Yargıtay gecikmeli de olsa MHP’nin olağanüstü kurultay yapabileceğine dair onama kararını verdi.

Kararın açıklanmasından bir gün önce Türkiye adeta “Partili Cumhurbaşkanı” denilen bir modele geçmiş, çok yakın bir zamanda da “Türk Tipi Başkanlık” denilen tek adam sistemine geçiverecekmiş havasındaydı.

MHP’nin kurultay yapacağı kesinleşince bu konu gündemden sanki bir anda buharlaşıverdi.

Sadece bu durum bile Milliyetçi Hareket Partisindeki değişimin Türkiye’nin kaderi ile doğrudan bağlantılı olduğunu gösteriyor.

Sulh Hukuk Mahkemesinin görevlendirdiği Çağrı Heyetinin davetiyle, Ankara Esenboğa’da 4 Genel Başkan adayının katılımıyla yapılmak istenen kurultay öncesinde Yargıtay’ın karar vermemesi ilginçti. Adalet Bakanlığının devreye girmesi, kurultayın yapılacağı otel girişinin tomalar ve polislerle kapatılması birilerinin Türkiye’nin kaderindeki tesirini bildiğini gösteriyordu.

Şimdi Yargıtay’ın kararına isterseniz “Ankara’da halâ hâkimler var” diye olumlu bakabiliriz. İsterseniz böyle bir kararın bu kadar geciktirilmesinin “olağan ve rutin” olmadığını düşünürsünüz. Buradan hareketle bundan sonrası için “işin içinde bir çapanoğlu var” diyebilirsiniz.

Ben Devlet Bahçeli’nin “10 Temmuzda seçimli kurultay kararı” almış olmasının sadece “ön alma” veya kendi düzenleyeceği kurultayda “salona hâkim olma” arzusuyla sınırlı olamayabileceğini düşünüyorum.

Bir yandan Sulh Hukuk Mahkemesinin görevlendirdiği yetkili çağrı heyeti tüzük kurultayı toplayacak. Diğer taraftan Devlet Bahçeli ve MHP Yönetimi seçimli kurultay toplayacak. Buradan bir meşruiyet krizi çıkacağı kesin.

Birileri böyle bir krizi isteyebilir. Ancak bu hukuki kaosun MHP’ye ve ülkeye yaramayacağı muhakkak.

Eğer MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli ve ekibi aldıkları kararda Saray etkisi olduğu şüphesini yok etmek istiyorsa, diğer genel başkan adayları veya temsilcileriyle bir ortak mutabakata varmalıdır.

Ülkücü camia entrikasız, katakullisiz, temiz bir kurultay istiyor. Bugüne kadar yargı kullanılarak yaratılan kargaşa ülkücüleri yordu.

Bahçeli ve Genel Merkez yönetiminin diğer adayları ülkücü değil, paralelci, hain, isyankâr vb yaftalamalarla dışlamaya çalışmasını da MHP seçmeni kabullenemedi.

Ülkücüler, adayların birbirlerine karşı saygı, sevgi içinde olmalarını fakat demokratik bir rekabet ortamında yarışmalarını istiyor. Seçilen kim olursa olsun, diğer adayların seçilen Genel Başkan’ın ekibi olarak, birlikte çalışmasını arzu ediyor.

Bahçeli yargı kararına uygun, dürüst, temiz, şaibesiz bir kurultay yapılmasını sağlamalıdır. En azından çağrı heyetinin toplayacağı kurultaya köstek olmamalıdır.

Yargı kararına uygun kurultay için önce tüzük kurultayı toplanmak ve tüzük değişiminden sonra seçimli kurultay yapılması lazım.

Bir başka yol ise Devlet Bahçeli önce genel başkanlıktan istifa eder, sonra seçimli kurultay kararı alınır. Seçimli kurultay da isterse Bahçeli de aday olur. Tüzük bu kurultayda değiştirilebilir.

Böyle temiz, demokratik bir kurultay, 19 yıl genel başkanlığını yaptığı bu harekete, vefakâr ve çilekeş ülkücülere karşı Bahçeli’nin borcudur, görevidir.

*******************************************

Daha Az Demokrasi, Daha da Az Hukuk Devletiyiz

İstanbul Üniversitesi hocalarından Prof. Dr. İl Han Özay‘ın 1980’li yıllarda yazdığı sıradışı bir İdare Hukuku kitabı vardı. “Gün Işığında Yönetim” adındaki bu kitabında Hoca, Türkiye Cumhuriyeti devletinin temel yapısını ortaya koyan 4 ana ilkeyi de inceler.

Malum 1982 Anayasasının 2. Maddesinde yer alan ifadeye göre “Türkiye Cumhuriyeti… demokratik, laik ve sosyal bir hukuk Devletidir.“

Prof. Dr. İl Han Özay devletimizi bu dört ilke açısından uzun uzun tahlil ettikten sonra şu hükmü veriyordu: “Türkiye Cumhuriyeti ne tam demokratik, ne tam laik, ne tam sosyal ve ne de tam bir hukuk devletidir.”

Aradan bunca yıl geçtikten sonra bu konularda bir ilerleme kaydedemedik. Aksine, özellikle son on senede yaşadığımız gelişmelerden sonra kesin kanaatim şudur:

Türkiye Cumhuriyeti bugün o yıllara nazaran daha az demokratik, daha az laik, daha az sosyal ve daha da az hukuk devletidir.

