Bugün Yüksek Seçim Kurulu'(YSK)na partiler milletvekili aday listelerini veriyorlar.

1 Kasım seçimleri sıradan bir seçim olmayacak. Bu seçimde Türk Milletinin, bu coğrafyada kaderi belirlenecek.

Türk Milletinin, Türk Yurdu Türkiye’de yok edilmek istendiği, bu satırları yazanı okuyanların malumudur.

Siyaset bir satranç oyunu olduğundan, şartlar neler olursa olsun bu oyun Türk Milleti tarafından iyi oynanmalıdır.

Onun için Türk Milleti; duygulardan arınarak ve aklıyla hareket ederek doğru bir tercihte bulunmalıdır.

Bu saatten sonra Türk Milleti için, milletvekili adaylarından ziyade, partilerin fikir ve duruşları ile liderlerin söylemleri ve eylemleri çok önemlidir.

Türk Milletini ve Türkiye’yi, içinde bulunduğu açmazlardan çıkaracak olan, MHP’nin ortaya koyduğu fikirler ile Devlet Bahçeli’nin söylemlerine uyan eylemleri olacaktır.

Bu sebeple kızgınlıklarınızı, eleştirilerinizi ve duygularınızı derin bir dondurucuya koyarak, Türk Milletinin yegane kurtuluş umudu olan MHP’ye oy verin ve Türk Milletini düzlüğe çıkaracağı iddiasını ortaya koyan Devlet Bahçeli’yi yalnız bırakmayarak destekleyin.

Türk Milletinin; “Allah’ın ipine sımsıkı sarılın” mealindeki ayette olduğu gibi Türk vatanının son kalesi  MHP’ye ve onun komutanı Devlet Bahçeli’ye sımsıkı sarılması elzemdir.

Çünkü aklın gösterdiği doğru yol budur!

Yoksa sonumuz Suriye ve Iraklı mültecilerin sonuna benzeyecektir.

O aday olmuş, bu aday olmuş bunlara takılmayın. Eğer siz mazeret üretirseniz, destektenmahrum bırakacaklarınızda, sizlerin vermediği destekleri mazeret olarak gösterecektir.

Türkiye’yi yönetme şansını ve imkanını MHP ve Bahçeli’ye vermelisiniz. Bundan hangi nedenle olursa olsun kaçmayınız ve kaçınmayınız.

Eğer aksi bir şekilde davranırsanız, tarih MHP ve Bahçeli’yi iktidar yapmaktan kaçınanları çıkacak sonuçlara göre olumlu veya olumsuz olarak yazacaktır.

Türk Milleti, 50 yıla yakın bir zamandır iktidarına talip olan bir siyasi partiyi böylesine ağır koşullarda mutlaka iktidar yapmalıdır. Aksi halde MHP ve Bahçeli’ye bir şey söylemek, kimsenin hakkı olmayacaktır.

Onun için diyorum ki; oylarınızı MHP’ye verin ve Devlet Bahçeli’ye destek verin.

Bugün iki konudan bahsedip Türk Milleti’nin içine düştüğü durumu özetlemek istiyorum.

Ahmet Necdet SEZER, 167.4 milyon TL’yi 7 yıllık görev süresince harcadı.

Abdullah GÜL, 722.3 milyon TL’yi 7 yıllık görev süresince harcadı.

Recep Tayyip ERDOĞAN göreve gelir gelmez harcama yetkisi yüzde yüz artırıldı ve son dakika önergesi ile de bütçenin binde beşine denk gelen 2.3 milyar TL harcama yetkisi verildi ve 16 ayda harcama yetkisi 2.8 milyar TL oldu.

Basına yansıyan bu bilgiler ışığında, insanımızın neyi, nasıl düşünmesi, değerlendirmesi gerekir?

Her şeyden önce Dinimizde, İsraf Haramdır.

Dinî değerler ışığında bakarsak, 16 aylık olağanüstü harcama yetkisini hangi ölçülere sığdıracağız?

Ekonomik ölçüler ışığında bakarsak, borç batağına sürüklenmiş, dövizin olağanüstü yükselişini önleyemeyen, yediği ekmeği bile borçlanan ve bugün, dünyanın en kırılgan ülkesi haline gelmiş ülkemizde, bu harcama yetkisini hangi ölçülere sığdıracağız?

