TBMM’de geçtiğimiz ay büyük tartışmalar arasında oylanarak kabul edilen Büyükşehir yasası önceki gün Cumhurbaşkanı sayın Abdullah Gül tarafından onaylanarak yürürlüğe girdi. Böylelikle Resmi Gazete’de yayınlandıktan sonra yasa uygulamaya konulacak. Bana göre aceleye getirilen bu yasa uygulanırken, çok dikkatli ve adaletli bir şekilde gerçekleştirilmeli.

Daha önce de bu köşeden dile getirmiştik. Büyükşehir yasası hazırlanırken, ince eleyip sık dokunmalıydı ve yasanın getirdiği aksaklıklar göz önüne alınmalıydı. Ancak bu olmadı, her işi aceleye getirdiğimiz gibi bu yasayı da aceleye getirdik ve tartışmalar, kavgalar arasında Büyükşehir yasası yürürlüğe girdi. Yasanın örnek alındığı Kocaeli ve İstanbul’da ne yazık ki yeterince araştırma yapılmadı. Keşke anketler düzenlenip yerinde incelemeler yapılsaydı.

Keşke TBMM bu yasayı çıkarmadan önce, yasanın örnek alındığı Kocaeli’de anketler yapıp halkın memnuniyetini sorsaydı. Yeni çıkan yasayla belde belediyeleri kapatılacak, köyler mahalleye dönüşecek, İl Özel İdareleri lağvedilecek. Küçük belediyelerin kapatılması doğru bir düşünce. Ancak hizmet dağıtımının adaletli yapılıp yapılmayacağı ise tam bilmece.
Kocaeli örneği üzerinden gidecek olursak yasayla birlikte tüm belediyeler Büyükşehir’e bağlandı. Hizmet dağılımının adaletli olup olmadığı ise muamma. Bize göre Kocaeli’yi besleyen, vergi gelirlerinin yükünü çeken Gebze bölgesi verdiğini alamadı. Hizmet gelmedi demek ne kadar yanlışsa, yapılan hizmetlerin yeterli olduğu düşüncesi o kadar yanlış. Çünkü bu bölge daha fazla hizmeti hak ediyor. İzmit ve civarına yapılan yatırımların Gebze bölgesine yapılmaması çok üzücü. 
Şimdi Türkiye’de ki bütün büyükşehir belediyeleri, Kocaeli örnek alınarak illerin tamamını kapsıyor. Mevcut 16 Büyükşehir’e 13 büyükşehir daha eklenerek sayı 29 oldu. Başbakan Erdoğan her platformda Kocaeli’yi örnek gösterdi. Ancak uygulamanın aksayan yönleri ne yazık ki göz ardı edildi.
ANKETLER YAPILMALI
Yeni yasanın getirdiği en önemli değişikliklerden birisi hiç kuşkusuz köylerin tüzel kişiliğinin sona erdirilmesi oldu. Böylelikle bir gecede Türkiye’nin hiçbir Büyükşehir’inde köy kalmadı, bütün köyler mahalle oldu. Köylerimizin tarihi geçmişi bir anda silinirken, önümüzde ki dönemde köylere ne kadar hizmet gideceği akıllarda soru işareti olarak kaldı.  Bir ülkenin oluşumunda en büyük rollerden birini üstlenen köylerin statüsünün değişmesinin neler getireceğini önümüzde ki günlerde göreceğiz. Ancak koskoca Kocaeli’de artık köy denen olgudan bahsedemeyecek olmamız üzüntü verici. Buradan Sayın Başbakan’a bir çağrıda bulunmak istiyorum, her fırsatta örnek gösterdiği Kocaeli bölgesinde Büyükşehirli ilgili bir anket düzenlesin. Bakalım nasıl bir sonuç çıkacak. Halkımız hizmetlerin adaletli yapıldığına inanıyor mu, Büyükşehir hizmetlerinden memnun mu, 2014 seçim takvimi yaklaşırken Büyükşehir 3 yıl da ne kadar hizmet yaptı, seçim beyannamesinde verilen sözlerin ne kadar tutuldu. Bunlar kamuoyuna açıklanmalı, anketler yapılarak da doğruluğu ve yanlışlığı ortaya çıkarılmalı. Bana göre Büyükşehir Yasası aceleye getirildi. Keşke üzerinde biraz daha ciddi çalışılabilseydi.
YASANIN GETİRDİKLERİ
Yasa, ilimizdeki köylerin tüzel kişiliklerini sona erdirdi ve mahalleye dönüştürdü. Buna, orman köyleri de dahil oldu. Buna göre ilimizde 270 köy ilçelere bağlandı. Bu köylerden 18 tanesi Gebze’ye, 4 tanesi de Dilovası’na bağlandı. Çayırova ve Darıca’nın köyleri yoktu. Gebze’de Ahatlı, Balçık, Cumaköy, Denizli, Duraklı, Elbizli, Eskihisar, Hatipler, Kadıllı, Kargalı, Mollafenari, Muallimköy, Mudarlı, Ovacık, Pelitli, Tavşanlı, Tepemanayır ve Yağcılar köyleri; Dilovası’nın ise Çerkeşli, Demirciler, Köseler ve Tepecik köyleri mahalle isimleriyle anılacak. Böylelikle Gebze’nin 22 olan mahalle sayısı 40 oldu, Dilovası’nın 8 olan mahalle sayısı ise 12’ye yükseldi.
Buna göre tarım ve hayvancılık amaçlı yapılardaki işletmeler ile bu yerlerde oturanların ihtiyaçlarını karşılayacak bakkal, manav, berber, fırın, kahve, lokanta, pansiyonlar ve büfeler işletme ruhsatı almış sayılacak. Bu işletmelerin bulunduğu binalardan, kanunun yayımlandığı tarihe kadar bitirilmiş olanlar da ruhsatlandırılmış sayılacak. Tüzel kişiliği kaldırılan köylerde Emlak Vergisi, Belediye Gelirleri Kanunu uyarınca alınması gereken vergi, harç ve katılım payları 5 yıl süreyle alınmayacak. Bu yerlerde içme ve kullanma suları için alınacak ücret, 5 yıl süreyle en düşük tarifenin yüzde 25´ini geçmeyecek şekilde belirlenecek.

Her gün yeni bir vukuatla karşımıza çıkan ve PKK’nın TBMM’deki kolu olarak isimlendirilen malum partinin bazı milletvekilleri için dokunulmazlıklarının kaldırılması gündemdedir.

Teröristlerle kucaklaşan, içli dışlı olan, milletvekillerince taraftarlarına “silahlanın” talimatı veren, Anayasa da ve yasalarda çiğnenmedik yer bırakmayan, suç üstüne suç işleyen bu siyasilerin eğer dokunulmazlıkları kaldırılmayacaksa; milletvekillerinin dokunulmazlıklarının bundan böyle kaldırılmayacağı hükmü getirilmelidir.

