Türk kamuoyu, 28 Ağustos akşamı açıklanan geçici hükümetle ilgili gelişmeleri tartışırken, Türk ve ABD savaş uçakları da IŞİD hedeflerini vuruyordu.

Türkiye ile ABD arasında varılan mutabakatın arkasından hazırlıklar tamamlandı ve IŞİD’in Suriye’deki hedeflerine yönelik ortak hava harekâtı başlatıldı.

ABD Türkiye ile anlaşmasında Irak sınırları içinde Kandil’de bazı hedeflerin vurulmasına karşı çıkmadı. Ancak Suriye’de PYD/PKK hedeflerinin vurulması konusunda “aklınızdan bile geçirmeyin. Onlar benim bölgedeki müttefikim” dedi.

***

Esad’ın PYD Kartı

Esad yönetiminin bugüne kadar direnebilmesinin sebebi, İran, Rusya ve Çin‘in tam ve kararlı desteği idi.

ABD ise Suudi Arabistan, Katar başta olmak üzere Körfez ülkeleri, AKP yönetimindeki Türkiye ve ‘Suriye Dostu Grubu’ adı altında toplanan yüz kadar ülkeyle bir koalisyon oluşturdu.

Meselenin “diktatör Esad’ın zulmü” ve “Suriye’ye demokrasi getirme” olmadığı açık. Çünkü ABD yanındaki ülkelerin arasında demokrasi ve özgürlüklerle zerre kadar ilişkisi olmayan çok sayıda Arap Kral, Emir ve Şeyhler var.

Türkiye Esad ile dostluğu bitirip, Esed‘e dönüştürdüğünden beri, Suriye’de Esad yönetiminin yıkılması için elinden gelen her şeyi yaptı. Uluslararası hukuka uygun olsun olmasın her yolu denedi.

Esad ise Türkiye’nin kendisi ile uğraşmaması için Türkiye sınırlarındaki bazı bölgeleri PKK/PYD‘ye bıraktı. Bu bölgede bağımsız kantonlar kurmasına izin verdi.

PYD/PKK de, Türkiye’nin bütün ısrarına rağmen, Esad ile yaptığı anlaşmayı bozmadı, Esad güçlerine karşı savaşmadı.

Türkiye’nin Esad’a karşı desteklediği ÖSO ve diğer toplama gruplar ise etkili olamadı.

***

IŞİD’in Uyuyan Hücreleri

Bu arada IŞİD denilen bela Irak’tan Suriye’ye alan hâkimiyetini genişletti. Suriye’nin yaklaşık yarısı IŞİD işgali altında. Türkiye ile IŞİD, aralarında 110 km’lik bir sınır olan, komşu haline geldi.

Bugüne kadar IŞİD Türkiye’de bir eylem yapmadı. Suruç’ta yaptığı söylenen intihar saldırılı eylemi IŞİD kabul etmedi.

Oysaki IŞİD’in Türkiye’de binlerce uyuyan hücresinin olduğu, IŞİD’e Türkiye’den katılımların çokluğu sebebiyle, IŞİD’in merkezi Rakka’da Türkçe’nin yaygın olarak kullanılır olduğu yazılıp, söylenmekte.

Buna karşılık IŞİD’in de, “çözüm sürecinde” PKK’nın yaptığı gibi, sınır zafiyetlerimizi ve Suriye’den kontrolsüz göçmen girişini değerlendirdiği sır değil. Şehirlerimizi patlayıcılarla doldurduğu ve silahlı, tam biat etmiş, robotlaştırılmış militanlarıyla saldırıya hazırlandığı uzmanlarca ifade edilmekte.

Devletimizin bu uyuyan hücreleri bulup yok etmeden IŞİD’e karşı bizzat bombalamaya katılması, bu uyuyan hücrelerin erken uyandırılmasına sebep olabilir. Bu ise ülkemiz için çok tehlikeli.

Nitekim Türkiye bombalamaya başlayınca IŞİD’den ilk tehdit geldi. “Türkiye’nin kendi eliyle işledikleri kendilerine döndürülecektir” açıklaması yapıldı.

***

Nereden Nereye Geldik

Türkiye ve ABD Esad’ın gitmesini istiyordu.

Türkiye PKK/PYD’nin Suriye’de devlet kurmasını istemiyordu.

Şimdi çok ilginç bir duruma geldik: Türkiye, Esad yönetiminden alınan izinle, ABD ile birlikte, Esad’ın düşmanı IŞİD’i bombalıyor.

Büyük ihtimalle bizim desteğimizle IŞİD’den açılacak alanda PYD/PKK devlet kuracak.

***

Işid Kürt Devleti Kurulmasının Bir Aracıdır

ABD, IŞİD’i Irak’taki Barzani yönetimindeki Kürt Devleti’nin güçlenmesi için kullanmakta. Kerkük ve Telafer’de Türkmenlerin IŞİD sebebiyle Barzani himayesine mahkûm edilmesiyle bu operasyonun Irak ayağı gerçekleşti.

Şimdi de Irak petrol ve doğalgazının Akdeniz’e (Türkiye sınırları dışından) ulaştırılabilmesi için Suriye’nin kuzeyinde bir Kürt koridoru oluşturulmakta.

Burada da Irak’taki yöntem kullanılmakta.