İnsanî değerler açısından bakarsak, asgarî ücretin 1000 TL olduğu, işsizliğin zirve yaptığı, insanların çöpten yiyecek aradığı, insanımızın borç ödeme imkânının yüzde elli azaldığı, iş hayatının durma noktasına geldiğiböyle bir dönemde, bu harcama yetkisini hangi ölçülere sığdıracağız?

Bu harcama ve israf ne için? Bu para ile ne yapılmaktadır? Bu para nereye harcanmaktadır?

Bu sorular bir sır olarak mı kalacaktır?

Eğer, bu konu da bazılarının gözünü açmasını sağlayamayacaksa, ne yapalım, onlar da kör kalsın!

Bir de şu Türk Bayrağı meselesine değinelim.

17 Eylül 2015 Perşembe günü, TOBB önderliğinde Türkiye’nin bazı büyük Sivil Toplum Kuruluşları, Türk Bayrağı ile yürüyüş yaparak terörü lanetleyecekler.

Beyanatlarında, aslında Türk Milleti için yürüyüş yaptıklarını söylemeleri gerekirken, herhangi bir ayırım yapmamalarına rağmen, sadece, Türk Bayrağı ile yürümeleri Pkk’nın siyasî kanadının başı olan Selahattin DEMİRTAŞ’ı çok rahatsız etmiş.

Çok ilginç değil mi?

Seçimden önce, birkaç tane Türk Bayrağı ile miting yaparken, bu nasıl oluyor diye soranlara, bu bayrak bizim de bayrağımız diyen kişi, bugün, Türk Bayrağı taşıyanların bölücülük, ayrımcılık yaptığını söylemektedir.

Anadolu Türklüğü, çok zor bir dönemeçten geçmektedir.

Kırk katır mı, kırk satır mı dayatması tam da budur.

Bir tarafa dönüyorsun, israflarla, kandırılmalarla, yolsuzluklarla, yalanlarla, korkutmalarla, dayatmalarla, aldatmalarla, hakaretlerle zorla yürütülmeye çalışılan bir düzen, bir tarafa dönüyorsun, hem öldürüp, şehit edip, hem de barış isteyen bir düzen.

Türk milleti için, 1918 yılının Millî Mücadele, Millî Müdafaa şartları yeniden oluşmuştur.

Yani, Anadolu Türklüğü için, meşru müdafaa hakkı doğmuştur.

Bir devlet düşününüz ki; o devleti temsil eden bayrağı, yüz yıla yaklaşan rejimi, anayasası, devletin kurucu iradesi tartışır olsun. Bütün bu tartışmaların en büyük nedenlerinden biri, devletine baş kaldırmış, kundaktaki bebeklerden tutun da önüne gelen yaşlı genç çoluk çocuk demeden kanlı bir örgüt’ün istekleri doğrultusunda yapılmış olsun.

Yine bir devlet düşününüz ki; adalet mekanizması, teröristin ayağına götürülsün ve Türk bayrağı indirilip, Atatürk resminin üzeri örtülsün. (Hatırlatırım Habur’daki yargılama sistemini.)

Kanlı terör örgütü PKK ile mücadele edileceğine içeride ve dışarıda müzakere masaları kurularak, Türkiye’nin kıymetli zamanları israf edilmiş, PKK ise bu zaman israfından yararlanarak hem dağdaki militan gücünü takviye etmiş, hem de büyük boyutta silahlanmıştır.

Devletin en yetkili makamlarını işgal edenlerin söylediklerine göre; sırf çözüm süreci adına teröristlerin yaptıkları görmezden gelinmiş, eli silahlı eşkıyalar karakolların önünden geçerken polise el sallayarak adeta onlarla dalga geçmişlerdir.

Basın ve medya aracılığıyla her gün sürekli beyin yıkama, algı yöntemi oluşturma yoluna gidilmiş, en kutsal değerleri pervasızca tartışılıp, tahrip edilmiş insanımız da kafa karışıklığı meydana getirilmiştir. Ümitleri, geniş düşünceleri kaybolmuş, Türk milletinin büyük çoğunluğu adeta kendisini, “çadır devletinde” yaşıyor hissiyatına kaptırmıştır.

Ne kadar etkisiz, yetkisiz ve içerisinde Türk milletine karşı hasmane duygular besleyen adına “Akil insan” denen güruh varsa Anadolu yollarına düşüp, Türk milletini ikna etmeğe çalışmışlardır.  Tabi milletimizin sağduyusu galip gelmiş her gittikleri yerden kovulur derecede pretostolarla karşılanmışlardır.

