Geleneksel kültürümüzü genç nesillere aktarma konusunda biraz tembel davrandığımızı zannediyorum. Bu konuda yetişkinlere düşen önemli görevler var. Bu günkü gençlerimizin kuyudan pakır ile su çekmeyi, yabayı, ellik’i, idareyi, şavkı, kileri, cumbayı, kara önlüğü, ortaokul şapkasını, silbinci, sibeği, tahta beşiği, tekne ıskıranını, kül ıskıranını, çulu, çapıt kilimini, kirkiti, çöteyi, dirgeni, holosu, heybeyi, çuvaldızı, kileyi, maşrabayı, eşek semerini, sikkeyi, kuskunu, kolanı, bört kapıyı, meti, kemikliyi, döt kazmacayı, yedi kiremiti, mavrıyı, böbeciği, tahtalıyı, şaniyi, ocaklığı ve buraya sığdıramayacağım kadar nesneyi bildiklerini zannetmiyorum.

Bizim çocukluğumuz saydığım nesnelerin arasında geçti. Bu yazımda altı kardeş hepimizin içinde büyüdüğü ve bizim kuşak herkesin iki yaşına kadar yattığı tahta beşikten bahsetmek istiyorum.

Ortasında bir deliği vardı oraya topraktan yapılmış çiçek saksısını andıran silbinç konurdu. Bunun içine beşikte yatan bebek kakasını yapardı. Sibek de erkek bebeklerini bibisini muhafaza eder, çişin vücuduna değmeden direk sibeğin içine gitmesini sağlardı.

Beşiğin iki kenarları yuvarlak kasnaklar ile çevrilmiş, ayaklara bağlanırken, kasnakları ise örümbeç ile birbirine bağlanmıştır. Beşiğin ayakları teke boynuzu gibi oval olup sallanmasına yardımcı olurdu. İçine yatırılan bebek beşiğin bir müştemilatı olan kalın bohçalardan yapılmış yorgan görevi gören, ucunda uzunca ipleri olan bir düzenekle bağlanırdı.

Bebeğin yattığı yerde kalınca bir döşek vardı. Bu döşeğin popoya denk gelen yeri silbince göre oyulmuş olurdu. Bebek beşiğe yatırıldıktan sonra kımıldama şansı yoktu. Vücudun ilgili yerleri silbince, sibeğe denk getirilir, uçları uzun ipli bohça bezlerle sıkıca sarılır iki el de bohçanın içine sokulur, beşiğin altından ve üstünden birkaç kere dolandırıldıktan sonra ipler sağlamca örümbeçe bağlanırdı.

Beşiğe yatırılan bebeğin ancak başı az miktarda sağa ve sola dönebilirdi. Bebek beşiğin içindeyken ağlarsa, kaldırılma zamanı gelmemişse, anne veya onun görevlendirdiği bir abi veya abla (bunlar komşu veya akraba çocukları da olurdu), beşiği hızlıca sallardı. Bebeğin karnı aç değilse, yeniden uykuya dalabilirdi. Tuvalet için bebek kaldırılmazdı. Çünkü silbinç ve sibek o işi görürdü. Eğer bebek geri uyumaz ve ağlamaya devam ederse, anne hemen beşiğe doğru eğilir, memesini çıkarır ve bebeğin kafasını hafifçe kaldırarak emzirirdi.

Bebek uykusunu aldı, karnı doydu ve yine huysuzluk yapmaya devam ederse, yine de beşikten hemen çıkarılmaz. Örümbeçe sıkıcı bağlanmış ipler hafifçe gevşetilerek bebeğin ellerinin serbese çıkması sağlanırdı. Örümbeçte bebeğin oynaması için bağlanmış gök boncuklar, şıngırdaklar, ziller falan olurdu. Bebek bunlarla oynamaya devam eder ağlamazsa, sorun yok. Eğer, bir müddet örümbeçin kandırma oyuncaklarıyla oynadıktan sonra, feryadı tekrar basarsa, artık beşikten sökülme zamanı gelmiştir.

Anne ipleri çözer bezleri gevşetir bebeği beşikten kaldırır. Çiş kaka durumu için silbince bakar ve onları temizler. Altına bez bağlayabilir de, bağlamadan donunu giydirebilir de. Burada tecrübe konuşur.

