28 Şubat döneminin kara listesinde yer alan İmam Hatip Liseleri ve bu liselerden mezun olanlar AKP döneminin gözdeleri oldu.

Çok temiz ve samimi Müslümanların hem maddi ilimler ve hem de dini ilimlerle mücehhez gençler yetiştirme gayretlerinin eserleriydi onlar. Böylece yetiştirilecek “iki kanatlı kuşlarla” dünya hayatında ileri medeniyetler seviyesine çıkılacak, ahirette de bu kanatlarla donatılmış gençlerimiz Cennete uçacaklardı.

İmam Hatip okullarında yeni nesil sadece bilgili değil, güzel ahlaklı, namazlı, abdestli yetiştirilecekti. Böyle yetiştirilen İmam Hatipliler devlet kademelerinde görev alacaklar,  özel şirketlerde dürüst, faziletli yönetici veya patronlar olacaktı.

İmam Hatip nesli yetiştirme gayretinde olan samimi ve fedakâr Müslümanların bu projesi Onlar için adeta Asr-ı Saadet dönemini yeniden yaşatabilmek ideali gibiydi.

Onlar gelecek ve her şey düzelecekti.

Bu proje bir yandan mevcut devlet yapısı içinde şüpheyle karşılanıyordu. Devlet, İmam Hatip okullarını din hizmetlerini yürütecek İmam ve Hatiplerin yetiştirilmesi için sınırlı ölçüde yapılması gerektiğini düşünüyordu.

Oysaki daha ahlaklı ve daha dindar bir nesil yetiştirme arzusundaki bu fedakâr insanlar pek de memnun olmadığı mevcut eğitim sistemi yanına yeni bir eğitim modelini ikame etmeye çalışıyordu.

İmam Hatip Okulları yaptırma ve yaşatma derneklerinde görev alan halkımız, çoğunlukla cami cemaatinden topladıkları paralarla bu okulların binalarını yapıyordu. Devletten / iktidar partisinden sadece eğitim kadrosu ve istedikleri tarzda bir eğitim verilmesini istiyorlardı.

Bu okullarda liselerde okutulan müfredatın yanında, din bilimleri ve bunları öğrenmeye yarayacak Osmanlıca, Arapça dersleri verilirdi.

Öğrencilerin toplum karşısında hitap etme yetenekleri geliştirmeleri için sık sık farklı fikirleri savunmakla görevlendirilen gruplar oluşturularak jüri önünde “münazara” denilen fikri tartışmalar yaptırılıyordu. Bu yetişme tarzı siyasetçi olanların çok işine yaradı.

Bu okullardan mezun olanlardan din görevlisi olmayı tercih edenler Yüksek İslam Enstitüsü veya İlahiyat Fakültelerine yönlendirildi. Diğerleri çoğunluğu Hukuk ve Siyasal Bilgiler olmak üzere başka meslekleri tercih ettiler.

Bütün bunları yakından biliyorum. Çünkü rahmetli babacığım bahsettiğim samimi ve fedakâr insanlardan biriydi. Memleketimde İmam Hatip Okulu yapılması için yardım eden, yardım toplayan bir esnaftı. Zamanın Başbakan’ı olan Süleyman Demirel’e defalarca gidip, İmam Hatip Lisesinin açılması için talepte bulunan heyetlerde yer alırdı.

Şimdi bu projeyle yetiştirilen insanlar gerçekten devletin en önemli makamlarına geldiler. Siyasetçi, devleti yöneticisi, bürokrat, iş adamı oldular.

Acaba beklenen, umulan, hedeflenen güzel ahlaklı, dindar, işlerinin uzmanı kişiler oldular mı?

Rahmetli babacığım yaptıkları bu hizmetlerden dolayı kabrinde huzur içinde mi?

İmam Hatipli deyince kendisine peşin bir güven kredisi açtığımız bu insanlar bu güvene layık olabildiler mi?