13 yıldır işbaşında bulunan hükümet, Türkiye Cumhuriyetinin geçmişine sünger çekmiştir.  Millet, geçmişinden ümidini kesmiş, geleceğinden kaygılanmış, adeta tutsak edilmiştir.

Türk insanı, kullandığı oyu namusu bilip, oy atarak milletvekili, cumhurbaşkanı seçtiği kişiler, meclis kürsüsünden namusları ve şerefleri üzerine yemin etmişler, ancak ettikleri yemine sadık kalmamışlardır. Yani millet, üzerine düşen vatandaşlık görevini yapmış ama memleketi iyi idare etsinler, memleketi muasır devletlerin seviyesine çıkarsınlar diye seçtikleri, ettikleri yemine sadık kalmamışlardır.

Cumhurbaşkanı ve başbakan her fırsatta 2023 ve 2071 yıllarını telaffuz ediyor. Peki ama demezler mi,  cumhuriyeti kuran iradeye: “İki Ayyaş“, diye saldırırsan 2023 gibi bir hedefin nasıl olur?

“AKP sayesinde Türk olmaktan kurtulduk” diyenlerin 2071 yılı gibi bir hedefi nasıl olabilir? Bu hedeflerden bahsedebilmek için insanın içinde “Türklük gurur ve şuuru, İslâm ahlak ve fazileti” olması gerekmez mi?

1071 de Malazgirt’le Anadolu’ya Türk-İslam mührünü vuran, bin yıldır bu mübarek toprakları yurt edinmiş bir milletin milliyetini yok farz edip, milliyetçiliği ayakları altına alanların samimiyetine nasıl inanalım?

Saygılarımla.

1944‘ün meşhur 3 Mayıs olaylarında Ankara Valisi Nevzat Tandoğan‘ca söylendiği kabul edilir: “Sizin milliyetçilikle, komünizmle ne işiniz var? Milliyetçilik lâzımsa bunu biz yaparız. Komünizm gerekirse onu da biz getiririz.”

Nitekim Cumhuriyetin kuruluş yıllarındaki milliyetçi-devletçi politikalar izleyen CHP’nin içinden ABD’nin yükselmesiyle eş zamanlı liberal sağ Demokrat Parti çıkarıldı. Sonra kendisi de ortanın solu‘na demir attı.

Acaba diyorum devletin resmî partisi olarak CHP’nin yerini AKP mi aldı? Bakıyorum 2002’den 2015’e; Tom Braks çizgi romanı gibi kılıktan kılığa girilmiş: Başlarda neo-liberal ve özelleştirmeci, ortalarda BOP’çu ve Medeniyetler İttifakçısı, sonlarda yeni Osmanlı’cı ve Çözüm’cü / Açılım’cı, uzatmalarda ise sınırlı – sorumlu (ss) milliyetçilik.

Çözüm deyince aklıma geldi; Nisan 2013‘te İzmit‘e gelen Âkiller Marmara Bölge Ekibi‘nden başta popüler akademisyen Deniz Ülke Arıboğan olmak üzere şimdi HDP Milletvekili Mithat Sancar, hukukçu-akademisyen Levent Korkut, popüler köşe yazarı Ali Bayramoğlu, o zaman Memur Sen Genel Başkanı şimdilerde AKP Milletvekili Ahmet Gündoğdu, eski film yıldızı Hülya Koçyiğit ve eski Baro Başkanı Yücel Sayman‘a KOCAELİ MİLLÎ KURULUŞLAR BİRLİĞİ olarak net sorular sormuştuk:

• Sizin Âkiller Heyeti’nizin Güneydoğu Ekip Başkanı Can Paker ‘Barış sürecini Apo

Başlatmıştır’ ve ‘Serbest olmalıdır’ diyor. Siz de aynı fikirde misiniz?

• 83’ten beri Türk-Kürt, çocuk-yaşlı, kadın-erkek, herkesin kanını dökmekten çekinmeyen

bir Terör Örgütü niye silah bıraksın? a-) Ya amacına ulaşma sözü verilmiştir b-) Ya örgüt devlet yönetimine ortak olmuştur. Sizce hangi şık?

