Terörist ve bölücü partinin genel başkanı Selahattin Demirtaş’a;

“Diyarbakır’ın özgürlüğünü görmek istiyoruz” demesini nasıl yorumlamalıyız?

Ya da, seksenli yıllarda; ABD, SSCB ve ÇİN’in mücadele alanı haline gelen ülkemizde, her gün onlarca insanımızı öldürmek üzere eğitimlerine destek vermiş terörist yetiştiren Filistin’i nasıl yorumlamalıyız.

Ya da, İngiliz birliklerine yardım ve yataklık etmek üzere, Türk ordusunu Arap yarımadasındaki çöllerde perişan etmelerini nasıl yorumlamalıyız.

En acısı da, saltanat sürdüğü otuz küsur yıl boyunca,

Osmanlı veziri sıfatıyla devletin sinir uçlarını Yahudilere sunan EMANUEL KARASSONUN, II. Abdülhamit’le ikbal paylaşımını nasıl yorumlamalıyız.

Ki, EMANUEL KARASSO, Filistin’in; Yahudilere verilebilmesi hususunda her türlü alt yapıyı hazırladıktan sonra,

Yahudilerin elde ettiği kazanımlara izin verilmesi ve tescil edilmesini bizzat Abdülhamit’ten istedikten sonra, Abdülhamit onu azletmiş ve sınır dışı etmiştir.

Kimi tarihçiler, Osmanlı “düyuni umumiyede”(Devletin genel borçları) olan borçlarını karşılamak gibi bir rüşvet teklif edildiğini,buna mukabil, sultanın; “atalarım kanla aldığı yeri kanla veririm”. Gibi tarihe kayıt düşen bir ifadeden bahsetmektedirler.

Ancak giderken de, Abdülhamit’e; “seni azledecek heyette olacağım” tehdidini esirgememiştir.

Tarihi vakıadır. Hadise aynı ile vuku bulmuştur.

Şimdi Filistin’de kan durmuyor, Yahudilerin üstünlüğü karşısında çaresiz bir Filistin çırpınış var.

Türkiye’yi idare ettiklerini zannedenler de, açıktan gazel okumaktadırlar.

Cumhurbaşkanı Sayın Abdullah Gül’de, en son beyanatında, “İsrail’in kara harekâtına girişmemesini tavsiye etmiyoruz” gibi bir şakalaşma yapmıştır.

Senin dokuz vatandaşının kanı kurumamışken böyle bir beyanat,

Hem inandırıcı değil hem de ciddiye alınmaz.

Önümüzdeki günlerde,  “İsrail AKP ilişkilerinin kısa tarihçesi belgelerle belirteceğim.

Hakikatler ışığında, gaflet siyaseti takip eden hükümetimiz ve devletimiz, aslında Filistin meselesini bilmiyor, ya da Yahudi siyasetine uygun yürütüyor.

Yaser Arafat ile başlayan yönetim krizleri devam ediyor.

Kendi içinde bütünlüğü olmayan bir Filistin mücadelede başarılı olur mu bilmiyorum.

Lakin milletin gazını almaya dönük hükümetin yaptığı çıkışlar, İsrail’i tahrik ediyor, kışkırtıyor, Filistin’de de, mücadele irtifa kaybediyor.

Bari sükût edin de; ” adam sansınlar.”

İkbal hırsına dalmış bir başbakan, bu meseleye çözüm getiremeyeceğini,

Tam otuz iki sene saltanatı için mücadele eden Sultan Abdülhamit ten daha akıllı ve zeki değildir.

Diyarbakır’a özgürlük isteyen bir Filistin başbakanı bize ne kadar dosttur onu da bilemiyorum, takdirlerinize ve vicdanlarınıza sunuyorum.

Bilinmelidir ki, sonunu düşünerek hareket edenler, kahraman olamazlar.

Bölgemizde, kan ve gözyaşının egemen olduğu günümüzde,

Mevcut yöneticilerin ideolojik sicilleri ve ikballeri ile ilgili kararı, Yahudi merkezli ve dünya hükümeti yoluyla dünya hâkimiyetini düşünen küreselciler vermektedir.

Alabilecekleri kararları efendilerinin rızasına muhalif olamaz.

