi. Hatırlamazlar ve hissetmezler ki Osmanlı daha başında bir Balkan devletidir. Rumeli’ye hâkimiyeti Anadolu’ya hâkimiyetinden öncedir ve kaybedilen Rumeli tarihiyle, kültürüyle ve nüfus çoğunluğuyla Türk ülkesidir.

Anahtarları Döndüğümde alırım

Sorum şu: Biz, ana vatanımızın yarısını kaybederken farkında mıydık? Ölürken öldüğümüzün şuurunda mıydık?

Aklımda, tam atıf yapamayacağım bir hatıra var: Selanik’te bir Türk devlet memuru, makamını kilitlemiş ve sonra Türk olmayan bir komşusunun kapısını çalıp anahtarı ona bırakmış: “Döndüğümde senden alırım.” demiş. Acı veriyor insana.

Bu yazıyı yazdığım yerin birkaç kilometre ötesinde Erdek’in Karşıyaka Köyü, şimdiki unvanıyla Karşıyaka Mahallesi var. Yaklaşık 4000 nüfuslu. Selanik’in bir köyüymüş. Biri insan, biri “ayvan” yüklü iki gemiyle buraya gelmişler. Gelenler değil de onların çocukları ve onların da çocukları anlatıyor. Artık anahtarı geri alamayacaklarını anladıkları zaman olmalı… O köyün hikâyesini bir başka yazıda anlatırım. Şimdi sormak istediğim şu: Beş asırlık vatan elden giderken acaba farkında mıydık yoksa balo devam mı ediyordu?

İstanbul mektupları

Elimde, Kazan (Tataristan) Türklerinden gazeteci Fatih Kerimi’nin İstanbul Mektupları kitabı var.  Dr. Fazıl Gökçek hazırlamış, Çağrı Yayınları 2001 yılında basmış. Bir daha da basmamış ki piyasada yok. Ne yazık. Mirasımıza ne kayıtsızlık.

Fatih Kerimi, Bulgar Ordusu Çatalca’ya dayandığı sıradaki İstanbul’u anlatıyor (Sayfa 14, 15):

“Yaralı Türk askerlerini tedavi etmek için “Hilâl-i Ahmer”de hizmet etmek amacıyla İstanbul’a gelen Gülsüm, Rukiye ve her iki Meryem hanımlarla vapurda konuşuyoruz: İstanbul’da şimdi hiç kimse kalmamış, yediden yetmişe kadar eli silah tutan herkes askere yazılmıştır, vatan savunmasına girişmişlerdir. Herkes mal mülk ve ailesinden vazgeçmiştir. “Ya namus ya ölüm!” diye meydana atılmışlardır diye düşünüyorduk. Çünkü bizim nazarımızda bugün Türkiye’nin başına gelen hâller fevkalade mühim bir tarihî hadise olup altı yüz yıllık muazzam bir devletin haritası ortaya konuluyor. Eğer Türkler şimdi kendi askerî ve millî namuslarını koruyamazlarsa, sonra durumlarının çok kötü olacağı açıktı.”

Osmanlı yüzyılı

Kerimi’nin isimlerini verdiği hanımlar, dışımızdaki Türk dünyasının çeşitli yerlerinden. Ortak tarafları, Petersburg’ta okurken bir araya gelip Türkiye’ye yardım için işi gücü bırakıp yola çıkmaları. Eğitim millî şuur getiriyor. Millî şuuru tahrip için ilk yapılacak şey de eğitimi tahriptir.