• 1860’lardaki feodal Bedirhan İsyanı’ndan beri emperyalizm 150 yıldır Güneydoğu’da cirit

atıyor. Kürtçe ilahi kitaplarını 120 yıldır Amerikalı misyonerler basıyor. Kürtçe diye bir dili Fransızlar ve Ruslar, Kürtlük diye bir olguyu İsrailliler inşa ediyor. PKK’da Hınçak ve Taşnakların farklı bir versiyonu olan Hoybun ve Asala’nın bir devamı.. “Sevr’deki Ermenistan’ı veremedik, Kürdistan verelim” ki Ermenistan’dan rezerv İsrail olan Ürdün’e (Jordan) kadar uzasın. Apo dahil BDP’lilerin ne kadarı Kürt kökenli, ne kadarı Ermeni asıllı, ne kadarı Türkmen ve Zaza? 1915 soykırımı masalının ihalesi önce Kürt aşiretlerineydi sonra Türkmen unsurlara. Müslüman Kürt’ü, Müslüman Türk’e kırdırarak Ermeniler, coğrafyadan silinmelerinin intikamını mı alacaklar? Siz de bu oyuna bizi razı getirebileceğini mi zannediyorsunuz?

• Biz Ermeni’yi Rum’u da dışlamıyoruz ama terörle iş görmek isteyenlere de pabuç

bırakmayız. 100-110 yıl önce Gregoryen Ermeniler emperyalizme karşı bizimle dövüştüler ama misyoner tezgâhından geçip de Protestanlaşan Ermeni çoğunluk gaza geldi ve bedel ödedi. Kürt vatandaşlarımızı etnik şehvete alıştırıp Türklerle bir iç savaşa sürmekten ne kazanmayı umuyorsunuz? Cin şişeden çıktı. 1-2 yıl sonra doğu da ayrı batı da ayrı kırımlar yaşanırsa sorumlusu bu Akiller midir, Hükümet mi?

• Yarın sizin de sayenizde silahla sonuç almak moda olacak. Önüne gelen Partiya Karkaren

Lazistan, Çepnistan, Sapancaistan kurabilecek. Herkesle böyle tatlı tatlı müzakere mi edilecek yoksa tepelerine mi binilecek? Başbakan’ın bizi sokmak istediği etnik cehenneme girersek nüfusun ne kadarı kırılacak, haberiniz var mı? Dışımızda dünyanın zulmü varken bizi içimizde birbirimizle uğraşmaya kim döndürdü?

Oradaki toplantıda karşı saflarda bulunan Kocaeli Memur Sen, İlim Yayma Cemiyeti ve Kocaeli Roman Dernekleri vesairenin eski-yeni başkanlarını Eylül başında Kocaeli Ticaret Odası‘nda yapılan Teröre Karşı Birlik Toplantısı‘nda ellerinde Türk Bayrakları ile “Şehitler Ölmez, Vatan Bölünmez!” diye bağırırken görünce gözlerim yaşardı.

Şimdi önümüzde eskinin Âkillerini oluşturan TOBB, TÜRK-İŞ, TZOB, HAK-İŞ, TESK Başkanlarının 17 Eylül Teröre Karşı Birlik Yürüyüşü var. Başlığımız neydi netekim? 

Bugünler Türkiye’de at izi it izine karışmış durumda.

Türk Milleti başına geleni anlamasın diye büyük bir kavram kargaşası ve buna bağlı olarak bir algı yaratılıyor.

Örneğin terör sorununa “Kardeş Kavgası” tanımlaması yapılıyor. Provokatörlerin teşviği ve bizzat provokatörlerin eli ile pkk’nın siyasal yapılanması Hdp’ye saldırılar düzenlettiriliyor. Çocukları şehit olanlara “dün kürt olduğumuz için dükkanımıza saldırdılar bugün oğlumuz şehit oldu” dedirtiriliyor. Ve başta Leyla Zana ve Selahattin Demirtaş olmak üzere malum şahıslar, Türk Milleti ve Türkiye Cumhuriyeti Devleti için “taraf olarak müzakereye oturmaktan” söz ediyor.

Buna mukabil “Çözüm Süreci ile analar ağlamayacak” diyenler yeniden ortaya çıkıp “Bakın bize 400 vekil verseydiniz bunlar olmayacaktı” diyor.