Kobani ve çevresi önce IŞİD tarafından işgal edildi. IŞİD, ABD başkanlığındaki koalisyon tarafından, bombalanarak çıkartıldı. Türkiye’nin de (kerhen de olsa) desteğiyle PYD/PKK “savaşçı kahramanlar” haline getirildi. Kobani PYD’ye hediye edildi.

PKK Türkiye için IŞİD’den daha yakın ve daha önemli bir tehlikedir. IŞİD Türkiye için, PKK ile kıyaslanamayacak kadar, daha sınırlı bir tehdittir.

Barzani – PKK/PYD Koridorunun tamamlanması Türkiye için çok zararlı. Hükümet bunun farkında. Ama ABD/AB planına karşı koyma gücü yok.

ABD/AB gölün kuşunu, gölün taşıyla vurmaya devam ediyor. Kendimize düşman PKK devletini, kendi elimizle bize kurduruyorlar. Tıpkı Irak’ta olduğu gibi.

Üstelik sıranın Türkiye’de bir Kürt Devleti kurulmasına geleceğini bile bile.

Özetle, Türkiye’nin bizzat kendi uçaklarıyla IŞİD’e karşı bombalamaya başlaması sonucu iki önemli gelişme olabilir.

1-    IŞİD Suriye’nin kuzeyinde oluşturulmakta olan “Kürt koridorunun” eksik kalan bölgesinden uzaklaştırılacak. Türkmenlerin yoğun olduğu bu bölge de PYD/PKK hâkimiyetine devredilecek. Türkmenler silah ve eğitim olarak savaşma yeterliliğine sahip olmadıkları için PYD bu alana hâkim olacak.

2-    Türkiye’nin IŞİD’e karşı hava operasyonlarına bizzat katılması Türkiye’de uyuyan IŞİD’in uyandırılması riskini taşıdığı açık. PKK eylemleri yanında IŞİD eylemleriyle Türkiye kaosa itilebilir.

Görüldüğü gibi Türkiye içinde PKK ile mücadele yerine müzakere edildiği dönemi PKK çok iyi değerlendirirken, devletimizi yönetenler bir stratejik körlük içindeydi.

Bunun ağır bir bedeli olacaktı, oluyor.

Suriye politikası da ilk düğmenin yanlış iliklendiği başka bir alan.

Hem PKK ve hem de Suriye politikalarında AKP hükümetlerince yapılan yanlışlar Türkiye’yi daha maliyetli, daha riskli ve başarı şansı çok yüksek olmayan seçeneklere mahkûm etti.

Çok fazla karamsar olmayalım ama ödeyeceğimiz ağır bedeller olduğunu da bilmemiz lazım.

***********************************************

Babalar ve Oğulları

MHP Genel Başkan Yardımcısı ve kurucu lideri Başbuğ Alpaslan Türkeş’in oğlu Tuğrul Türkeş ülkücüleri üzdü, Ak Partilileri çok mutlu etti.

Partisinin kesin kararına rağmen hükümete neden girdiği hakkında rivayetler muhtelif. Bir taraftan “Saray’ın bildiği bir zaafı” olmasından, “bakanlık uğruna davasını sattığına” kadar yorumlar var. Diğer taraftan AKP kanadı “ülke için kendini feda eden sorumlu devlet adamı” olduğuna dair propaganda yapmakta. Gerçek sebep zamanı gelince ortaya çıkar.

Tuğrul Türkeş MHP içinde soyadı sayesinde itibar gören bir isimdi. “Partiye şu özelliği veya hizmeti ile değer katıyordu” diyen yok.

Buna rağmen Tayyip Erdoğan ve Davutoğlu, Tuğrul Türkeş sayesinde, MHP kalesine bir gol attı diyebiliriz.

Tuğrul Türkeş hükümete bakan olarak katılma davetini kabul etmeden, MHP yönetiminin izlediği politikaları eleştirebilir, hatta genel başkanlığa aday olabilirdi. Bu durumda saygı duyulurdu.

Ama Başbakan Yardımcısı olduktan sonra yapacağı hiçbir eleştiri dikkate alınmaz. Hatta en ağır Bahçeli muhaliflerince bile.

Bu bakımlardan Kutalmış Türkeş‘in geçmişte AKP milletvekili olması nasıl MHP oylarını etkilemedi ise, Tuğrul Türkeş‘in tavrı da etkilemez.

Yine de, oğlunda Alpaslan Türkeş’in özelliklerini görememek ülkücüleri üzdü.

Oysaki karizmatik liderlerin çok azının oğulları babalarının vasıflarını taşımıştır.

Bilal’den Tayyip Erdoğan olamayacağı gibi, Tuğrul’dan da Alpaslan Türkeş olmaz.

“Tarihinde batıya doğru yürüyüşünü yüzyıllar öncesinden başlatan Türk Milletinin, Anadolu’ya attığı en büyük askeri ve siyasi adımların yaşandığı günlerin tekrarını bu günlerde yeniden yaşıyoruz.

Her ne kadar gözden, gönülden ve akıldan uzak tutulmaya çalışılsa da Alparslan‘ın Malazgirt Ovasında bir kez daha açtığı kilidin Mustafa Kemal Atatürk‘le daha da sağlamlaştırıldığı ve Türk Ordusunun zaferlerle yoğrulduğu günleri içeren “Zafer Haftası”nı bir kez daha gururla idrak ediyoruz.

