“İsmet BERKAN’ın kaleme aldığı 25.11.2015 tarihli Hürriyet Gazetesi’ndeki köşe yazısında;“aralarında Türkiye’nin de olduğu, 21 ülkede yapılan anketlerdeki “Öğretmenin Statüsü Endeksi”nde; Türkiye, öğretmenlerine layık gördüğü manevi statü açısından, en yüksek değeri veren üçüncü ülke olarak çıkmış. Birinci, Çin, ikinci Yunanistan. Sonuncular İsrail ve Brezilya.

Aynı rapora göre,Türkiye’de öğretmenlerin yıllık ortalama kazancı 25 bin 378 dolar, Singapur’da 45 bin 755 dolar.

Türkiye’de, bir öğretmenin başlangıç maaşı ile alabileceği maksimum maaş arasındaki fark, yüzde 50 kadar. Türkiye’de bir öğretmenin bu maksimum maaşa ulaşabilmesi için 25-35 yıl çalışması gerekiyor.

Buna karşılık çoğu Avrupa ülkesinde maksimum maaş, ilk maaşın 80-90 fazlasına denk geliyor. Buna ulaşabilmek için 15-18 yıl çalışmak yeterli oluyor.” Denilmektedir.

Mehmet Y.Yılmaz, aynı tarihli Hürriyet Gazetesi’ndeki köşesinde, Cumhurbaşkanı Sayın Recep Tayyip Erdoğan’ın,  “24 Kasım Öğretmenler Günü” nedeniyle yapmış olduğu konuşmasında; “Öğretmenlik sadece ücreti için, imkânları için yapılacak bir meslek kesinlikle değildir. Bu mesleği gönülden sevmeyen, kendisini bu işe adamayan hiç kimse, gerçek manada bir öğretmen olamaz.” Dediğini yazmaktadır.

Öğretmenler Günü nedeni ile 81 ilden gelen öğretmenlere “meslektaşlarım” diye hitap eden Başbakan Sayın Ahmet Davutoğlu, ise, öğretmenlere atama müjdesi vererek,“Birçok öğretmen adayımızı mutlu edecek haberi sizlerle paylaşmak istiyorum. Ocak ayında emekli olacak öğretmenlerimizin de durumlarını göz önüne alarak 15 bin yeni kadro ilan edeceğiz. 15 bin yeni öğretmen atamasını ocak ayında yapacağız” demiştir.

Gerek Sayın Cumhurbaşkanı, gerekse Sayın Başbakan,”öğretmenler günü nedeniyle” yapmış oldukları konuşmalarında, öğretmenliğin; “erdemine, kıymetine, önemine” vurgular yapmışlardır.

Yukarıdaki araştırma ve benzer bir çok tespit, öğretmenlerimizin aldıkları maaş ile ancak hayatlarını sürdürebildiklerini ortaya koymaktadır.

Öğretmenlerimizin; “araştırma, kendilerini geliştirme, tatil yapma, çalışma ortamlarında beslenme, ulaşım, konut edinme, çocuklarına kreşimkânı sunulması,  çocuklarının sağlık ve okuma sorunları, çalışma şartları vb.” birçok sorunları bulunmaktadır.

Bir ülkede eğitimin kalitesi, öğretmenin kalitesiyle yakından ilgilidir. Öğretmenlik cazip meslek haline getirildiğinde, eğitim öğretime de elbette kalite gelecektir.

Yıllarca, meclis araştırma komisyonlarının “öğretmenler hakkında düzenlediği raporlar” tamamlandıktan sonra, tozlu raflara terkedilerek, hayal kırıklıklarına ve güvensizliğe neden olmuştur.

Başbakanımızın iyimserliği, samimiyeti ve pozitif söylemleri umut vericidir. Yeni kurulan hükümetten,öğretmenlik mesleği ve öğretmenler somut adımlar beklemektedir.

Sanırım artık zamanıdır.