****************************************************

Aydınlar Ocakları 43. Şûrası

Aydınlar Ocakları yılda iki defa Şûra adı verilen toplantılar yapar. 43. Şûra 20-22 Mayıs 2016 tarihleri arasında Maltepe- Kartal Aydınlar Ocağının ev sahipliğinde, Kosova ve Azerbaycan Aydınlar Ocakları dâhil, 26 Ocağın katılımı ile İstanbul’da gerçekleştirildi.

3 gün süren Şûra’da, konularında bilgili ve yetkin uzmanlar tebliğler sundular. Belli konularda kamuoyunun dikkatini çekmek üzere her Şûra’dan sonra olduğu gibi “Sonuç Bildirisi” yayımlandı.

İşte o “sonuç bildirisinden” bazı bölümler:

* Türk Devleti’ni yeni ve eski Türkiye şeklinde ayırmayı, devletin sürekliliği ve tarihin bütünlüğü bakımından yanlış buluyoruz. Yeni Türkiye talebi Türkiye Cumhuriyeti’ni kuran millî irade, millî kimlik ve tarihimiz ile çelişen bir anlayıştır.

* Yargıya güven, tarihimizdeki en düşük seviyelerine inmiştir. Yargının bağımsızlığı ve tarafsızlığının büyük ölçüde ortadan kalktığı bir dönemdeyiz. “Kuvvetler ayrılığı yerine fiilen kuvvetler birliği sisteminin uygulanması”, “üst yargı organlarının yürütmeyle uyumlu hale gelmesi”, “hukukun üstünlüğü ilkesinin yerine üstünlerin hukukunun” geçerli hale geldiği algısı endişe vericidir.

* Hukuk devleti korunmalı, fiili durumlarla yıpratılmamalı; yasalar ve anayasa çiğnenmemelidir. Kuvvetler ayrılığına uyulmalı, hak ve hürriyetler korunmalıdır. Hukukun siyasallaşması ve siyasi operasyonlar için yargının bir araç olarak kullanılması, hukuk devleti ilkesinden vazgeçme anlamına gelmektedir.

* Yeni Anayasa, ülke ihtiyaçlarından kaynaklanmamaktadır; etnik esaslı bir ortaklık devletine geçiş ve egemenliğin paylaştırılması için istenmektedir. Millî devletten vazgeçiştir. Terörün taleplerine ve dış dayatmalara teslim olmakla; terörle mücadele ve Türk Dünyası ile ilişkilerimiz zarar görecektir.

* Demokratik parlamenter sistem güçlendirilerek sürdürülmeli, ülke başkanlık sistemi maceralarına sürüklenmemelidir.

* Tarihe bir bütün olarak bakılmalı; kamplaşmaları körükleyen Osmanlı-Cumhuriyet karşıtlığı ve millî zaferlerimizde ayrımcılık yapılmamalıdır.

* Özgürlüklerle güvenlik politikaları arasındaki anlamlı denge korunmalıdır.

* KKTC’den vazgeçen, Anadolu’dan da vazgeçer ve vazgeçirilir. AB üyeliği dahil hiçbir beklenti uğruna taviz verilmemelidir. TBMM kararı dahi olmadan, Ada’dan asker çekilmesi kabul edilemez.

* Ege’de Türkiye’nin uluslararası hukuktan kaynaklanan hak ve menfaatleri korunmalıdır; özellikle 17 adamızın işgal ve ilhakına göz yumulması kabul edilemez.

* Terörle mücadele ısrarla ve kararlılıkla sürdürülmelidir. TC vatandaşları arasında etnik bir çatışma yoktur. Devletin güvenlik güçlerinin bölücü terör örgütü ile mücadelesi söz konusudur. Terörle barış, hiçbir ciddi ülkede olamaz.

* Üniversitelerimizde, aşırı sol ve bölücü örgüt taraftarları arasındaki işbirliği birçok öğrencinin öğrenim görme hakkını ve can güvenliğini zedelemektedir. Üniversite yönetimlerini göreve davet ediyoruz.

* Dış politikada bilhassa Ortadoğu’da politika değişikliği şarttır. Türkiye kendi eliyle ayağına kurşun sıkmıştır; komşu ülkelerin düşmanı ve terör örgütlerinin hedefi olmuştur. İç ve dış politikada mezhepler üstü kalma geleneğimiz sürdürülmelidir. Ateş çemberi içinde ve yok edilmeye çalışılan Irak ve Suriye Türkmenlerine devlet ve millet olarak daha güçlü bir şekilde sahip çıkılmalıdır.

“Her kıştan sonra bir bahar, her geceden sonra bir sabah olduğu gibi, insanlığın dahi bir sabahı, bir baharı olacak inşallah.” (a.g.e. s.32)

“Hem o yeis (ümitsizlik)tir ki, yüksek ahlâkımızı öldürmüş, umumun menfaatini bırakıp şahsî menfaate nazarımızı hasrettirmiş. Hem o yeistir ki, mâneviyatımızı kırmış. Az bir kuvvetle, inançtan gelen mânevî kuvvet ile doğudan batıya kadar istilâ ettiği hâlde, o harika manevî kuvvet, ümitsizlikle kırıldığı için, zâlim Batı dört yüz seneden beri üç yüz milyon (şimdi bir buçuk milyar) Müslümanı kendilerine esir etmiş. Hatta bu yeis ile başkasının lâkaytlığını ve gevşekliğini kendi tembelliğine özür zannedip ‘neme lâzım’ der, ‘herkes benim gibi berbattır’ diye inancının gereğini terkedip kendine düşen hizmeti yapmıyor.