Yoksa Levent Gültekin’in tespit ettiği gibi, “İslamcılık iktidara gelince İslam’ı yiyen bir canavara mı dönüştüler?”

*****

İmam Hatipliler ve Din Görevlilerinin Ahlakı

Her kitleden sağlam ve çürükler çıkabilir. İmam Hatipliler içinden de çürükler çıkması bu okullarda yetişmiş herkesi suçlamamızı gerektirmez.

Ancak yukarıda da bahsettiğim gibi bu proje devletin tevhid-i tedrisat yani eğitimin birliği ilkesine pek de uymayan bir eğitim modeli idi. Çünkü bu okullarda hedef sadece İmam ve Hatip yetiştirilmesi değildi. İmam Hatip kökenliler her meslekte, her makam ve mevkide bulunabiliyor.

13 yıllık Ak Parti iktidarında öncelikle şunu gördük: İmam Hatip ve İlahiyat Fakülteleri mezunlarının kahir ekseriyeti AKP taraftarı, bu okullar ve camiler AKP’nin arka bahçesi durumunda.

AKP döneminin birinci ilkesi liyakat değil, sadakat oldu.

Bu ilke gereğince devletin en önemli kurumlarının başına veya etkili mevkilerine İmam Hatip ve İlahiyat mezunları yerleştirildi.

Acaba İmam Hatip mezunları normal liseler veya diğer meslek okulları mezunlarından daha ahlaklı, faziletli, dürüst ve bilgili mi?

Din eğitimi almış olanlardan, en tepelerden en aşağı kademelere kadar, bu görevlerde bulunup da akçeli işleri kontrol edenlere bakmamız lazım.

Maalesef bunlar arasında da rüşvet, iltimas, ihaleye fesat karıştırma, kendilerine ve yandaşlarına rant üretmek için yapılan usulsüzlükler gibi kamu malı / kul hakkı yiyenlerin oranı oldukça yüksek.

Beni daha çok üzen konu ise, din eğitimi almış olanlardan çok büyük çoğunluğu bu suçları/ günahları kendileri işlemedikleri halde “dilsiz şeytan” olmayı tercih etmekte. Kendinden saydığı insanlardan suç / günah işleyenlere itiraz etmemekte, göz yummakta. “Eliyle, diliyle düzeltmeye çalışmadığı” gibi, “kalben buğz” dahi etmemektedir.

Hatta en saydıkları “fıkıh âlimleri” bile bu günahları mazur gösteren fetvalar vermekle meşgul.

Yazıklar olsun İmam Hatiplilere ve din eğitimi alanlara duyduğumuz saygıyı köreltenlere…

Yazıklar olsun din eğitimi alanlara duyduğumuz güven duygusunu yok edenlere.

********************************************

Diyanet İşleri Başkanı Mehmet Görmez

Diyanet İşleri Başkanı Prof. Dr. Mehmet Görmez İmam Hatip Lisesi ve İlahiyat Fakültesi mezunu bir hoca. Bulunduğu makamın gerektirdiği bilgi ve tecrübeye sahip bir hoca olduğunu sanıyorum.

Ancak zırhlı makam aracı konusunda bulunduğu makamın gerektirdiği dirayet ve vakarı gösteremediği kanaatindeyim.

Kendisi DİB tarafından alınan milyonluk zırhlı araç konusunda kamuoyunda gösterilen tepkiden sonra, isabetli bir karar vermiş ve “bu aracı ibret-i âlem için iade edeceğim” açıklamasını yapmıştı.

Ancak bu açıklamasından sonra (kendisi de İmam Hatip Lisesi mezunu olan) Cumhurbaşkanı Erdoğan bizzat Diyanet İşleri Başkanı Mehmet Görmez’i aramış, bu aracı iade etmemesini, ayrıca kendisine öncekinden daha pahalı bir başka zırhlı araç daha tahsis edeceğini bildirmişti.

