Türkiye’nin son yaşanan süreçte, yaşadığı sıkıntıların kaynağı; Türk Milleti kavramı ile barışamamış bütün siyasi hareketlerin birleşerek Türk milleti ve egemenliğini ortadan kaldırma operasyonlarıdır. Türk Devleti  ve milleti ile hesabı olan bütün devlet ve organizasyonlar, ortak bir plan doğrultusunda devletimizin bütün kutsallarına ortak cephe ile savaş açmış durumdalar. Etnik krize tutulan bilumum insanlar, devleti yönetme noktasına getirildiler. Millet kavramı özellikle tartıştırılarak, kafalar bulandırılmaya çalışılıyor. Bu olay sıradan insanların aklından geçenleri söylemesinden ibaret değil. Planlı bir proje ile karşı karşıyayız.

Müslümanlar kendi topraklarından tasfiye ediliyor! Türk Devleti pkk ile masaya oturtularak mücadeleden, müzakereye mecbur edilmek isteniyor. Türk devletinin tapusu olan anayasa değiştirilmeye çalışılıyor. Anayasanın, özellikle başlangıç kısmındaki maddeler anayasamızın ruhudur ve bu ruh çıkarılmaya çalışılıyor. Ruhumuzun ve tapumuzun  tarifini değiştirmek istiyorlar.

Terör örgütünün başı Abdullah Öcalan’ın işaretiyle, “Sözde, Kürt sorunu başta olmak üzere Türkiye’nin yaşadığı sorunların çözülmesi için 1921 Anayasası’nın günümüze uyarlanması gerekir” söylemi kullanılıyor. Bunu da “Mustafa Kemal, Birinci Meclis döneminde Türk demedi, Türkiye halkı dedi, Türk Milleti demedi, millet dedi” gibi kabullere dayandırıyorlar.

“1-2 Kasım 1922’de Birinci Meclis’in çıkardığı Saltanatın Kaldırılmasına Dair Kanun’da, Osmanlı İmparatorluğu’nun kurucusu ve sahibi olan Türk milletinin egemenliği padişahtan aldığı, Osmanlı İmparatorluğu’nun yerine yeni ve milli bir Türk devleti kurulduğu izah edilmekte, Türkiye’nin ortaklık devleti olarak kurulmadığı, egemenliğin asla bölüşülmediği, Türkiye’nin milli bir Türk devleti olduğu ifade edilmektedir. Birinci Meclis kararıyla sabittir ki bu esas devletimizin temel ilkesidir; hiçbir suretle değiştirilemez” diyordu.

Peki Türk Milleti’nin egemenlik hakkı kâğıt üzerinde değiştirilmek istenirse ne olur?

Türk Milleti’ne direniş hakkı doğar.

Tüm bunların arkasında ise batıda kotarılmış Küreselleşme projesi var.  20. yüzyılın ilk yarısı, sanayi devrimini tamamlamış, pazar kaygısı içinde olan emperyalist devletlerin ekonomik nedenlere dayanan savaşlarıyla geçti.  Bu devletler, savaşların can kaybına yol açtığını ve maliyetli uygulamalar olduğunu gördüklerinden II. Dünya Savaşı’nı takip eden yıllarda küreselleşmeyi ortaya attılar.  Böylece azgelişmiş ülkeler, büyük devletlerin açık pazarı haline geldi. Bu şekilde geçtiğimiz yüzyılda sıcak savaşlarla elde edilen neticeler, küreselleşmeyle çok daha kolay elde edilmeye başlandı. Küreselleşmenin maksadı, azgelişmiş ve gelişme sürecindeki dünya ülkelerinin her türlü kaynağının küresel güçler tarafından sömürülmesi ve bu ülkelerin her alanda teslim alınmasıdır

2004 yılında AB ile ortaklık anlaşması için aday ülke statüsü almak için masaya  oturduğumuzda ise önümüze AB Müzakere Çerçeve Belgesini koydular. Bu belgeye göre sözde Kürt meselesinden, Ermenilerden özür dilemeye, Ruhban okulunun açılmasından, ana dilde eğitimden, Fırat ve Dicle’nin sularının kullanılmasına kadar bir çok meselede, AB istekleri doğrultusunda eğer bir çözümü(!) kabul edersek ortaklık görüşmelerine başlayabiliriz dediler. Tabi ki bizde bunu kabul ettik. Şimdi batı medeniyeti bizden aldığı parça parça tavizleri anayasal güvence altına almak istiyor. Tabi ki anayasa uzlaşma komisyonunun yapamadığı anayasa değişikliği, cumhurbaşkanlığı seçiminden sonra ilk ve en önemli gündemimiz olacaktır.İşin açıklaması budur.