“Madem bu derece bu hastalık bize bu zulmü etmiş, bizi öldürüyor, biz de o katilimizden kısasımızı alıp öldüreceğiz.” (a.g.e. s.38)

Çünkü “Yeis, mâni-i her kemâldir.” Yâni ümitsizlik, her türlü yükselişin yegâne / tek engelidir. “Neme lâzım, başkası düşünsün, İstibdad’ın yâdigârıdır.” (a.g.e. s.79)

Bunun içindir ki, Mustafa Kemal, ümit-bahş cümleler de sarfetmek ihtiyacını hissetmiş ve: “Türkiye Cumhuriyeti mesut, muvaffak ve muzaffer olacaktır.” (M. Orhan Bayrak, Kurtuluş Savaşı ve Atatürk, İstanbul-1990, s.170) demiştir.

8. Lâiklik

Türkiye’de en çok tartışılan bir konu olmuş ve hâlen de güncelliğini korumaktadır. Umumiyetle tenkitler, Batı’nın tatbik ettiği lâikliğin Türkiye’de de uygulanması gerektiği şeklindedir.

Bugünkü şekliyle devam ettirilmek istenmesinde, Batı’nın dolaylı istek ve baskılarının rolü olduğu ve Batı’nın, Osmanlı rûhunun yeniden zuhurundan, son derece korktuğu ve endişe ettiği artık bilinen bir gerçektir.

O zaman icbâren yaptırılan bu ilke, o günkü şartlarda tatbikine mecbur kalınmışsa da, bugün için öyle bir zaruret yoktur. O gün Türkiye’nin geçiş devresine, fetret devrine ihtiyacı vardı. Yoksa daha o zamandan Türkiye’nin hür ve müstakil bir devlet olarak 20. asra doğmasına izin vermeyecekleri izahtan vâreste mühim bir husustur.

Bugün de Batı, Türkiye’nin Osmanlı’ya vâris olmasına asla râzı olmaz. Ama, bu hususta artık elinden eskisi gibi köstekleyici bir şey gelmeyeceğini de ister istemez kabul etmek zorunda kaldığını, yavaş yavaş anlamaya başlamıştır.

Batı, Türkiye ile yapamayacağının ve Türkiyesiz de kalamayacağının bilincindedir artık.

Yine de henüz Avrupa’nın manevî istibdâdı altındayız. İlerleme ve yükselmemizi sağlamak için son derece ihtiyat ve itidâl sahibi olmak lâzımdır.

Bunu yaparken de, vicdanın ziyası olan manevî ilimleri ve aklın nûru olan fen bilgilerini birlikte öğrenmeli. Ancak ikisinin karışımıyla hakikatin tecellî edeceğini bilmeliyiz. Çünkü birbirlerinden ayrıldıkları zaman birincisinden yâni mânevî ilimleri tahsil edip de, fen bilgilerini ihmal edince taassup, ikincisinden yâni mânevî ilimleri ihmal edip de, fen bilgileriyle yetinince hile ve şüphe doğar.

9. Devletin Bekası

Atatürk, Devletin bekasını ve devamını, en başta gelen mukaddes bir vazife olarak görmekte ve göstermektedir:

“Birinci vazifen, Türk istiklâlini, Türk cumhuriyetini ilelebet muhafaza ve müdafaa etmektir.

“Mevcudiyetinin ve istikbalinin yegâne temeli budur. Bu temel, senin en kıymetli hazinendir.” (Kemal Atatürk, Nutuk, c.2, İstanbul-1971, s.897-898)

Haklıdır çünkü bu vatan, bu millet ve bu devlete -Allah etmesin- halel geldiği takdirde, değil sâdece Türkiye, dünyanın da neler kaybedeceği aşağıdaki satırlarda, lâyıkı veçhile, en güzel ve gerçek şekilde dile getirilmiştir.

Edirne, Kuşçubaşı Eşref Bey tarafından kurtarılmıştır (21 Temmuz 1913). Bu münasebetle, Edirne’ye doluşan yabancı gazeteciler, o zaman kurtarıcı öncülerden olan Said-i Nursî ile de konuşurlar:

“-İçinde yaşadığınız devlet Türk devletidir. Ama siz İslâmiyet için savaştığınızı söylüyorsunuz.

“-Devletimizi Türkler kurmuşlardır. Ama onu İslâm’a göre düzenlemişlerdir. Türkler devlet hayatında hiçbir zaman diğer milletleri saf dışı etmemişler, liyakatleri ölçüsünde devlete iştirak ettirmişlerdir. Herkes biliyor ki, Türklerin kurduğu bu devlet dünyada İslâmiyet’i temsil ediyor. O’nun yeryüzünden kalkması sadece İslâm dünyası için değil, bütün mazlumlar için felâket olur.” (Mehmet Niyazi, Yazılamamış Destanlar, İstanbul-1991, s.161)

Dünya almış başını gidiyor. Ölenler, öldürenler, kirli ve gizli hesaplar içerisinde işgaller; terör örgütleri arenasına dönmüş Ortadoğu ve Türkiye… Biz hala tarihimizi nereden başlatacağımızı, tarihimizin hangi hadise ve kahramanlarına saygı ve minnet duyacağımızı; dahası hangi tarihi olayları hangi değerde kutlayacağımızı tartışıyoruz.