Bebek bazen beşikte yatmak istemez. Yatırılır yatırılmaz feryadı basar ne kadar beşik sallanırsa sallansın, uykuya dalmaz. Bazen anneyi ifrit eder ve beşikten tekrar kendini çözdürür. Golanla annenin sırtına kendini sardırır. (Ebiştirme) Anne sırtına kolanla sıkı sıkıya sardığı bebeği ile istediği her işini yapmaya devam edebilir. Çoğu zaman bebek annenin sırtında uyur. Annenin hareketi ona ninni gibi gelir, onun sıcaklığı ve tenine değmesi bebeğe ayrı bir güvence verir.

O dönemde anneler hiçbir zaman boş durmazlardı. Ellerinde mutlaka bir el işi olurdu. Özellikle oya veya kanevçe işlerlerdi. Ayrıca yemek malzemesi hazırlarken dahi, oturduğu yerden ayağı ile beşiğin ayağından sallardı. Her zaman ayak kullanılmaz, bazen de örümbeçe bağlanan uzunca bir ip ile uzak mesafelerden dahi beşik sallanabilirdi.

Eğer evde beşiği sallayacak bir abi veya abla varsa beşik sallama işi ona havale edilirdi. Beşiğin üstüne bir yorgan örtüldüğü için karanlıkta kalan bebek daha çabuk uyurdu. Beşiği sallayan abi veya ablalar bebeğin daha çabuk uyuması için beşiği daha hızlı sallarlar ve bazen de ağırlık merkezi ters takla olur, beşik devrilirdi.

Bunun dışında beşik, bebek için en güvenli yerdi. Çiğnenme ve zarar görme ihtimali hiç yoktu.

Bebeğin beşikle vedalaşma zamanı, çiş ve kaka sorununu söylemeye başlamasıdır. Beşikten azledilen bebek evin bir başka köşesinde küçük döşek üzerinde yatırılırdı. Beşikten kurtulan bebek,  yıllarca içinde yattığı beşiği çoğu zaman boş şekilde sallayarak oynar ve avunurdu.

Beşikler sağlam olurdu. Hemen hemen bir evdeki 5-6 kardeşin hepsi de aynı beşikte büyüyebilirdi. Her evde bir beşik olmasına gerek yoktu. O konuda muazzam bir yardımlaşma vardı. Beşikten kurtulan bebeğin beşiği, yakın komşunun yeni doğan bir bebeğine ödünç verilirdi. Asla bir karşılığı olmazdı. Beşik sahibi bu görevi zevkle yapardı. Ama beşiğin sahibi olan evde yeni bir bebek olursa, beşiği ödünç alan derhal geri getirir. Kendisi kullanılmayan yeni bir beşik soruştururdu.

Bilmiyorum ama beşikte yatan bebeklerde hiç kalça çıkığına rastlanmazdı. Tahta beşikler kullanımdan kaldırıldıktan sonra, bebeklerde hatırı sayılır oranda kalça çıkığı problemi görülmeye başladı.

Bebek doğurma yaşını geçmiş aileler beşiklerini genç ailelere hediye ederlerdi. Genellikle beşiklerin tahtalarının uygun yerlerine kopyalı kalemle, doğum tarihleri, ineklerin tohumlama tarihleri gibi önemli notlar yazılırdı.

Göçebe yörüklerde göç esnasında beşikler, develerin veya eşeklerin üzerine sıkıca bağlanır ve bebek göçü beşiği ile birlikte, canlı vasıtaların üzerinde yapardı.

Önemine binaen beşikler, çok önemli filmlere dahi isim olmuş ve bir aktör gibi filmlerde rol almıştır. (Boş beşik vb.).

Selam, sevgi ve dualarımla… Allah’a (cc) emanet olunuz…

Tam adı ile ‘Dünyadaki Türkleri ve Müslümanları Bir Araya Toplayacak Olan Güç: Siyah Sancak – Ukab ⁽¹⁾ ile Armagedon’un ⁽²⁾ Kanlı Mücâdelesi‘ isimli, 14 X 23 santim ölçülerinde, 272 sayfalık kitap, 2014 yılı içerisinde 4. Baskısı ile okuyucunun huzuruna çıktı.

Ali Kuzu tarafından kaleme alınan eser, Kariyer Yayıncılık İletişim Eğitim Hizmetleri Limited Şirketi’nin 195. Araştırma-İnceleme Serisi‘nden 28. Kitabıdır.