Bütün bunların arasında bir tanede Hdp genel başkan yardımcılığını yürüten veya başka bir görevi olan ve anasının babasının Bulgaristan’dan Bursa Yenişehir’e göç ettiğini söyleyen Nursel Aydoğan isimli bir Diyarbakır milletvekili var.

Bu Nursel Aydoğan’ın etnik kimliği nedir bilmiyorum. Benim için önemli değil. Ancak eğer Bulgaristan Türkü ise konuştukları yine bir Balkan Türkü olarak beni rahatsız ediyor.

Bulgaristan Türkü olduğunu iddia eden veya öyle lanse edilen Hdp’nin Diyarbakır Milletvekili Nursel Aaydoğan’ın TV 5 ekranlarında yayınlanan görüntülerinde “Bizi Öcalan yarattı” ve “Kürt kadınları, bizi yaratan ve özgürleştiren kadınlar olarak Öcalan’ın özgürlüğünü talep ediyoruz.” demesi ilgimi bir kez daha çekti.

Şimdi bir; Hdp Diyarbakır Milletvekili Nursel Aydoğan’dan,belkide tekrar olacak ama Bulgaristan Türkü müdür değilmidir yoksa Cizreli Şir İzzeddin isyanı ile oralara giden devlet ve Türklük düşmanı olanlardanmıdır diye açıklamasını bekliyorum.

İkinci husus; Bulgaristan Türklerinin ve diğer Balkan – Rumeli – Trakyalı insanlarımızın Türkiye’de kurduğu onca konfederasyon, federasyon, dernek, vakıf, spor kulübü adı altında faaliyet gösteren stk’nın Nursel Aydoğan ve söylemleri hakkında toplumla paylaştıkları veya paylaşacak oldukları fikirleri merak ediyorum.

Üçüncüsü ortalıkta gezen; Balkanlıyım, Rumeliliyim veya Trakyalıyım diyen entellektüel (!) aydınların bu konudaki düşüncelerini öğrenmek istiyorum.

Ayrıca Nursel Aydoğan’ı da fikirlerini eylemli olarak ortaya koymasından dolayı kutluyor, bu konularda fikirlerini bile açık etmekten kaçınanlarıda kınıyorum.

İnşallah Balkanlardan kaçanlar olduğunuz gibi Türkiye’den de ilk kaçacaklardan olmazsınız!

Hürriyet’te İsmet Berkan‘ın son yazılarından birinin başlığı “Sizce ülkenin en önemli sorunu Erdoğan mı, PKK mı?” idi.

Böyle bir başlık atılması bile ürpertici. Cumhurbaşkanının “ülkenin en önemli sorunu” değerlendirmesinde bir terör örgütü ile aynı kefeye konulması alışılmış bir olay değil.

İsmet Berkan tarafsız bir yazı ile başlığın altını doldurmuş:

“Memleketin yarısı, ülkenin en önemli sorununun Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan olduğuna inanıyor.

Onlara göre, sırf 1 Kasım’daki seçimi Adalet ve Kalkınma Partisi kazanabilsin, hatta mümkünse 400 milletvekili çıkarabilsin diye Erdoğan silahlı kuvvetleri ve polisi durduk yerde PKK’ya saldırttı. Bu görüşe inananlara göre, tek amacı HDP’yi baraj altında bırakmak ve böylece Meclis’te Anayasa’yı değiştirecek çoğunluğu elde edip başkan olmak Erdoğan’ın.

Bu inancın çeşitli alt kategorileri de var. Mesela bazıları, Erdoğan’ın Kürtlerin oylarını aldığı ‘Çözüm süreci’ döneminde PKK’nın yurtiçinde silah ve mühimmat yığınağı yapmasına göz yumulduğunu, Kürtlerin oyunu alamayacağını anladığında Erdoğan’ın süreci bitirdiğini, dolayısıyla bugün canını kaybedenlerin hepsinin sorumlusunun Erdoğan olduğunu düşünüyor; düşünmekle kalmıyor bunu yazıp çiziyor, söylüyor.”

Gerçekten böyle bir algı yaygın.

Böyle bir algı CB Erdoğan’ın kontrolünde olan çok geniş bir propaganda mekanizmasının her olumsuz gelişmeyi PKK, Paralel Yapı ve Muhalefete yıkmak konusundaki çalışmalarına rağmen oluşabiliyorsa önemlidir.