Mehmet Görmez Hoca Cumhurbaşkanına “artık ben bu aracı da, bir başka pahalı aracı da kullanamam. Bu sadece beni değil, makamı da itibarsızlaştıracaktır. Eğer ısrar ediyorsanız Diyanet İşleri Başkanlığı’nın manevi şahsiyetini korumak için istifa ediyorum” diyebilmeliydi. Diyemedi.

“Papa kadar olamadı” dedirtti.

Diyanet İşleri Başkanımıza dahi saygı duyamaz hale geldik.

*****

Müftü İhsan Özkes

İhsan Özkes ise İmam Hatip Lisesi ve Yüksek İslam Enstitüsü mezunu eski bir Müftü.

CHP milletvekili iken Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan’ı, özellikle yaptırdığı Saray hakkında çok ağır sözlerle eleştirmişti. CHP milletvekilliğinden istifa edince önceki söylediklerinin tam tersine bir tutum içine girdi. “Ak Saray değil kaçak saray” dediği Saray’da 30 Ağustos kutlamalarına katıldı.

Hem de “Suriye’de bugüne kadar ölenlerin vebaline Erdoğan da ortaktır” dediği, “Tayyip Erdoğan dünya lideri değil, dünya zenginidir” diyerek sataştığı zata şirin gözükmeye çalışarak…

Dahası “Hazret-i Peygamber ve Atatürk sağ olsaydı onlar da Saray’a giderdi” açıklamasını yaptı.

Kendi zaaflarına Şanlı Peygamberimizi ve Aziz Atatürk’ü malzeme olarak kullanan din adamlarına da yazıklar olsun.

Bugün askere ve polise yapılan saldırılar ve bölücü terör olayları hayali açılım sürecinin ve ülkeyi tanınmaz hale getirecek YeniTürkiye tezgâhının sonucudur. Dış patentli bu açılım ve çözüm süreçleri hiçbir zaman çözüm olamazdı; çünkü hiçbir ciddi devlet siyasi anlamda intihar edemez ve ayağına da kurşun sıkamaz. Terörü ve silahı seçen, özerklik ve ayrı bağımsızlık peşinde olan terör örgütü, hayale kapılan yöneticilerimizi fena kandırdı ve uyuttu. 13 senede Türkiye tanınmaz hale getirildi. Doğrusu bizimkileri kandırmayan da kalmadı.

Sözde dost ve müttefiklerimiz Türkiye’nin terörle mücadelesini içlerine sindirememişlerdir ve menfaatlerine aykırı bulmuşlardır. Bir dönem güneyimizde yerleşmesine müsaade edilen çekiçgücün terör örgütüne çok yönlü destek olduğu unutulmamıştır. Aktütün Karakoluna yapılan saldırıda teröristlerin konuşmaları çirkin işbirliğini ortaya koymuştur. Teröristler üstlerinden geçen helikopterin “devletinmi; yoksabizimkilerinmi” diye birbirine sordukları yüzlerce örnekten sadece birisidir.

Geçenlerde ABD Beyaz Saray sözcüsünün “her iki tarafa da çatışmadan uzak durmalarını tavsiye ediyoruz” şeklindeki sözleri kamu düzenini sağlamak ve korumakla görevli meşru devlet güvenlik güçlerini yasa dışı bölücü ve kanlı terör örgütü ile aynı seviyeye indirmektir. ABD, kendisini hedef alan terör olaylarında neden iki taraftan bahsetmez; işgale ve saldırıya uğrayanlarla acaba müzakere yapmaz?

2000’li yılların başlarından itibaren TSK’ne kurulan dış kaynaklı kumpaslara âlet olanlar, rövanş hesapları yapanlar, sözde askeri vesayeti kıracaklarını düşünenler, rejimi ve devleti savunmada boşluklar yaratmışlardır. Bu çirkin kumpaslar bugün de sürmektedir. TSK’ne kurulan kumpaslar aslında T.C.’ne kurulmuştur. Genel Kurmay Başkanını bağımlıyargı yolu ile terör örgütünün başı olarak suçlayan sapık anlayış, terörle mücadelede de zaaflara sebep olmuştur.  Davalarda kullandıkları ve kahraman ilan ettikleri bazı savcı ve hâkimler yurt dışına kaçmışlardır. Şimdi onlar artık kahraman değil, paralel yapıcı haindir.