Ne gülünecek ve ne saçma bir durumla karşı karşıyayız. Ortada bir millet var: Türk Milleti. Ve bu millet tarihin en eski dönemlerinden beri bu sahnede başrol oyuncusu.  Öyle ki, FritzNeumark’a göre “Türkler pek farkında değil ama Avrupalılar şu gerçeğin farkındadır. Tarihten Türkler çıkarılırsa ortada tarih diye birşey kalmaz.”

Ünlü Tarihçi Hammer’e göre “Türk, Heredot’tan, Tevrat’tan çok eski yüzyılların tanıdığı bir ulustur.  Sadelik içinde görkemi, sükûnet içinde ihtişamı, tahakküm kabul etmeyen bir yüreklilik, alabildiğine geniş bir fetih aşkı, sonsuz bir teşebbüs kabiliyeti, bölgelere uymaktan çok bölgeleri kendine uydurma zevki ve alışkanlığı Türk milletinin asırlar dolduran tarihinde açıkça görülür.

Ve Albert Sorel’e göre “Dünyada iki bilinmeyen vardır. Biri kutuplar, diğeri Türkler. “

Bir tek bizde vaziyet hala net değil: Kimilerine göre tarihimiz 19 Mayıs 1919’la, kimilerine göre Osmanlı’nın kuruluşuyla, kimilerine göre Hicret’le, kimilerine göre Hunlar ‘la başlıyor. Kimilerine göre de en az 7 bin yıllık bir tarih maceramız var.

Bir millet ancak bu kadar akıl ve izan kıtlığı çekebilir. Bir millet ancak bu kadar kör, sağır ve vicdansız olabilir. Bir millet çocuklarına ancak bu kadar kötülük yapabilir. Bir millet ancak bu kadar kendisini hakir görebilir; böylesi bir tarihi mirası yolunmuş kaza çevirebilir.

Oysa devletler dil ve tarihleriyle bir iddia ortaya koyarlar. Kim olduğunuzun tüm arka planında dil ve tarihiniz vardır. Sizi gören, sizinle dostluk ya da düşmanlık yapacak olanın zihnini kurcalayan endişe ve güven buradan beslenir. Size yumruğunu sıkacak ya da size sarılacak olan cesaret, buradan ilham alır. Bir milletin kimliği, kişiliği, seciyesi, marifeti, zafiyeti ve yüceliği dil ve tarihinin derûniliğindedir.

Ve siz eğer bir millet iseniz, sizin bir tarihiniz varsa ve bu tarih sizin için övünç ve ibret sayfaları ise, yakından uzağa kesintisiz akan bir perspektif ile tarihinize sarılır ve çocuklarınızı da bu şuurla beslersiniz. Tarihin son büyük işgaline son notayı koyan Sakarya Meydan Muharebesi’nden başlarsınız, Kut’ülAmare’den, Çanakkale’den, İstanbul’un Fethi’nden, Talas’tan gidebildiğiniz en son noktaya kadar göğsünüzü gere gere ve düşmanlarınızın gözüne soka soka varlığınızı ve dirliğinizi götürürsünüz. Böylece herkes size nasıl ve nereden bakacağının de eğitimini de almış olur.

Ama niyetlerin farklı olduğunu görüyor; bir düşmanlığın ayak seslerini duyuyoruz.19 Mayıs’ta, 29 Ekim’de, 23 Nisan’da ve 30 Ağustos’ta zerre kadar heyecan ve gurur taşımayanlar, kutlamaları yalan hikâyesine çevirenler; İstanbul’un Fethi kutlamalarıyla ne anlatmak istiyorlar, iyi biliyoruz.

Ve yine iyi biliyoruz ki, Fatih de bizimdir; aynı şekilde Kanuni de, Yavuz da, Osman Gazi de Abdülhamit de, Gazi Mustafa Kemal de… İstanbul’un Fethi de göğsümüzü kabartır; Çanakkale de, Kurtuluş Savaşı da… Bu abidevî tarihi silsileye kim düğüm atabilir?

“Ecdat” dediğimizin içine sığdırdığımız en az 7 bin yıllık tarihi tasavvur ve geçmiş vardır bizim ve Osmanlı Devleti tüm ihtişamıyla bu dev pazılın övünesi bir parçasıdır. Atatürk’ten Mete Han’a, Güney Afrika’dan Sibirya’ya gergef gergef dokunan bu tarihi mirası rüya zannederek sadece Osmanlı ile avunası akıllar elbette bunu anlayamazlar. İşte bu yüzden ağızlarında Osmanlı dışında ne bir hikâye vardır, ne bir tarihi hadise, ne de tarihi bir şahsiyet… Yani Öncesi Müslüman değil, at gitsin; sonrası saltanat ve hilafeti kaldırdı, yırt gitsin. Elde var Osmanlı! Okyanus ortasında bir adada yaşayan tarihi zavallılar…

Allah’tan dünya sizin gibi bakmıyor hadiseye! Büyük Tarihçi Hammer’e kulak vererek sözü bitirelim: “Türkler devlet yıkmakta ve devlet kurmakta birinci sınıf ustadır. Ülkeleri değil kıtaları altüst etmişler ve korkunç saldırışlar arasında sarsılması hiç de kolay olmayan egemenliklerini yaratmışlardır. Tarih Türklerden çok şey öğrendi. Onların elinden çıkma öyle eserler vardır ki uygarlık için birer süs olmaktadır.”