“Efendim konunun hem hukuki, hem de siyasi boyutu var” şeklinde siyasi dansözlüğü bırakalım. Esas olan hukuki boyuttur. Eğer hukuk siyasete kurban edilecekse; o zaman hukuk devletinden bahsedilemez. Hukuk devletinin olmadığı ve yıpratıldığı bir yerde demokrasi topal hale getirilir. Sadece demokratikleşme oyunları oynanır.

Kamuoyunun beklentisi dokunulmazlıkların kaldırılmasıdır. Halkın geniş nefretini kazanan terörle bütünleşmiş siyasi bir partiye ve onun mensuplarına hukukun uygulanmaması, ülkeyi çok daha büyük sorunlarla karşılaştırır. Böyle bir gaflet ve yanlış, terörü azdırır ve ona mevzi kazandırır.

Türkiye’de olanların onda biri herhangi bir Avrupa ülkesinde olsaydı; o ülkeyi yönetenler dokunulmazlıkları kaldıralım mı, yoksa kaldırmayalım mı tartışmasına girmezlerdi. Aslında devlet adamlığı burada belli olur. Devlet adamlığı her gün tecrübe kazanılan bir mevki değil, tecrübenin konuşturulacağı bir yerdir.

Eğer bir ülkede vatan görevini yapan Mehmetçikle terörist bir tutulur, her ikisine de ağlarız diyen garip siyasetçiler türerse; o ülkede terör neden devam ediyor diye sorulmaz.

Bölücü ve ırkçı terör baskı altında ülkede milli kimliği tartışmaya açan siyasiler, aslında demokrasinin ayıbıdır. Almanya veya Fransa’da bazıları çıksa; biz Alman veya Fransız milli kimliğini reddediyoruz deseler karşılarında kendileri ile uzlaşmak için çırpınan tavizci devlet adamları bulabilirler miydi?

Bir dönem terörün gerekçesini bölgesel az gelişmişliğe bağladık. Daha sonra kültürel haklar ezberine kapıldık. Daha sonra Kürt açılımı yapmaya kalktık, elimize ayağımıza bulaştırdık. Ülkenin toprak bütünlüğünü hedef alan ırkçı ve bölücü terörü daha fazla demokrasi ile ortadan kaldıracağımızı zannettik. Terör örgütünün isteklerini silahsız olmaları şartıyla kabul etmeye kalktık. Habur’da, Oslo’da ve diğer birçok örnekte devleti yıprattık. Hayali özgürlükler uğruna güvenliği perişan ettik. Karakollarda savunmaya geçerek terörle mücadele edeceğimizi zannettik. Terörün ekonomik kaynaklarına nedense dokunmadık.

Terörün asıl kalbi olan Irak’ın kuzeyine garip bir hoşgörü ile baktık ve gerekeni yapmadık. Irak’ın kuzeyine müdahaleye bundan dolayı izin alamadık! Milliyeti ve milli kimliği etniklik seviyesinde aşağıladık. Örgütün isteklerini yerine getirerek mücadele edeceğimizi zannettik. Bir mahalli dili seçmeli derse ve TV yayını haline soktuk. Egemenlik haklarımızı hiçleyerek yargıda anadilde savunma yolu açarak terör örgütüne yeni fırsatlar verdik. TSK’ni yabancı bir ordu gibi değerlendirdik ve mücadelede zaman zaman önünü kestik.

Terör örgütünün isteklerine uyarak Yerel Yönetimler Yasasını çıkarttık ve mahalli özerkliğe ve federatif yapıya yol açtık. Mahalli derebeyleri yaratarak devletin gücünü zayıflattık. Yargıyı siyasallaştırdık ve arka bahçe haline getirdik. Bütün bunlardan sonra biz yine terörden şikâyetçiyiz!

Bir yanlış ezber sürekli tekrarlanmaktadır : “Türk ve Kürt milliyetçiliğine karşıyız” Türk milliyetçiliğine sahip çıkmak bir Kürt’ün veya bir başkasının da hakkıdır ve vatandaşlık görevidir.

Milliyeti, Türk milletine mensup olayı etnik taassup ve ırkçılığın önüne geçirirsek; bir Kürt’ün Türk milliyetçisi olmasının önünde hiçbir engel kalmaz.

Milliyetçilik kültürel bir savunmadır. Emperyalizme karşı, haça karşı hilalin mücadelesidir. Yukarıdaki sözü bir başbakan söylerse ona da sorarlar: Sen hangi ülkenin başbakanısın?

Dünyaya ve etrafımıza bakalım, küreselleştirilmeye rağmen, milliyetçilik yükselen en önemli değerdir. Buna karşı çıkarak milli menfaatler nasıl korunabilir? Ben bir yabancı olsaydım, bu beyanata bayılırdım…

Muhterem Hocam, geçen hafta bir yakınımın düğün cemiyeti vesilesi ile Burdur’a gittim. Bu arada beş altı arkadaş ile birlikte akşam namazını kılmak üzere Burdur Gölü’nün kenarında bulunan BURKENT Camii’ne gittik. Camii’nin kapısından içeri girince bir kartona büyük harflerle yazılmış olan “BU CAMİDE CUMA NAMAZI ON REKÂT OLARAK KILINMAKTADIR” ilanı dikkatimi çekti ve hayretime mucip oldu.

Akşam Namazını eda ettikten sonra, İmam Efendi’ye hocam, bu ilan da nereden çıktı, benim yaşım 74, en azından 60 küsur senedir Cuma Namazı kılarım, böyle bir durum ile ilk defa karşılaşıyorum dedim. İmam Efendi cevaben, doğru olanın bu olduğunu, halen Burdur dahilinde dört camii de daha Cuma Namazının on rekat olarak kılınmakta olduğunu, pek yakında da diğer camilerin tamamında bu şekilde tatbikata başlanacağını kendinden gayet emin bir şekilde ifade etti.  İmam Efendinin bu tutumu karşısında söyleyecek fazla bir şey olmadığını anladım.  Sadece, bildiğim kadarıyla yapılan bu uygulamanın hatalı olduğunu,  Memleketimiz de bulunan camilerin tamamında cemaat tarafından Cuma Namazının 16 rekât olarak kılınmakta olduğunu ifade etmekle yetindim. Ayrıca cemaatin tamamının bu usule uyup uymadığını merak ettiğim için sorduğum da ise,  uymayanların olduğunu, onların 16 rekâtı tamamlamak üzere namazlarını kılmaya devam ettiklerini beyan etti.