Sevgiyle kalın…

Başlangıç İLkeleri

Türk Vatanı ve Milletinin ebedi varlığını ve Yüce Türk Devletinin bölünmez bütünlüğünü belirleyen bu Anayasa, Türkiye Cumhuriyetinin kurucusu, ölümsüz önder ve eşsiz kahraman Atatürk’ün belirlediği milliyetçilik anlayışı ve O’nun inkılâp ve ilkeleri doğrultusunda;

Dünya milletleri ailesinin eşit haklara sahip şerefli bir üyesi olarak, Türkiye Cumhuriyetinin ebedi varlığı, refahı, maddî ve manevî mutluluğu ile çağdaş medeniyet düzeyine ulaşma azmi yönünde;

Millet iradesinin mutlak üstünlüğü, egemenliğin kayıtsız şartsız Türk Milletine ait olduğu ve bunu millet adına kullanmaya yetkili kılınan hiçbir kişi ve kuruluşun, bu Anayasada gösterilen hürriyetçi demokrasi ve bunun icaplarıyla belirlenmiş hukuk düzeni dışına çıkamayacağı;

Kuvvetler ayrımının, Devlet organları arasında üstünlük sıralaması anlamına gelmeyip, belli Devlet yetki ve görevlerinin kullanılmasından ibaret ve bununla sınırlı medenî bir işbölümü ve işbirliği olduğu ve üstünlüğün ancak Anayasa ve kanunlarda bulunduğu;

Hiçbir faaliyetin Türk millî menfaatlerinin, Türk varlığının, Devleti ve ülkesiyle bölünmezliği esasının, Türklüğün tarihî ve manevî değerlerinin, Atatürk milliyetçiliği, ilke ve inkılâpları ve medeniyetçiliğinin karşısında korunma göremeyeceği ve lâiklik ilkesinin gereği olarak kutsal din duygularının, Devlet işlerine ve politikaya kesinlikle karıştırılamayacağı;

Her Türk vatandaşının bu Anayasadaki temel hak ve hürriyetlerden eşitlik ve sosyal adalet gereklerince yararlanarak millî kültür, medeniyet ve hukuk düzeni içinde onurlu bir hayat sürdürme ve maddî ve manevî varlığını bu yönde geliştirme hak ve yetkisine doğuştan sahip olduğu;

Topluca Türk vatandaşlarının millî gurur ve iftiharlarda, millî sevinç ve kederlerde, millî varlığa karşı hak ve ödevlerde, nimet ve külfetlerde ve millet hayatının her türlü tecellisinde ortak olduğu, birbirinin hak ve hürriyetlerine kesin saygı, karşılıklı içten sevgi ve kardeşlik duygularıyla ve “Yurtta sulh, cihanda sulh” arzu ve inancı içinde, huzurlu bir hayat talebine hakları bulunduğu;

FİKİR, İNANÇ VE KARARIYLA anlaşılmak, sözüne ve ruhuna bu yönde saygı ve mutlak sadakatle yorumlanıp uygulanmak üzere, TÜRK MİLLETİ TARAFINDAN, demokrasiye âşık Türk evlatlarının vatan ve millet sevgisine emanet ve tevdi olunur.

I. Devletin şekli

MADDE 1- Türkiye Devleti bir Cumhuriyettir.

II. Cumhuriyetin nitelikleri

MADDE 2- Türkiye Cumhuriyeti, toplumun huzuru, millî dayanışma ve adalet anlayışı içinde, insan haklarına saygılı, Atatürk milliyetçiliğine bağlı, başlangıçta belirtilen temel ilkelere dayanan, demokratik, lâik ve sosyal bir hukuk Devletidir.

III. Devletin bütünlüğü, resmî dili, bayrağı, millî marşı ve başkenti

MADDE 3- Türkiye Devleti, ülkesi ve milletiyle bölünmez bir bütündür. Dili Türkçedir. Bayrağı, şekli kanununda belirtilen, beyaz ay yıldızlı al bayraktır. Millî marşı “İstiklal Marşı”dır. Başkenti Ankara’dır.

IV. Değiştirilemeyecek hükümler

MADDE 4- Anayasanın 1 inci maddesindeki Devletin şeklinin Cumhuriyet olduğu hakkındaki hüküm ile 2 nci maddesindeki Cumhuriyetin nitelikleri ve 3 üncü maddesi hükümleri değiştirilemez ve değiştirilmesi teklif edilemez.