Fatih Kerimi devam ediyor:

“Vapurdan inip iskeleye çıktığımızda İstanbul’un manzarası tamamıyla bizim düşündüğümüzün tersine çıktı. Şöyle ki İstanbul gümrüğünden çıkıp Sirkeci ve Babıâli caddeleri boyunca yürüyerek Meserret Oteli’ne giderken caddenin iki yanındaki sayısız kahvehanelerde o kadar çok insan oturmakta idi ki hiç birisinde ayak basacak yer yok. Kahvehanelerin sadece içleri değil, önleri de dolu. Kaldırımlara iskemleler koyup oturmuşlar, âdeta geçilemiyor. Hepsi de gayet sağlıklı, genç, zinde Türkler. Gayet düzgün giyinmişler. Hepsi de gayet mütekebbirane oturuyorlar. İhtimal ki bugün bayramdır da onun için böyle oturuyorlardır dedik. Lâkin her gün ve İstanbul’un her yerinde durumun böyle olduğunu gördük. Bunun sebebini sorduk: ‘Ne olacak efendim, elhamdülillah bizim muntazam askerimiz çoktur, eğer erzak yetiştirilirse onlar da iyi savaşabilirler.’ dediler. Vakıa itiraz edecek söz bulamadık…”

Hamakat bundan ibaret değil. O zaman da iyimser basın var. Bulgar Ordusu’nu bir strateji gereği üzerimize çektiğimizi, sonra arkadan dolaşıp yok edeceğimizi ve yakında Sofya’ya gireceğimizi yazıyorlar. Selanik’in düştüğü haberlerinin aslı olmadığını da. Bir adım daha atsalar, “Osmanlı Yüzyılı” ilan edecekler! Ya muhalif basın? Muhalif basın kapatılmış.

Velhasıl, Osmanlı batarken de, tıpkı Titanik gibi, balo devam ediyormuş.

             Narsist davranış, sosyal hayatın önemli bir sorunu olmakla birlikte, aile yaşamında da büyük hasarlara neden olmaktadır. Toplumun hemen her kesiminde görülmekle birlikte tanımı yapılamamaktadır. Daha çok “biraz asabî” ya da “huysuz” gibi görülüp tolere edilmektedir. Aslında narsizm, önemli bir davranış bozukluğudur. Kişiye özgü bir hastalıklı durum olmakla birlikte, bulunduğu ortamı da etkileyen bir ruh halidir. Özellikle iş hayatında bir idarecinin böyle bir vasıfta olması verimliliği düşürür ve çalışma ortamını bozar. Ailedeki etkisi ise, aile bireylerinin gelecekteki hayatını derinden etkileyecek düzensiz bir ruh hali olarak bilinir. Böyle ortamlarda yaşama sevinciniz kalmaz, içe kapanırsınız, kaygılarınız- korkularınız olur, bir enkaz gibi yığılıp kalırsınız. Daha açık tanımlanırsa, narsizm bir virüs gibidir, sizi ele geçirir, yaşam enerjisi yoktur. Sizin enerjinizle birlikte sizde yaşamaya devam eder.  

Narsistlerin tipik özellikleri:  

• Narsizm (erkek ya da kadın) bir kişilik bozukluğudur.  

• Duyguları yoktur, acımazlar, merhamet etmezler. 

• Kibirlidirler. Eleştiriyi hiç sevmezler. 

• Üzülmezler ve yaptıklarından pişman olmazlar. 

• Hatasını kabul etmezler, özür dilemezler.  

• Mutlu olmayı bilmezler, hep tedirgindirler. 

• Empati kurmazlar.  

• Hep ön planda olmayı bir sosyal statü olarak görürler. 

• Düzenli ve kalıcı ilişki kuramazlar. 

• Öfke kontrolleri yoktur. 

• Sizi aşağılar ve küçümserler.  

• Sizi yönetmeye başlarlar,  

• Sosyal çevrenizden sizi izole ederler, yanlızlaştırırlar.  