Değerli Hocam, ben bir din âlimi değilim. Bu işin inceliklerini derinlemesine pek fazla bilmem. Ancak bugüne kadar Hocalarımızın öğrettikleri ve okuduğum İlmihallerden öğrendiklerim ile amel ederek ve en önemlisi de Cuma Namazını kılmış olduğum camilerdeki tatbikatı da görerek elimin erdiği, gücümün yettiği kadar Allah’ın izniyle Cuma Namazlarını 16 rekât olarak kıldım ve halende ayni minval üzere kılmaya da devam ediyorum. Bildiğim kadarıyla, ikamet etmekte olduğum Kocaeli’nin bütün camilerinde de Cuma Namazı 16 rekât olarak kılınmaktadır.

Diğer taraftan gelmiş geçmiş bütün Muttaki Âlimlerimiz ve ecdadımız da Cuma Namazlarını 16 rekât olarak kılmışlardır. Bu cümleden olmak üzere, muteber olarak kabul edilen, eski din âlimlerinden Merhum Ömer Nasuhi BİLMEN Hoca Efendi’nin Büyük İslam İlmihali isimli eserinde de Cuma Namazı’nın 16 rekât olarak kılınacağı bariz bir şekilde izah edilmiş bulunmaktadır.

Ben bu meseleyi, halen vazife yapmakta bulunan bazı İmam Efendiler ve yıllarca muhtelif yerlerde müftülük yapmış olan tanıdık arkadaşlarla da istişare ettim. Hepsinin vermiş olduğu cevap Burdur’da yapılan uygulamanın yanlış olduğu şeklinde olmuştur. Bütün camilerimizde bazı cemaatin Cuma’nın ilk dört rekât sünneti ve 2 rekat farzını kıldıktan sonra, bir kısmının da Cuma’nın son dört rekat sünnetini de kıldıktan sonra dışarıya çıktıklarını, ancak cemaatin büyük bir çoğunluğunun ise dört rekat ‘Zuhriahir’ ile birlikte iki rekat da vaktin son sünnetini kılmak suretiyle namazlarını 16 rekata tamamladıklarını çok açık bir şekilde ifade ederek, vazife yaptıkları süre zarfında da vaazlarında zaman zaman Cuma Namazının 16 rekat olarak kılınması gerektiği hususunu cemaatlerine telkin ettiklerini beyan etmişlerdir.

Değerli Hocam, malumlarınız olduğu üzere ” İslam, Birlik ve Beraberlik Dinidir”. Aynı zamanda Din hassas bir konu olması itibariyle her önüne gelenin kendisini yetkili görmek suretiyle, din ile alakalı hususlarda yeni bir hüküm ihdas edememesi gerektiği kanaatinde bulunmaktayım. Zira Memleketimiz de bu hususlarda yorum yapabilecek olan yegâne merci, Zatı Âlinizin başında bulunmuş olduğu Diyanet İşleri Başkanlığıdır.

Ehemmiyetine binaen şu hususu ifade edeyim ki, eğer Burdur’un bazı Camilerinde yapılmak ta olan bu uygulayamaya müdahale edilmeyip de bu uygulama devam ettiği takdirde, üstelikte diğer camilerde de tatbik edilmeye başladığı takdirde, o zaman tam bir karışıklık meydana gelecektir. Şöyle ki,

Yeni Namaza başlayan bir kimse veya yeni Müslüman olmuş birisi, bir camiye gidip o camide Cuma namazı 16 rekât kılındığı için o da haliyle 16 rekât olarak namazını eda edecektir. Fakat müteakip hafta başka bir camiye gittiği takdirde ise birde bakacaktır ki imam, namazı 10 rekâtta bitirip başlamış tespih çekmeye. Bu durumda yeni namaza başlayan bizim genç delikanlı ile çiçeği burnunda yeni Müslüman olan kardeşimiz şaşırıp kalacak, belki de büyük ihtimal ile tereddüt içinde kalacaktır. Diğer taraftan ayni camide namaz kılan cemaatin bir kısmı imam ile birlikte tespih çekip dua ederken bu uygulamayı kabul etmeyen bir kısım cemaatte 16 rekâta tamamlamak için namaz kılmaya devam edecektir.  Hele birde o camide cenaze varsa, imam efendi namazını bitirdiği için Cenaze Namazını kıldırmak için musalla taşında yatmakta olan cenazenin başına gidecek, bir kısım cemaat ise içeri de namazlarını kılmaya devam edeceklerdir. Takdir edersiniz ki, bu husus cemaat arasında ikiliğe sebep olacak ve muhtemelen de birbirlerine karşı en hafifinden buğz edeceklerdir.

Muhterem Hocam, yukarıda İslam, birlik ve beraberlik dininidir dedik. Fakat buna rağmen Zat-ı Âlinizin de büyük gayretlerine rağmen İslam Ülkeleri arasında bayramların ayni günde yapılması mümkün olamamaktadır. Tabii ki bu husus Müslümanlar arasında ve bilhassa Memleketimiz için büyük bir üzüntü kaynağı olmaktadır. Diyelim ki bu mesele İslam Ülkeleri arası bir husus olduğu için ortak bir noktada buluşma imkânı bulunmamaktadır. Buna karşılık olarak, hiç değilse Müslümanların diğer bir bayramı olarak bilinen Cuma Namazında olsun birliğin sağlanması hususu büyük ehemmiyet arz etmektedir. Bu konu hakkındaki inisiyatifin ise Diyanet İşleri Başkanı olarak Sizlerin yetkisi dâhilinde olduğu hususu izahtan varestedir.

Değerli Hocam Netice İtibariyle,   âcizane olarak Burdur da bazı Camilerde yapılmakta olan uygulamanın yanlış olduğu kanaatindeyim. Bu bakımdan da kendi adıma diyorum ki, bugüne kadar olduğu gibi bundan sonra da Allah sağlık ve sıhhat verdiği sürece emri hak vaki oluncaya kadar Cuma Namazlarını 16 rekât olarak kılmaya devam edeceğim. Müslüman kardeşlerimin kahir ekseriyetinin de benim gibi düşündüğüne kalbim gibi inanıyorum.

Bu vesile ile selam ve hürmetlerimi sunar, Cenab- ı  Allah’tan hayırlı günler niyaz ederim.

Dost ve kardeş Azerbaycan’a dört günlük bir ziyaretimiz oldu. Bu dört günde yaşadıklarımızı dört yüz sayfaya sığdırmak mümkün değil.

Bir defa Azerbaycan, kendini Türk olarak kabul eden herkesin memleketi. Bize öyle davrandılar ki, kendimizi evimizde hissettik. Onun için ha Azerbaycan’da yaşamışsın ha Türkiye’de…

Gidiş amacımız; Azerbaycan ve Türk Dünyası ile Balkan Türkleri arasındaki ilişkiyi geliştirmek, bilmeyenlere Balkanlardaki Türk ve İslam topluluklarının varlığını anlatmak, Türk’ün kaderi haline gelmiş soykırımı konuşmanın yollarını aramaktı.

Ancak bizi çok şuurlu ve bir o kadar da bilgili olan bir Azerbaycan Türklüğü karşıladı ki; Türkiye’de yaşadıklarımız karşısında emin olun utandık.