I.Türk vatandaşlığı

MADDE 66- Türk Devletine vatandaşlık bağı ile bağlı olan herkes Türk’tür. Türk babanın veya Türk ananın çocuğu Türk’tür. Vatandaşlık, kanunun gösterdiği şartlarla kazanılır ve ancak kanunda belirtilen hallerde kaybedilir. Hiçbir Türk, vatana bağlılıkla bağdaşmayan bir eylemde bulunmadıkça vatandaşlıktan çıkarılamaz. Vatandaşlıktan çıkarma ile ilgili karar ve işlemlere karşı yargı yolu kapatılamaz.

Yukarıdaki Anayasal ifadelerden kim, neden rahatsız oluyor?

Bu ifadelerin, bu ülkenin en az yüzde 85’i tarafından rahatsızlık olarak görülmemesi gerekirken, bu ülkeyi yönetme iddiasında bulunanlar, onlara muhalefet ettiği iddiasında bulunanlar, mecliste yemin edenler arasında bu ifadelerden rahatsızlık duymaları ne anlama gelir?

Eğer mesele, küçük bir azınlığın isteklerini yerine getirmek ise, büyük bir çoğunluk bir süre sonra, yani, ne kaybedildiği fark edildiğinde bu ülke ne hale gelir?

Demokrasi getirmek yutturmacası, yıllardan beri gözümüze sokulmaya çalışılıyor ve bir türlü de gelmiyor. Halbuki, Siyasî Partiler ve Seçim Kanunları değiştirilerek demokrasi çok daha kolay gelir.

Sadece, dünya egemen güçlerine söz vererek, günü kurtarma anlayışının bedelini Türk Milleti olarak ağır ödemek zorunda kalacağız, maalesef.

Ne yapmak gerektiğini Türk Milleti’nin takdirine bırakıyorum.

Ben komplo teorilerini sevmem. Ama biraz okumaya meraklı olunca, önünüze komplo teorisimi yoksa gerçekleri ihtiva ediyormu diye, sorguladığınız ve anlayamadığınız şeyler gelir. Bu seferde öyle oldu ama hiç yapmadığım bir şeyi yaparak bu kez sizinle bunu paylaşayım istedim.

Gazeteci – televizyoncu Gürkan Hacır‘ın yeni bir kitabı çıkmış. Adı “Masal”, alt başlığı ise “Onlar Anlattı Biz İnandık” ve “Tarihin Gerçekleriyle Yüzleşmeye Hazırmısın?”…

Bunun “İlginç Bir Kasabamız: İbradı” diye bir bölümü var. Bunu okuduktan sonra, bunu okuyun diye takipçilerime tweet attım ve Gürkan Hacır’da beni takip etmeye başladı. Hala ediyormu, bilmiyorum…

Hacır, bu bölümde, Antalya’nın dağlık bölgelerinden biri olan İbradı ilçesinden bahsediyor. Ve 1990’da ilçe olan İbradı’ya halen 4 köyün bağlı olduğunu ve nüfusunun 13 bin olduğunu anlatıyor.

Bölümün girişi ise şöyle “Öncelikle bizim genlerimizde İbranilere yatkınlık vardır desem fazla abartmış mı olurum acaba? Sanmam… Çok içli dışlı olduk ibrani asıllılarla… Ticarette, sanatta, siyasette hayatın her alanında onlarla beraber olduk. İçiçe yaşadık. Ama bazı izah edilemeyen birlikteliklerimizde vardı”

Ve devamla “… bakın size ” yetenekliler kasabamızdan (İbradı’lıyı kast ediyor) bahsedeceğim” diye anlatıyor.

İbradı isminin İbraniden geldiği söyleniyormuş. Başka yorumlarda var ama yazarın bağlantı yapmak istediği nokta bu!

Gürkan Hacır; Evliya Çelebi’nin seyahatnamesinde “taşlık ve çalılık olduğu için ulaşamadım” dediği bu dağlık bölgeden, toplum hayatımızın bir çok tanınmış simasının çıkışını biraz manidar bulmuş.