Yurdumuzda arka arkaya seçimler olsa, hükümetler değişip hükümetler kurulsa hadi bu da yetmedi aynı hükümetin başbakanı deyişse, değişmeyen bir gerçek var ki, O değişmediği müddetçe daha çok ocaklar sönecek, analar ağlayacak, Türkiye sonu belirsiz karanlık bir kaotik ortam’a sürüklenecek.

Hâlbuki daha iktidara gelir gelmez ne hayaller kurulmuştu, uçuracaklardı Türkiye’yi Bir ayağımız Avrupa’da diğeri Asya’da olacaktı. Komşularımızla sıfır sorun yaşayacak, Avrupa birliğine bu güne kadar çoktan girmiş olacaktık. Kimsesizlerin kimsesi, mazlumların destekçisi olacaktık. Kâh Filistin’i İsrail zulmünden kurtaracak, kâh Mısır’daki Rabia’ya kol kanat gerecektik. Hele hele Suriye devlet Başkanı Esat ailesiyle nede güzel tatil yapıyorduk, sınırlarımızdan mayınlar temizlenmiş, günübirlik vatandaşlarımız karşılıklı ticaret yapıyor, bakanlar kurulunu dahi birlikte toplayabiliyorduk.

Ama gelinen son noktada; az gittik uz gittik dere tepe düz gittik derken aradan 14 sene geçti birde arkamıza dönüp baktığımızda ne görelim:

-AKP İktidara geldiğinde, ülkenin gündeminde terör diye bir bela olmamasına rağmen Kürt sorunu diye diye, bu yara kaşındı ve yaşadığımız şu günlerde her gün verilen şehit sayısını söylemeğe utanır olduk.

-Türkiye’ye çağ atlatacağız, uçuracağız diyerek ne kadar kamu kuruluşu varsa özelleştirme adı altında hepsi talan edildi. Birkaç sene özelleştirmeden gelen paralarla ülke rahat nefes aldı, fert başına düşen milli geliri on bin dolara çıkardık diye kasım kasım kasılırlarken, hazıra dağ dayanmaz misalinde olduğu gibi bu gün fert başına düşen milli gelir dokuz bin dolar’a geriledive dolar Dolar üç lira sınırına dayandı.

-Komşularımızla bırakın sıfır sorunu selâm verecek bir tane dost komşu bırakmadık. Yunanistan 17 ada bir kayalığımızı işgal ederken ses çıkarmadık ama ABD’nin gazına gelip gittik Rus uçağını düşürdük. Şimdi burnumuzu sınırlarımızdan dışarı çıkaramıyoruz. Kilis her gün roket yağmuruna tutuluyor, IŞİD yapıyor deniliyor ama kimin yaptığı belli değil. Güya bizde angajman kuralı gereği iki havan topu sallıyoruz ama nereye düştüğü belli değil.

-Uçaklarımız gün aşırı Kandili bombalamasına rağmen ne terör olaylarında azalma oluyor ne de şehit sayısında. Peşmerge adı altında ne kadar PKK’lı katil sürüsü varsa topraklarımızdan koridor açıp Kobani’ye yardım bahanesiyle Kuzey Suriye’ye geçtiler ve şimdi hem ABD’li askerler tarafından eğitiliyor, hem de ağır ve modern silahlarla Türkiye’de eylem yapıyorlar. PYD, PKK aynı örgüt olmasına rağmen ABD, PKK’yı terör örgütü sayıyor ama PYD’yi müttefik olarak görüyor. Yani göz göre göre aldatılıyoruz.

-Daha seçimlerin üzerinden 7 ay geçmeden %50’ye yakın oy alan bir partinin başbakanı görevinden alınıyor, sıradan bir devlet memuru ataması gibi yerine düşük profillimi olsun, yüksek profillimi diye tartışıldıktan sonra yeni başbakan atanıyor ve bu başbakan, kongre ile genel başkan seçiliyor.

Yargı’da kuvvetler ayrılığı ilkesi çöpe atılıyor ve yüksek yargı organları peşpeşe dizilip Rize’ye çay toplamaya götürülüyor.

Bütün bu yaşadığımız Olaya birincil dereceden müdahil olması gereken millet ise sanki hipnotize edilmiş gibi sadece umursamadan seyrediyor.

Onun için feryadımda haksızmıyım:

“Yokmudur Kurtaracak Bahtı Kara Mağderini“?

Kalın sağlıcakla…

Bilinen binlerce yıllık tarih içinde sayısız devlet kuran biz Türkler, acaba o kurduğumuz devletler içerisinde muktedir olabildik mi?

Ya da bazılarının iddialarına göre, Osmanlı örneğinde olduğu gibi devlet yaşamının kritik noktalarını; devşirme, muhtedi, dönme ve hizmetlilere mi teslim ettik? Bu durum günümüzde de sürüyormu?

Türklerin, ırkçı olmadığı herkes tarafından bilinen bir gerçek! Bana Türk’ü tarif et deseniz; kendine aşırı güvenli ve bu nedenle tedbirsiz, alçak gönüllü, çalışkan, sabırlı, hoş görülü, hümanist bir insan tipidir derim.

Böyle olması ise bazı zaafiyetlerin ortaya çıkışına ve bu zaafiyetin bir hastalık haline dönüşmesine neden olmuştur.

Kendisi de Türk olmayan Selçuklu veziri Nizamülmülk’ün Türkleri eğitimden uzak tutması örneğinde olduğu gibi devlet ve sosyal hayatın ellerine teslim edildiği bir çok gayr-ı Türk, bugüne kadar neler yapmıştır, bilinmesi gereken bir konudur.