Psikolojiksavaşın bir gereği olarak asker neden savaşıyoruz ve neden ölüyoruz diye soruyormuş. Bu saptırma ve bozgunculuğun doğrusu, neden gerektiği gibi savaştırılmıyoruz ve karakol ve kışla savunması yapıyoruz şeklindedir.

Güney Doğu’da bölge halkı kendinden olmayan, milli ve manevi değerlerinden çok uzakta olan ve ülkesine karşı kullanılan örgütü iyi tanıyor. Bazı sözde aydın kılıklı dalkavuklardan ve gazeteci müsveddelerinden gerçekleri çok daha iyi biliyor. Dün Ergenekon, Balyoz ve casusluk davalarında kumpasların içinde ve yanında yer alanlar, hukuksuzluğu destekleyip ona kılıf arayanlar, her milli davada karşımızda bulduklarımız bugün de görevlerini yapıyorlar. Bunların sivil veya az da olsa asker emeklisi olması fark etmiyor. Hepsinin kavgası milli devlet, milli kimlik ve Cumhuriyet Türkiye’siyle…

Türkiye’de istikrar dün de yoktu; bugün de yoktur. AKP 1 Kasım 2015 Genel Seçimlerinde istikrara oy isteyecektir. Olmayan bir şeye oy istemek suya yazı yazmaktır. HDP’li bakanların hükümette yer alması koalisyonu ve yönetimi paylaşmak istemeyen iktidarın suçudur. Koalisyonu istiyor görünenlerin gönlünde erken seçim – onlara göre seçimin yenilenmesi – ve tek başına iktidar vardır. Uzlaşmaz olan ve demokrasiyi tıkayan kibir ve gururuna yenik düşenlerdir. MHP’nin topu topu 3 aylık birliktelik için şart koştuğu 4 maddeden neden rahatsız olunmuştur? Siyaset biraz samimiyet ve istikrar gerektirir. İstikrarı parti ve şahsi çıkarları için bozanlar, hesaba katmayanlar istikrar için oy isteyemez. Parlamenterdemokrasiyi rafa kaldırıp millikimlikle uğraşmayı demokratikleşme zannedenler, istikrarın önündeki engellerdir. Ülke yararına herkes durum değerlendirmesi yapabilmelidir.