Kimler mi var bu İbradı’dan çıkanlar arasında? Halit Nazmi Keşmir (Maliye Bakanı 1946), Prof. Dr. Tarık Minkari (Halil Bezmen’in ailesi Minkarilerle akraba), halen kimin katlettiği meçhul olan meşhur Prof. Dr. Muammer Aksoy’da İbradı doğumlu. Babası Numan Aksoy, amcası Prof. Dr. Muzaffer Aksoy (Tıp), diğer amcalarıda Kayseri Valiliği yapmış Halit Aksoy, Hakkı Süha Okay (CHP’nin bir dönem önemli ismi), Mekki Keskin ve Ziya Keskin (Konya Milletvekilleri), Suphi Okay Tekel Genel Müdürü, Saim Okay Yozgat Valiliği, Prof. Dr. Osman Sipahioğlu İslam Hukukçusu, Prof. Dr. Ali Himmet Beki, Hazım Türegün Danıştay Başkanı, torun Türegünlerden olan Ayşe Türegün bir vakit Nobel ödüllü Orhan Pamuk’un eski eşi, eski başbakan Sadi Irmak’ın annesi İbradılı Kadı Abdurrahman Paşa’nın torunu, meşhur Kasım Gülek’de İbralı’dan evli ve kızı DSP Milletvekiliği yapmış olan Tayyibe Gülek’in anneside İbradılı…

ANAP döneminin önemli ismi Ali Bozer, başbakan yardımcılığı ve bakanlık yaptı. Kardeşi Prof. Dr. Yüksel Bozer’de Hacettepe Üniversitesi rektörüydü. Babaları Mustafa Fevzi ise Yargıtay Başkanı, ANAP’ın meşhur Bayındırlık Bakanı Sefa Giray, Kamil Tayşi (Diyarbakır), Asım Eren (Niğde), Ahmet Esen ve Ali Esen (Bilecik), Reşit, Turgut ve Yusuf Ziya (Kayseri) milletvekili olarak TBMM’de bulunmuşlar.

Ünlü halk bilimcisi Pertev Naili Boratav, dolayısı ile ünlü iktisatçımız Korkut Boratav ve hali hazırda CNN Türk’ün yöneticisi Ferhat Boratav’da İbradılı…

Mayoları ile ünlü meşhur Zeki Başeskioğlu’da… Dahası da var!

Yoruldunuz ve başınız döndü değilmi? Banane bunlardan diyebilirsiniz ve ben de öyle dedim kitabı okuyup bir kenara koydum.

Ancak 01.Aralık.2015 Salı günlü Hürriyet Gazetesi’nde “Dev Mirasa 54 Talip” başlıklı haberi görüncüye kadar!

Bu haberde İbradılı Kadı Abdurrahman Paşa’nın mirasçılarından bahsediliyordu. Akp’li genel başkan yardımcısı Nükhet Hotar, Eskişehir Büyükşehir Belediye Başkanı CHP’li Yılmaz Büyükerşen ve sanatçı Gülriz Sururi gibi…

Unutmuyorum TESEV’ci Can Paker, anı kitabında babasının Yılmaz Büyükerşen için kız istemeye gittiğini anlatıyordu. Kim bu Paker? Gazeteci Mehmet Barlas’ın karısı Canan Paker’in kardeşi… Pakerler ve Barlaslar kökleri, kökenleri konusunu kendileri açıklasınlar, bizde öğreniriz!

Söylemek istediğim şu; Türkiye’de özellikle Türklerden gizlenen ve saklanan bazı gerçekler var. Ve gizlenen gerçeklerin,Türk Milletine faydası yok ve olmayacakta! Öyleyse bunları hepimizin bilmesinde fayda var.

Bir de “Tat” meselesi var. Nedir bu “Tat” derseniz, Kafkasya’da ve özellikle Dağıstan’da yaşayan ama Müslüman olmayan bir kavim derim. Hatta yaşayan bir dostumuz, rahmetli Ebufeyz Elçibey‘e bu “Tat” meselesini sorduğunda “Onlar dağ yahudisidir” cevabını almıştır. İsrail’in son dönemde “Tat”lara karşı izlediği politikada son derecede anlamlıdır.