Bu sebeple Türk Milletinin ve bağrından çıkardığı Peygamber Ocağı olarak gördüğü şanlı Türk Silahlı Kuvvetlerinin, 30 Ağustos Zafer Bayramı hepimize kutlu olsun.

Türk Milletini ve Allah’ın nizamını yeryüzüne hâkim kılma davasında, toprağı kanları ile sulamış bulunan bütün şehitlerimizin aziz ruhları önünde bir kez daha saygıyla, minnetle ve şükranla eğiliyor, Müslüman Türk Milletinin bu kahraman evlatlarını binlerce Fatiha ile selamlıyorum.

Yine Allah yolunda, Türk Milleti için çarpışarak gazilik mertebesine ulaşmış yiğit insanlarımızın ebediyete intikal etmiş olanlarına rahmet yaşayanlarına da hayırlı ve bereketli bir ömür diliyorum.

Şahsen Allah’tan sonra kendimi en borçlu hissettiğim varlıklar, şehitlerimiz ve gazilerimizdir. Anama, babama, dedeme, atalarıma ve çocuklarıma nefes alacak, karın doyuracak bir toprak bulduysam onlar sayesindedir. Onlara ve mirasçılarına ne yapsam haklarını ödeyemem. İnanıyorum ki; kendisini Türk olarak hisseden her kişi, aynı duygular içerisindedir.

Şehitlerin ve gazilerin, kanları ve canları pahasına bize emanet ettikleri bu vatanda, bugün Türklük sorgulanmakta ve adeta aşağılanmaktadır. Hatta Türk Milletinin devlet üzerindeki hükümranlığı referandum ile geçirileceği farzedilen anayasa değişiklikleri ile sonlandırılmak istenmektedir. Demek ki; yaşananlara bakarsak, emaneti korumakta, üzerimize düşeni layıkıyla yerine getirememişiz. Ya da en azından ben getirememişim!

Bu yıl Zafer Haftası nedeni ile camilerde okunan Cuma hutbesinde bir kez dahi “Türk” sözcüğü geçmedi. Sanki Alparslan ve Mustafa Kemal; Türk ve komutalarında savaşan askerler Türk askerleri değildi!

Bu diyanet işlerinde, imamlarımızda, vaizlerimizde ve müezzinlerimizde hiç mi haysiyet kalmadı? Yeri ve zamanı değil ama birçok konu var ki neredeyse beni arkalarında namaza durmaktan alıkoyacaklar. Onun için acilen aynaya bakmalarında fayda görüyorum.

Eskiden vaaz ve hutbelerde “Müslüman Türk”lerin İslamiyete yaptıkları hizmetlerden bahsedilir ve Zafer Haftasında Türk Ordusunun komutanları ismen zikredilerek övülürdü. Şimdi bakıyorum da ne Alparslan‘ı ne de Mustafa Kemal‘i anan var, ne hatırlayan. Varsa yoksa “bu millet” tantanası. Tarih mi değişti yoksa bu imam, müezzin ve vaiz tayfasımı?

Gözümün önünden camilerde asılı “Ne mutlu Türküm Diyene” ve diğer milli söylemli mahyaların apar topar indirilişi geçiyor ve bu anı hiç unutamıyorum. İnsan ister istemez 30 Ekim 1918 Mondros Mütarekesinden sonra yurdun dört bir köşesinin müttefik güçlerce işgalinde yaşananları hatırlıyor. Yoksa aynı günlere doğru mu gidiyoruz? Ya da nereye gittiğimizi biliyormuyuz?

Atatürk‘ün, Bulgar İvan Manelof‘la 1906 yılında yaptığı konuşmaya bakacak olursak, “Türk Milleti gerçeği görünce arkasından yürür…” düşüncesinin doğruluğunun yanında bugün bunun hayata geçirilmesinde büyük zorluklar içinde olduğumuz tartışılmaz bir hakikattır. Türk Milleti kendisinden saklanan gerçeği nasıl görecektir? İşin püf noktası budur…

Her türlü yol denenerek Türk Milletinden, başına gelecek olanlar saklanmaktadır. Bunu anlamak için kâhin olmaya gerek yoktur. Biraz tarih bilgisi ve de gündemi takip etmek bizi sonuca götürmektedir. Yeter ki gaflet içinde olmayalım.

30 Ağustos Zafer Bayramında “Türk” sözcüğünün es geçilmesi ve bunun için, camilerin ve din adamlarının da içinde bulunduğu her türlü argümanın kullanılmış olması fikirlerimizin haklılığına delalet eden en büyük göstergelerdir.

Ancak yine de Türk Milletinin içinde yok edilemeyecek ve asli cevher olarak nitelendirilen bir öz vardır ki; bu öz oynanan oyunu yine bozup atacaktır.

Dünyanın neresinde “Ne Mutlu Türküm Diyene” anlayışı içinde yaşayan, gönlü ve kalbi Ayyıldızlı bayrak için atan ne kadar kardeşimiz varsa, onlarla hep birlikte nice 30 Ağustoslarda birlikte olmayı diliyor, Asil Türk Milletinin Zafer Bayramını kutluyor, Cenab-ı Allah’tan Türk Ordusuna her daim muzafferiyet niyaz ediyorum.”