Gelişen bilimin verilerine göre ana ve babalarımızın genlerini taşımaktayız. İyi veya kötü bütün bedensel özellikler gen haritasında yer alır ve nesilden, nesle taşınır. Bu bilgiler kalıtım yoluyla bir bireyin ne olacağı değil,ne olabileceğini hakkında tahmin yapmamızı sağlar.                                                                                                                     Benzerlik ve farklılıkları kalıtım ve çevre oluşturur. Yapılan araştırmalarda kalıtımın insan yapısı üzerinde %65, çevre etkileşimin ise %35 olduğu tahmin edilmektedir.   Kişiliği oluşturanda bu %35 farazi kısım olup ruhsal varlığımızın oluşmasında önemli bir yer işgal eder. Bütün insanlar İslam ahlakı üzerine doğmalarının hikmeti de budur.                                                                                                                             Şu soru ister, istemez akla takılmaktadır. Çevresinde, sevilen ve sayılan iyi huylu ve karakter sahibi olan insanların nasıl yaramaz ve ahlaksız çocukları olmaktadır. Her şeyi genlerle izah etmemiz ne derece doğrudur.                                                                                   Kendi halinde, çevresindeki insan ve hayvanlara şefkat ve merhamet gösteren ve onu tanıyanların hepsinin benim gibi bu ortak kanaati taşıdığımız Allah rahmet etsin bir dostum ve müvekkilim vardı. Yetişkin iki kız ve iki erkek çocuğu vardı. Fransa’da işçi olarak çalışmaya gitmiş ve oradan emekli olunca Eyüp ilçesine yerleşmiş mali yönden hali vakti yerinde bir kimseydi.                                                                                                     Ancak bu arkadaşın 26-27 yaşlarındaki küçük oğlunun bir benzeri sülalesinde bile yoktu. Bu çocuk ahlak ve karakter itibariyle hiç birine benzemiyordu. Bu insan için kötü demek bile basit bir tanım olurdu. İçkici, kumarcı, esrarkeş olması bir yana mahalledeki kedi ve köpekleri döver ve hatta öldürdüğü söylenirdi. İnsanlara ve komşularına yaptığı kötülükler sayılamayacak kadardı. En nihayet gasp amaçlı komşunu olan bakkalın yeni evli tek erkek çocuğunu silahla vurarak öldürdü ve cezaevine girdi. Çıktığında da fazla yaşamadı hastaydı öldü.                                                                                                                 Oysa ana, babası diğer çocuklarına olduğu gibi Ona da aynı terbiyeyi vermişti. Bu durumun sırf genlerle izahı mümkün değildir.                                                                                   İnsanlığın ikinci babası sayılan Hz. Nuh (a.s) çocukları Ham,Sam,Yasef ve Kanan’ı aynı terbiye ile yetiştiremeye çalışmıştır. Hz. Nuh’un asi oğlu Kenan sadece Nuh’un oğlu olmaya karar vermiş ve belirli sonunu sağlamıştır. O nedenle salih bir ana ve babanın, asi çocuğu olabilir. Bu durum bizleri şaşırtmamalı ve ana ve babayı suçlamamak gerekir.         Hz. İbrahim’in babası Azer kâfir olarak yaşadı ve Azer olarak öldü. Oğlu İbrahim ise Hz. İbrahim olarak yaşadı ve öldü.                                                                                                         Her birey ayrı bir dünya olup, kendisine en uygun seciyeye sahip olarak o yolu seçer.                                                                                                                                       Temelde insanlar ana ve babalarına nispetle saygınlık kazanamadıkları gibi, bunu kaybetmezlerde. Saygınlık kişinin bizatihi kendi kişiliğiyle ilgili olup, makam ve mevki ile de saygınlık kazanılamaz. Mevki ve makamın getirdiği sadece o makama duyulan yücelik atfındandır. Oradaki şahsa değildir. Devlet başkanlığı, Hükümet Başkanlığı, Valilik, Parti Genel Başkanlığı, Profesörlük ve benzeri mevkiler ulvi birer makamdır. Ancak orada hasbelkader bulunanın saygın bir kişi olduğu her zaman söylenemez. Tarih bunun örneklerle doludur.                                                                                                            Olumsuz davranışı olan, değer yargılarından uzak Nuh’un oğlu Kenan’ı babası Hz. Nuh’a izafeten saygın bir kişi olduğunu söylemek Allah’ın bize kendisinden verdiği akla ihanettir. Hiç kimseyi ana ve babasından dolayı ne yüceltmeli ve ne de alçaltmalıyız. Yücelik ve alçaklık tamamen şahısın kendisiyle ilgilidir. Nuh’un oğlu ile Hz. Nuh’un oğlu olmak arasındaki fark işte buradadır.                                                                                      Selamla. Sağlıcakla kalın. Eylül-2015

Neyi sayıklıyorsunuz, neler saklıyorsunuz? Bilinçaltınızdan ne demeçler patlak veriyor?

İmparatorluk geleneği olan bir milletiz. Başka dinden, ırktan ve renkten insanlarla Asya-Avrupa-Afrika’da devletler yönetmişiz. Sade Osmanlı’yı kastetmiyorum; Hun İmparatorluğu’ndan Delhi Türk Sultanlığı’na ve Hazar İmparatorluğu’ndan Memlûk Sultanlığı’na kadar böyle..