Tüm bunlar yapılırken insanlarımızın algılarıyla da oynanmıştır. Tam bağımsız Türkiye ülküsüne bağlı nesiller ülkede yönetici pozisyonuna artık gelememektedirler. Sömürge kafalı insanlar devleti yönetir pozisyona gelmişlerdir. Bu sömürge zihniyetli insanlar için milli değerlerin ve ülke menfaatlerinin pek bir önemi kalmıyor

Türkiye için örnek gösterilmek istenen ABD, Almanya gibi devletlerde federalizm, bütünden parçaya gitmenin değil, parçadan bütüne gitmenin sonucudur. Yani bu ülkelerde ayrı ve bağımsız devletler birleşerek federatif devlet haline gelmişlerdir. Buna karşılık Türkiye’nin federatif yapıya geçmesi, bütünden parçaya doğru bir gidiş olur. Türk milletinin tarihi haklarını yok etmeye hiçbir şahıs, grup, parti ve yönetimin hak ve yetkisi yoktur. Bu yolda bir teşebbüs dahi büyük bir vebal ve taşınamayacak ağır bir sorumluluk demektir.

Peki, her seçimle gelen iktidar,  devletin geleceğini  kendi çıkarları doğrultusunda değiştirebilir mi?  Seçim kazanmak, devletin egemenliğini  pkk ve Barzani gibi emperyalizmin kuklaları ile konuşma  hakkını iktidarlara verir mi? Devletin geleceğini ipotek altına sokmak siyasal ideolojilere dayanarak yapılabilir mi? Her seçim döneminde Türk Milletinin geleceğine dair kararlar ‘milli iradeye bağlıyız’ sözlerinin altında maalesef tartışılmadan, millete anlatılmadan seçim sonucundaki oy oranları ile veriliyor.  Masa başında verilen bu kadar tavizi insan başka türlü  açıklayamıyor.

Bu krizden çıkmak, milli devlete sahip çıkmaktan geçiyor. Milli devletleri yıkmayı amaç edinmiş küreselleşmeye ve bu zihniyetteki insanlara, medyaya, sivil toplum kuruluşlarına karşı birleşmeye ve mücadele etmekten geçiyor. Yeniden gençlerimizi tam bağımsızlık ülküsü ile yetiştirmemiz gerekiyor. Egemenliğini tartışmayan ve Türk milletinin egemenlik hakkını her şeyin üstünde gören bir anlayışı ülkemizin her noktasına hakim kılmamız gerekiyor. Yeniden devlet kavramını zihinlerde inşa etmemiz gerekiyor. Yeniden ve kuvvetle Türk milliyetçiliğine sarılmamız gerekiyor. Ulus devletler eğer küreselleşmenin hedefi ise bizim duracağımız yer bellidir.

Yargıtay’ın 125. Kuruluş yıldönümünde, 1993 yılında, Yargıtay onursal üyesi Kahraman Koç, “Yargıtay’dan Anılar” dergisinde yazısına başlarken şöyle sesleniyor; “Zalimin korkusu ve mazlumun ümit ve tesellisi büyük Hâkimler!”KONU BİR TAHLİYE DAVASI.

Kahraman Koç mahkeme kararını acı veren bir karar olarak değerlendiriyor ve kararı şöyle açıklıyor.

Bir tahliye işi, mahkemesi İstanbul Sulh Hukuk, davacısı genç bir hanım. Ticaret Yüksek Okulu’nu bitirmiş bizzat çalışmak için kendisine ait lokantanın tahliyesini istemiş. Davalı “İhtiyacı yok, tecrübesiz olduğu için lokanta işletemez” diyor. Tanıklar dinlenmiş, deliller toplanmış ve mahkeme “davacı, lokanta işletecek tecrübeye sahip değildir.” Diye hâkim davayı reddetmiş. Dosya dairemize gelmiş. Yapılan incelemede “davacının mecura ihtiyacı olduğu, başka dükkânı bulunmadığı, işletmek için sermayesi de olduğu sabittir. Lokantayı çalıştırabilecek ehliyeti olup olmadığı hususuna gelince, usulü dairesinde seçilecek üç kişilik bilirkişi marifetiyle davacının bu işe ehil olup olmadığının tespiti ve şayet ehil denirse mecurun tahliyesine karar verilmesi lazımdır.”şeklinde bozulmuş, mahalli mahkeme, bozmaya uymuş, taraflar anlaşamadıkları için hâkim re’sen üç bilirkişi seçmiş, bilirkişiler hâkim ve taraf vekillerinin huzurunda “davacıyı soru yağmuruna tuttuk, zaten davacı okulunu birincilikle bitirdiği gibi sorulan sorulara inandırıcı ve akla uygun cevaplar vermiştir. Lokantayı çalıştıracak parası da vardır ve mükemmelen işleteceğine inandık.”diye rapor vermişler. Duruşmada rapor okunmuş, davalı vekili bile “hiçbir diyeceği olmadığını söylemiş”, mahkemenin kararı şöyledir;