*****

HDP’yi Baraj Altına İtmek İçin

R.T. Erdoğan’ın 7 Haziran seçimleri sonucundan memnun olmadığı, koalisyon istemediği; AKP’nin tek başına iktidar olabilmesi için ülkeyi 1 Kasım’da “tekrar seçime” götürdüğü bir sır değil.

4 partili bir Meclis’te AKP’nin tek başına iktidar olması, imkânsız diyemesek de, son derece düşük bir ihtimal.

RTE/AKP ile HDP/PKK/KCK arasındaki “mutabakatın” bir şekilde bozulduğu, HDP’nin seçim öncesi kullandığı “seni başkan yaptırmayacağız” cümlesiyle açığa çıkmıştı.

Böylece 17/25 Aralık soruşturmaları konusundaki kararlılığı bilinen CHP ve MHP‘den sonra bu konuda hesap sormaya niyetli muhalif kanada HDP de eklenmişti. Erdoğan bu yüzden Meclis’in toplanmasını bile göze alamadı.

Bu durumda Saray’da alınan kararlarla erken seçimde HDP’nin baraj altına itilmesi tasarlanmış olabilir. Bunun için “HDP‘nin Türkiye partisi olmadığı, PKK’nın güdümünde olduğu, dolayısıyla dökülen şehit kanlarının sorumlusu olduğu” mesajı verilmek istendiği anlaşılıyor.

Böylece HDP’ye verilen emanet oyların geri döneceği hesaplanmış ve HDP’yi baraj altına kalması planlanmış olabilir. Bunun için kontrollü bir gerilim de istenmiş olabilir.

Ama ülkenin Cumhurbaşkanının sırf bu sebeple “silahlı kuvvetleri ve polisi durduk yerde PKK’ya saldırttığına” inanamam.

Ayrıca çatışmasızlığın PKK tarafından bozulduğu olayların kronolojisinden belli.

*****

PKK’nın Savaş Hazırlığına Göz Yumanlar Sorumludur

Erdoğan “Ben ve arkadaşlarım bu yolda beyaz kefenimizi giydik“, “çözüm süreci için gerekirse baldıran zehiri içerim”  dediği sürecin mimarıdır.

“Çözüm süreci döneminde PKK’nın yurtiçinde silah ve mühimmat yığınağı yapmasına göz yumulduğu” konusu iyice açığa çıktı.

Bizzat Cumhurbaşkanı Erdoğan, Başbakan Davutoğlu ve diğer AKP yetkilileri zaten itiraf ettiler.

Erdoğan ATV ve A Haber ortak yayınında açıkladı: “Çözüm Süreci’ni bunlar adeta Güneydoğu’da, kısmen Doğu’da kendileri için silah stoklama süreci olarak değerlendirdiler. Çok ciddi bir silah stoklaması yaptılar. Burada bu süreç içinde güvenlik güçlerimiz, tabi ‘herhangi bir çatışmaya, şuna buna girmeyelim’ dediler ama daha sonra anladık ki bu süreç içinde bunlar bunu yaptılar.”

Çözüm süreci döneminde PKK’nın silah ve patlayıcı depoladığını, terör örgütünün bölgede alan hâkimiyetini eline geçirdiğini, asker toplama, vergi tahsil etme, yargılama gibi erkleri kullanan paralel bir devlet yapılanması oluşturduğunu devlet bildiği halde görmezden gelmişti.

Bu durumu süreç yürütülürken, PKK’nın savaşa hazırlandığını ben bile çeşitli defalar bu köşemde yazdım. Uzman kişiler de yazdılar, TV’lerde anlattılar. Ama dinleyen olmadı.

Devletin istihbarat raporlarında bu hususların kapsamlı bir şekilde değerlendirildiği, ancak “süreç zarar görmesin” diye göz yumulduğu açık. Polisi karakola, askeri kışlaya hapsederek PKK’nın yaptığı savaş hazırlığına karşı operasyon yapılmasına izin vermeyerek bu güne gelindi.

Dolayısıyla 7 Haziran seçimlerinden sonra yollara gömülen uyuyan mayınlarla, ağırlığı tonlarla ifade edilen patlayıcılarla, roketatarlarla, gelişmiş silahlarla şehit edilen asker, polis ve vatandaşlarımızın kaybından, başta Tayyip Erdoğan olmak üzere, bu politikaların yürütücüleri (en azından vicdani ve siyasi açıdan) elbette sorumludur.