Hele “Fahri Hıyaban” adı verilen özel mezarlığı ziyaretimiz orada yatan başta Haydar Aliyev, Ebufeyz Elçibey, Bahtiyar Vahapzade, Saffet Vurgun, Hüseyin Cahit ve daha niceleri olmak üzere bize aslında beslendiğimiz damarın, Azerbaycan’da olduğunu gösterdi.

Azeri Türk Kadınlar Birliği Başkanı Tenzile Rüstemhanlı‘nın, bir akademisyen olarak aldığı doktora ünvanını kutladığı yemeğe, bizleri de davet etmesi ve bu yemek meclisinde ömrümün 50 senesinde Türkiye’de bir türlü göremediğim “Türklük Ruhu”nu görmüş olmam hayatımın en mesut anlarından biri olarak kaldı.

Sabir Rüstemhanlı başta olmak üzere Azerbaycan’ın önde gelen akademisyenlerinin bu söz meclisinde ettiği manalı lafları görüp duysaydınız; ne demek istediğimi daha iyi anlardınız.

Bu yemekte en az Türkiye’de tanındığı kadar Azerbaycan’da da tanınan “Türklük Ülküsü”nün uç beyi sanatçı dostum Ahmet Şafak‘ın da yer alması, gönlümüzün aldığı tata, daha da bir lezzet kattı.

Bakü Büyükelçimiz Alper Coşkun‘un bizi kabul edişi ve bir saate yakın süren sohbetimiz ve KKTC’nin kuruluş resepsiyonunda beraber olduğumuz elçilik personelimizin düşünceleri, bize Türkiye’nin ve Türk Dünyası’nın yarınlarının daha iyi olacağı yönündeki kanaatimizi, biraz daha pekiştirdi.

Azerbaycan’a gidip de,Türk Dünyası’nın Ak Sakalı rahmetli Turan Yazgan Hoca‘nın eserlerini görmeden ve onu anmadan dönmek olmaz. Hocanın açtığı fakülteyi ve liseyi ziyaret ettik. Okullarda yüzlerce öğrencinin “Türklük ve İslamiyet” şuuru çerçevesinde çok iyi eğitildiklerini, bir kez daha gördük. Allah, Turan Yazgan hocadan ve onunla birlikte emeği geçenlerden binlerce kez razı olsun.

Bakü’de altı bin civarında Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı yada Türk Dünyasının çeşitli bölgelerinden gelmiş Türk çocuğu yüksek öğrenim görüyor. Verdiğim iki konferanstan birini Azerbaycan – Türkiye Gençlerinin Dostluk Cemiyeti‘nde, bu gençlerin karşında gerçekleştirdim. Malatyalı Oğuz Kağan ile Bakü’lü Raşhan Karaşlı, eş başkan olarak bu cemiyeti yönetiyorlar. Ancak bu gençler Türkiye’den, hükümetten, siyasi partilerimizden, stk’lardan ilgi ve destek bekliyorlar. Özünü koruyan ve ruhunu satmayan bu gençlere Türk Milleti; ilgisini, desteğini ve duasını esirgememelidir.

Yine çok faydalı çalışmalarını gördüğüm ve iki kez ziyaret ettiğim Azerbaycan Türk Sanayici ve İşadamları Beynelhalk Cemiyeti (TÜSİAB)nin çok değerli yöneticileri Yasin Göral ve Selçuk Düzgün kardeşimin misafirperverliklerini unutamam.

Bunlara ilaveten dikkatimi çeken bir diğer önemli hususta Azerbaycanlı Türklerin, Türkiye’yi çok yakından izlemeleri ve bizle ilgili yorumlarındaki isabet payının yüksekliğiydi. Yazılarımın bir çok kişi tarafından okunduğunu görmek ve bu nedenle tanınıyor olmak, şahsım açısından hem sevindirici hem de düşündürtücü oldu. Acaba yazılarım Türkiye’de bu kadar ilgi görüyor mu?

Dediğim gibi yazacak çok şey var. Tokat Milletvekilimiz Reşat Doğru’dan tutunda, Hayri Ortaş hocadan Kağan Elmas’a, Eray ve Haluk kardeşlerime ve daha bir çok insana aslında yer vermem gerekiyor.

Son sözleride Ganire Paşayeva‘ya ayırmak isterim. Ganire hanım, Türk Dünyası’nın lokomotiflerinden biri. Onunla Balkan Türkleri ve Azerbaycan Türkleri arasındaki ilişkiyi güçlendirmek için sözleştik.

Bütün bu yazdıklarımdan sonra, rüzgarlar şehri sıfatı yakıştırılan ve büyük bir gelişme içinde olan Bakü’de gördüm ki; Türkiye’ye ve Türklerin imdadına koşup gelecek bir Azerbaycan bizi bekliyor. Bir kardeşin orada beklemesi bizim için çok büyük mana taşır, hele Anadolu’da bin yıllık kardeşlik hukuku çiğnenirken…

1945 yılında kurulan IMF’nin (Uluslararası Para Fonu’nun) amaçları arasında fakirliği azaltmak, istihdam yaratmak ve ekonomik büyümenin sürdürülebilirliğini arttırmak gibi temenniler bulunmaktadır. Fakat ne hikmetse bugüne kadar IMF kıskacına sıkışan hiçbir ülkede bu amaçlar gerçekleştirilememiştir. Örneğin, ülkemizde fakirliğin azaldığını, istihdam artışı gerçekleştiğini ve üretim bazlı ekonomik büyümenin istikrarlı bir şekilde devam ettiğini söylemek ne ölçüde doğrudur? Buna mukabil; IMF girdabından kurtulan ülkelerin ekonomilerini düzlüğe çıkardıkları dikkat çekici bir vakıadır. IMF’den borç alan Brezilya ve Rusya’nın IMF programlarından bağımsız iktisadi politikalar uygulayarak bugün Çin’le birlikte IMF’ye kredi verecek düzeye gelmeleri diğer ülkeler için de örnek teşkil etmelidir (Çin 50, Rusya 10, Brezilya 10 milyar Dolar kredi vermeyi önermektedir).

IMF’nin ülkeleri sömürgeleştiren etkileri 3 yolla gerçekleşmektedir:

• 1. Uygulanmasını önerdiği bağımlı politikalar ki bu politikalar sosyo-ekonomik olmanın ötesinde siyasi ve askeri olumsuz sonuçlar da doğurmaktadır.
• 2. Yüksek faizli ve giderek artan dış borç yükü nedeniyle dış politikanın ülke çıkarları aleyhine gelişmesi.
• 3. Getirilen özelleştirme şartları sonucu ulusal kaynakların yabancıların eline geçmesi.