Yani hastalığı teşhis etmezsek ne hastalığın farkına varırız ne de bu hastalığın toplumsal bünyeye verdiği zararları anlayabiliriz.

Türklerin, Türk olmayanları devletin ve sosyal yaşamın kritik noktalarına taşıması bir ruhsal hastalıktır. Düşünün, bir Türk devleti olan Osmanlı Devleti’nde, 218 sadrazamdan sadece 100’ü Türktür! Ya padişah anaları?

Hem de bunun defalarca yanlışlığının farkına varılmasına rağmen!

Üzülerek ifade etmeliyim ki; Roma, Bizans, Selçuklu ve Osmanlı’da gelenek haline gelmiş olan;devleti, bilim odaklarını ve sosyal yaşamı Türk olmayanlara teslim etme zihniyeti, günümüz Türkiye’sinde de devam etmektedir.

Aşıkpaşazade bize 560 yıl öncesine dair, Bizans dönmesi Rum Mehmet Paşa’ya ilişkin bir olay anlatır ve;“Rum Mehmet Paşa’nın İslam dinine girmiş olmasına rağmen, Bizans’ın eski soyluları ile irtibatta olduğunu, onların telkinleri doğrultusunda hareket ettiğini, İstanbul’un bir gün yeniden Bizanslıların eline geçmesini beklediğini”diye nakleder.

Siz günümüzde Rum Mehmet Paşaların olmadığını ve etkili makamlarda bulunmadığını mı zannediyorsunuz?

Osmanlı’ya hakim olmuş bu gayr-ı Türkler, Anadolu ve Rumeli’de yaşayan Türkleri, yaptıkları uygulamalarla isyan ve ihtilal hareketlerine mecbur etmiş, ardından da “taş üstünde taş, omuz üstünde baş bırakmayın” diyerek vahşice yaptıkları ile tesirleri günümüze kadar gelen hadiselerin müsebbibi olmuşlardır.

Muhteşem Yüzyıl dizisi ile Türk halkının da dikkatini çeken, bahsettiğimiz gayr-ı Türklerden Pargalı İbrahim Paşa; kendisinin ve diğerlerinin ulaştığı gücü vurgulaması bakımından Avusturya Kralı Ferdinand’ın elçilerine söylediği sözler çok ilginçtir: “Bu büyük devleti idare eden benim, her ne yaparsam yapılmış olarak kalır; zira bütün kudret benim elimdedir. Memuriyetleri ben veririm; eyaletleri ben tevzi ederim; verdiğim verilmiş ve red ettiğim red edilmiştir. Büyük Padişah, bir şey ihsan etmek istediği veya ihsan ettiği  zaman bile eğer ben onun kararını tasdik etmeyecek olursam gayr-i vaki gibi kalır. Çünkü her şey harb, sulh, servet ve kuvvet benim elimdedir.”

Unutulmasın ki; yazıda bahsi geçen Pargalı İbrahim ve Rum Mehmet  Paşalar idam edilmiştir.

Hani Osmanlı, Türk devletiydi? Evet, terminolojide Türk devleti ama uygulamada arada bulasın!

Türklerde yabancıya karşı hayranlık ve teslimiyet, maalesef bir aşağılık kompleksine yol açmıştır. Zannetmişizdir ki; biz hiç bir şeyi yapamayız ve başaramayız! Halbuki bu algı yanlıştır ve bu yanlışlığı ispatlayan son örnek, Nobel Ödülü kazanan ve Türklüğü ile gururlu Aziz Sancar’dır.

Onun için gidip; siyaseti, bürokrasiyi, üniversiteyi, medyayı yetmedi din ve diyanet işlerini degayr-ı Türklere bırakmışızdır.

Buna bir tek dur dediğimiz dönem; 1919 – 1938 arasında yaşayan “Büyük Türk” Mustafa Kemal Atatürk’ün, Türkler için bir “reklam arası” verdiği dönemdir. Halende onun kırıntıları ile idare etmekteyiz.

Atatürk; “başınıza geçireceğiniz adamların asli cevherine dikkat ediniz” veya “beni Türk hekimlerine emanet ediniz” gibi sözleri boşuna söylememiştir.

Son söz şu olsun; Türkler benim bu yazdıklarımı yine dikkate almayacak, buna karşılık gayr-ı Türkler, bu yazıyı satır satır dikkatle okuyarak varlıklarını korumak için nasıl tedbir alacaklarını veya Türklere fener tutan bu garibi, nasıl etkisiz hale getireceklerini düşüneceklerdir…

Dedim ya, hastalık bizde akıl ve ruh tutulması yaratmış. Ama şifasını bulacağız!

Yargıtay, MİLLİYETÇİ HAREKET PARTİSİ Kurultayı’nın yapılması kararı aldı.

Hem de, hiç değinilmeyen ve gündeme alınmayan bir şekilde aldı: OYBİRLİĞİ ile!

Yargıtay’a günlerden beri yapılan, -MHP dışındaki- baskılar sonuç vermedi ve karar çıktı.

NORMAL ŞARTLARDA, bu kararın dönüşü yok.

Zaten, MHP GENEL MERKEZİ de, bunun dönüşü olmadığını açıkça gördüğü için, yeni bir hamle ile 26 Haziran ve olmazsa 10 Temmuz’da Seçimli Kurultay yapma girişiminde bulundu ve hatta salonun tutulduğunu bile ilân etti.