Kitap, Araştırma-İnceleme Dizisi’nden yayınlanmış olmakla birlikte, daha ilk sayfasında; şanlı bir destan, soluk-soluğa okunacak bir aksiyon romanı intibaını uyandırıyor.

‘Yeryüzü Allah’ın mülküdür. O’nun adına kurtarılması gerekir. Üzerine ‘Lailaheillallah’ bayrağı çekilmeyen hiçbir toprak parçası Allah adına kurtarılmış değildir.’

Sözleriyle başlayan bölümden sonra; bir anda okuyucuyu esir alan cümleler geliyor:

Konstantinopolis’in ⁽³⁾ fethedilmesinin üzerinden tam 63 yıl geçmiştir.

Gecenin ilerlemiş bir saatinde Bâbüssaâde’nin ⁽⁴⁾ büyük demir tokmakları ardı ardına ve çok kuvvetle vurulur. Pirinç mâdeninden yapılmış olan tokmakların demir kapıya her vuruşunda meydana gelen ses yankısı dalgalar halinde yıldızlarla dolu gökyüzüne doğru yükselirken Topkapı Sarayı başta olmak üzere İstanbul’un üzeri nuranî bir ışıkla aydınlanmaktadır.

Bâbüssaâde’nin sorumlusu Hasan Ağa isminde bir muhterem zat idi. Gece ibâdetini bitirip istirahata çekilmiş olan Hasan Ağa, kapının tokmaklarının bu kadar kuvvetli vurulmasıyla yattığı sedirinden fırlar ve eline aldığı yağ kandiliyle odasının kapısını açar ve hızlı adımlarla Babüssaâde’ye açılan avluya doğru yönelir.

Hasan Ağa, avluya ilk adımını atar. Ancak adımını attığı gibi de korkudan mıdır, yoksa şaşkınlıktan mıdır bilemez olduğu yere çakılır kalır. Çünkü tokmakların her kapıya vuruşunda Bâbüssaâde’nin yüksek duvarları zangır, zangır titremekte, ardından da gökyüzünden nur gibi ışıklar yağmaktadır.

Ağa, boncuk-boncuk titremeye ve o an aklına gelen bütün duâları okumaya başlar. Bir taraftan duâları okurken, bir taraftan da geriye kaçıp saray efrâdını haberdar etmek ister. Ancak adımlarına sâhip olamamaktadır. Adımları O’nu Bâbüssaâde’ye doğru götürmektedir. Kapıya yaklaştıkça bakar ki ayakları yere değmemekte ve toprağın bir karış üstünde gitmektedir.

Hasan Ağa, Bâbüssaâde’ye gelir ve besmele çekerek demir kapının bir kanadını açar. Açar da şaşkınlıktan küçük dilini yutacak gibi olur. Karşısında başları sarıklı, beyazlar giyinmiş ve ellerinde beyaz bayraklar olan, silahlarını kuşanmış harbe hazır koca bir ordu vardır. Beyaz elbiseli ve sarıklı bu ordunun en önünde ise atlarından inmiş, nûranî yüzlü dört insan durmaktadır.

Ellerinde birer sancak olan nûranî yüzlü dört kişiden ve elinde diğerlerinden ayrı siyah bir sancak olan, belinde ise çift uçlu kılınç bulunan nûranî yüzlü zat, bir adım öne çıkarak söze başlar:

‘Arkamızda gördüğün ordu, Resûlullâh (sav) Efendimizin ordusudur. Yanımda bulunan kişiler de Resûlullâh Efendimizin (s.a.v.) halifeleridir. Bu gördüğün kişi Ebû Bekir, bu Ömer, bu Osman. Ben de Ali’yim.’

Bizi, Resûl-i Ekrem Efendimiz gönderip, Sultan Selim Han ‘a selâm söyledi ve buyurdu ki:

‘Haremeyn’in ⁽⁵⁾ hizmeti kendisine verildi, kalkıp gelsin. Git Sultan Selim Han’a benim tarafımdan bildir!’

Sözünü bitirir bitirmez, Hasan Ağa’nın şaşkın ve hayret dolu bakışları altında,  nûrani yüzlü dört zat ve sanki beyaz kefenlerine bürünmüş koca ordu birden kaybolur.’

Okuyucuya artık uyku haramdır. 268 sayfa boyunca, yakıcı heyecanların alevlendirdiği değişik duyguların, bütün rûhunu ve bedenini sarıp sarmalaması için kitabı elinden bırakamayacaktır.