 Önce sistemin nasıl işlediğine bakalım:

• 1. Her üye ülke için bir kota belirlenir ki bu kota aynı zamanda şu 3 şeyi belirler: IMF kaynaklarına erişimi, maksimum yükümlülükleri ve karar mekanizmasındaki oy hakkını. Bu bağlamda en büyük kotaya sahip olan ülkenin Amerika Birleşik Devletleri olduğunu söylemeye gerek bile bulunmamaktadır.
• 2. Üye ülke yaptığı Kota Anlaşması gereği, IMF’nin finansal kaynakları için yükümlü olduğu ödeme miktarının % 25’ini SDR (Özel Çekim Hakkı) yada Amerikan Doları veya Avro yada İngiliz Sterlini olarak ödemek mecburiyetindedir. Geri kalan % 75’i ise kendi para birimi ile öder.
• 3. Üye ülkeler 1 yılda kendi kotasının % 100’ü kadar, buna mukabil toplamda en fazla % 300’ü kadar kredi alabilir. Bir başka ifadeyle daha önce vermiş olduğu parayı (ki % 75’i kendi ulusal para birimiyleydi) karşılığında faiz ödeyerek (genellikle Amerikan Doları cinsinden) geri alır.
• 4. Acil durumlarda alınacak kredilerin 3-5 yıl gibi kısa sürelerde geri ödenmesi gerekir.
• 5. SDR tahsilatları konusunda yapılan tadilatlar (değişiklik ve düzeltmelerle ilgili düzenlemeler) toplam oyun % 16,75’ine sahip olan Amerika Birleşik Devletleri tarafından onaylanmadığı takdirde yürürlüğe giremez.

Kredi alabilmek için IMF Yönetim Kurulu’na “Niyet Mektubu” verilir ve yapılan antlaşma ile IMF’nin koyacağı kurallara uyulacağı taahhüt edilir. Dolayısıyla;

• 1. Ülkelere açılacak kredi miktarları oy hakkı fazla olan hakim güçler tarafından belirlenmektedir.
• 2. Faiz oranlarının tespiti de yine aynı hakim güçlerin yetkisindedir.
• 3. Uygulanacak sınai ve iktisadi program IMF’nin koyduğu kurallara göre yine IMF tarafından denetlenir ve programa uyuluyorsa kredi parça parça verilir. Yani, geçen sürede şartlarınız değişmiş ise ek tavizler vermek zorunda kalabilirsiniz. Ayrıca, paranın bir defada alınamaması milli menfaatlere uygun farklı bir şekilde kullanılmasını da önler. Kısacası ekonominiz ve sanayiniz IMF’nin kontrolü altına girmiştir.

Bir başka dikkat çekici husus az gelişmiş Asya ve Afrika ülkelerine yönelik “doğal kaynakların yönetimi konusunda büyüme odaklı reformlar alanında işbirliği” kavramıdır. Bu kavramı herkesin kolaylıkla anlayabileceği şekilde yeniden ifade edecek olursak; “büyüme odaklı reformlar yapmak istiyorsanız sahip olduğunuz doğal kaynaklarınızın yönetimi yani paylaşımı konusunda global güçlerle işbirliği yapmak zorundasınız” demektir.

Sonuç itibarıyla; IMF’nin hedef ve amaçları çarpıcı bir biçimde gözler önüne çıkmaktadır. Dolayısıyla, gelişmekte olan ülkelerin IMF odaklı büyümeden ziyade kendi dinamik iç kaynakları ile büyümesi onlar açısından hayati öneme haizdir.

Önceki gün, ufak bir kaza geçirdim ve maalesef omuz kemiğim kırıldı. Sıkıcı bir hastane faslından sonra, Allahtan ameliyata gerek görmediler ve sıkı bantlar içine beni (21) günlük bir mecburi tatile mahkum ettiler.  Söz aramızda 40 yıllık iş hayatımda 21 günlük kesintisiz tatil hiç yapmadım.  Hoş, şimdi de yapacak değilim ya..Allah daha kötü şeyler vermesin. İyiyim çok şükür ve bilgisayarım açık, tek kolla talim ediyorum.

Evet bir yandan Allaha şükrediyorum, bu kadarla kaldığı içi ve bir yandan da notlarımı karıştırıyorum. Sevgili Behçet TAR üstadın ikinci, üçüncü yeni yıl mesajlarını gördüm. Ve biraz ondan bahsetmeye karar verdim.

Tanısanız,  O’nu mutlaka seversiniz…

Akbank Müfettişi Behçet TAR, diyebilirim ki; iz bırakanlardandır. Hemen herkes onu tanırdı. Tabii, emekli olduktan yıllar sonra gittiği bir Akbank Şubesinde; gişedeki kızımızın; “HAYIR EFENDİM TANIMIYORUM..” Dediği güne kadar, o da bu mutluluk ve gururu hep taşımıştır..

Onu, bir uzaktan tanıyanlar vardır, bir de yakından tanıyanlar onunla çalışanlar, uzun- kısa, arkadaşlık yapmış olanlar… Ben bu ikinci grupta yer alıyorum. Uzun süre beraberliğimiz oldu. Aslına, kibar ve centilmendir, pırlanta gibi bir kalbi vardır. Nazik ve kültürlüdür, nerede, ne zaman ne yapacağını, ne konuşacağını bilir, ama belki biraz fazla hassastır ve karşısındakinden de bu nezaketi bekler..

Onunla ilk tanışmamız 1971 İzmit teftişine olmuştu. Ben, çok yeni bir Müfettiş Mv. O ise Yetkili Muavindi ve sanıyorum, Derince Şubesini teftiş ediyordu, biz ise Sevgili Erol ARIĞ üstatla birlikte merkezdeydik. Sayın Erol ARIĞ da çok dolu, kültürlü, bilgili bir Müfettişti. Aynı zamanda  çelebi bir insandı.. Ondan da ayrıca bahsederiz….

Gelelim yine Behçet TAR Üstadımıza; onu uzaktan tanıyanlar, onun biraz da belki fazla yapmacık halleri olduğunu, gereksiz alınganlıkları olduğunu filan düşünebilirler.  Aslında bu onun doğal halidir ama gelinde anlatın.

Evet ilk 1971 de İzmit’te beraberdik. Aynı otelde kaldık. Kardeş gibiydik, çok da iyi anlaşıyorduk. İkimizin de ince bir espri anlayışımız vardı. Şakalaşırdık. Seviyeli şakalarımız hep olmuştur. 

Ben evliydim ama eşim Amasya’da kalıyordu. İzmit’te  biz Behçet üstadla bekar  kalıyorduk. Arada bir hafta sonları İstanbul’a giderdi.. Ve sanıyorum, İstanbul’da bir sevgilisi, belki kız arkadaşı vardı. Ara sıra gider gelirdi.  Benim için İstanbul İzmit farkı yoktu. Zira henüz İstanbul’da evim yoktu.