O sebeple, yüreği, aklı ve vicdanı ile hareket edecek yöneticilere, bu gün ne kadarda ihtiyacımız var.

Manevra kabiliyeti kalmamış bir devletin ne yapacağı hakkında da hüküm vermek güçtür.

Zira plansız ve hazırlıksız bir harekât, akıbeti meçhul bir macera olur…

Türk milleti; Yüce peygamberimizin övgüsüne ve takdirine mazhar olmuş bir millettir.

Asli cevheri içinde bu meseleleri çözebilecek kahramanları bulunduracak kadar zengin bir potansiyeli vardır.

Yeter ki biz aklımızı, vicdanımızla, iman ettiğimiz değerlerin yaşaması için kullanabilelim.

“muhtaç olduğun kudret, asil kanında mevcuttur.”

Aydınlar Ocağı’nı dolaylı veya dolaysız hedef tahtası yapan, hala 1970’leri yaşayanların yazı ve beyanlarını hayretle ve bazen de tebessümle izliyoruz. Bilgisiz, mesnetsiz ve kalitesiz yakıştırmalara ve saldırılara çoğu zaman cevap hakkımızı bile kullanmıyoruz. Aslında kaliteli tenkidi bile arar hale geldik. Ocağımız, milli çizgide olan farklı siyasi görüşlere sahip milli ve manevi değerlere bağlı aydınları bünyesinde barındırmaktadır. Tüzüğümüzün gaye maddesinde Türk Milliyetçiliği yer alır. Sağın milliyetsiz, milli kimliksiz, milli devlet, üniter yapı ve Cumhuriyete düşman, Milli Mücadeleyi içine sindirememiş, teslimiyetçi ve işbirlikçi etnik ırkçılarıyla veya onlara destek olan bugünün Damat Feritleri ile ortak hiçbir tarafımız olamaz.   

Sağın milliyetsiz ve vatansız kesimi ile solun önemli bir bölümü Türk ve Türkiye düşmanlığında ittifak etmiş durumdadırlar. Her milli meselede ülkeleri ile başkaları adına amansız bir kavganın içindedirler. Dün sosyalizmi Türkiye Cumhuriyetine karşı kullanıp sonuç alamayanların önemli bir bölümü, şimdi kapitalist ittifakın emrindedirler. Onlar artık Batının yeniçerileridir. Sağda ve solda bazıları hala ideolojik kavga döneminin dışına çıkıp uyanamıyorlar. Artık Türkiye’deki mücadele; demokratik parlamenter sisteme bağlı olanlar ile diktatör özentileri arasındadır. Tek adam sultasına bel bağlayanlar, Türkiye’yi bölerek ve ufalayarak yenileştireceklerdir. Milli devlet ve üniter yapı hedef alınmıştır. Bazı dost ve müttefiklerimiz de bize yardımcı olmaktadır. Çok ortaklı bir devlete geçerek, egemenliği paylaştırarak, etnik merkezli bir ufalanma amaçlanmaktadır. Bu tuzak utanmadan yeni elbise, yeni araba, yeni bina gibi Yeni Türkiye olarak yutturulmaya çalışılmaktadır. 1923 Türkiyesi geride kalmış, kapılar kapanmış, şimdi ufalanmanın simsarları ile muhabbet kuruluyor.

Bazıları Aydınlar Ocağı‘nı öyle iyi tanıyorlar ki, bir tarihte Prof.Dr. Aydın Yalçın’ın kuruluşumuza genel başkanlık yaptığını zannediyorlar! Bir ara Bodrum Yalıkavak’ta toplanan malum sözde aydınların toplantısını bile Aydınlar Ocağı toplantısı diye yazmışlardı. Tuğla gibi kitaplar yazıyorlar, ama yanlışlarla dolu… Ocak’ta görev yapmış değerli hocalarımızdan herhangi birini kuruluşumuzla özdeşleştirmek yanlış olmasa da; çok eksik bir bakıştır. 12 Eylül 1980 sonrası faaliyetlerimize ara verdirilmiştir. Milliyetçi çizgideki siyasetçi, aydın ve gençlere olmadık baskı ve işkenceler yapan, denge olsun diye ülkücü gençleri idam eden 12 Eylül yönetimi ile kuruluşumuzu hala özdeşleştirenler var.