Şimdi, bu gelişmeleri hepimiz biliyor ve takip ediyoruz.

Her şeyden önce şunu söylemeliyim ki; KEŞKE BÖYLE OLMASAYDI!

Bir hareket, bir fikir hareketi, hele partileşmiş bir fikir hareketi, mensuplarının genel istekleri doğrultusunda yön almak, mensuplarının genel yönelimi doğrultusunda yolunu takip etmek durumundadır. Bugün, şartlar bir istisnai durumu değil, tam aksi, genel yönelimi takip etmek zaruretini dayatmaktadır. Şimdi, 18 Mart 2018 dışında bir Kurultay olmayacak sözü askıda kalmış oldu. Keşke, böyle olmasaydı. Keşke, bütün mensuplar, normal şartlarda ve genel eğilimin istekleri doğrultusunda, eğilim belirdiği anda bir araya getirilip fikir teatisi (MEŞVERET) yapılsa idi. Şu veya bu nedenle olmadı, olamadı.

Bundan sonra yapılacak iş, ülkücü hareket mensuplarının yaşanan son 5 ayı unutması ve unutturması girişimlerinde bulunmaktır. Bu gereklilik, ne Genel Merkez Yöneticileri, ne de, Aday ve çevreleri için değil, daha çok, taban denilen, hareketin gerekliliğine gönülden inanan mensuplar için önemlidir.

Bir hareketi, belki başlatanlar ve yürütenler başlatmış ve yürütmüş olabilirler. Ancak, mensupları, hareketin gelişmesi, ilerlemesi için gönülden arzu duymazlarsa, o hareketin kalıcı olması mümkün değildir. Bu nedenle, Ülkücü Hareket, bugün, varlığını, diriliğini kurucularına ve yürütücülerine borçlu olduğu kadar, mensuplarının fedakârlıklarına, mensuplarının olağanüstü gayretlerine ve mensuplarının gücüne de bir o kadar borçludur.

Şimdi, hareket mensuplarının, daha anlayışlı, daha itidalli, daha şahsiyetten uzak, daha kişisel bağlılıklara değil fikre bağlılık temelli düşünmesi ve davranması gereken bir zamandır.

Artık, Kurultay olacaktır. Yani, 18 Mart 2018’de değil, en kısa sürede, NORMAL ŞARTLARDA, Kurultay olacaktır.

Hareket mensuplarının kendilerine soracakları tek bir soru vardır: TÜRK MİLLİYETÇİLİĞİ HAREKETİNE MENSUP OLMAKTAKİ AMACIM KİŞİLER MİDİR, TÜRK MİLLETİ MİDİR?

Kişiler hata yapabilirler, kişiler hayal kırıklığı yaşatabilirler, kişiler doğru yaptığını zannederken yanlış yapabilirler, hatta kişiler ölebilirler. Kalıcı olan veya çok uzun bir süre varlığını devam ettiren fikirlerdir, ülkülerdir, ideallerdir. Bu anlayıştan yola çıkarak, Hareket mensupları, TÜRK DÜNYASI’nın ümidi olduklarını görerek, bilerek KURULTAY’I gerçekleştirmenin gereğini yapmak zorundadırlar.

Çok net söylüyorum: Bunu 3-4 yıldır, ulaşabildiğim herkese, yetkililere söylüyorum.

Anadolu TÜRKLÜĞÜ’nün bugün içinde bulunduğu ağır bunalımın tek sivil çaresi, yeni bir heyecanla TÜRK MİLLİYETÇİLİĞİ HAREKETİ’nin siyasal temsilcisi olan Milliyetçi Hareket Partisi’dir.

Yeni bir heyecan gerçekleştiğinde, Anadolu Türklüğü, bu partiye ve bu harekete sonuna kadar desteğe hazırdır.

Çok kişinin gördüğü bu gerçeği görmemek nasıl mümkün olabilir? Bu gerçeği görmemenin izahı nasıl olabilir? Böyle bir gerçeği inkâr etmek, kimin yararına olabilir? Amaç, Türk Milleti’ne ve onun Devleti’ne hizmet etmek ise, bu gerçeğin karşısında durmanın kime, ne yararı olabilir?

Anadolu birliğinin -hem de kendi karındaşlarımızla uğraşarak- temininde çekilen sıkıntıları, katlanılan zahmet ve zorlukları ve dökülen nice memleket evlâtlarının kanlarının pahasını çok iyi bilen Yavuz Sultan Selim, Millî Birlik ve beraberliğin kıymet ve faziletini en iyi anlayan hükümdarlarımızın başında gelir. O, milletin birlik ve beraberliğine halel geldiği / bozulduğu takdirde mezarında bile rahatsız olacağına dikkat çekerek pahası çok ağır bu emanetin yani vatan ve milletin birlik, dirlik ve beraberliğinin üstüne titrenmesi lâzım geldiğini, şu dörtlüğüyle veciz şekilde ortaya koymuştur:

“İhtilâf u tefrika endîşesi

Kûşe-i kabrimde hattâ bîkarar eyler beni

İttihadken savlet-i a’dâyı def’a çaremiz

İttihad etmezse millet, dağdar eyler beni”

(Bediüzzaman Said Nursî, Divan-ı Harb-i Örfî, İstanbul-1960, s.19)

Yâni demek istemiştir ki, milletimin bölük pörçük olma endişesi, kabrimde bile beni rahatsız eder. Düşmanın saldırısını püskürtmek için çaremiz birlik ve beraberlik içinde bulunmaktır. Eğer millet bir ve beraber olmazsa, içim kan ağlar benim.