Bir gün, İ.İ.T.İlimler Akademisinden bir mektup geldi. AKADEMİYİ, derece ile İKİNCİLİKLE BİTİRMİŞTİM. Ve İstanbul Hilton’da bir tören yapılacaktı. Bu törene eşimle birlikte davetliydim.  Eşim önce İzmit’e  geldi. Bir iki gün İzmit’te kaldık, sonra da İstanbul’ geçmiştik.  İşte o, 1-2 günlük İzmit konaklamamızda Sevgili Behçet Üstadın, çok yardımlarını gördüm.  

İş olarak bana toleranslı davrandı ve eşimle beraber olabilme imkanı buldum.

Teftişin son dönemleri olduğu için hemen her akşam bir iş yemeği vardı. Ben bu  yemeklere katılmamayı ve eşimle birlikte olmayı düşündüğümü söylediğimde kesin tavır aldı ve; NE DEMEK O DA BİZİM KARDEŞİMİZ VE YEMEKLERDE BİRLİKTE OLACAĞIZ diyerek bu arada Erol üstatla da konuşarak, yemeklere eşimle birlikte katılmamı temin etti ve bize arkadaşlık yaptı.  İşte bu nezih yemekleri ben ve eşim de hiç unutmayız. Tabii o yemeklerde bizimle birlikte olan Sevgili Behçet TAR’ı da unutmayız.. 

Geçenlerde Sevgili kardeşimiz Seçkin KÖSE, – o da eski bir Akbank Müfettişidir ve daha sonra bazı büyük bankalarda önemli pozisyonlarda görev almıştır, daha sonra ondan da ayrıca bahsedeceği- bizleri, meşhur RUMELİ KÖFTECİSİNE davet etti.

Bu yemekte, İsmail  Necdet SOMAYSOY, Bahçekapı Eski Müdürü, şimdilerde başarılı sigortacı Fevzi YILDIZ, Avukat ……….  …………..  ve Sevgili Behçet TAR vardı.

Ve Behçet TAR üstadımız yemeğe geç kaldı.. Bunun üzerine ona sürpriz olsun diye herkes BİR BEHÇET TAR HİKAYESİ ANLATMAYA karar verdik.

İlk hikaye-anı Seçkin KÖSE’den geldi; Seçkin, Üstadı teftiş ediyordu ve bir olay vardı. Seçkin, sevgili üstada bir sorgulama mektubu yazmıştı, mektubun resmi adı da İSTİZAH MEKTUBU, idi. Mektubu alan Behçet Üstat, üzerinde resmen İSTİZAH MEKTUBU yazan metni aldı, baktı, kızardı, bozardı, mektubu kaptığı gibi Seçkine koştu. Elinde mektup ve sordu:

• – Seçkin Bey bu nedir? Dedi..
• – Üstadım, şey, şeyyy yani İstizah mektubu…
• – Görüyorum, üstünde de öyle yazıyor. Ama bu ne demek.?
• – Yani, üstadım,şey istizah mektubumuz bu ve cevap, cevap yani…
• – Bak Seçkin Bey, ben bunu biliyorum, biliyorum da bu ne demek kardeşim? Bu benim Meslek hayatımın da sonu demek. İstediğiniz bu ise BUYURUN İSTİFA EDİYORUM..
• – Estağfurullah Üstadım, şey yani şey üstat siz buna bi cevap yazın, sonra sonra hallederiz..
• – OLMAZ kardeşim. Ben hayatımda istizah mektubu almadım. Bu ne demek bu?
• – Üstadım .. Şey yani ben de almadım.. daha doğrusu yazmadım da. Ama, ama, neyse üstat siz verin onu bana ve konudaki görüşünü lütfen yazın. Yazın ben hallederim.

Ortalık biraz sakinlemişti. Behçet Beyin yüzündeki kırmızı-mor rengin yerini hafif tertip bir gülümseme almıştı. Duygulandı. Biraz daha dursa gözlerinden yaş süzülecekti. Gülümsedi ve ayrıldı.

Seçkinin anlattığına göre, esasen olay aydınlatılmış ve Behçet Beyin sorumluluğu olmadığı da anlaşılmıştı.

Olayı yeniden anımsadı, yeniden kızardı. Ve hemen gülümsedi.

Daha bir şey söylemesine zaman kalmadan ben başladım, yeni bir Behçet TAR hikayesine…

TOZ ŞEKERLE KÜP ŞEKERİN ARKADAŞLIĞI

Beyoğlu Şubesi teftişinde Sevgili Behçet TAR Üstadla beraberdik. Önce görev taksiminde bana kambiyo teftişi görevi verilmişti. Behçet Üstat buna şidetle itiraz etmişti. Kambiyo’yu o teftiş etmek istiyordu. Ertekin Yüceege bunu kabul etmedi ve bana;

• – BAK DOĞAN, ŞİMDİ KAMBİYO SERVİSİNE GİRECEKSİN VE ELİNİ PANTOLON CEBİNE SOKACAKSIN VE SERVİSTE ŞÖYLE İYİ BİR TUR ATACAKSIN. Anladın mı? Aynen dediğim gibi. Sonra Sor O AYKUT’a!… Sor, sor, sor ve not al hadi bakalım..
• – Tamam Üstadım. Derhal dedim ve odadan ayrıldım.

Ben odadan çıktığımda Behçet Üstat hala itiraz ediyordu.. Ama nafile… Ertekin Üstat kararını vermişti.  KAMBİYO benim oldu ve güzel bir rapor da hazırlanmıştı. O zamanlar BEYOĞLU Akbank’ın en büyük ve Kambiyo’da da eb yetkili Şubesi idi.. Bu benim için de bir kariyer geliştirme basamağı olmuştu…

İşte bu teftişte bir ARA GÖREV olarak, Behçet TAR Üstada yardım etmem istenilmişti. O zamanlar çok moda olan, ya da önemli rutin işlerden olan; “SENET MUTABAKATI” yapıyorduk.. Sevgili üstad SENETLERİ okuyor; ben ise DEFTERDEKİ KAYITLARI işaretliyordum.  

Basit, rutin ama sıkıcı bir işti… Behçet Üstat, senetleri şaşılacak bir hızla okuyordu..  Ben de aynı hıza ayak uyduruyordum.. Derken, Üstat bir hinlik yapmış olacak ki; bilerek bir seneti yanlış okudu ve hızla geçti.. Ben de rahatlıkla onaylamıştım.

Durdu, müstehzi bir ifade ile, baktı,

• – Efendim? Efendim? Diyerek, tekrar soran gözlerle aynı meblağı bir daha okudu. İşte o zaman fark ettim ki ben yanlış onaylıyordum..
• – Özür dilerim Efendim dedim. Biraz kızarmış biraz da bozulmuştum..
• – Dur bakalım dedi. Biraz ara verelim.
• – İyi olur üstadım dedim.

Mola verdik. Çaylar geldi. Bir yandan çayımızı yudumlarken, ;Üstat söze başladı.