*****

Cezai Sorumluluk

Son 69 günde (7 Temmuz-13 Eylül 2015) terör saldırılarında 118 güvenlik görevlisi (asker, polis ve korucu) şehit edildi, 27 kişi hayatını kaybetti.

“Çözüm sürecinde” PKK’nın savaş hazırlığına göz yummak suretiyle bunca şehit verilmesindeki sorumluluk sadece vicdani veya sadece siyasi midir? Yoksa cezai sorumluluğu da var mıdır?

Milliyetçi Hareket Partisi cezai sorumluluğun da olduğu kanaatiyle, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulundu.

MHP suç duyurusunda, “Süreçte, anayasal suç işleyen, konusu suç olan emri uygulayan, suçluyu kayıran, görevini kötüye kullanan, kamu görevini terk eden veya yapmayan, suçu bildirmeyen, suç delillerini yok eden, gizleyen veya değiştiren, suç delillerini bildirmeyen, terör örgütüne yardım ve yataklık eden kamu görevlileri ve diğer şüpheliler hakkında kamu davası açılmasını” istedi.

“Çözüm Süreci’ni övünerek başlatan eski Başbakan, yeni Cumhurbaşkanının yargılanması için gerekli işlemlerin başlatılmasını, halen yasama dokunulmazlığı bulunan şüpheliler hakkında fezleke düzenlenerek TBMM’ye gönderilmesini” talep etti.

MHP “Şikâyetimiz hakkında işlem yapmayan, etki altında kalan, baskıya boyun eğen savcıların ve hâkimlerin tarih ve milletimiz önünde sorumlu olacağını” söylüyor.

Ancak “dokunan yanar” algısının olduğu bir ortamda, böyle bir davayı açacak savcı çıkar mı?

“Aklı hür vicdanı hür” bir Cumhuriyet Savcısı çıkar ve dava açarsa çok şey değişir.

Kamu davası açılamazsa dahi suç duyurusu ve içindeki iddialar bugün de, yarın da çok önemli olmaya devam edecek.

Şehitlerin kaybından sorumlu tutulan AKP 1 Kasım seçimlerinde birkaç puan kaybederse sürpriz olmaz.

Türkiye’nin başına yeni bir Sevr belasını taşımak ve ülkemizi Irak ve Suriye yapma tuzakları devam ediyor. Bizzat iktidar destekli Yeni Anayasa ve Yeni Türkiye denen ülkeyi tanınmaz hale getirecek tuzaklara düşürme çabaları bölücü terör arttırılarak sürdürülüyor. Aslında Balyoz, Ergenekon ve Casusluk davalarıyla askeri hedef alma, ona güç ve itibar kaybettirme bu oyunun bir parçasıydı.

Devlete başkaldırıyı, ayrı egemenlik peşinde koşmayı, özerklik ve sahte barış taleplerini demokrasi diye kimse yutturmaya kalkmasın. Bazı siyasilerin suç kapsamına giren davranış, söz ve tehditleri adeta teşvik görüyorsa; sözde barış ve komik çözüm süreci! zedelenmesin diye türlü siyasi hokkabazlıklar yapılıyorsa, bu ülkenin savcıları ve hakimleri görevlerini yapamaz bir ortama sürükleniyorlarsa, bu kötü gidişten sorumlu olanlar vardır. Bunun sorumlusu ülkeyi yönetenlerdir. Genelkurmay başkanının terör örgütü başı olmakla haksız bir şekilde suçlandığı, askerin darbe yapmakla itham edildiği, Sayın Arınç’a suikast iddialarıyla TSK’nın kozmik odasına girildiği, yanlış politika ve tavizlerle çatışmasızlık kandırmacasıyla oyalanan,silah bırakmamış bir kanlı örgütle pazarlık yapan siyasetçiler baş sorumludur.

Siz hala çözüm süreci diye ısrarcı iseniz; malum çevrelerin alay konusu olmuşsanız; çözüm değil ama artık iyice anlaşılan çözülme sürecini buzdolabına koyma fıkraları anlatıyorsanız, doğru siyasi irade ortaya koyamazsınız. Bugün olup bitenler karşısında barış, özgürlük, açılım, çözüm ve demokratikleşme diye aldatıldık diyemezsiniz. Bir ara Sayın Mehmet Ali Şahin’in “Ya bölünecektik, ya da taviz verecektik” şeklinde bir beyanatı vardı. Bu kadar taviz, iç güvenlik yasası dâhil birçok yasa değişikliğinden sonra bölünmüşlük sorunu ile karşılaşmamız, bu ve benzeri ifadeleri kullananları tekzip etmektedir.