Değişik kaynaklar, Türkiye’de 200.000 civarında “Tat” yaşadığını belirtmektedir. Ben daha da ileri giderek bu “Tat”ların, Türkiye’nin yönetimde etkisi nedir diye sizlere sorayım ve cevaplarınızı da beklediğimi ifade edeyim. Çünkü bu konu, gerçeklerin saklandığı ve Türkler açısından son derece can alıcı ve can sıkıcı bir konudur!

Ne yazık ki; Anadolu coğrafyasında bin yılı aşkın bir süredir hüküm süren Türk devletleri, birlikte yaşadığı kavimleri kazanmak adına,“menfaat birliği” yaratarak, vaziyeti idare etme stratejisi izlemiştir. Bu günümüzde de sürmektedir. Ben bir Türk olarak, enayi yerine konmama sebebiyet veren bu “menfaati bölüşme yoluyla bir arada yaşama stratejisi”nin, hep aleyhime sonuçlar ortaya çıkarması nedeni ile yanlış olduğuna inanıyorum.

Önümüzde gelişen siyaset, sanat, kültürel, ekonomik olaylarada komplo teorilerini sevmesemde, bizden saklanan gerçeklerin varlığı nedeni ile temkinli yaklaşıyorum.

Size de bunu tavsiye ederim. İnşallah her şeyin şeffaflaştığı ve Türk Milletinin gerçek hakimiyetini kurduğu günleri hep birlikte görürüz…

Son Osmanlı padişahı Sultan Vahdettin, İstanbul’dan bir daha geri dönmemek üzere ayrıldıktan sonra yaptığı ilk açıklamada, dikkat çekici bir nokta daha doğrusu bir itiraf vardır.

“Eğer benim bir hatam varsa, o da din ve devletin bu derece tahrip edilip değiştirileceğine ve (bazı şahıslar müstesna) bütün vekiller, alimler, akiller ve devlet adamları tarafından ses çıkarılmayacağına ve bazı alçak menfaatler karşılığında gizli ve açık bir şekilde buna yardım edeceklerine ihtimal vermememdendir. Ben devletin hayat ve mematına herkesten ziyade ilgili olan milletimin münevverlerinin (aydınlarının) vatani ve vicdani görevlerini bu derece kötüye kullanmayacakları hakkında hüsn-ü zannıma ait olan hatamı kabul ediyorum” diyor…

Ancak bu öyle büyük bir hatadır ki; koskoca devlet yıkılıyor ve milyonlarca kilometrekare toprak kaybediliyor. Bugün Suriye Türkmenleri bile bu hatanın bedelini ödüyor.

O halde, bir Türk olarak; mazlum ve mağdur Türk Milletinin tekrar yeni hatalara muhatap olmasına engel olmak zorunluluğumuz ve görevimiz vardır. Bu nedenle vazifemi yaparken herhangi bir çekince tanımam, en ufak bir korkuya kapılmam mümkün ve muhtemel değildir.

Çünkü biz, Türk’e düşman olanların: “Biz artık bir imparatorluğuz ve harekete geçtiğimizde kendi gerçekliğimizi yaratırız. Sizler tüm mantığınızı kullanarak bu gerçekliği incelerken biz yeniden harekete geçer, daha yeni bazı gerçeklikler oluştururuz, siz bunu da incelersiniz ve işler bu şekilde sürüp gider. Biz tarihin aktörleriyiz… Siz ise biz her ne yapıyorsak onları incelemekle yetineceksiniz!” stratejisini çok iyi biliyor ve sizlerinde öğrenmesini diliyoruz…

Bu sebeple Türk’e, tekrar tekrar hata yaptırmak ve geçmişte olduğu gibi bir kez daha onun geleceğini karartmak isteyenlerede “Fermanlar Padişahlarınsa Türkiye’nin Her Karışıda Bizimdir” diyerek anlayacakları dilden bir mesaj vermek istiyorum..

Anladınız mı?