• – Bak dedi sana bir hikaye anlatayım.
• – Anlatın efendim. Dedim. Ve başladı anlatmaya
• – Bir gün TOZ ŞEKERLE KESME ŞEKER ARKADAŞ OLMUŞLAR…
• – Evet efendim… Dedim. O devam etti..
• – Bir ara kesme şeker, toz şekere dönmüş ve şöyle bir baktıktan sonra; YAA demiş, sen de bu ara amma dağıttın!…

Bunu söylerken bana şöyle bıyık atlından gülümseyerek, müstehzi bir bakış atıyordu..

• – Haklısın Üstadım. Biraz dağıttık galiba.. Dedim ve devam ettik..

Bana yine müstehzi bir gülüş attı.. Ve devam ettik…

Son derece dikkatle devam ediyordum, hem benim önümdeki rakamı işaretliyor, hem de çaktırmadan onun elinden kayan senet metnine bakıyordum. Bir nevi onu da kontrol ediyordum. Bu artık benim içi bir onur meselesi olmuştu.. Beş on dakika geçmişti ki, Üstadın bir senedi yanlış okumuş olabileceğini fark ettim.  

Hemen göz attım.. Evet yanlış okumuştu.. Durdum…O’na baktım… Gayet ciddi bir tonla;

• – Üstadım? Dedim.. Şöyle bir baktı hemen fark etti.. PARDON, PARDON… Dedi…
• – Önemli değil efendim!..Dedim.. Ve devam ettim; bir şey söyleyebilir miyim Üstad.
• – Buyurun bakalım. Dedi Acı bir gülümseme ile… Anlat anlat..
• – Hani şu TOZ ŞEKERLE KESME ŞEKER vardı ya, Kesme şeker ona AMMA DAĞITTIN demişti ya…
• – Eeee, ee?
• – Toz şeker de bir süre sonra KESME ŞEKERE dönmüş ve ona; “SEN DE AMMA DÖRT KÖŞE OLDUN HAA!” demiş…
• – Haklısın!.. dedi… Defteri hırsla kapattı ve kalktı.. Şaşırmıştım..
• – Üstad! Dedim . Hiç bakmadı..

Odadan çıkıyordu..  Arkasından koştum..  Durmadı, dönüp bakmadı,    hızla şubeyi terk etti. Ben arkasında o önde adeta koşar adımlarla İstiklal caddesini geçtik. 400 metre ötedeki Taksim Meydanına ulaşmıştık. Oradaki büfelerden birine girdi, hızla bir sandalye çekti.. Garsona seslendi..

• – BİR TANE BİRA LÜTFEN… Hemen karşısına oturdum. Garson bir daha seslendi.
• – Arkadaşa da bakar mısınız?

O esnada gözlerinin kızardığını ve birkaç damla yaşın süzüldüğü gördüm. Kalktım ve kucakladım. Hıçkıra hıçkıra ağladı. Bir müddet öyle kaldık.

• – Özür diledim. Kalktı bir daha sarıldı..
• – Önemli değil.. dedi

Orada, iki saate yakın oturduk, havadan sudan konuştuk… Tatlı bir sohbetti.. Rahatlamıştı. Ben de çok mutlu olmuştum.. Şubeye kolkola döndük.

O gün bu gün, Sevgili Behçet TAR Üstadımızla seviyeli bir dostluğumuz vardır.  Sık görüşmesek de birbirimize sevgi ve saygımız içtendir.

Bu hikayeyi anlatınca gülümsedi. Ve kendi yazdığı yeni kitaptan bahsetti.  Anılarını yazmıştı.. Bazılarını bize de anlattı..

İsimler, zaman ve mekan birebir doğruydu..

Ben; “Aslında ZOR Değil” de aynı şeyi yapmamıştım… Mesela Uzaylı BÜROKRAT Bölümlerinde Dünyamızda birebir yaşanan olumsuzluklar UZAYDA bir yerlerde geçmişçesine değişik isim ve mekan adları ile aktarılmıştı.  Ama ne söylediğimiz anlaşılıyordu…

Ona bunu anlattık..

O, yaptıklarını savundu; Ben, dedi özellikle isimleri, yazdım. Herkes görsün ve benden sorsunlar.  Onlar böyle davrandılar.. Ben de yazdım.

Üstadın yazdıkları; sadece ona dönük saygısızlıklar, vefasızlıklar, egoist davranışlardı.. Görgü ve Kültür farklılıkları, belki terbiye noksanlıkları idi.  Bunlar sadece ayıplanır, ama suç olarak telakki edilmezdi.  Oysa bizim yazdıklarımız, AYIP ve GÜNAH’ın ötesinde, resmen SUÇ olan ve cezalandırılması gereken şeylerdi.

Ama problem bunların yasalar önünde ispatlanabilmesi, YASAL GÜCÜN KULLANILABİMESİ olayı idi. Bunu yapabilmek ise öyle çok kolay değildi.  Devlet GÜCÜ, İktidar ERKİ gerektiriyordu.

Ve bazen, hatta genellikle, O ERK’in sahipleri bunu yapıyorsa söylenecek söz, yapacak şey kalmıyordu.

İşte biz bunun için, OLAYLARI Aldık ve ANASTRAL Gezegenine taşıdık.  Bu pislikler, bu çirkin olaylar bizim GÜZEL DÜNYAMIZDA olamazdı.  Onlar ancak ANASTRAL gibi KÖTÜ ( ! ) gezegenlerde olabilirdi.  O nedenle biz u yolu seçtik..

Hayırlısı olsun

Serbest kıyafet sadece öğrenciler için değil,

Öğretmenler ve tüm sivil memurlar içinde olmalıdır.

Bu serbestlik tüm kamuda

Hizmet alan veren ayrımı yapmaksızın başörtüsünü de kapsamalıdır.

Özgürlükler tek taraflı olursa toplumun vicdanını incitir

Yeni yönetmelik bazı okullarda yürürlüğe girdi bile.

Bu yönetmelik değişikliğine toptan iyi yâda hepten kötü demek doğru olmaz.

Mutlaka aksayan ve eksik olan yönleri olacaktır.

Ben özgürlüklerden yana bir insanım.

Özgürlükleri de sınırsız görmemek gerekir.

Elbette ki eleştiren ve karşı çıkanlar da olacak.

Onlara da saygı duymak gerekir.

Elbette ki öğrenciler arasında giyim kuşamda fark ve olacaktır.

Bu gayet normaldir.

Bu farkı ortadan kaldırmak eşyanın tabiatına aykırıdır.

Diyelim ki üniforma ile giyim kuşamdaki farkı kaldırdınız

Her teneffüs kantine giden öğrenci ile cebinde harçlığı olmayan öğrenci arasındaki farkı nasıl kaldıracaksınız.

Yâda bunu hiç düşündünüz mü?