Bu yazı 5 sene önce 2010 Ağustos’unda yazıldı. Bu kere 28 Ağustos 2015 tarihli Cuma hutbesinde, Türk’ün “Zafer Haftası” Malazgirt, Dumlupınar vs. falan hiç anılmadı. Hâlbuki Türk Yurdu Türkiye, silahlı bir saldırı altında. Türk Ordusu; Mehmetçikler, polislerimiz ile birlikte kahramanca bu saldırıya karşı koyuyor. Ama kimin umrunda? Bir de buna üstelik Başbakan Davutoğlu imzasıyla yayınlanan genelge ile “Son günlerde meydana gelen terör olayları nedeniyle, 30 Ağustos Zafer Bayramı törenlerinin sadece çelenk koyma ve tebrikleri kabul şeklinde icra edilmesi; diğer şenlik, konser, eğlence ve kutlama faaliyetlerinin yapılmaması uygun görülmüştür” denildi.

Hepinize soruyorum; ülkemiz silahlı bir saldırı altındayken, Türk Silahlı Kuvvetlerinin gösterisi ile bir 30 Ağustos Zafer Bayramı kutlasak, yeniden dosta güven düşmana korku salsak, kahramanlık türküleri ile halkımız çoşsa, kara toprağın bağrına bizim için düşen şehitleri ansak, “hepimiz Mustafa Kemal’iz”, diye haykırsak fenamı olurdu? İstemezler değilmi?

Olsun onlar istemesin; biz şerefle, onurla, gururla 30 Ağustos’u kutlayalım ve haykıralım “Her Türk Askerdir” , “Türk Milleti, Ordu Millettir”. Varmı ötesi?

“İlk önce “Kahtı Rical” ne demektir ona bakalım.Kahtı rical’in sözlük anlamı:Bir ülkede, büyük devlet ve siyaset adamları ile alimlerin bulunmaması,yetiştirilmemesidir.

Devlet adamlarının yetiştirilmemesi,alimlerin çok azalması devletin yıkılış sebeplerinden biridir.

Osmanlı-Türk Devletini yıkmanın tek şartının,onları ilimden ve dirayetli devlet adamlarından mahrum bırakmak olduğuna inanan İngilizler 2 asır boyunca bu iş için uğraştılar.

Fen ve din ilimlerinin okutulduğu medreselerin yozlaşması için var güçleri ile çalışarak, 19. asrın sonu ve 20. asrın başında arzularına tamamen ulaştılar.

Günümüzde buna benzer bir kahtı rical yaşadığımızı görüyor ve düşünüyorum.

Türk milleti ve devleti bir çok ağır sorun ile karşı karşıyadır.

Türk milleti açısından bakıldığında tarihte de böyle dönemlerin çok sık yaşandığını görürüz.

Onun için şaşırmaya ve endişeye kapılmak lüzumsuzdur.

Ancak meseleyi iyi anlamak bizler için bir zorunluluktur.

Türk milleti ve devleti bir kahtı rical yaşamaktadır.

Türk Milleti;kendini yönetecek vasıfta;samimi,idealist,bilgili adamlar bulamamaktadır.

Bunun kabahati hem toplumda hem de toplumun sivrilmiş seçkin insanlarındadır.

Yusuf Ziya‘nın “EŞŞEKNAME” adlı eğlenceli manzumesinde:

“gözleri düşünceli,başları daima eğik /

neler düşündüğünü fısıldamaz dudaklar”
dediği bir dönemimi yaşıyor acaba toplumumuz?

Yine;

“İnsana “eşşek” diyen cahillere sormalı; /

Acep kimin lehine aramızdaki farklar? /
Bence, hayatı sorup ondan öğrenmelidir, /
Şu akıllı yaratık dediğimiz ahmaklar.”

diyor aynı manzumede Yusuf Ziya…

Yani şimdi insan olarak üzerimize üzerimize gelen sorunları çözememek “eşşeklik” ten bile kaynaklanmıyor,öyle mi? Vay halimize vay !!!

Yaşama dair tespitlerimde haklı çıkmak istemiyorum.Ben de yanılayım istiyorum.Şahsıma yapılacak eleştiriler doğru çıksın ben de şöyle bir rahatlayayım diye bakıyorum.Ancak olaylar;öngörülerimizi ve bunlara dair tespitlerimizi büyük oranda doğruluyor.

Türk Milletinin ezici bir nüfus üstünlüğüne rağmen,siyaset ve iktidardaki mikro etnik ırkçıların yüksek nispetteki güç ve temsili niye?

Kabahat kimsede değil,boşluk bırakanda. Haliyle tabiat kanunu olarak,boşluklar dolacak.İsterseniz Şair Eşref‘in ağır bir nüktesi ile benzetme yapalım:

“Bir soğan soyuluyor /
Yaşarıyor gözler /

Bir hazine soyuluyor /

Aldırmıyor öküzler.”

Eeee!!! Memleket meselelerine ve doğal olarak siyasete bu kadar duyarsız olursak ya da kullanılırsak, Şair Eşref ‘in bu şekildeki bir iltifatına mazhar oluveririz.Şaire kızmayın bir kusur varsa kendinizde arayın.

Türk milletinin makus talihini yenerek,Kahtı Rical’e ara vermiş olan Büyük Önder Atatürk‘ün bir anısını uzun yıllar hizmetinde bulunan Cemal Granda “Atatürk’ün Uşağı İdim” adlı eserinde şöyle anlatıyor.