Sonraki sayfalarda; 5 Haziran 1516 tarihinde çıktığı Mısır Seferi sırasında Yavuz Sultan Selim Han’ın, Sina Çölü’nü ordusu ile geçerken, gündüzlerin kavurucu sıcağından, gecelerin dondurucu soğuğundan bunalan ve geri dönülmesini isteyen askerini, âdetâ kanatlandıracak şekilde şevke getiren, tarihe geçmiş sözleri ile heyecan doruklara çıkar. Bir sonraki sayfada Haşmetli Sultan’ın kendi ifâdesiyle ‘memur edildiği işi‘ halletmesi yâni ‘Haremeyn’in hizmetkârlığı‘nı üstlenmesini anlatan satırlarla okuyucu, çölden denize ulaşmanın huzuruna kavuşur.

Duygu seli, Mısır fâtihi Yavuz Sultan Selim Han’ın, gece karanlığında, kimselere görünmeden İstanbul’a geldiğini ve sarayına girdiğini nakleden satırlarla tekrar doruklara yükselir.

Bu hâdiseden 400 yıl sonra, Fransız General D’Esperey, 16 Mart 1919’da beyaz bir atın üzerinde, Roma imparatoru edâsıyla ve görgüsüz bir gösterişle İstanbul’a girdi. Şehir, 30 Ekim 1918’de imzalanan Mondros Mütârekesi hükümlerine göre işgal altındaydı. Osmanlı askeri silahtan tecrit edilmiş, şehir askerden arındırılmıştı. Yalnızca İstanbul’un Şehzâdebaşı semtindeki Mızıka Karakolu’nda, Tümen Bandosu’nda görevli. 61 er vardı. İşgalci güçler, silahsız askerlerin müzik âletlerinden bile korkmuşlar, sabahın saat 5.30’unda, 150 kişilik bir müfreze ile karakola saldırmışlar, uykuda olan 6 askerimizi şehit etmişler, 10 askerimizi de yaralamışlardı. D’Esperey, ancak işte bu katliam şeklindeki baskından sonra İstanbul’a girebiliyordu.

İstanbul’a bu iki girişi düşünenler, soyunun asâletiyle haklı olarak gurur duyacaklardır.

*  *   *

Mısır’ın fethinden sonra Yavuz Sultan Selim’in İstanbul’a getirdiği Mukaddes Emânetler arasında bulunan ve Hazret-i Muhammed (sav) zamanında kullanılan Siyah Sancak, 1597 yılından sonra ‘Sancak-ı Şerif ‘ adı ile zafer getiren nice seferlere çıktı. Osmanlı padişahlarının Sefer-i Hümâyun düzenlemedikleri zamanlarda Sancak-ı Şerif merasimle ordulara kumandanlık yapan sadrazam veya Serdar-ı Ekrem’le birlikte götürüldü. Ayrıca Sancak-ı Şerif Osmanlı Devleti’ne karşı çıkan isyanları bastırmak için de kullanıldı. Sultan İkinci Mahmud Han, 1826 yılında yeniçeri ocaklarını kapattığı ‘Vaka-i Hayriye’ sırasında Sancak-ı Şerif’in açılmasını emretmiş, sancağın mukaddes varlığı, İstanbul halkının padişahı yeniçerilere karşı desteklemesinde büyük bir rol oynamıştı. Sancak-ı Şerif günümüzde, Topkapı Sarayı Mukaddes Emanetler dâiresinde muhâfaza edilmektedir.

*  *   *

Ali Kuzu’un eserinde sözü edilen, işte bu Sancak’tır. Fakat ve elbette sancağın hikâyesi, yukarıda anlatılanlardan ibâret değildir. Siyah Sancak, esir Türk illerini kızıl Moskof zulmünden kurtarmak için mücâde eden ve Turan Cumhuriyeti’ni kurma idelini gerçekleştirmeye çalışan Şehid-i Âlâ – Gazi-i Namdar Enver Paşa ile Tacikistan’dadır. Cumhuriyet Türkiye’sinde de Türk Birliği’ni oluşturmak için devrededir ve Mustafa Kemal’in elindedir. Anafartalar’dadır, Dumlupınar’dadır. Enver Paşa’dan 70 yıl sonra Turgut Özal ile Merkezî Asya Türk Cumhuriyetlerine gitmiştir. Armagedon’dadır. Asala ve PKK operasyonlarındadır. 20 Mart 1992’de Cumhurbaşkanı Turgut Özal’a PKK ile ilgili raporu sunan Adnan Kahveci’nin gönlündedir. Adnan Kahveci, raporunu verdikten 1 yıl sonra, 5 Şubat 1993’te, kendi kullandığı otomobil ile Ankara’dan İstanbul’a giderken Gerede yakınlarında, esrarı 22 yıldır çözülemeyen trafik kazasında ebedî âleme intikal etmiştir. Siyah Sancak, Türk siyaset çevrelerinin parlak yıldızı, politika dünyamızın görüp tanıdığı en dürüst ve mert liderlerden biri olan Muhsin Yazıcıoğlu’nun, şehit olduğu helikopter kazasında kaybolan çantasındadır.