Anadolu’da da kurduğumuz tüm devletlerde eski halklardan yeni yerleşimcilere dek kapımız herkese açıktı. Yönetme işinde hüner toplumsal katmanları ayrıştırmak yada dışlamak değil onları bir arada tutacak hizmet ve emek koordinasyonu oluşturabilmektir.

Reklama girmeyelim. Sözü nereye getireceğiz; Ermenilere, Süryanilere.. O niye?

HDP Eşgenel Başkanı Selahattin Demirtaş ne zaman ağzını ‘Halklar’ diye açsa ya “Kürt, Türk, Alevi, Sünni, Ermeni, Yahudi” diye örnek zinciri kuruyor ya da ‘Haklar’ diye mevzu yaptığında “Kürt, Ermeni, Süryani” diye sıralama yapıyor.

HDP’nin son seçimde aldığı 6 milyon oyun yarıdan fazlasının Doğu ve Güneydoğu Bölgesinden olduğu biliniyor. Tüm Türkiye’de yaşayan Ermeni sayısı 60-70 bin, Süryani sayısı 20 bin, Keldani sayısı 3-4 bin. Bunların da çoğu İstanbul’da yaşıyor.

Oysa resmî istatistiklere göre Türkiye’de Arapça konuşan 1 milyon (Suriyeliler dışında), Zazaca konuşan yarım milyon insan var. Seçmenden oy alma esasına göre kurulan bu parti 1 milyonu değil 100 bini esas alıyor. Kürt kimliğinin tanınmamasından bahsediyor ama Zaza’yı Kürt sayıyor.

Dahası ikide bir “Ermeni soykırımı vardır”, “Tereddüt etmeden Ermeni soykırımını kabul ediyorum”, “Evet, 1915 bir soykırımdır” diyen bir insan amatör bir tarihçi bile değilse niye bu konuda bu kadar ısrarlıdır? Varsa bu soykırımı kendi dedeleri yada akrabaları yapmış da ordan mı biliyor?

Mesela benim dedelerim öyle şeyler yapmamış. Ama İzmit Bahçecik’teki Hınçak – Taşnak çetelerinin azgınlıklarına karşı sivilleri koruma adına meşru müdafaa yapmışlar. Sadece 600 sayfalık yöresel bir tarih çalışması bunun arşiv belgeleriyle dolu.

Hükümet’in taze Bakanı ve taze Kocaeli Milletvekili Ali Haydar Konca da “Bir katliam yapıldığı çok açık ve nettir. Bunu herkes kabul ediyor. Esas itibariyle kabul etmeyen de yok. Asıl olan tanımlanması noktasındadır. Onu da Partimizle tartışıp konuşup ve birlikte vereceğimiz karar doğrultusunda netleştireceğiz” diyerek AB Nazırı olarak ilk demecini patlatıyor.

Bildiğim kadarıyla kendisi de Demirtaş gibi hukukçu. Amatör olarak tarihle ilgileniyor mu bilmiyorum. Yanılmıyorsam da Muş Varto’lu.. Varsa bu katliam Varto’da mı yapılmış? Konca’nın dedeleri mi yapmış, kim yapmış? Muş haricinde de katliam yapıldığına dair elinde hangi veriler varmış; bir tarihçi olarak meraka kapıldım.

Halkların Demokratik Partisi, zaman zaman Ermeni Soykırımı Anma Etkinliği yapabiliyor. Eşbaşkanlardan Belediye Başkanlarına kadar sırayla herkes Erivan’a özel ziyaretlerde bulunabiliyor. Hatta 7 Haziran Seçimlerinde olduğu gibi Avrupa Ermeni Federasyonu yani Diaspora “HDP’yi destekleyin” çağrısı yapabiliyor.