Davacının okulunu birinci olarak bitirdiği iki taraf şahitlerinin ifadelerine göre, mecura ihtiyacı olduğu sabit ise de, fotoğrafından da anlaşılacağı gibi davacı çok güzel bir hanımdır. Lokanta işletirken müşterilerin her an sarkıntılıklarına maruz kalabilir ve bu suretle namusu lekelenir. Aslında güzel ve namuslu hanımların yeri evleridir. Davacının namusunu korumak bakımından davanın reddine karar verildi, biçiminde idi. Kararı bozmakla beraber Usul Kanunu’nun 429. Maddesi gereğince davanın diğer mahkemeye nakline karar verip hâkime de zayıf notunu verdik. Ama benim için bu kadarı yetmemişti. İşler bittikten sonra doğruca müsteşara dosya ile gittim. Önce sicil numarasını söyleyip hâkimin nasıl olduğunu sordum. “Dürüst olmadığı söyleniyor ama delil bulamadık.”dedi. Öyleyse dinle diyerek işi anlattım. O da çok üzüldü ve bu dosya bende kalsın, yarın gönderirim dedi. Ertesi gün kapalı zarfla dosya geldi. Açtım, şöyle bir yazı vardı, dostum artık üzülme, hâkimi 39 ile yolcu ettik. Yani Hâkimlik görevine son verilmiş.

Aradan on yıllar geçti, mahkemelerde hâkimler de Yargıtay’da bir değişiklik oldu mu? Daha iyiye mi yoksa daha kötüye mi gidiyoruz? Takdir okuyucularımızın.

Takvimlerin yaprak düşmesi her zaman iyiye alamet değildir. Bazı ilerleyişler zaman şeridi de dairesel olduğu için başadır. Bazen sesler, şekiller tebeddül eder; yüzdeler kesrete inkılâb eder; boşadır.

Tıpkı İslâmiyet ve Türklük için derin bir dondurucu (deep freze) olan Osmanlı gibi. Ritüeller, törenler tastamam; ambians ve konsept harik’ul-âde; ya netâyiç? Netice en koyusundan arabesk bir şarkı; seç, beğen, al!

Ben diyeyim 17.yy, siz deyin Tanzimat (165 yıldır) sadece Türk Milletinin değil İslâm Ümmetinin kalp ve kafa damarlarının önemli bir kısmı uzun zamandır tıkalı. Ama hasta “ben iyiyim, başkaları hasta” nutukları çekmede. Evet, Rusların tespit ettiği ve İngilizlerin onay verdiği “Hasta Adam”lığımız Devr-i Atatürk hariç hâlen devam etmede.

Bir Trabzon türküsünde dendiği üzre “Bu ne şenlik, donanma / Öyle bir zamana geldik / Babana da inanma!” Bu nasıl bir zamandır, bu sahne Kur’anda anlatılan hangi zamanın öyküsüdür? Ve soru: Zaman mı kötüdür yoksa insanlar mı?

Ticarette, komşulukta ve aile yaşantısında ahlâksızlığın ahlâk olarak yaşaması bizi hangi dine has kılar? Haram-helâl ayrımının kalmadığı, sağcı-solcu-ortayolcu-dinci-milliyetçi-lâdinî herkesin toplumsal tefessühte cem olduğu ve banka reklamları gibi dejenerasyonda sınır tanınmayan bir iklimde değil miyiz?

Her şeye rağmen sosyal çekirdeği bozulmayan ve dinini öz olarak doğru anlamayı devam ettiren milletimiz bir; Siyasal İslâm, iki; Ortadoğu Sermayesi’nden sonra bir başkalaşım geçirmeye başlamıştır. Molla Kasım’lık pozları dindarlık ve mütedeyyinlik sayılmaya durmuştur. Arap eşkâli Türk düşüncesini setretmiştir.