Ülke hemen hemen her konuda kamplaşmaya ve çatışmaya zorlandığı gibi devlet ve millet konusu da sürekli kaşınıyor. Devletsiz millet de; milletsiz devlet de birer ütopyadır. Devletle kavgalı olanların Türk Tarihi ile kavgaları vardır. Devletle milleti birbirine rakip gören, rakip gördüğü için iç ve dış destek bulan, methedilen siyasetçilerin seçimlerde devletin sınırsız imkanlarını haksız şekilde kullanmaları büyük bir çelişkidir. Devletle kavgalı olanlar yarın ispatlanamayan sözde Ermeni soykırımı iddialarını da tarihi ile yüzleşme adına kabul edebilirler. Rum, Ermeni ve Kürt açılımlarını sahiplenebilirler. Irak‘ın üçe bölünmesinden ve Türkmenlerin soykırıma uğramasından rahatsız olmazlar. Doğu Türkistan‘daki insan hakları ihlalleri onları pek rahatsız etmez. Onlar için Filistin ve Gazze dışında ağlama duvarları yoktur.Kürdistan sözünü sık sık tekrarlarlar. Kuzey Irak ‘la ilişkileri ekonomik menfaat üzerine kuruludur. Devletle hesaplaşmak isteyenler ne gariptir ki; devletin başına geçmek isterler.

Maalesef bir dönem Türk Milletinin değerlerini hiçe sayan ve milli ve manevi değerlerimizle yabancılaşmış, seçkinci, tahakkümcü,halka tepeden bakan, halka rağmen halkçılar vardı. Bunlar milletsiz devlet anlayışına yatkındı. Şimdi ise devletsiz millet teziyle ortaya çıkanların bir kutup olarak diğerlerinden ne farkı var?

Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde mütevazi ve kaliteli çizgisiyle sayın Ekmeleddin İhsanoğlu dikkat çeker hale geldi. Oylarını devamlı artırdığı anlaşılıyor. Solun bazı değişik kesimlerinin AKP adayına çalışması doğrusu dikkat çekiyor. Bazıları TV programlarında Ekmeleddin Beyi halifeliğe uygun görüyor. Sözde daha önce çalıştığı İslam Teşkilatı dolayısı ile zaten yarı halife imiş! Bu anlayışı sürdürenler merak etmesin; yarın onları TRT ekranlarında da görebiliriz.

Adettendir bayramlarda büyüklerin elleri öpülür, büyüklüğün tartışılmaz! Ama ben bu bayram keyfim ve kâhyası ile yol alacağım. Sessizlerin sessizliğini dinlerken nefsimle hesaplaşacağım, vurduğum her kırbaçta şad olup belki de avunacağım.

Hiç kusura bakmasın Eminönü dayım, Yeni Camii üstadım, karşıdan göz kırpan Üsküdar’ım. Hele teyzem Çamlıca’ya asla uğramayacağım. Ne Emirgan ne Kanlıca ne de Tarabya’da olacağım. Ben bu bayram unutulmuşlarla buluşacağım.

Kız Kulesi’ni çoktan çıkardım gözden. Ha! Hatırı büyüktür Dolmabahçe’ye bir selam özden, caydım Piyer Loti’ye Ortaköy’e verdiğim sözden. Erkenden bir kapı aralayacağım, özümde ne varsa döküp paylaşacağım.

Her köşesine binlerce şiir yazılan İstanbul! Kıyılarında eğlenedursun zaman, herkesin neşesi bol olsun aman! Ana tarafın Avrupa, baba tarafın Asya dayan da dayan. Fakat ben başka bir kapı aralayacağım, Arnavut kaldırımdan hızla geçip, apansız çarpan kalbime yoldaş olacağım. Bir demet çiçeği sunacağım konuk olduğum yere. Beklemeyeceğim izzet ikram, birileri su vere! Avucumu açarak yavaş yavaş, incitmeden dokunacağım mermerlere. Önce öpüp sonra başıma koyacağım, kimine bacı, kimine gardaş, kimine sırdaş olacağım.