       Aslında narsistler zekidirler, ikna güçleri yüksektirler. Sizi değiştiğine ikna ederler ve siz buna inanırsınız. Ancak -nadiren de olsa bunun bir patalojik durum olduğunu kabul edip psikoterapi destek alanlar dışında- asla değişmezler. Narsistlerin bir diğer taktiği, zaaflarınızı tesbit ederler. Bu onlar için çok önemlidir. Yeri geldiğinde sizi aşağılamak ve değersizleştirmek için onu kullanırlar. Bu onların ortak yanıdır. Önce aşağılayıp değersiz olduğunu hissettirmek. Kişinin özgüvenine hasar verip bir enkaz gibi yığılıp kalmasını sağlamak, sonra da ona tek destek olanın kendisi olduğunu empoze etmek. Terketme eğilimine çok tepki gösterirler. Böyle durumlarda tehdit ve saldırganlık, narsistlerin önemli bir argümanıdır.  

       Narsizmin tahribatı günümüzde artmaktadır. Uzmanlar bunun tedavisinin kolay olmadığını söylüyorlar. Ailelerin parçalanmasında ekonomik nedenlerden daha etkili olduğu bilinmektedir. Hukuken ayrılsalar bile narsist eşin (kadın/erkek) tehditleri devam edecektir. Çoğu zaman erkek eşler fiziksel şiddet gösterirler. Narsizmin tahribatından kurtulmanın iki yolu var; ya birlikte yaşama yolunu seçerse; sınırlar koymalıdır.  

Narsistlere sınır koymak önemlidir. Ruh sağlığınızı korur. Onları yatıştırmak bakımından her davranış ve isteklerini onaylamayın.  Bununla birlikte tedavi olmaya ikna etmenin yolunu bulmaktır ki, bu çoğunlukla reddedilir. Ya da kendini –varsa ailesini- daha güvenli, daha düzenli bir hayata eriştirmek için ayrılması bir çözüm olacaktır. Aile kuracak gençlere minik bir tavsiye gerekirse; öfke kontrollerine bakın, bu önemlidir. Hep kendinden ve başarılarından söz ediyorsa, eleştirileri acımasızca ve aşağılayıcı üslupsa, hata yaptığında üstlenmeyip özür beyan etmiyorsa, başkalarına yüklüyorsa o kişiden uzak durun. Gelecek hayatınız için.   

“İkiyüzlülük”, kişinin sahip olmadığı duygu, düşünce, erdem, değer veya özelliklere, sanki sahipmiş gibi davranması veya sahip olduğunu iddia etmesidir. Ahlâk psikolojisine göre ikiyüzlülük, kişinin kendi ifade ettiği ahlaki kural ve prensiplere kendisinin uymamasıdır.

Avrupa Futbol Federasyonları Birliği (UEFA) Disiplin Kurulu, Türkiye-Avusturya maçında attığı ikinci golden sonra “bozkurt işareti” yapması nedeniyle milli futbolcumuz Merih Demiral’a 2 maç ceza verdi.

UEFA’ya tepki gösteren Türkiye Futbol Federasyonu Başkanı (TFF) Mehmet Büyükekşi, “2 maçlık cezayı kabul edilemez, hukuk dışı ve siyasi bir karar olarak görüyoruz” dedi.

Mehmet Büyükekşi, 3 maçın altındaki cezalarda CAS’a itiraz ve başvuru yolunun kapalı olduğunu hatırlattı. Büyükekşi, açıklamasında, “Verilen 2 maçlık ceza ile itiraz hakkımız da elimizden alınmıştır. Taraflı ve adaletsiz olan bu karar, tüm milletimizi derinden hayal kırıklığına uğratmıştır” dedi.

TFF Başkanı ayrıca, UEFA’nın maçta görevli delegesinin raporunda cezai yaptırım ile ilgili bir ifade olmadığını, bazı Batılı siyasetçilerin açıklamalarının ardından UEFA’nın konu ile ilgili müfettiş atayarak soruşturma başlatmasının sürece ve kararın bağımsızlığına gölge düşürdüğünü belirtti.

Dışişleri Bakanlığı UEFA’nın soruşturmasının kabul edilemez olduğunu ve Alman makamlarının Demiral’a yaklaşımının “yabancı düşmanlığı içerdiğini” açıklamıştı. 