Malûm maymuncuğun maymunla bir ilgisi yok ama çok işe yarıyor. Basit ve fakat hünerli bir âlet olarak kilitleri anahtarsız açabiliyor. Aynı öyle Müslümancık da Müslümanlıkla doğrudan ilgili olmasa bile maymuncuk kadar hünerli. Devletin makamlarında, milletin ortak malında ve ortada ne kadar kapalı kapı, anahtarsız kasa varsa hepsini açmaya bir şey bulabiliyor. Buna bazen fetva, ruhsat yada ihale deniyor.

Nakil – şekil Müslümanlığını yaşadığı ve yaşattığı sürece her kendi yaptığını meşrulaştıran, Hz.Musa’ya inen 10 Emir’in tamamına maymuncuk-müslümancık marifetiyle dalış yapabilen tufeyli zihniyet Türkiye’de de, İslâm Dünyası’nda da cirit atıyor. Peygamber kabirlerini yıkan lejyonerler Allah’ın Beytini yıkmaktan bahsediyor. ABD’nin, İngiltere’nin, İsrail’in ve – biz dâhil – bir kısım İslâm ülkelerinin paralı askerleri hem her türlü haltı işliyor hem de arpası fazla kaçmış kişilerce “fetva” adı altındaki herzelerle dinle dalga geçiyor. Henüz bu ipten, elekten kaçmış kişilerin “katli caiz, kanı ve malı helâl” fetvasını veren dinini seven biri de çıkmadı.

Maymuncuğun bir de üzüm bağlarını yiyip bitiren kın kanatlı, parlak siyah renkli böcek çeşidi var. Maksat üzüm yemekse bizim kımıl zararlılarımız kim? Ve bu toprakların bağcısı kim; Batı medeniyeti mi, Doğu uygarlığı mı?

Kimin ne anlayacağından çok kimin ne kadar yanlış anlayacağını ölçeceğimiz yazıda son son Muallim Naci gibi diyeyim: “Ben ne yazdım, sen ne fehmettin, bir garip efsanedir.”

Uzun bir zamandan beri yazmayı düşündüğüm bir konuyu, geçen gün televizyonda seyrettiğim bir kişinin anlattıkları üzerine bugün yazmaya karar verdim.

Polis Akademisi Öğretim Üyesi Prof. Dr. İbrahim CERRAH öyle laflar etti ki, bu konuyu es geçmek mümkün değil.

Bir kere, her şeyden önce, şu Ergenekon, Balyoz falan filan gibi uydurma konulara değinelim de, sonra polis meselelerine girelim.

Hanefi AVCI, göya hükümeti destekleyip, cemaati suçlamaya çalışırken, ne kadar açık verdiğinin farkında değil veya farkında da ne yapsın, mızrak çuvala sığmıyor.

Diyor ki; üç ayrı yerde bulunan silahlar aynı silah numaraları ile kayıtlı, suçlanan kişilerin evlerine yakın yerler aranıyor vs.vs. Yani, askerlerin suçlanmasının komedi olduğunu, planlı olduğunu, kumpas olduğunu söylüyor ve bunu yapanların da, cemaatin adamları olduğunu söylüyor.

Ey Hanefi AVCI, bütün bu komediler oynanırken, hükümetin başı, adamları, ele geçirdikleri olağanüstü basın gücü, arkalarındaki kamuoyu desteği ne yapıyorlardı, onlar da, bu haksızlığa karşı mı idiler, böyle kepazelik olmaz mı diyorlardı? Yoksa, bugün suçladıkları, bu oyunları oynadığını ileri sürdükleri cemaatin adamları ile el ele, kol kola, iç içe ve hatta onlardan daha fazla ordu düşmanlığı mı yapıyorlardı? Madem cemaatin adamları bu işleri tek başlarına yapmış, kendileri bütün devlet gücü ile neden engel olmamışlar?

Hatta, 2-3 seçimi, toplum, askerî vesayeti kaldırma cesareti gösterdiği gerekçesiyle AKP’ye kazandırmadı mı? Seçim alırken, cemaat veya başkaları yoktu ve hatta bizler bu oyunu ortaya koymaya çalışırken, en çok hükümet kanadından itilip kakılıyorduk.