Atatürk hakkında,özbeöz Türk olmasına rağmen başka bir millete mensup olduğu konusunda günümüzde dahi şayialar çıkartılmaktadır.

Bu durum, Atatürk’ün ne kadar büyük bir insan ve lider olduğuna bu sebeplede paylaşılamadığına dair bir delil teşkil eder.Atatürk ;

“Benim için bazı kimseler Selanik’te doğduğumdan dolayı yahudi olduğumu söylemek istiyorlar. Şunu unutmamak lazımdır ki; Napoleon’da Korsikalı bir İtalyandı ama Fransız olarak öldü ve tarihe Fransız olarak geçti. İnsanların içinde bulundukları cemiyet için çalışmaları lazımdır.”

Bu gün kendisini Türk olarak görmeyen bütün unsurlara sesleniyorum: Ne olarak doğduysanız doğdunuz. Eyvallah !!! ama Türk olarak ölmeyi ve tarihe Türk olarak geçmeyi başarın.
Böyle bir anlayışın hakim olacağı bir toplum “kahtı rical”i silip atacaktır.

Başarmak zorlukları yenmekten geçmektedir.Hiç bir şey kolay değildir. Tarihe bir ayna tutarsanız yaşadıklarımızın bir tekerrürden ibaret olduğunu görürsünüz.    
Toplum hangi sıkıntılar içerisindeyse,bizlerde birey olarak aynı şeylerden muzdaribiz.

Ancak sorunun kaynağı toplumdur. Bunu çözecek olanda bu topluluğu oluşturan insanlarımızdır.

Kusuru başkasında aramak gerçeklerden kaçmak olur.

Eğer bu asil millete yani Türk milletine mensup iseniz,içinizdeki cevher mutlaka sorunları eritecektir.

Onun için “Kahtı Rical” kendiliğinden ortaya çıkmamıştır ve kendiliğinden sona ermeyecektir.

Kahtı Rical’i getiren şartları siz oluşturdunuz şimdi de o şartları siz ters yüz edeceksiniz.

Bana burada senin pozisyonun nedir diye sorarsanız, size Azerbaycan Yazarlar Birliği Başkanı Anar‘ın şu şiiri ile ama biraz kendime uyarlıyarak cevap vermek isterim:

“Özcan çıkınca tahta/
Bildi ki en büyük hata/
Güle güle,sahte sahte/

Ona övgüler düzenlerdir/
Sofrasında yiyenlerdir/
Haletini giyenlerdir/
Yüzüne karşı övüp/
Arkasından ona sövenlerdir/
Tahtını kurmuştu azamet için/

Gam,kader onunla tahtına çıktı/
Beş günlük dünyada beş bin felaket/

Hepsi gelip onun vaktine çıktı/
Ömrünün mihneti gör ne kadardı?/

Vusalın hasreti,hicranın derdi/

Niye Özcan’ın bahtına çıktı”

Özcanlar önemli değildir amma kahti ricale son vermek,Türk Milleti ve Devleti için sonsuz derecede önemlidir. Bilmem anlatabildim mi?”

Bu yazıyı da tam 8 yl önce yazmışım.Ülkemizde halk;malesef topçuyu,popçuyu,onun bunun mahdumunu,televizyonlarda malum odaklarca parlatılanları adam(!!!) zannediyor.Burada az veya çok sorumluluk ve kabahat hepimizde.Kavun değil ki koklayalım diyorsunuz!Hayır insanı da koklayacaksınız…Eğer bunu beceremeyecekseniz,bir şeylerin düzelmesinide beklemeyeceksiniz.

Memleketimiz ne acı ki;yüzyıllardır bir kahtı rical yani adam çıkartamama sorunu yaşıyor. Şimdilerde buna ortalarda gezinenleride adam zannetme sorunu eklendi…Ne olursa olsun bu adamsızlık sorunu,Türk Milletini yakıp yıkıp geçiyor.Ne olur biraz adam olmayanlara itibar etmeyelim!

Bunları,şu geçici hükümet kurulurken ve Türkiye “yeniden seçim”denilerek çapsız adamlarca meçhule götürülürken gelişen olan bitenden dolayı,sizlere bir kez daha hatırlatayım dedim!

Kültürümüzde İslam inancından beslenen güzel bir söz vardır: “Allah her şeyin hayırlısını versin”. Çünkü hayırlı olmayan zenginlik, ilim, eş, evlât insana belâ, musibet, sıkıntı getirir.

Dünyevî âlemden uhrevî âleme göç ettiğinde insanoğlunu hayırla yâdettirecek şeyler; yaptığı hayırlı işler, hayırlı eserler, amel ettiği ilim, hayırlı eş, hayırlı evlâttır. Bunlar içinde özellikle evlât, çok çok önemlidir. Evlât, babasından aldığı manevi mirasa iyi sahip çıkabiliyorsa, babasının itibarını, hâtıralarını iyi koruyabiliyorsa, güzel ve hayırlı işlerini, çalışmalarını devam ettirebiliyorsa ve en önemlisi, ona bıraktığı ismi onurlu ve itibarlı bir biçimde taşıyabiliyorsa, hayırlı evlâttır.