Bu fark öğrencilerin giydikleri ayakkabıda

Kullandıkları telefon markalarında ortaya çıkmıyor mu?

Olaya nasıl bakarsanız öyle görürsünüz.

Bir arkadaşım yaşadığı şu gerçeği anlatmıştı

Ben ortaokul ve lisede okurken

Arabaya verecek param olmadığı için köyden ilçeye yaya gelirdim

Cebimde kantine gidecek param yoktu

Onun için varlıklı öğrencilerle hiç arkadaşlık yapmadım.

Günümüzde artık böyle öğrenci kalmadı mı dersiniz.?

Dershanelere giden öğrenciler arasında giyim kuşamda sıkıntı yaşanıyor mu?

Büyükler bu ve benzeri işleri kaşımasalar öğrenciler kendi aralarında çoktan aştılar bu meseleleri.

Bu genelge peşinden başörtüsü serbestliğini getirir diye endişe ediliyorsa

Kürtlere. Alevilere, terör suçu işleyenler azınlıklara her türlü hak tanınırken

Olması gerekende budur

Başörtülüler hala bu ülkenin kunta kinteleri mi?

SADECE İmam hatip lisesi öğrencilerine

ve seçmeli Kur’an DERSİ OKUYAN ÖĞRENCİLERE Mİ BAŞÖRTÜSÜ ALLAH(cc)ın EMRİ

Muhalefet yönetmeliğe karşı çıkmaktansa

Başörtüsünü de içerisine alacak şekilde genişletilmesine uğraşsa

Bu kesimi AK PARTİ ye mecbur olmaktan kurtarır.

Pastadan büyük dilim alır.

Artık insanlar korku ve vehimlerini bir kenara bırakmalıdırlar.

Atatürk kadınlara Seçme seçilme hakkı tanıdı.

Biz hala başörtüsünün hak olup olmadığını konuşuyoruz.

AK PARTİ de bu kesimi çantada keklik  görürse

Bir gün fena halde yanıldığını anlar.

Özgür yarınlarda buluşmak temennisiyle…

Ahmet Hakan’ın yazılarını devamlı okuyan birisi olarak Hürriyet Gazetesinde 29 Kasım 2012 Perşembe günlü yazısında “Yeni Ombudsmanı takdim ediyorum” başlıklı yazısını okudum ve Ahmet Hakan’ın hiç araştırma yapmadan incelemeden kendisini savcı, hâkim yerine koyarak karar verip bu yazıyı yazdığını gördüm.

Ahmet Hakan köşesindeki yazılarında karşı olduklarını acımasızca eleştiren, kendi aklına, düşüncelerine uygun bulduğu kişileri de göklere çıkaran bir yazar olduğunu biliyordum. Ancak bu yazısında gördüm ki birilerine yaranmak için bilmediği bir konuda kesin konuşuyor ve yazıyor.

Ahmet Hakan yazısında ” Hrant Dink Türklüğe hakaret suçunu işlememişti” “yazdığı metinde hakaret yoktu” diyebiliyor. Kardeşim sen hâkimlerin, savcıların, Yargıtay’da ki Ceza Dairesi hâkimlerinin hatta Yargıtay Ceza Daireleri Genel Kurulu Hâkimlerinin kararlarını kabul etmeyecek kadar kendini insanüstü bir varlık olarak mı görüyorsun?

Hırant Dink yazısında ne söylemişti.

“Türkten boşalacak o zehirli kanın yerini dolduracak temiz kan Ermeninin Ermenistan ile kuracağı asil kanda mevcuttur. Bu cümleyi kuran Hrant Dink daha nasıl hakaret edebilir.

Türk’ün kanı niye zehirli Ermeninin kanı niye temiz? Ermeninin Ermenistanla kuracağı asil kanda mevcuttur derken ne demek istemiştir?

Hrant Dink’in yargılandığı Şişli 2. Asliye Ceza Mahkemesinde bende müdahil olarak duruşmaya katıldım.

Mahkemenin vermiş olduğu kararı Hrant’ın Avukatları temyiz ettiği gibi bende Hrant aleyhine temyiz talebinde bulundum.

Yargıtay Ceza Dairesi Yerel Mahkemenin verdiği kararı onadı. Ancak Yargıtay savcısının acele itiraz olarak beraat etmesi talebi ile dosyayı Yargıtay Ceza Daireleri Genel Kuruluna taşıdı.

Yargıtay Ceza Daireleri Genel Kurulu Ceza Dairesinin ONAMA kararını uygun bularak kararın ONANMASINA karar verdi. Karar bu aşamalardan geçerek kesinleşmiş oldu.

Bu hâkimlerin ve savcıların verdiği karar yanlış ama hukukçu olmayan Ahmet Hakanın düşünceleri doğru. Ahmet Hakan Yargıtay Ceza Dairesinde kaç hâkim olduğunu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunda kaç hakim olduğunu biliyor mu?  

Ahmet Hakan diyor ki ” bin türlü yargısal sürecin sonunda konu Yargıtay Ceza Kuruluna geldi, kurulda Hrant’ın Türklüğe hakaret ettiği görüşünü ağırlıklı olarak savunan isim Nihat Ömeroğlu idi. Kuruldan karar Ömeroğlu’nun istediği yönde Çıktı”

Ahmet Hakan şunu iyi bilsin ki Nihat Ömeroğlu o tarihte Ceza Dairesi üyesidir. Ceza Dairesinde beş Hâkimden biridir. Kaldı ki dosya Yargıtay Genel Kuruluna gitmiş ve oradaki 23 hâkimin oyu ile karar ONANMIŞTIR. Yargıtay Ceza Daireleri Hrant’ın dosyası Yargıtay Ceza Dairelerine gittiği tarihte 11 Ceza Dairesi vardı. Her daireden bir başkan ve bir üye genel kurula katılır. Böylece 22 Hâkim ve birde başkan olmak üzere 23 kişiden oluşur.

Şimdi Ceza Daireleri 15’e çıkmış ve üye sayısı da 33 olmuştur.

Ahmet Hakan’ın bir büyük yanlışı da Nihat Ömeroğlu ağırlıklı olarak savundu diyor. Nihat Ömeroğlu savunma makamında değil karar makamındadır. Ve bir oyu vardır.

Ahmet Hakan’a tavsiyemiz kendisini hukukun üzerinde görmesin ve bilmediği konularda ahkâm kesmesin Nihat Ömeroğlu’nu eleştireyim derken bu kararı ONAYAN bütün hâkimlere de hakaret ettiğinin farkında mıdır acaba?

Not: Değerli kardeşim Necdet Bayraktaroğlu Askeri Hâkim Albay olarak görev yaptığı Silahlı Kuvvetlerden emekli olduktan sonra kendisini Türk Tarihine adamış ve çok önemli bir eser meydana getirmiştir.

TARİHİMİZDEKİ MUHTEŞEM MEKTUPLAR okumanızı tavsiye ederim.