Siyah Sancak efsânesinin ve esrârının çözümünü sağlayacak şifreler de Ali Kuzu’nun ‘Siyah Sancak‘ isimli, romanlaştırılmış tarih, bir başka anlatımla ‘belgesel romanı‘nda, yayınevinin tanımlamasıyla, araştırma-inceleme kitabındadır.

KARİYER YAYINCILIK:

Klodfarer Caddesi Nu: 16 Fırat Apartmanı Daire: 4 Sultanahmet, Eminönü İstanbul. Telefon: 0.212-516 99 84 Belgegeçer: 0.2312-616 99 80 e-posta: kariyer@kariyeryayinleri.com http://www.kariyeryayinleri.com

LÛGATÇE:

⁽¹⁾Ukab: Sözlükte ‘kartal ve karakuş ‘ anlamına gelen, Arapça bir kelime olan ukab, Hazret-i Peygamberimizin savaşlarda kullandığı bayrak veya sancağın adıdır. Hz. Peygamberin bayrak ve sancaklarının siyah ve beyaz olduğu hakkında rivâyetler vardır. Beyaz sancağın üzerinde kelime-i tevhid yazılı idi. Kelime-i Tevhid: ‘La ilahe illallah, Muhammedün resulullah‘ cümlesidir ve ‘Allah’tan başka ilah yoktur. Muhammed aleyhisselam da O’nun Resulüdür‘ demektir.

⁽²⁾Armagedon: Dinî kaynaklarda, dünyanın sonu geldiğinde yaşanacağı düşünülen büyük kıyâmet günü.

⁽³⁾Konstantinopol: Bizans İmparatorluğu döneminde İstanbul’un adı.

⁽⁴⁾Bâbüssaâde: ‘Saâdet Kapısı ‘ demektir. 1478 yılından 1858 yılına kadar 380 yıl boyunca kullanılan Topkapı Sarayı’nın en önemli kapısıdır.

⁽⁵⁾Haremeyn: Mekke ve Medine

ALİ KUZU:

Araştırmacı-Yazar Ali Kuzu, 1957’de İstanbul’da doğdu. İlkokul ve Ortaokulun ardından Davutpaşa Lisesi’nden mezun oldu. Anadolu Üniversitesi Halkla İlişkiler bölümünü bitirdi.

Uzun yıllar özel sektörde orta ve üst düzey yönetici olarak çalıştı. 1989 yılında gazeteciliğe muhabir olarak adım attı. Ortadoğu, Yarın ve Kurultay gazetelerinde Araştırmacı Gazeteci, Güneş Gazetesi’nde musahhih olarak çalıştı. Gözcü, Türk Haber, Ufuk Ötesi, Engellilerin Sesi gibi çeşitli gazete ve dergide yazıları yayınlandı.

İstanbul Gazeteciler Derneği üyesi olan Ali Kuzu evli ve 2 evlat babasıdır.

Yayınlanmış Eserleri:

1-Terör mü Kürt Sorunu mu? 2-MİT-Bordo Bereliler El Ele-Safari Operasyonu, 3-MİT-MOSSAD-CIA-GLADIO, 4-Kutsal Yemin-Mustafa Kemal Atatürk,  5-Atatürk’e Yapılan Suikastler, 6-Amerika’da Kurulan Gizli Örgüt GLADIO, 7-Atatürk’ü Kimler Öldürdü?, 8-12 Eylül İhtilali, 9-Dünyanın En Acımasız İstihbarat Örgütü MOSSAD, 10-Dünyanın En Büyük İstihbarat Örgütü CIA, 11-Ermenilerin Türklere Yaptıkları Katliamlar ve Soykınm / TANDIR, 12-İmparatorluğun Gözyaşları.