Merih Demiral’ın “bozkurt” sembolüyle ilgili Almanya İçişleri Bakanı Nancy Faeser, “Türk aşırı sağcıların işaretlerinin bizim stadyumlarımızda yeri yok. Avrupa Futbol Şampiyonasını ırkçılık için bir platform olarak kullanmak kabul edilemez. UEFA’nın olayı araştırmasını ve yaptırımları değerlendirmesini bekliyoruz” demişti.

Bakan Faeser, ayrıca Almanya istihbaratının Almanya’daki Ülkücü Hareket ile ilgili analizini de paylaşarak, “Güvenlik birimlerimiz Almanya’daki Türk aşırı sağcıları yakından takip ediyor. ‘Bozkurtlar’ Anayasayı Koruma Teşkilatı tarafından izleniyor” ifadelerini kullanmıştı.

Türkiye Dışişleri Bakanlığı Faeser’ın sözlerinin ardından harekete geçti ve Almanya’nın Ankara Büyükelçisi’ni bakanlığa çağırdı. Bakanlık açıklamasında, ”(Bozkurt) işareti Almanya’da yasaklı bir simge değilken, Sayın Demiral’a Alman makamları tarafından gösterilen tepkilerin bizatihi kendisinin yabancı düşmanlığı içerdiği değerlendirilmektedir” denildi.

Söz konusu ceza, UEFA’nın Türkiye’ye karşı menfi tutumunu gözler önüne serdi. Ayrıca geçmişte bazı futbolcular tarafından yapılan hareketlere karşı UEFA’nın verdiği cezalar ikiyüzlülüğü bir kez daha gösterdi.

Daha önce de EURO 2020 Avrupa Futbol Şampiyonası elemeleri maçlarında futbolcularımızın yapmış olduğu gol sevincine de soruşturma açan UEFA yetkilileri, yine bir gol sevincimize soruşturma başlatmıştı.

Bozkurt, bugün Türk milliyetçiliğinin sembolüdür. Atatürk tarafından da ulusal sembol ilan edilmiş ve birçok yerde kullanılmıştır. Cumhuriyet’in ilk yıllarında Türk parası üzerine bozkurt resimleri basılmıştır.

Tarihçi İlber Ortaylı, Avusturya galibiyeti sonrası milli futbolcu Merih Demiral ile gündeme gelen ‘Bozkurt’ sembolüne ilişkin, “Türk tarihinde ‘Bozkurt’ bir semboldür, idoldür. Öyle sadece bir partinin, grubun sembolü değildir.

Biz çöl takımından değiliz, steplerden gelen bir milletiz. O yüzden kurt bizim için mühim ve manalı bir semboldür. Destanları, hikâyeleri var. Tür olarak da çok dayanıklıdır. Kurt sırtını herhangi bir şekilde dayamadan, sırtını garantiye almadan öyle bir ihtiyaç duymadan savaşabilen bir hayvandır. Yaşam savaşı verme bakımından çok beceriklidir. Sürü halinde de avlanır ama tek başına da çok dirayetli ve dirençlidir.

O yüzden yaşam savaşı veren, özgürlük savaşı veren milletler için ayrı bir sembolik değeri ve önemi vardır. Milli Mücadele’de de sembol olarak vardır. Devlet çok kullandı. Eserlerde vardır. Kimseyi alakadar etmez. Gamalı haç ve Naziler ile bir benzerlik kurmak saçmalıktır. Bozkurt birinin kafasından çıkmış, sonradan üretilmiş bir sembol değildir.” Dedi.

Batı, çıkarları ve menfaatleri doğrultusunda hareket eden bir yapıya sahiptir. Yıllarca Müslümanların içerisinde bulunduğu kaos ve zulüm maalesef batının ve Amerika’nın eseridir.

İsveç’te aşırı sağcı Rasmus Paludan ifade özgürlüğü adı altında Kur’an-ı Kerim’i yakarak nefret söyleminin en önemli örneklerinden birini gösterdi. Aynı şekilde Tevrat’ın yakılmasına müsaade etmeyen yetkililerin kararı ise büyük bir çelişkidir. İsveç’te bu eylemi yapmak suç olmasına rağmen Paludan ceza almadı. İfade özgürlüğü adı altında nefret suçunun işlenmesine müsaade edildi. 