AKP’den Markar Esayan, CHP’den Selina Doğan, HDP’den Garo Paylan’ın Ermeni kimliğiyle TBMM’ne girmesi demokratik renklilik adına doğru. Ortalama 90 bin kişiye 1 milletvekili düştüğüne göre sayı fazla ama olsun.

Demirtaş ve Konca ne yapmaya çalışıyor?

Türkiye’de siyasî adım atmak isteyenler her şeyden önce ABD, AB’nin kilit ülkeleri, İsrail, Rusya ve hattâ komşu ülkeleri hesaba katmak zorundadır.

Zira Türkiye öyle bir stratejik yerde bulunuyor ki, atacağı, atmak istediği her adım kendisinden çok başkalarını ilgilendiriyor ne kelime hattâ endişelendiriyor.

Çünkü coğrafyası kaderi olan bir ülkeyiz.

Çünkü insanlığın jeopolitik ağırlık merkezinin tam üstündeyiz.

Çünkü halen resmî büyük bir müttefikimiz(!) olan ABD; ikili oynamakta, sağı gösterip solu vurmakta, zahirî / sözde bahanelerle PKK’yı kendi kara gücü olarak görmekte ve göstermektedir.

“2003 yılında Türkler, ABD güçlerinin Türkiye üzerinden Irak’ı işgal etmesine izin vermeyi reddettiler. O zamandan beri ABD ile ilişkileri karmaşık ve sıkıntılı oldu.” (George Friedman – Stratfor Bşk. – Stratfor – 21 Temmuz 2015 Turque Diplomatique 15 Ağustos – 15 Eylül 2015 s. 3)

Dikkat edilirse bütün karışıklıklar, tüm kaynaşmaların hepsi Türkiye’nin etrafında cereyan etmektedir.

Aslında kızım sana söylüyorum gelinim sen anla kabîlindendir.

Çünkü asıl hedef Türkiye’dir. Fakat Türkiye’yi her şeye rağmen cepheden vuramadıkları için, ihanet çemberine alıp, boğazını yavaş yavaş sıkarak, Türkiye’yi tedrîcen boğmak istemektedirler.

Fakat bunun beklenmedik bir tepki ve patlamaya sebep olacağını da düşünmüyor değiller.

Bu yüzden perdeyi yırtmıyor, sûreta yüzümüze gülmeye devam ediyorlar.

Zaten en tehlikeli olanı da bu:

Türkiye sık sık “Sen de mi Brütüs?” demek zorunda kalıyor.

Bu yüzden bizi; içimizden, bizimle yıkmak istiyorlar.

Tıpkı Osmanlı Devleti’ni kendi çocuklarıyla hırpalatıp zayıflatarak, son darbeyi idaremizdeki devletçiklere tek tek vurdurmaları gibi.

Aynen Çakalların ve Kurtların ancak topluca hareket ederek Arslan’ı baskı altına alıp tedirgin ettikleri veya son darbeyi sinsice, fırsat yakalıyarak vurmak istemeleri gibi.

Nitekim Abbasî, Endülüs ve Osmanlı Devleti’ni -her zaman geçerli en etkin silâh olan- “Parçala, böl, yönet ve hükmet.” plânı ile parçalayıp, sonra da onları birbirine kırdırmakla sonuç aldıkları gibi.

Bugün de Türkiye’deki -menşeleri farklı da olsa- dini bir, dili bir, vatanı bir olan; özellikle oluşta ayniyet arz eden aynı milleti, yâni Büyük Türk Milleti’ni; teferruat ve ayrıntılardaki farklılıkları bahane ederek, birbirlerine karşı kışkırtıp sürtüştürerek, tüm unsurları içeren ve hepsinin şemsiyesi hükmünde olan “Türk Milleti” mefhum ve kavramında gedikler açarak; Türkiye Cumhuriyeti’ni hak ile yeksan / yerle bir etmek istemeleri gibi.

Fakat evdeki hesabın çarşıya uymayacağını bir türlü akıl etmiyor edemiyorlar.