KUŞBAKIŞI:

ASKER VE TÜCCAR / NABLUS 1918

Osmanlı Cihan Devleti’nin yıkılışı ve neredeyse her cephede binlerce şehit vererek çekilmesi başlamış, devletin sınırları değil Anadolu bile bu kayba dâhil olma ihtimalinin korkusu ve endişesi ile sıkıntıya düşülmüştür.  Kitabın yazarı tıp doktoru Prof. Orhan Canbolat bu yıkımın sonu ve yeni Türk Cumhuriyetinin temellerinin atıldığı yer olarak Nablus 1918’i kabul ettiğini belirterek romanını yazmaya başlar.   

Roman; olayların mekânı hâlâ kan gölü olan bugünkü Suriye, Irak, Filistin topraklarıdır. İngilizlere esir düşmüş olan Çerkez asıllı Osmanlı zâbiti Mehmed’in hikâyesidir.

Soma’dan başladığı hayatına yalnızca asker olarak devam etmiş, İngilizlerle çarpışırken yaralanmış, bir sahra hastanesinde tedâvi olmuş ve İngiliz esiri olarak kapatıldığı hapishâneden iki arkadaşı ile Mustafa Kemal Paşa ve arkadaşları tarafından kaçırılmaları sağlanmıştır. Zâbit Mehmed, neden kendisinin bu kaçırılışta yer aldığını, neden Mustafa Kemal Paşa tarafından önem verildiğini kendi kendine düşünür.  Hikâyesine, yakaladığı ipuçları ile devam eder.

Kitapta, günümüzde Orta Doğu’da yaşayan Çerkez nüfusunun varlığı, hatta Ürdün Kraliyet sarayı ve ailesinin bütün korumalarının Çerkez birlikleri tarafından yapıldığı, geleneklerini de yaşattıkları gibi konulara da yer verilmektedir.

Kitapta imla hatâları çok, düşük ve yarım kalmış cümleler var. Birçok yerde aynı cümle içinde aynı kelimenin tekrarı yapılmış. Bunlar, okuyucunun okuma zevkini sınırlandırıyor, edebî açıdan kitabın değerini büyük ölçüde düşürüyor.

Tıp doktorlarının, el yazılarının zor okunduğu bilinmektedir. Vaktiyle, el yazısıyla yazılan reçeteleri ancak eczacılar okuyabilirlermiş. Dizgi işlemini yapan kişinin eczacı olmadığı düşünülse bile, Asker ve Tüccar / Nablus 1918 isimli kitaptaki Türkçe hatâlarını mâzur görmek mümkün değil.

KENT KİTAP: SATIŞ ve DAĞITIM: YEDİPINAR DAĞITIM: Alemdar Mahallesi, Çatalçeşme Sokağı Nu: 52 Cağaloğlu, İstanbul. Telefon: 0.212-528 90 80 Belgeç: 0.212-528 90 81

BEŞ VAKİT İNSAN:

Senai Demirci; Timaş Yayınları arasında 2014 yılında çıkan, 13,5 X 19,5 santim ölçülerinde 192 sayfalık kitabında: ‘Namaz miracındır; çünkü aradan perdeleri kaldırır, bedeninin her zerresini rıza makamında tutar. Namaz, miracındır, Çünkü aradan mesafeleri kaldırır, alnını Rabbinin yakınlığında tutar. Namaz miracındır; çünkü aradan sözleri kaldırır, kalbini sessiz ve sonsuz bir makbuliyetin sıcacık kucağında tutar. Namaz miracındır; çünkü aradan ikiliği kaldırır, olduğun hali göründüğün halle bir tutar, göründüğün hali olduğun halle bir tutar. Namaz miracındır; zamanın üzerindeki hükmünü kaldırır; kalbini zamanlar üstüne çıkarır, kalıbını tükenişlerden ve yitişlerden uzak tutar. Namaz miracındır; meyveye durmuş ağaçlar gibi, seni sonsuz sevinçlerin, sınırsız umutların, gölgesiz mutlulukların, pürüzsüz huzurların, lekesiz neşelerin baharında tutar. Namaz miracındır; seni İblis’e karşı meleklerin safında, Nemrut’a karşı İbrahim’in yanında, Firavunlara karşı Mûsa’nın tarafında, nankörlere karşı Muhammed Mustafa’nın [asm] yerinde tutar.’ Diye sesleniyor.