İnsan mantığı bazen fıtrat zannedilebiliyor. Hâlbuki değişkendir, doğa yasası değildir.

Bir şeyin ya var ya da yok sayılması, ya iyi ya da kötü sayılması, ya güzel ya da çirkin sayılması 23,5 asırlık bir gelenektir ve ‘ya hep, ya hiç‘çi Aristo mantığıdır.

Hem meşhur hem meçhul yazar-düşünürlerimizden Alev Alatlı, eserleriyle ülkemizde ‘ya o, ya bu‘ mantığı yerine ‘hem o, hem bu‘ mantığının tanınmasına öncülük etti.

Saçaklı Mantık veyahut Gri Mantık denilen bu yaklaşım hayatın siyah-beyaz’dan ibaret olmadığının ispatı üzeredir. Ve en çok da tıp ve teknolojik gelişmelerde kullanılmaktadır.

Kuantum fizikçisi Erwin Schrödinger‘in bir deneyinden ismini alan “Schrödinger’in Kedisi” adlı 2 ciltlik Alatlı kitabı aslında çağdaş Türk düşüncesinde bir devrimdir.

Küresel muhalif Alev Hanım‘ın son yıllarda İktidar’dan nemalanarak ilkeli çizgisini bozmasını ‘hem-hem‘ mantığıyla anlayabiliyor ve kendisini ‘ya-ya‘ ayrımına tabi tutmuyoruz.

Biz de 2002‘den beri Kocaeli‘de faaliyet gösteren Selçuklu Düşünce Kulübü‘müzle bu tip konuları çok tartıştık. Geçtiğimiz günlerde organize ettiğimiz Nihat Genç Konferansı‘ndaki takdimli gerekçeyi ise ortak çıkış yolu bulma denemeleri bâbında paylaşmak isteriz:

“Toplumsal mutluluğumuzun ve ülke bütünlüğümüzün bu topraklardaki değerlerin tümünü bireylerin şahsında ortaklaştırmaktan geçtiğini düşünüyoruz. Bunu teorik olarak Alev Alatlı’nın 4 ciltlik Or’da Kimse Var mı? Serisi ve özellikle de Şrödinger’in Kedisi (Kâbus – Rüya) kitaplarında görebilirsiniz.

Alatlı, özet olarak ilkel bir komünizm üzre saf İslâm ve milliyetçiliği kararak savunur. Zira bu akımların çatışması bizi muttasıl patinaj vaziyetinde tutuyor.

Sol & Sağ, Laik & Dindar, Osmanlıcı & Cumhuriyetçi, Fenerli & Cimbomlu… Herkes ya birini benimsiyor ve diğerlerini dışlıyor, ötekileştiriyor ya da tersi oluyor. Oysa bunların hepsi bizim, bizi biz yapan ortak değerler.

Bir insan hem Türk milliyetçisi, hem Müslüman hem de sosyal adaletçi ve demokrat olabilir diye düşünmek istiyoruz. Bunlardan biri üzerimizde daha baskın olabilir ama bu diğerlerine de dost olmamayı gerektirmez.

Sendikacılık yıllarımızda da bunu uygulamaya çalıştık. Zira mutsuzluk ve anlaşmazlığımızın temelinde bu rekabetçilik var.

Bunun pratik hayatta karşılığı Nihat Genç gibi gözüküyor. Hem Cumhuriyet’in temel kazanımlarına bağlı, hem yerli ve millî, hem manevî değerlere aşırı hürmetkâr, hem sosyal demokrat ve antikapitalist, hem paylaşımcı, hem birleştirici..

Toplumsal olarak bu modelde kucaklaşmaya ihtiyacımız var. Bireyler bunu içselleştirdiğinde bu kez ‘fikrin ne, projen var mı?’ diye sorarak iş ve emek üretmeye başlayacağız.

Yani birbirimizin paçasını bırakmış olacağız. Hani Cehennem’de Türklerin kuyusunun başında zebani yokmuş ya; her çıkmaya çalışanın paçasını zaten aşağıdakilerden biri çekiyormuş ya; artık biz de başımıza nöbetçi istiyoruz.“