Nobel ödüllü romanları ters köşe eden en yaşanılmışından bir film koyacağım belleğime, şimşekler çakacak, gök gürleyecek, sağnak sağnak kahpe mermiler yağacak siperlerime. Ağıtlar yükselecek, bir birine karışmış ağıtlar, önde bir bayrak, ardında binler sel….. Bu gidişi nereden bilsin el….

Mahalle bayramlaşmasına da bekleme beni,   oduncu Lütfiye’nin, ayakkabıcı Şehnaz’ın, güğümcü Düriye’nin, makarnacı Hüsnü’nün, Habiplerin Nihat’ın da elini sıkmayacağım. Hafif esen yel, kirlenmemiş el uçuşacak dört bir yanımda. Ve ben huzurlarında boynu bükük duracağım. Bu bayram Edirnekapı’da olacağım.

Biliyorsunuz TBMM’ye “bölücülerle kucaklaşma” yasası “analar ağlamasın” kılıfı ile sunuldu. Bu ülkenin tarihinde neler var neler! Bu da bunlardan birisi olacak ve bugünün tarihi yazıldığında okuyan insanlar hayretler içinde kalarak “vay be bu kadar da olur mu?” diye soracaklar. İşte burası böyle bir ülke!

Avrupa Türkiye’si olan Balkanların kaybı her nedense aradan yüzyıl geçmesine rağmen Türk Milletinden gizlenir. Sanki öyle bir şey yokmuş veya hiç olmamış gibi!.. Halbuki Balkan toprakları da anavatandı. Selanik, Üsküp, Prizren, Saraybosna, Şumnu, Köstence, Belgrad, Budapeşte günümüzün Hakkari, Şırnak, Mardin, Ağrı, Diyarbakır’ından farklı değildi. Tıpkı Musul, Kerkük, Halep, Tebriz, İsfahan’ın olduğu gibi.

Eğer bizimse niçin ve nasıl kaybedildi? Bu sorunun bazı cevapları, zamanın istihbarat örgütümüz Teşkilat-ı Mahsusa‘nın gözüpek mensubu Fuat Balkan‘ın “Balkan Harbi’ne Dair Rapor”unda gizli.

Fuat Balkan “… Bulgarlara o havalinin teslimi, Osmanlı Hükümetinin menfaati sebebiyle ve Cemal Paşa’nın oralara gelip bunu anlatmış olmasıyla, Bulgarlar aleyhine çalışmak maksadı ile önüne düştüğümüz halkı, vicdanımız haricinde Osmanlı Hükümetinin menfaati diye(! )Bulgarlara kolaylıkla teslim olmaları hususunda uğraşarak teslim ettik”. Yani Balkan’ın vicdanı el vermemiş ama yine de yapmış.

Alın bunu Pkk’ya teslim edilen topraklarımız için doldurun. Günümüzün Cemal Paşa’sıda benzer şeyleri söylemiyor mu? Pkk ile çözüm Türkiye’nin menfaatine, demiyor mu? Dün pkk ile çatışırken birlikte mücadeleye razı ettiğimiz korucuları, ailelerini ve bilcümle vatandaşımızı bugün Pkk’nın insafına bırakmadık mı? Türkmenleri de aynı şekilde Barzani’nin kucağına atmadık mı? Meğerse bu ilk vukuatımız değilmiş!

Fuat Balkan devam ediyor; meğerse Osmanlı’nın menfaati icabı, Süleymen Askeri Beyle beraber Türkleri Bulgarla siyaseten çalışmaya ikna etmişler. Bunu “Osmanlı Hükümetine ilk ve en mühim hizmetleri…” olarak raporunda belirtiyor. Ancak sonra da ekliyor “… Bulgarlar, bu yapılan hizmeti unutmakta gecikmedi”. Yani “düşmandan dost ayıdan post olmaz” misali… Şu an Öcalan ve Barzani ile kırıştıranların bizi sürüklediği akibet!

Acaba bugün Türkiye’yi yönetenlerin, yönetenlerden emir alanların, günümüz Teşkilat-ı Mahsusa’sının ve Türkiye’nin hayrı diye bu teşkilatta çalışan memurların; geçmişte Osmanlı’yı yıkıma götürenlerden pek bir farkı var mı?