Batı, bağımsızlık ve milli diyenlerden nefret etmektedir. “Dilimize, medeniyetimize, tarihimize, toprağımıza sahip çıkmak ve onurlu yaşamak istiyoruz” diyen her aklı katlettiler. Birlikte büyümek, birlikte zenginleşmek ve birlikte mutlu olmak felsefesinden nefret etmektedirler.

 Batı dışında kalan coğrafyalarda, radikal dincileri, teröristleri, mafyayı, kaçakçıları, uyuşturucu baronlarını, faşist-ırkçı hareketleri, her türden bölücüleri besliyorlar, teşvik ediyorlar. Kutsallara hakaret, peygamberlere küfür, kitapları yakma ve toplumları galeyana getirecek söylem ve eylemleri organize ediyorlar.

İstiyorlar ki aynı nefret söylemleriyle benzer eylemlerle tepki gösterelim. Biz de bayraklarını, kitaplarını yakalım, kutsallarına küfredelim. Bunu yapmayacağız. Zira saçtıkları zehrin panzehri bizim medeniyetimizdir.

Batı’nın İnsan hakları; sadece yeşil gözlü, sarı saçlı ve Hristiyan ve Yahudi kökenliler içindir. Yani zihinlerindeki insan hakları coğrafya, din, ırk ayrımı yapan bir tutum sergilemektedir.

Batı’nın insan hakları ve demokrasisi Ortadoğu’yu, Afrika’yı, Asya’yı ve Müslümanları asla kapsamamaktadır.

Sevgiyle kalın…

Cemil Meriç, yine rahmet istedi: “İdeolojier, idrakimize giydirilen deli gömlekleri!” Bundan güzel nasıl tarif edilebilir. Bu kadar güçlü değil ama benim de bir benzetmem var: İdraklerini ideolojilere kaptırmış insanlar, dünyaya baktıkları zaman dünyayı olduğu gibi görmüyor.

Normal insan, makul insan, dünyaya baktığında ışık gözlerinden içeri girer. O ışık, dünyadaki eşyaya çarpmış ve oradan bakanın gözlerine ulaşmıştır. Işık orada bir görüntü yapar, o görüntüyü sinirler beyne ulaştırır ve insan, dünyada ne varsa onu görür. Beyni vasıtasıyla görüntünün anlamını kavrar.

İdeoloji tutsağında algı süreci bunun neredeyse tam tersi. İdeolojisi, onun idrakini beyaz bir perdeyle kapatıyor. Gözleri dışardan gelen ışığı içeri alma vazifesinin tam tersini yapıyor. Zihni, görüşünü kapatan o beyaz perdeye ideolojisinin hayal ettirdiği saçma sapan görüntüleri yansıtıyor. O da o görüntülerin gerçek olduğunu, gerçek dünyanın o perdedeki akisler olduğunu sanıyor; ona göre davranıyor.

Bu sabah, Engin Alan Paşa’nın bir Tweet’iyla karşılaştım. (Artık X’iyle mi diyeceğiz?) Şöyle yazmış:

“Askeri Stratejide önemli bir gerçek vardır: Yığınakta yapılan hata, harbin sonuna kadar düzeltilemez. Şimdi Türkiye, başından beri Suriye ile ilgili yaptığı yığınak (politik, askeri) yanlışı ile yüzleşiyor.”

Gençlik yıllarımda Dündar Taşer Ağabey’le sohbetlerimizde defalarca işitmiştim bunu. “Yığınaktaki hata harekâtın sonuna kadar devam eder.“ O da rahmet istedi.

Hangi hayalleri görüyordunuz?