Ey Hanefi AVCI ve bugün öyle düşünenler; bizim buralarda bir laf vardır, tam da bu yaşananlara göre; baban gerekeni yaptıktan sonra, al ananın hayrını gör.

Yani?

Yanisi şu; Türk Silahlı Kuvvetleri’nin moralini boz, gücünü kır, elini kolunu bağla, tüm personeli görev yapamaz hale getir, bu ordunun en değerli insanlarını yıllarca süründür, hayatlarını mahvet, vatan, millet duygularını tamamen törpüle ve bütün bunları iç ve dış

güçlerin desteği ile yap, iş işten geçtikten ve 17-25 Aralık Yolsuzluk Operasyonu olunca da, can derdine düş ve kumpas de.

Hadi ordan derler adama!

Şimdi gelelim, yukarıda sözünü ettiğim polis olaylarına:

17-25 Aralık Yolsuzluk Operasyonu olana kadar, kahraman olan, destan yazan polis, bir anda en ağır suçlamalar altında kaldı. On binlerce polis yerlerinden, yurtlarından oldu. Tüm polis camiası töhmet altında kaldı ve görev yapamaz, eli kolu bağlı, kim ne zaman nereye sürülecek veya görevden alınacak beklentisi içerisinde, koskoca iç güvenlik kadromuz allak bullak ve ne yapacağını bilemez  halde bekliyor.

Yukarıda adı geçen Akademi Hocası, isimler vererek, cemaat  bağlantısı olmayan çok değerli polislerin de aynı akıbete uğradıklarını söylüyor ve soruyor neden ve ben de soruyorum; neden terörle mücadele şubesi bu kadar hedef tahtasına oturuyor?

Hani bu polise, ağır silahlar bile alıp, ordunun dışında yeni bir güç oluşturmak gibi bir gizli plan bile yapılıyordu?

Peki, bugün teröristler memleketin bir kısmında ülkeyi bölmüş ve

adeta devlet kurmuşlar, orada yaşayan veya gitmek durumunda kalan ve terörle alakaları olmayan insanların hayat şartlarını kim garanti altına alacak?

Hatta, ülkenin her yerinde, hayatımızın güvencesini hangi kolluk-güvenlik kadrolarımız, hangi moralle ve görev aşkıyla garanti altına alacak?

Asker mi, polis mi? Hangisi? Hangi moralle ve görev bilinciyle ve neye güvenerek?

Ülkede terör örgütü istediğini yapar hale gelmişken ve ülkenin çevresi ateş çemberine dönmüşken, iç ve dış güvenlik güçlerimizin bu hale gelmesi tesadüf mü? Bir projenin parçası olmasın!

Ben herşeyden önce, ülkemin ve insanımın geleceğine, güvencesine bakarım, gerisine daha sonra sıra gelir.

Cemaatmiş, dış güçlermiş, yapılan yolsuzluklarmış, çalınan paralarmış. Verilmeyen hesaplarmış, uygulanan projelermiş, hepsi tamam da!

Ben sade bir vatandaşım!

Benim güvencem kim?

Seçilme şansı olan iki Cumhurbaşkanı adayı, Tayyip Erdoğan ile Ekmeleddin İhsanoğlu’nun kişisel özellikleri de, yapmak istedikleri Cumhurbaşkanlığı tarzı da farklı.

Türkiye içinde huzur ve istikrar, uluslararası ilişkilerde ise itibarımız için hangi adayın bir şans oluşturacağını anlamak için bazı mukayeseler yapalım.

*****

HANGİ ADAYA SORU SORULABİLİYOR?

Recep Tayyip Erdoğan binlerce güvenlikçi, tarafından koruyor, halkın içinde dolaşmıyor. Fakat çok organize, devlet destekli, Sovyet/Nazi partisi toplantıları kadar disiplinli ve aynı anda yirmiden fazla kanalda canlı yayımlanan miting ve kapalı salon toplantıları yapıyor. Bir ayin havasında geçen toplantılarda sadece “lider” dinleniyor. Bazen hayranları çığlıklar atarken, bazen gözyaşları içinde kalıyor.

Ama hiçbir toplantıda Erdoğan’a soru sorulmuyor, sorulamıyor. Hele eleştiri yapmak kimsenin aklına bile gelmiyor, gelemiyor.