Yıl 1854, o zamanda Türkiye’de bir bölücü varmış. Adı Cizreli İzzeddin Şir‘miş. Pkk ne yapıyorsa o da benzer şeyleri yapmış. Dış güçlerle ilişkisi de varmış. Çünkü İngiliz – Yahudi işbirliği, Osmanlı – Türk topraklarında petrolün kokusunu çoktan almıştı. Hangimiz Cizreli İzzeddin Şir’in isyancılığını, metodlarını ve sonuçlarını biliyoruz? Nasıl Balkanları bizden gizledilerse, bir Türk yurdu olan Güneydoğu Anadolumuzda olup biteni de bizden sakladılar.

Peki bu bölücü İzzeddin Şir‘e ne oldu? Devletin ana şefkati bu gün Pkk’lılara olduğu gibi İzzeddin Şir gibi eli kanlı asilere karşı da, olabildiğince müsamahakar davrandı. Öyle ya devletin öncelikli amacı, ülke güvenliğini sağlamak ve düzeni korumak!.. Bu sebeple İzzeddin Şir ve şürekası affedildi. Tıpkı affedilmeye giden Öcalan ve Pkk gibi!

Adamları Tuna eyaleti dışına çıkmamak kaydıyla salındı. İzzeddin Şir, önce Tuna eyaletindeki kazalardan birine müdür daha sonra paşa yapılmak sureti ile Yanya mutasarrıfı yani valisi gibi bir şey oldu. Kandil’dekiler de ülkeye böyle dağılacak herhalde?

Gerçi kendisinden önceki Cizre isyanının başı olan Bedirhan bey de aynı şekilde affedilip, devletin hizmetine alınmıştı. Onu da Girit’e mutasarrıf yaptılar daha sonra affederek, bir çok övgüye ve ödüle mazhar kılınarak İstanbul’a getirildi.

Hatırlayın Öcalan yakalandığında, büyük abileri İzzeddin Şir ve Bedirhan gibi “bırakın Türkiye Cumhuriyeti’ne hizmet edeyim” diyordu. Şimdi önümüzdeki Nevruz Bayramı’nda Diyarbakır’da ve gelecekte Ankara’da, ağbileri gibi yüksek makamlarda olacağı konuşuluyor… Öyle ya devlete hizmet etmişti!

Görüyorsunuz, olan biten hep Türk Milleti’ne oluyor! Onun çocukları şehit olarak, toprağa düşüyor. Maddi ve manevi zenginlikler heba olup gidiyor. Türk Milleti; yüzyıllardır bu isyancılar ve gaflet, delalet, ihanet içinde olanlar nedeniyle; bir türlü huzur, mutluluk ve güven içinde yaşayamıyor.

Dün bunları yaşadık ve kaybettik. Bugünde kaybedeceğimiz şüphesizdir. Bu sebeblerle; hepinizi, gerçeklerle yüzleşmeye davet ediyorum… Hepinizi, ülkenize, devletinize, milletinize vede kendinize sahip çıkmaya çağırıyorum. Hepinizi, Türk Milletini yüzyıllardır sarıp sarmalayan vede aklını ve zihnini esir eden zincirleri kırmak için mücadeleye davet ediyorum. Bunu ya yapacaksın ya da yapacaksın! Başka çaren yok…

17 Temmuz 1959 tarihinde, Amerika Birleşik Devletleri (ABD)’nin Başkanı Dvvight D. Eisenhovver, yaptığı açıklamada. Esir Milletlerin dramını dile getirmiş ve Esir Milletler Haftası ihdas edilmek suretiyle, problemlerine çözüm aranması gerektiğini belirtmişti. Sonraki yıllarda, 17 – 24 Temmuz günleri, Esir Milletler Haftası olarak değerlendirildi.

Dünya üzerinde, tarih boyunca ve bugün bile Türkler; en çok ferdi esir olan milletlerin başında gelir. Çarlık Rusya’sı dönemi dâhil edilirse, 150 yıldır Moskova zulmü altında inleyen soydaşlarımız, Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği (SSCB)’nin dağılmasının ardından, az da olsa rahat bir nefes alma imkânı bulabildiler. SSCB yönetimi, sırf Türk ve Müslüman olduğu için insanlara baskı, zulüm ve işkence uyguladı, zindanlara attı, sürgünlere gönderdi. Gayri insanî şartlardaki çalışma kamplarında öldüresiye çalıştırdı. SSCB’nin dağılmasından sonra bağımsızlığına kavuşan Türk Cumhuriyetleri’nde yaşayan soydaşlarımızın çilesi henüz dolmamıştır. Moskova, kendi hesabına, sağlam zeminlere oturttuğu sömürü düzenini hâlâ devam ettiriyor.