TİMAŞ YAYINLARI: Alayköşkü Caddesi Nu: 11 Cağaloğlu, İstanbul. Telefon: 0.212-511 24 24 Belgegeçer: 0.212-512 40 00                                    e-posta: timas@timas.com.tr /  www.timas.com.tr

AZERBAYCAN / Nadir Afşar Devleti:

Cahangir Hüseyn Afşar uzun insanlık tarihinin karanlık olan, henüz aydınlanamayan bir olayı kitabına mevzu olarak almış. Yazar; ‘Uzun bir geçmişi olan Türk tarihi, genel olarak tahrifata uğrayan, yanlış aktarılan, bilindiği halde bilinmeyen tarihlerin başında yer almaktadır.’  Eserinde, bilmediğimiz değil, bildirilmeyen, açıkça yazılmayan, yazılsa bile ‘Fars / İranlı’ gibi gösterilen, tarihimizin en büyük devlet adamlarından, kahramanlarından, Büyük Afşar Devleti’nin kurucusu Nadir Şah’ı, yaptıklarını, yapamadıklarını belgelere dayanarak anlatıyor.  Batılı birçok tarihçinin ‘deha ‘, ‘büyük devlet adamı’,  ‘Doğu’nun Son Kahramanı ‘ gibi unvanlar vererek tanıttıkları Nadir Şah, onların kalemlerinde bir İran hükümdarı gibi verilir. Hâlbuki Nadir şah Türk’tür ve Türkçe’ den başka bir dil bilmez ve konuşmazdı. Osmanlı sarayına yazdığı mektupları o Türkçe yazarken Osmanlı ona Farsça mektuplar gönderiyordu. Kurduğu devletinin adı da ‘Büyük Avşar Devleti ‘ idi. Avşarlar, bir Oğuz boyudur.  Nadir Şah, bir devlet başkanı, bir kahraman olduğu kadar, bugün kullanılan anlamıyla, aynı zamanda bir toplum mühendisiydi. Bugün bile, İslam Dünyası’nın en büyük kanayan yarası olan ve dolayısıyla Türkiye’nin de en büyük sıkıntısı olan ‘Sünni-Alevi’ meselesini çözme yolunda ciddî adımlar atmıştır.

13,5 X 21 santim ölçülerinde 400 sayfalık kitap, 2015 yılında yayınlandı.

BİLGEOĞUZ YAYINLARI:

Alemdar Mahallesi Molla Fenarî Sokağı Nu: 35/B Cağaloğlu, İstanbul. Telefon: 0.212-527 33 65

Belgegeçer: 0.212-527 33 64  e-posta: bilgi@bilgeoguz.com.tr www.bilgeoguz.com.tr

KISA KISA…

1-HE’NİN İKİ GÖZÜ İKİ ÇEŞME: Beşir Ayvazoğlu / Kapı Yayınları

2-FOTO MUHABİRİ ARA GÜLER’İN HAYAT HİKÂYESİ: Nezih Tavlaş / Yapı Kredi Kültür Sanat Yayınları.

3-KUŞ UÇAR KERVAN GÖÇER: F. Hande Topbaş / Şûle Yayınları

4-EN ÖNEMLİ 50 TARİHÇİ: Marnie Hughes-Warrington / Etkileşim Yayınları

5-YAŞLILIĞA METHİYE: Belma Aksun / Ötüken Neşriyat

“Çocuğunuz yalan söylüyorsa ya sizden korkuyordur ya da sizin yaptığınızı yapıyordur. Yalan söyleyen anne ve babaların, yalan söyleyen çocukları olacaktır.”A. S. Neil

Çocuklarımız bizim sahip olduğumuz mallar değillerdir. Görevimiz, onlarla beraber büyümek, arkadaş olmak, sevmek, kabul etmek, anlamak, desteklemek, beraber oynamak, yol göstermek, geliştirmek, kolaylaştırmak, kalıcı olumlu izler bırakmak, onları kazanmak, olabildiğince ön yargısız olmaktır.

Böyle bir ortamda büyüyen çocuk, yetişkin olduğunda çevresine doğal olarak faydalı olacaktır.