Buna karşılık Ekmeleddin İhsanoğlu halkın içerisinde dolaşıyor. Mütevazı salon toplantıları yapıyor. Katıldığı iftar programlarında sohbet tarzı toplantılar yapıyor. Yüz yüze geldiği vatandaşlarımız aklına gelen her türlü soruyu soruyor. Ekmel Bey bütün soruları geniş bir hoşgörü ile dinliyor ve cevap veriyor. Hatta kendisine sosyal medya üzerinden yapılan esprili eleştirileri de “siyaset asık suratlı olmamalı, bu zekâ ürünü esprili eleştirileri beğeniyorum” diyebiliyor.

*****

DAHA FAZLA YETKİ

AKP yetkilileri, ilk defa halkoyuyla seçilecek olması sebebiyle, seçilecek Cumhurbaşkanının yetkilerini fiili Başkanlık yaratacak şekilde genişletme hakkına sahip olacağını ifade ediyorlar.

Bundan önce parti adayı olarak seçilen Celal Bayar, Süleyman Demirel ve Turgut Özal’ın kullanmadığı yetkileri Tayyip Bey’in kullanmaya çalışacağı kesin. Yani ‘hem cumhurbaşkanı olacağım, hem parti başkanı olacağım, hem de hükümeti yöneteceğim’ diyecek.

Ak Parti toplantılarında verdiği mesajlarla “aranızdan ayrılmayacağım, her şeyi birlikte yapacağız” tarzı cümlelerle, Cumhurbaşkanı seçilirse bir yandan partiyi de, hükümeti de yönetmek istediği mesajlarını vermekte. Mevcut Başbakanlık ve Genel Başkanlık yetkilerini devam ettirmek, yani AKP milletvekillerini, parti içi yönetim kademelerini ve bürokratları belirlemek istemekte.

“Seçilirsem tarafsız olmayacağım” dediğine göre, CHP ve MHP’ye karşı daima AKP tarafında olacak.

Ekmeleddin Bey ise “Türkiye’nin gerçekten bütün Türkiye’yi kucaklayacak, Türkiye’nin dünyadaki itibarını yükseltecek, düşmanların hedefi olmayacak bir ülke haline getirecek, yani içeride huzur, dışarıda itibar sağlayacak bir cumhurbaşkanına ihtiyacı var. Atatürk’ün çok güzel bir sözünü hatırlatmak gerekirse ‘Yurtta Sulh Cihan da Sulhu‘ sağlayacak bir cumhurbaşkanına ihtiyacı var” diye konuşmakta.

“Ankara’ya gönderilecek kişinin sigorta attıran değil, devletin tepesindeki sigorta olması gerektiğini” vurgulamakta.

*****

BAŞKANLIK SİSTEMİ Mİ, PARLAMENTER SİSTEM Mİ?

Tayyip Erdoğan ve AKP’nin Meclis’e getirip kabul ettiremediği Başkanlık modeli tam bir diktatörlük sistemi idi.

Erdoğan imkân bulursa bu modeli, bulamazsa fiili Başkanlığı zorlayacak.

Ekmeleddin İhsanoğlu ise parlamenter sistemi şu gerekçelerle savunmakta: “Başkanlık sistemi Amerika’ya has bir modeldir. Farklı federasyonlar bir araya geliyor. Siz lider bir devletsiniz. Tek bir devlet var. Allah bunu iki etmesin. 81 vilayet bu devletin mülki taksimatıdır. Parlamenter sistem Cumhuriyetle birlikte değil, Osmanlı döneminde de vardı. Atatürk Cumhuriyeti kurarken aynı modeli takip ediyor. Arkamızda hem 90 senelik Cumhuriyet tecrübemiz, hem Osmanlı var. ‘Amerikan sistemi’ diyorsunuz. Biz Amerika değiliz. Kafa başka türlü, gövde başka türlü hareket ederse Frankenstein yaratırsınız. Türkiye rejimini değiştirmek değil daha iyi işler hale getirmelidir.”

*****

HANGİ İŞLERİ TAKİP EDECEKLER?

Tayyip Bey de Ekmel Bey de Cumhurbaşkanlığı makamının “yan gelip yatma yeri olmadığı” konusunda hemfikir. Ancak Cumhurbaşkanı olarak takip edeceklerini açıkladıkları alanlar çok farklı.

Tayyip Bey, “Kusura bakmasınlar Cumhurbaşkanı yol da yapar, havaalanı da yapar. Cumhurbaşkanlığı makamı yan gelip yatma makamı değildir” diyor. Yani rant getiren her türlü projeyi yönlendirmek ve “havuz medyası” oluşumunda katkı sağlayan şirketlerle alakasını devam ettirmek hevesi içinde.