Esir Milletler Haftası Nasıl İhdas Edildi?

22 Haziran 1959’da ABD senatosu üyesi 19 kişi. Senato Başkanlığı’na bir dilekçe verdiler. Dilekçede, Temmuz ayının 17. gününün Esir Milletler Günü, ve yine Temmuz ayının üçüncü haftasının Esir Milletler Haftası olarak ilân edilmesi talep ediliyordu. Ayrıca; dünyanın her tarafında ve her sene ABD Başkanı tarafından konunun önemini anlatan bir beyanname yayınlanması isteniliyordu. 19 senatörün bu teklifi, 6 Temmuz 1959’da Senato tarafından, 10 Temmuz’da da Temsilciler Meclisi tarafından oybirliği ile kabul edildi. Başkan Eisenhower kararı bekletmeden onayladı ve 17 Temmuz 1959’da, teklifte sözü edilen beyannameyi yayınladı. Esir Milletler Günü ve Haftası vesilesiyle yapılan çalışmaların doğrudan oluşturduğu sonuçlar olmasa bile, o günden bu yana, konu ile ilgili çok olumlu gelişmeler sağlandı.

Polonya, Macaristan, Çekoslovakya ve Doğu Almanya, Komünist Rusya’nın sömürgesi olmaktan kurtuldu. Daha SSCB dağılmadan Litvanya, Letonya ve Estonya bağımsızlıklarını ilân ettiler. Bu gelişme, batılı ülkeler tarafından destek gördü ve resmen tanındılar.

Esir Milletler Günü ve Haftası’nın oluşturduğu şuurun işlenmesi ve gelişmesi sonucunda. SSCB’ye bağlı muhtar cumhuriyetlerde bağımsızlık fikri güçlendi ve 6 Türk Cumhuriyeti, Birleşmiş Milletler Teşkilâtı’nın üyesi bağımsız ülkeler oldular. Yine aynı gelişmeler sebebiyle, sömürü düzeninin Avrupa ortasındaki temsilcisi Yugoslavya dağıldı. Dünya üzerinde zâten Yugoslavya diye bir ülke yoktu. Yugoslavya, ‘Aşağı Slavya’ anlamında sun’i bir isimdi. Haliyle, Yugoslav diye bir millet de yoktu.

Bölgede, içerisinde Müslüman Türklerle, Türk soyundan gelmemekle birlikte Müslüman olan insanların da bulunduğu 6 ayrı etnik grup yaşıyordu. Yugoslavya’nın mirasına sâhip çıkmak isteyen Sırbistan, güce dayalı olarak çevre ülkeler halkına, özellikle Bosna-Hersek Cumhuriyeti’nin Osmanlı dostu Müslüman halkına, esir muamelesi yapmaya başlayınca; bütün dünya, gecikmeli de olsa, vahşetin karşısında yer aldı. Pamuk ipliğine bağlı da olsa çözüm bulundu ve uygulandı. Aynı hassasiyet, Makedonya için de gösterildi.

Bugün Esir Milletler Haftası‘nı idrak etmeye başladık. İnsan hakları kavramını dillerinden düşürmeyen Hıristiyan batı dünyası Esir milletleri unutmuş görünüyor. Veya görmezden geliyor.

Bu anlamlı günde; Irak Türkmenlerine, Doğu Türkistan ve Kırım Türklerine, Filistin halkına kolaylıklar ihsan etmesini, mâruz kaldıkları zulümleri sona erdirmesini Cenab-ı Allah’tan niyaz ediyorum. .