Anne babaların çocukları ile iletişiminde, “29 Harfte Çocuk Eğitimi” başlığındaki şu hususlara dikkat etmeleri uygun olacaktır:

A- Akıl vermeyin
B- Başkalarına benzemesini beklemeyin
C- Ciddiye alın
Ç- Çimlere basmasını sağlayın
D- Denemesine izin verin
E- Empati kurun
F- Fikrini sorun
G- Gurur duyduğunuz söyleyin
H- Hayallerini sorun
I- Israrcı olmayın
İ- İnatlaşmayın
J- Jest Yapın
K- Kucaklayın
L- “Lütfen”li konuşun
M- Model Olun
N- Ne istediğini sorun
O- Oyun oynayın
Ö- Özür dileyin
P- Paylaşın
R- Rica edin
S- Sorumluluk verin
Ş- Şans verin
T- Tutarlı olun
U- Utandırmayın
Ü- Üzüntülerini paylaşın
V- Vakit ayırın
Y- Yüreklendirin
Z- Zevklerini öğrenin

Çocuğun taşkın bir sevgiye ihtiyacı vardır. O, annesinden ve babasından farklı nitelikte sevgi bekler. Bu sevginin şahsına yönelik olmasını ister. Beceri ve yetenekleri sevgi sebebi olmamalıdır.

İyi huylu bir çocuk olması, ya da iyi notlar alması için değil de, şartsız olarak, gerçekten sevildiğinin kanıtlanmasına ihtiyacı vardır. Sevildiğinden emin olan çocuk, inatçı biçimde hoşa gitmeyecek davranışlar içine girmez.

Çocuklarımıza olumlu davranış kazandırmanın ilk ve en önemli şartı, onlara içtenlikli ve koşulsuz olarak sevgimizi sunmaktır.

Anne babalar kararlı bir şekilde çocuklarını sevdiklerini ifade etmelidirler. Sevgilerini bir takım koşullara bağlayan, örneğin;“yemeğini bitirmezsenseni sevmem” mesajı veren anne babalar çocuklarıyla sağlıklı iletişim kuramaz.

Çocukla kurulacak iletişimde, ana-babanın eleştirici tutum içinde olmaması gerekir. Çocuk, kendisine zorla kabul ettirilmeye çalışılan bir istekle karşılaştığında, sevgiyi kaybetme korkusu içine girer.

Doğadaki nadide çiçekler kadar çeşitli renklerdeki çocuklarımızın sevgiye ihtiyacı var, hepsi sevilmeyi hak ediyor. Hak etmedikleri tek şey; duygusal, fiziksel ve zihinsel emniyetlerinin sağlanmamasıdır.

Çağdaş eğitim anlayışının önerdiği yol; çocuklarımıza “koşulsuz sevgi”, “hoşgörü” ve “doğru bir disiplin anlayışı”yla yaklaşmaktır. Bu da onlar için “etkili bir model” olmamıza bağlıdır.

Çocuklarımızın fiziksel ve ruhsal olarak sağlıklı yetişebilmesi, başarılı, mutlu ve sevecen biri olarak hayata atılabilmesi için çevresinden ve özellikle anne ve babasından yeterince sevgi ve ilgi görmüş olması gerekir.

“Çocuğun aynası, anne ve babasıdır. Çocuk, bu aynada hep güzel şeyler görmelidir.”Faruk Bayülkem”

Sevgiyle kalın…

KAYNAKÇA

1-Çankırılı, Ali. Çocuklarımız Mutsuz ve Başarısız Olmasın. Zafer Yayınları, İstanbul:2002.

2- Fatihi, Leyla. Çocuklarla Nasıl Oynayalım?Yaşadıkça Eğitim, 28, 28-30, 1993.

3-Kayadibi, Fahri. Sevgi Faktörünün Eğitim Verimliliği Üzerine Etkisi.İstanbul Ü. İ. F. Dergisi. 5.sayı. İstanbul: 2012.

4-Öztürk, Mücahit. Anne Baba ve Eğitimciler İçin Çocuk Psikiyatrisi. Uçurtma Yayınları, İstanbul:2007.

5-Tuğrul, Belma. Sevgi Menüsü. Melisa Matbaacılık,İstanbul:2005.

6-Yavuzer, Haluk. Ana-Baba ve Çocuk. Remzi Kitabevi, İstanbul: 1995.

7-Yörükoğlu, Atalay. Çocuk Ruh Sağlığı.Özgür Yayınları, İstanbul: 2000.