Her ne kadar bu sözleriyle kendisinden önce yol, köprü ve havaalanı yapmayan Atatürk’ten, Abdullah Gül’e kadar bütün Cumhurbaşkanlarını “yan gelip yatmakla” suçlamış oluyorsa da, Erdoğan’da kusur aranmaz.

Buna karşılık Ekmel Bey öncelikle “seçilecek cumhurbaşkanının halktan aldığı gücünü kendi siyasi gündemi için değil, bütün milletin refahı, huzuru için kullanması gerektiğini” dile getiriyor.

Huzur ve refah, hukukun üstünlüğü, hizmetkâr devlet, modernleşme, gelir dağılımında adalet gibi alanlarda takipçi olacağını aşağıdaki cümlelerle vurgulamakta.

“Türkiye’nin sıkıntılara tahammülü yok. İçerideki sıkıntılar, gerilim, endişe, zıtlaşma milleti germiştir. Milletin huzura ihtiyacı vardır. Türkiye’nin tekrar Ortadoğu’nun, Avrupa’nın, Balkanların, İslam dünyasının ve bütün dünyanın modern ülkesi haline gelmesi lazım.”

“Türkiye’nin hukukun üstünlüğünü yeniden oturtması lazım. İnsanların hukuk karşısında eşit olmasının temel bir insan hakkı olduğunu devletin, herkesin kavraması lazım. Devlet insanları korkutmak için değil onları korumak için vardır.”

“Türkiye ekonomik bakımdan eskiden 18’nci ülkeydi şimdi 19’ncu oldu. Kişi başına milli gelir 3 bin dolardan 10 bin dolara çıktı. Evet. Ama 2009’dan beri 10 bin dolar. Bu 10 bin dolar milli gelir, toplumun değişik kesimleri arasında nasıl dağıtılıyor? Gelirin dağılımında bir adalet var mıdır? Yoksa yine şişko kedilerin midelerine mi gidiyor?”

*****

KİM MİLLETİN, KİM DEVLETİN ADAYI?

Tayyip Erdoğan 12 yıldır ülkeyi yöneten bir Başbakan. Demokrasi tecrübemiz içinde devletin bütün kurumlarına ve bunun yanında medya ve sermayeye bu kadar hâkim olan bir Başbakan olmadı. Tam anlamıyla o bir muktedir. Çankaya, asker, YÖK, bürokrasi, polis, yargı her şeyin emrinde olduğu tek kişi O.

Cumhurbaşkanlığı seçimine aday olduğu zaman “etik olarak Başbakanlıktan istifa etmesi gerektiğini” söyleyenlere hiç aldırış etmedi. Devletin, belediyelerin, palazlandırdığı sermayenin, medyanın gücünü ve imkânlarını sonuna kadar kullanmakta. Bugün “devlet kim?” diye sorulsa herkes tek bir kişiyi gösterecektir.

İşte bu imkânların sahibi Erdoğan “ben devletin değil, milletin adayıyım” diyebiliyor.

Buna karşılık devletin TV kanalı TRT’de Tayyip Bey’e ayrılan sürenin onda biri kadar yer alamayan Ekmel Bey’e ise “devletin adayı(!)” diyor.

Karar sizin…

“Kırık Kalemden Damlalar”