Millî Park polisleri, adamın birini, nesli tükenmekte olduğu için koruma altına alınan bir Boz Kartal’ı kesmiş, pişirip yerken görmüş ve derhal tutuklamışlar…

Mahkemede adamın avukatları müthiş bir savunma yapmışlar:

“Bu adam, ormanda yolunu kaybetmişti. Günlerdir aç olduğu için ya kartalı öldürecekti, ya kendisi ölecekti” diye söylemişler…

Yargıç, ikna olmuş ve bu savunmayı kabul edebileceğini söylemiş.

Ancak kararını açıklamadan önce, sanığa dönmüş:

“Son bir şey sormak istiyorum” demiş, “Ben de av meraklısıyım da.. Bu Boz Kartalın tadı nasıl bir şeydi, ben de merak ettim?”

Sanık cevap vermiş:

“Valla efendim!” demiş adam, “Tam olarak bir tanesinden ben de pek bir şey anlamadım. Ama, Kelaynak ile geçen sene nesli tükenen Mavi Gagalı Puhu Kuşu tadının arasında bir şeydi..!”

* * *

Öyle bir çağda yaşıyoruz ki, bazı şeylerin nesli hızla tükeniyor.

Nesli tükenen şeyler sadece çeşitli hayvan ve bitki türleri değil elbette…

İnsanî pek çok değerlerimiz de hızla tükeniyor… Hatta öyle ki, aslında çok normal olan bir davranışla karşılaştığımızda “vay be adama bak, ne kadar dürüst veya beş kuruşa bile dokunmamış” gibi övgü cümleleriyle bahsediyoruz.

Namus tamlığı, şeref, onur, vatan sevgisi, hakiki iman gibi insanı insan yapan değerlerden bahsederken sanki antik çağlarda yaşamış insanlardan bahseder gibi davranıyoruz çoğumuz.

Bir kısmımız da işi iyice pişkinliğe vurup toplumsal baskının zaten bir anlam ifade etmeği günümüzde, iyice ipini koparıp fütursuzca hayasızlıktan bahsedebiliyor…

Televizyonlarda özel hayat veya mahremiyet hakkında her türlü ayrıntılar toplumla paylaşılıp, gayri meşru yaşamlar normalleştirilmiş oluyor.

Toplum ‘görünüşte’ dindarlaşırken, aslında özden kopuk olarak protestan bir İslâm anlayışına doğru hızla kayıyor.

Kapitalist mantığın temelini oluşturan protestan ahlâkında “Çok para kazan, güzel yaşa, pazar günü kiliseye git ve bağış yap” anlayışı nasıl ki temel dürtüyü oluşturuyorsa, bunun İslâm versiyonu da farkında olmadan hızlı bir şekilde toplumumuza sirayet ediyor.

Vatandaşlarımız, özellikle gençlerimiz ‘insan tanıma’ konusundan ‘bihaber’ şekilde gözü kapalı olarak kendilerine eş ararken, temel değerler yargısı kurallarından ve insanî duyumlardan habersizce ‘lütfen kusura bakmayın’ sadece çiftleşmek amaçlı olarak eş arıyor.

Çünkü aile kavramı, daha doğrusu ‘aile olmanın amacı’ tamamıyla ortadan kalkmış durumda.

Her zaman bir kadınla bir erkek bir araya geldiğinde aile olmaz. Ailelerin de çeşitleri vardır.

Eşlerin bir birinden habersiz olduğu aile mi dersin, hiç bir kuralın veya düsturun belli olmadığı aile mi dersin, kimin ne zaman gelip, kimin ne zaman gittiği belli olmayan aile mi dersin, töresel olarak bazı değerlerin yaşadığı ama ne için yaşandığı bilinmeyen aileler mi, dersin… Hepsi var!

Ama aile ne için var, belli değil…

Yalan mı?

Nesli tükenen o kadar çok değerimiz var ki, hangisini sayalım?

Aile demek özetle, bireyin kendi eşini bularak tamam olması ve kuracağı yuvadan yetişecek olan neslin, öncü ve örnek birer insan olarak milletine sahip çıkmasıdır.

Çünkü toplum aileden başlar. Aile temelleri sağlam atılmış yuvalarda yetişen, şahsiyet sahibi çocuklardan oluşan milletler, ancak geleceği kurarlar.

Böylesi sultanî ailelerden oluşan milletler ancak asırlar sonrasına bile ışık saçacak bir medeniyetin timsali olabilirler…