“Güvenlikçi politikalarla olmuyor, artık analar ağlamasın” gibi yanlış yönlendirmelerle kendi elimizle onlara göre kurmak istedikleri sözde devletin bir parçasını neredeyse takdim edeceğiz. Ülkeye karşı psikolojik harekât yoğun bir şekilde sürdürülüyor; zihinler karıştırılmaya ve vatandaşlar birbirine düşürülmeye çalışılıyor. Bu zaten PKK’nın hedefidir. Her Kürt vatandaşı örgüt üyesi gibi görmemeliyiz. Dağdan şehre inenler, bu fırsat kendilerine verilenler, çoğu yerde halkı güvenlik güçlerinin hedefi yaparak onu teröre çekmek istiyor ve destek arıyor.

Maalesef bazı önemli askeri kuruluşlar ya lağvedildi, ya etkisizleştirildi yada MİT’e bağlandı. Teröre öyle bir özgürlük tanındı ki; çatışmasızlık aldatmacasıyla yollara mayınlar döşendi ve yönetenler seyretti. Askerin alacağı kararları AKP il başkanı gibi çalışan valiler aldı. Operasyonlar engellendi ve sonuçta bütün Türkiye  -sadece analar değil- ağladı ve acı çekti. Şehitler hepimizindir, ateş sadece düştüğü yeri yakmıyor. Terör örgütü ile iç içe olan terörist tabutu taşıyan teröre her türlü imkânı sağlayan bazı belediyeler, “silahlar sussun, ölümler olmasın” diye kamuoyunu oyalayan ve aldatan, hakaretin her çeşidini yapan malum parti mensupları bugünkü manzaranın sorumlusu değiller mi?

Türkiye terör ve ekonomi dâhil iç sorunları ile boğuşurken Belçika dâhil bazı ülkelerin parlamentoları mahkeme gibi çalışıp haksız ve köksüz Ermeni iddialarını kabul ediyor. Koalisyon ortağı HDP’li iki bakan bu iddiaları tasvip ediyor.

Kıbrıs’ın geleceği ile ilgili müzakereler gizli ve sessizce yürütülüyor. KKTC tarafında yer alan görüşmecilerin bir kısmının yakın tarihi bilmedikleri konusunda endişelerimiz var. Kıbrıs’taki esas sorun zaten bu.  Rum oyununa ve tuzağına bundan dolayı sözde dostlarımızın dayatmalarıyla her an düşebiliriz; çünkü geçmişten ders almıyoruz. Yavru Vatan denilmesinden bile bazıları rahatsız. Yeni neslin bir kısmı AB simidine sarılarak kurtuluşu arıyor, oysa AB nimetlerinden eşit faydalanamayacağı petrol arama krizinde ortaya çıktı. Anlaşılan KKTC’de birçok ticaret erbabı tezgâhtar yapılacak, bazılarının sahibi oldukları mal ve mülkler ellerinden alınacak, Rum nüfus kuzeye yerleşecek, Türkiye’nin garantörlüğü kaldırılacak, KKTC yok sayılacak. Bir ara Ankara destekli Annan Planına soydaşlarımızın yarıdan fazlası evet dediler ve kurdukları devletten vazgeçtiklerini haykırdılar. Şimdide bazıları azınlık olmaya ve yine adreslerinin toplu mezarlar olacağını fark etmeden yeni planlara evet demeye hazırlanıyorlar. Devletini reddeden ondan vazgeçen sözde devlet adamları gördük ki bunları Rum kesiminde şef garson bile yapmazlar. Birleştirilecek Kıbrısbir tarafta, zorla Batı tarafından ayrıştırılacak ülkeler diğer tarafta. Bu büyük bir çelişkidir. Bazıları anlamalıdır ki, milli bağımsızlığın piyasa fiyatı yoktur. Artık onları kurtaracak rahmetli Rauf Denktaş gibi yiğit ve kaliteli milli davayı kucaklamış liderler de yoktur, ver diyecekler fazlasıyla verecekler; git diyecekler bazıları koşarak adadan uzaklaşacaklar. Böyle bir çöküşe evet diyecekler.