Aziz dostum; Sana bir insan olarak tam bağımsız ve özgür olduğunu söyleseler de buna sakın inanma.                                                                                                                                                                          
Bu laflar senin ruhunu okşa da temelde yaradılışına terstir. Zira kâinatın Sahibi seni hapsettiği/sana bahşettiği dünya denen bu gezegende ana rahmine düştüğün andan kırk gün sonra mutlak özgürlüğünü kaybetmektesin.                                                                                                                     
Düşün ki deniz kenarında vücudunun her santimetre karesine yetmiş altı kilogram basınç yani yük taşıyan bir kimsenin özürlükten bahsetmesi ne derece doğrudur.                                  
Doğduğunda seni sarmalayacak ebeye, kucaklayıp, emziren anaya daha ilk andan itibaren muhtaçsın. Hiç muhtaç olanın bağımsız olması mümkün müdür.                                          
Bağımsız olmanın tek kuralı bir başkasına muhtaç olmamaktır. Senin, “SEN” olman ruhunun yaratılmış olmasıyla başladığından, bu nedenle işin başında muhtaç bir kimse olduğun ortaya çıkmaktadır.                                                                                                                                                           
Kulağa tınısı hoş gelen, insanın duygularını okşayan sloganlar görünüşte gerçekmiş gibi algılansa da sadece yanıltıcı algıda kalmaktadır. İnsanın doğuştan özgür olması da böyle bir şeydir.
Mutlak manada özgür olduğunu düşünen insan, cennetten kovulan kibirli şeytanın akıbetine uğrar ki neticede cari hesabı zararla dolar.                                                                                                  
İnsan, sosyal yapı içinde kabul edildiği oranda özgürdür. Bu özgürlük mutlak özgürlük değildir. Demagojik anlayış olan (laf ebeliği) mutlak özgürlük Batı kaynaklı düşünce tarzının nakıs yansımasıdır. Aslında kul olan insanı anlatmaktan oldukça uzaktır.           
Batı düşünce tarzında, “felsefesi”nde insan, ya topluma kurban edilmiş, yada toplum insana. Bu nedenle insanın en değerli varlığı olan “akıl” konusunda yanlış temeller atılmıştır.  Batı toplumunu şekillendirenlerden Descartes aklı gayeler üzerinde düşünmeyi dışlarken, Auguste Comte pozitivizm düşüncesiyle olgular ve kanunlar boyutunu ele almış, Spiritüalizmciler ise daha ileri giderek hayaller bileşkesi olarak aklı görmüşlerdir.          
Oysa; Yaratılmış diğer canlılardan insanın belirgin farkı, kendisine verilen zekânın yanında aklının da var olmasıdır. Zekâ kavrama, akıl ise muhakeme kabiliyetidir.
Muhakeme düzenli sebep, sonuç ilişkisi kurabilmektir. Buna istidlal yapabilme melekesi denir.   Yüce kitabımız Kur’an-ı Kerim birçok ayetinde muhakeme yapmamızı emretmekte ve bizi uyarmaktadır. Aklı kullanmayı bu kadar açık ifade eden, başka bir din dünyada yoktur.
İslâm dinindeki “İnsan” anlayışı, ferdi (Kulu) bütün yönleriyle kuşatmıştır. Kul kavramını iyi anlamak gerekir, kul olmak köle olmak değildir.                                              
Allah’a Kul olmak insanoğluna bahşedilmiş en büyük lütuftur. (Kısmet olursa bu kavramı ileride da ele alacağım.)        
Burada  insan  oğlu yalnız başına bırakılmamıştır. İslamiyet insanın mutlu olabilmesinin bütün temel şartlarını ortaya koymuştur. Bu nedenle onu ölçüler içinde görmek istemektedir. Buna ahkâmı takvim denmektedir. Batının tespitleri arasındaki  “altın oran”  ölçüsünü de bu şekilde anlamak ve anlaması lazımdır.     
Özgür insan kavramı (mutlak manada) çok iddialı ve gerçekle bağdaşmayan bir kavramdır. Her gün kırda bayırda insanın karşılaşıp da görmediğimiz veya görmezden geldiğimiz bir tek karınca kadar bile hüküm ve sorumluluk sahibi değiliz. Bir karıncanın gücü onlarca insanınkinden fazla olduğunu düşünmek insanı doğru terazide tartmak için yeterlidir.                                                                               
Bir tek karınca kadar gücü olmayan, sosyal sorumluluk kaçma eğiliminde olan günümüz insanının benliğinden uzaklaşıp, kendisini fildişi kuleye gönüllü hapsettiğinin farkına varması gerekir.

Bir rezidansın(dükkanlı apartman) kırkıncı katındaki terasta bir kuş sütü eksik misali sofrada Ramazan orucunun  iftarını açan inansın,kırk kat yerin altındaki kömür madeninde soğan,domates ile iftarını açan insanı o an aç haliyle  düşünmesi ne derecede mümkündür bileyiz.                              
Kırkıncı katta iftar açanın sekiz- on yaşındaki çocuğunun elinde oyun oynadığı akıllı cep telefonun parasıyla iki işçinin bir aylık ücretine denk geldiğini kaçımız aklımıza getirmekteyiz.                
Oysa bir karınca kendi kolonisinden her an haberdar olup, bunu hiç aksatmamaktadır. (Neml Suresi, 18)    
Yargılar çağdaştır. Biz yarını yargılayamayız. Biz bu günün insan topluluğuna habersizler kolonisi dersek ifrata kaçmış olur muyuz.?                                                           
Takdir düşünceye kalmıştır. Saygılarımla.