Hiçbir ülke kontrolsüz kaçak kabul etmezken, sınırlarımızı sonuna kadar açmak! Biz haklıyız, biz ensarız, onlar muhacir sloganları. Hemen ama hemen yarın Emevi Camii’nde cuma namazı kılacağız hayalleri. Sırf İhvan böyle dedi diye bu davranışları doğru ve gerçek sanmak…

Ne demişti Seyyid Kutub, “‘Milliyetçilik, tarihî, zamanı geçmiş bir bayraktır.’ Kutub’a göre dünya, düşünce ve doktrine dayanan ideolojik komplekslere doğru ilerlemektedir. İslami hareket, bu global eğilimin bir parçasıdır. Kabile kimliğine, ırk veya toprağa dayanan asabiyye gerici, cahili bir kimlik tarzıdır.” (Sayyid Qutb and the Origins of Radical Islamism, Oxford University Press 2013, s: 257-258) İşte biz on milyon kaçağı övünerek Türkiye’ye alırken ideolojimizin perdesine bu hayaller aksediyordu. Nedir bu hayaller? Millet yok. Millî devlet yok. Dolayısıyla sınır yok. Hatta Müslüman ülkelerin ahalisi de Müslüman değil. Cahiliye devri halkı gibi. Bir tek İhvan “fırkayı naciye”.

Tıpkı, “Faiz sebep, enflasyon neticedir. Bu nastır nas!” derken ideoloji perdesine akseden tuhaf projeksiyon gibi.

Bu hatalardan döndük galiba. Hani ne demişler: Taç giyen baş akıllanır. İyi de bu o baş akıllanana kadar o tacın tebaasına ne olur? Ama Alan Paşa’nın, Dündar Taşer’in dediği gibi yığınaktaki hatanın etkileri, azalarak değil, katlanarak devam ediyor. Harekâtın ne zaman biteceği, bitip bitmeyeceği belli değil. Bakalım önce kim biter. O mu biz mi? Gerçek şu ki milletler dünyasında, yani gerçek dünyada “harekât” hiç bitmez.

Pistin ışıklarını görüyorum

Bu büyük hataları yaparlarken acaba ideolojilerinin perdesinde hangi görüntüler oynuyordu? Korkunç bir uçak kazasını hatırlıyorum. 30 Kasım 2007 gecesi, İstanbul- Isparta seferini yapan bir uçak, 57 yolcusu ve mürettebatı ile dağa çakılmış, kazadan sağ çıkan olmamıştı. Ölenler arasında 6 bilim insanı vardı. Onlardan Prof. Dr. Engin Arık Hanımefendi ile kısa bir telefon temasımız olmuştu. Arık Hoca, toryum ve hızlandırıcı kullanarak güvenli nükleer enerji elde etme projesi peşindeydi. Ben de bir öğrencimi, Türkiye’de toryum varlığı ve ekonomisi üzerinde tez yapması için ona yönlendirmiştim. Arık Hoca da bizi Ankara Üniversitesi’ndeki bir meslektaşına yollamıştı. Arık Hoca ve ekibi Türk bilimi, Türk fiziği için büyük kayıptı.

O kazanın kaçak Suriyelilerle, faiz sebep, enflasyon sonuç “nas”ıyla ne ilgisi var diyeceksiniz. Şu ilgisi var. Uçak çakılmadan önce pilotun telsizden kaydedilen son sözleri şöyleydi: “Isparta pistinin ışıklarını görüyorum.”

2007’deki acı kazada, pilotun gerçekten mevcut olmayan bir şeyi gördüğüne inanması 57 kişiyi kaybetmemize sebep oldu.

Son on yıllarda mevcut olmayan muhacir ve ensarı, aslı olmayan ekonomi modellerini var ve Allah’ın emri sanmamız neler kaybetmemize sebep oldu? Daha neler kaybedeceğiz? Bu uçakta 57 kişi değil, kaçak yolcularla birlikte neredeyse 100 milyon kişi var. Gözü ve umudu bizde olan başka yüz milyonlar da cabası.