Toplum hayatımıza büyük katkıları ve etkileri bulunan büyük fikir, dava ve inanç adamlarının evlâtlarının içinde maalesef, hayırlı olma konusunda fire çoktur. İsim isim saymaya gerek yok. Şöyle yakın tarihimizin önemli isimlerine bir bakın, söylediğimin ne kadar doğru olduğunu göreceksiniz. İslamî hassasiyeti ile tanınan bir kişinin evlâdının uyuşturucu komasına girerek öldüğünü, milliyetçi bir fikir adamınınevlâdınıntaban tabana zıt mahfillere savrulduğunu, Batının medeniyet ateşini mitoloji kahramanı Promete gibi ülkesine taşımasını istediği evlâdının gittiği ülkede papaz olarak kaldığını, devletin en üst kademelerinde görev almış kişilerin evlâtlarının çok pespaye durumlara düştüklerini tarih kaydetmektedir. Bunun örneklerini çoğaltabiliriz.

Onun için her zaman -Allah ve Peygamberimizi dışında tutarak- şunu söylüyorum: “Lider, önder fâniler değil, bağlanılan fikirdir, davadır, ilkelerdir, ülkülerdir”. Çünkü fâniler, hem ölümlüdür, hem de hatadan münezzeh değildir. Onun için atalarımız “Ağaca dayanma çürür, adama dayanma ölür” demişlerdir. Fani liderlere bağlanırsanız, öncelikle biat eder, her yaptığını kutsar, şahsiyetinizi kaybeder, biat edersiniz. Sonra da bir yanlışını, hatasını görürseniz üzülür, düş kırıklığına uğrar, yıkılırsınız, faturayı da, fikrinize, davanıza çıkarır, terkedersiniz.

Bir çürük elma bir sepet elmayı çürütebilir. Onun sepetten atılması diğer elmaları kurtarır. İnsanlar içinde de babasının adını, eserini ve davasını taşıyamayan zavallı evlâtlar varsa, onların da kopup gitmeleri, kalmalarından daha hayırlıdır. Hiçbir rant, mevki, makam, statü, babanın manevi mirasından daha kıymetli değildir. Hovarda mirasyedilerin zararları sadece kendilerinedir. Tam aksine onların uzaklaşması içinde bulundukları camiaların hayrınadır.

Uzun söze hacet yok. Marifetmame sahibi Erzurumlu İbrahim Hakkı Hazretlerinin dediği gibi “Hakk şerleri hayreyler”.

ABD oyunları, İsrail’in dünyayı idare etmeye devam etme planlarından dolayı, el içinde tutulan, sömürülen İslam ülkeleri hiç uyanmıyorlar, akıllanmıyorlar. Türk Dünyası son yıllarda, önceki yıllara nazaran daha da çok birbirinden kopmuş, Turan yerinde saymakta… Çünkü; lider,vizyon ,ufuk ve Başbuğ sorunu var. Özellikle Türkiye’yi idare edenlere bir bakın, içlerinde Türk kelimesi ile kavgalı olmayan kaç kişi var? Hür ve bağımsız gözüken Türkiye, Türkler tarafından yönetilmediği artık iyice ortaya çıkmış vaziyette. Kısaca Türk Dünyası boynu bükük ve darmadağın. Soydaşım Müslüman Türk’üm diğer Müslüman kardeşlerim gibi her yerde inim inim inlemekte. Türkiye tamamen ABD ve İsrail’in ama öyle, ama böyle çıkarlarının bir parçası konumunda.

Tüm İslam Dünyasında çıkarlar ön planda. Her yerde ülkemizde olduğu gibi sözde, göstermelik Müslümanlığın olduğunu herkes görebiliyor. Hatta İslam’ın yinede en sahih yaşandığı ülke Türkiye diyebiliriz. Müslüman ülkelerin hepsi isimleri bilmem ne Cumhuriyeti olsa da hiç biri Cumhuriyetle yönetilmiyor. Çoğunda bizim ülkemizde olduğu gibi Cumhurun başı var ama ,halkın kendi kendini idare ettiği bir sistem yok.Cumhurun başı yerine tek kişinin hakimiyeti var. Çoğu İslam ülkesi, Arabistan gibi neredeyse bir kralın elinde… Kısaca yat yat,kalk kalk. İnsanlar da düşünme ve aklını kullanma zaafiyeti had safhada. Ülkemizde de artık öyle olmuş ki tarikat lideri, parti başkanı ,din tüccarı vb, bir kişi her şeyi düşünüyor,yapıyor ,güdüyor,diğer insanların düşünmesine hiç gerek yok. Zaten birilerinin ifadesiyle ,Atatürk’ün kurduğu Cumhuriyet fiili olarak kaldırılmış vaziyette …

Böyle olunca da ülke karmaşaya kurban edilmiş,Türk sahipsiz,Türk öksüz. Gösteri de olsa Mısırlı Esma için camilerde etkinlikler yapılırken, vaazlar verilirken, yürüyüşlerle yer yerinden oynatılırken ki bu etkinlikleri pompalayanlar, seçimlerde semeresini her seçimde görmüşler,alacaklarını almışlardır. Ama Türk çocukları patır patır toprağa serilirken ses yok,tık yok, bu millet uykudan asla uyanmıyor… Yukarıdan gelen emirlerle bazı müftü ve imam efendilerinde işgüzarlıkları sonucu, şehit cenazelerinde çeşitli atraksiyonlarla Ülkücülerin slogan atması bile engelleniyor. Bu ülke tamamen faşizme teslim olmuş gibi…Üstelik pkk ya yapılan baskınlar ve sınır ötesi hareketlerden ,yine seçimde daha çok oy ümidi ve tek başına hükümet olma beklentisi açıkça var. Mehmetlerin ölmesi kimsenin umurunda değil…Varsa yoksa iktidarın devam etmesi ve üstü açılacak ne varsa ,üzerlerini kapalı tutmak…