Hakk’ın da elbet öyle bir hesabı var ki Yarenler

Bilmiyorlar ki Allah’ın izniyle nöbette Erenler

Ülkede 7 Hazirandan beri yaşananlara, söylenenlere, yapılanlara bakıyorum ve gerçekten şaşırıyorum.

Sanki, problem ve problemin kaynağı belli, açık, aleni, aşikar değilmiş gibi herkes farklı pencerelerden değerlendirmeler yapıyor.

Sanki, herkes, gerçekleri görmüyormuş gibi, her şey olağan işliyormuş gibi fikirler üretiliyor.

Sanki, hükümet kurmaya resmî olarak yetkili ama, gayrı resmî olarak yetkili olmayan bir DAVUTOĞLU olduğu bilinmiyormuş gibi yapılıyor.

Bakın, açık ve net:

Recep Tayyip ERDOĞAN, ne koalisyonlu, ne de şartlı destekli bir AKP hükümetine asla razı olmaz, olamaz.

Bakın, Recep Tayyip ERDOĞAN, AKP’nin tek başına iktidar olmadığı bir Türkiye’yi asla istemez, isteyemez.

Ülkenin bütün meselesinin kaynağı budur.

Tekrar, tekrar yazalım, söyleyelim, anlatalım:

Recep Tayyip ERDOĞAN, AKP’nin tek başına iktidar olmadığı bir Türkiye’yi asla istemez, isteyemez.

Bu nedenle, kimse, şu parti neden şöyle yapmadı, şu kişi neden böyle yaptı, şu insan neden bunları yaptı gibi yorumlarla ne kendisini üzsün, ne başkalarını üzsün.

Türkiye’de şartlar ne olursa olsun, ne kadar ağırlaşırsa ağırlaşsın Ahmet DAVUTOĞLU, kendi insiyatifi ile hükümet kuramaz.

Zaten kuramadı.

AKP-CHP görüşmelerinde, AKP’nin sözcüsü kim idi?

O kişi, neden, kim tarafından oraya kondu?

Bunları düşündünüz mü?

Sıfır, risk.

Ahmet DAVUTOĞLU hükümeti kuramayınca, görev, teamül gereği CHP’ye verilmesi gerekmez miydi?

Neden verilmedi, bunu düşündünüz mü?

Sıfır, risk.

Bir konu var, mutlaka onu da konuşmalıyız.

Doğru, Recep Tayyip ERDOĞAN’ın karşısında, şu meclis aritmetiğinde yüzde 60  blok var.

Ama, bu bir blok değil.

Bu bloktan bir ortaklık çıkamaz.

Yani, bölücü terör örgütünün siyasî uzantıları ile Türkiye’yi böldürmeyeceği samimi ve gerçek iddiasında bulunanların ortaklık kurması eşyanın tabiatına aykırıdır.

Bu durum da, Recep Tayyip ERDOĞAN’ın maalesef şansıdır.

Seçim, Recep Tayyip ERDOĞAN için son şans olarak kullanılıyor. Yani, tek başına AKP iktidarını elde edebilmenin fırsatı olarak son deneme için her şey yapıldı ve ülke şartları ne olursa olsun yapılmaya çalışılıyor.

Bütün bu anlatılanlardan sonra, geriye iki soru kalıyor.

Birincisi, Recep Tayyip ERDOĞAN, neden AKP’nin tek başına hükümet olmadığı bir Türkiye’yi istemez, isteyemez?

Bunun cevabını herhalde 2013 yılının 17 Aralığından beri yaşananlara, gizlenen gerçeklere bakmak gerektir, cevabı orada.

İkinci soru; çözüm ne?

Bölücü olmayan, teröre destek vermeyen meclisteki kadroların ortak hareket edebilecekleri bir sayıyı bulabilmeleri.

Aksi takdirde, çözüm, başka mecralara kayabilir.

VERİN 400 MİLLETVEKİLİNİ BU İŞ HUZUR İÇİNDE BİTSİN.

YOKSA!!!!! ?????