Şimdi pkk ile yapılan anlaşmalarda, Türk Milletinden yine de korkulup, anlaşma prosedürüne uymayıp, mutabık kalınan maddelerde yan çizme sonucu , seçime kadar suskun kalan pkk aldatıldık yeisine kapılınca , yine işgaller ve kan dökmeler,şehit cenazeleri başladı. Artık her gün yine 3-4 bazen daha fazla topluca asker,polis ve diğer insanımız öldürülüyor. Şehitlerimiz dizi dizi anaların göz yaşları ile defnedilirken ses tık yok. Baştaki idare ise hala tek başına iktidar olma tamtamları çalmanın peşinde, şehit mehit umurunda değil , buradan gözüken bu !!!

Şehitlerin arkasından “Şehitler ölmez vatan bölünmez “diye iç dünyasını dışa vuran Ülkücüler de baskılarla diskalifiye edilmeye çalışılıyor. Artık şehit cenazeleri bu millete normal,günlük hayatın bir parçası gibi geliyor. Anaların ağlaması da alıştırma yapıla yapıla kimsenin umurunda değil artık. Dedik ya ateş sadece düştüğü yeri yakıyor, o kadar…

Ve ateş düştüğü yeri yakarken,benim şehidimin Suriyeli,Mısırlı vb Müslüman kardeşlerimizin çeyreği kadar değerinin olmadığı bu ülkeyi idare edenlerin davranışları sonucu ortaya konuluyor. Hala “başınız sağ olsun,kanı yerde kalmayacak” rütuşları ile durum geçiştiriliyor. Ve bunca vatan evladına yazık oluyor. Malı götürenler götürmeye devam ederken ,”Mehmet’e ve şehitlerimize verilen değerin ne kadar da hiç, ne kadar da yok “olduğunu görmek insanı nefes alamaz ve ümitsizlik sendromuna sokuyor.

İşimiz Allah’a kalmış ne yazık ki! Uyanmak yok, tedbir yok ,umut yok, savunmak yok, birlik yok ,mücadele yok , velhasıl sahipsizlik devam ediyor …
Şehitlerimiz dizi dizi gelirken ,Türk Milleti sessiz geçim derdinde . Ses çıkaran, diri kalmış tek güç Ülkücü Hareketi susturmak için birilerinin hile ve baskıları artarak devam ediyor. Üzerine ölü toprağı serpilen Türk Milleti hala darmadağın ve suskun !!! Şehitler maalesef artarak toprağa verilirken, anaların gözyaşı daha da çoğalarak akıyor. Ve birileri de bu göz yaşlarını hala istismar ediyor !!!
Allah bu milleti korusun! Amin…

Saygılarımla…

Türkiye Cumhuriyeti kurulduğundan bu yana ülke olarak bir ilki yaşamanın arifesindeyiz. 7 Haziran seçimlerinden günümüze kadar geçen 80 gün içerisinde maalesef ne bir koalisyon hükümeti, nede azınlık hükümeti kurulamadı. Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın ön alma talimatlarıyla hareket eden Başbakan Ahmet Davutoğlu, ne CHP, ne de MHP ile görüşmelerinde ciddi olarak koalisyon hükümeti kurmak için masaya oturmadı. 45 Günlük süreyi doldurmak için dostlar alışverişte görsün misali hem milleti boş yere ümitlendirdi hem de zaman israfına sebep oldu. Genel seçimlerin yapıldığı günden buyana iktidardan düşmüş bir hükümetle hala görevini sürdürmenin gayreti içerisinde.

Ülke, gerek siyasi, gerekse ekonomik yönden büyük bir çıkmazın içerisindeyken, cumhurbaşkanının talimatıyla yeni bir seçime gidiyor. Güneydoğudan yurdun dört bir yanına her gün üçer beşer şehitler gelirken, büyük şehirlerimizde bombalamalar, kundaklamalar yaşanırken Prf. Ünvanlı bir sağlık bakanı çıkıp: “Eğer Erdoğan başkan seçilseydi bu kaos ortamı yaşanmazdı” diyebiliyor. Peki ama sormazlar mı adama “o halde başkan seçilmedi diye siz getirdiniz ülkeyi bu kaos ortamına“.

Gerçektende dedikleri gibi bu ortamda nasıl sağlıklı bir seçim yapılacak çok merak ediyorum.

Başbakan Ahmet Davutoğlu, Cumhurbaşkanından seçim hükümeti kurma görevini aldığı gün yaptığı basın toplantısında, CHP ve MHP ile yaptıkları görüşmeleri adeta günah çıkarırcasına uzun uzadıya açıkladı.

Bu yazımda CHP den ziyade MHP ile yapılan görüşmelerin analizini yazmak istiyorum.

MHP’nin ne istediği 7 Haziran akşamından itibaren biliniyorken; Ahmet Davutoğlu’un görüşmelerden sonra hala Sayın Devlet Bahçeli ve MHP’yi suçlaması, tek kelimeyle seçime doğru giderken, kara propagandadan başka bir şey olmasa gerek.

MHP’nin koalisyon kurulması için öne sürdüğü şartlar:

-Anayasanın ilk dört maddesine dokunulmasın,

-Çözüm süreci bir daha ortaya konulmamak kaydıyla kaldırılsın,

-17/25 Aralık yolsuzluk olaylarının ucu nereye kadar giderse yargıya taşınsın.

-Cumhurbaşkanı anayasal çizgilerinin dışına çıkmasın.

Sayın Bahçelinin ortaya koyduğu bu şartlar; namuslu, dürüst, her vatanperver insanın kabul edeceği maddeler olması gerekirken, ne yazık ki Davutoğlu tarafından reddedilmiştir. Kendisinin dürüstlüğünden şüphemiz olmamasına rağmen, 17/25 olaylarına karışmış dört eski bakan, Rıza Zarraf olayı, ayakkabı kutularındaki milyon dolarlar, yatak odalarında ki para kasaları, Bilâl oğlan tarafından sıfırlanan milyon dolarlar ve tapelerin hesabı sorulmayacaksa, sizin adaletinizden, iyi niyetinizden söz edilebilir mi?

Bunca yolsuzluk ve hırsızlıkları bile bile hangi dürüst namuslu bir lider, içine sindirir de kirli bir koalisyonun parçası olmayı kabul eder? Kaldı ki olmaz ya; he deyip te Sayın Bahçeli kabul etse dahi CB. Tayyip Erdoğan buna razı olacakmı?

Sayın Devlet Bahçeli haklı olarak soruyor:

– “Böyle bir hükümete ortak olduğumuzda öbür dünyada bunca şehide ne cevap vereceğiz, – “Bunların bütün pisliklerini sizler temizleyesiniz diye mi bizler şehit olduk” demeyecekler mi“?

Bu yüzden hiç kimsenin MHP neden koalisyon kurmağa yanaşmadı diye manasız sualler sormağa hakkı olmasa gerek. Hele hele bu partinin geçmişinde Gümrük ve Tekel Bakanı Gün Sazak gibi dürüstlüğü ve adaleti uğruna şahadet şerbetini içmiş bir ülkü devi bulunuyorken.

Bu yüzden diyoruz ki:

“Lağım çukurunda gül devşirilmez“.

Sultan Alp Arslan‘dan Gazi M.Kemal Atatürk‘e değin; ne bu ülkede kahramanlar serisi biter, ne de bu millet şehit vermekten bezer.

Selçuklular olarak Anadolu coğrafyasına ilk 1015-20 tarihlerinde indik. İlk zaferimizi 1048 yılında Pasinler‘de kazandık. Ama 26 Ağustos 1071‘de yani 944 yıl önce bugün Van Gölü’nün kuzeyinde kazandığımız Malazgirt Zaferi bize bu toprakları vatan kılan baş zaferdi.

“Önde yalınkılıç Türkmen Başbuğu,

Ardında Oğuz’un ellibin tuğu

Andırır Altay’dan kopan bir çığı

Budur Peygamber’in övdüğü Türkler

Ya Allah.. Bismillah.. Allahuekber!”

N.Yıldırım Gençosmanoğlu‘nun ölümsüzleşen Malazgirt Marşı‘nda beyan edildiği üzere biz buraları Bizans’tan aldık. Muhatabımız Bizans’tır.

93 yıl önce bugün başlayan Büyük Taarruz da Bizans’ın torunlarına karşı verdiğimiz büyük bir vatanı müdafaa savaşıydı. Sonu zafer olan..

Üstelik bu sonuncusu 11 yıllık kesintisiz bir savaşlar zincirinin son halkasıydı. Birinci Balkan, İkinci Balkan, Birinci Dünya, Kurtuluş Savaşı; Türk’ün Savaşlarla İmtihanı vardı. Ve en zor şartlarda kaybetmedik.

“Şu kopan fırtına Türk ordusudur Ya Rabbi! 
Senin uğrunda ölen ordu budur Ya Rabbi..
Ta ki yükselsin ezanlarla müeyyed namın; 
Galib et zira bu son ordusudur İslam’ın.”

Yahya Kemal Beyatlı‘nın Büyük Taarruz sabahı yazdığı ve sonradan 26 Ağustos Marşı haline gelen bu dizelerde anlatıldığı üzere Türk Ordusu, İslam‘ın ‘Son Ordusu‘dur. Son Kale olan Anadolu‘dan eski ve yeni muhataplarımıza duyuruyoruz.

Malazgirt Garnizon Komutanı Şehit Binbaşı Arslan Kulaksız‘dan Osmaniye’li Yarbay Mehmet Alkan‘a kadar; ne bu millet şehit vermekten bezer, ne de bu ülkede kahramanlar serisi biter.

Son 2 ayda 60 şehit cenazesinde yeniden duyduğumuz “Şehitler ölmez!” kısmı Kur’anî bir hükümdür; Bakara 154, Âl-i İmran 169. “Vatan bölünmez!” kısmı ise son 1000 yıllık tarihimizdir.

Ne diyorduk: Biz Anadolu coğrafyasına misket oynayarak girmedik, kukla gösterileriyle de çıkmayız. Herkes hesabını ona göre yapsın!

“Kanımızdır bugün yerin örtüsü”

Türkçedir bugün gök gürültüsü