“İttihadın meşrebi (ise) muhabbettir. Husumeti ise, cehalet ve zaruret ve nifakadır. Gayri müslimler emin olsunlar ki, bu ittihadımız, bu üç sıfata hücumdur. Gayri müslime karşı hareketimiz iknadır. Zira onları medenî biliriz. Ve İslâmiyeti mahbûb (sevgili, sevilen) ve ulvî (yüce) göstermektir. Zira onları munsif (insaflı) zannediyoruz.” (Bediüzzaman Said Nursî, Hutbe-i Şamiye, İstanbul-1960, s.81)

7. İktisad

“Bir milletin doğrudan doğruya hayatıyla, yükselmesiyle, düşkünlüğüyle ilgili olan en önemli faktör, milletin iktisadiyatıdır (1930). Siyasî, askerî zaferler ne kadar büyük olursa olsunlar; iktisadî zaferlerle desteklenmezse pâyidar olamaz, az zamanda söner (1922). Ekonomik kalkınma, Türkiye’nin hür, müstakil, daima daha kuvvetli, daima daha refahlı Türkiye idealinin belkemiğidir (1937).” (M. Orhan Bayrak, Kurtuluş Savaşı ve Atatürk, İstanbul-1990, s.227) diyen Atatürk bir bakıma:

“-Neden dünya herkese ilerleme ve yükseliş dünyası olsun da, yalnız bizim için gerileme ve alçalış dünyası olsun?” (Bediüzzaman Said Nursî, Münazarat, İstanbul-1960, s.41) sözlerinde ifadesini bulan hayatî bir hakikata açıklık getirmektedir.

“(Çünkü) medeniyet ve san’atın hakîkî üstadı ve vesîlelerin ikmaliyle cihazlanmış olan şedîd bir ihtiyaç ve belimizi kıran tam bir fakr, öyle bir kuvvettir ki, susmaz ve kırılmaz.” (Bediüzzaman Said Nursî, Hutbe-i şamiye, İstanbul-1960, s.29)

Memuriyet tamamen ve askerlik hep bizde olduğu için servetimizi israf eline verip neslimizi etrafa saçıp zâyi ettik. Eğer öyle gitse idi, biz de elden giderdik.

Biz gayri tabiî ve tembelliğe müsait ve gururu okşayan Emirlik ve Beylik yani idarecilik mesleğine el atıp büyük zararlara giriftar olduk. Çünkü geçim için meşru ve hayat verici, tabiî yol; ancak san’at, ziraat ve ticarettir. Tabiî olmayanı ise memuriyet ve her çeşidiyle idareciliktir.

İdareciliği, ne ad ile olursa olsun, sırf geçim yolu için seçenler bir çeşit aciz kimselerdir. Hâlbuki memuriyete ve idareciliğe, aslında hamiyet ve hizmet için girmelidir.

“Ümidsizlikle zannediyorsunuz ki, ‘Dünya herkese ve Batılılara ilerleme ve yükseliş dünyasıdır.’ Fakat ‘Yalnız bîçare müslümanlar için gerileme ve düşüş dünyası oldu.’ diye pek yanlış bir hataya düşüyorsunuz.

“Madem gelişme isteği insan fıtratına dercedilmiş. İstikbâlde hak ve hakikat; İslâm âleminde insanlığın eski hatalarına kefaret olacak bir dünya saadetini de gösterecek inşaallah.

“Evet bir bakıma, zaman doğru bir hat üzerine hareket etmiyor ki, başlangıç ve sonu birbirinden uzaklaşsın. Belki dünyanın hareketi gibi bir daire içinde dönüyor. Bazan yükseliş içinde yaz ve bahar mevsimi gösterir. Bazan alçalış içinde kış ve fırtına mevsimini gösterir.

Her yıl yapılmakta olan Aydınlar Ocakları “Şura“sının, 43. sü bu dönem de İstanbul Kartal-Maltepe Aydınlar Ocaklarının organizasyonu ile Maltepe Üniversitesinin Marma Oteli Kongre Salonunda gerçekleşti. Güzel bir ev sahipliği ile yurdumuzun dört bir yanından gelen misafirlerini ağırlayan Maltepe ocak yönetimine teşekkür ediyorum.

Her şey güzel olmasına güzeldi de ah birde yurdun dört bir yanından gelen, hatta Kosova ve Azerbaycan dan da katılan bilim ve ilim adamlarımızın, aydınlarımızın sunumlarında, aktardıkları konular hiçte içimizi ısıtacak, yarınlara ümitlerle bakacağımız konular değildi. Onları dinledikçe Türkiye’nin ve Türk dünyasının nasıl bir girdabın içine hızla sürüklendiğini düşünmeden yapamıyor insan.

Prof. Dr. Necmi Kurt’un (Kartal-Maltepe Aydınlar Ocağı Başkanı) açış konuşmasından sonra Kürsüye gelen Genel Başkan Prof. Dr. Mustafa Erkal, Türkiye’nin içinde bulunduğu zor şartlardan bahsederek, “Yeni Türkiye’nin” gündemini oluşturan konuların Grahm Fuller’in kitabından alındığını aktararak çarpıcı bir şekilde konuşmasını sürdürdü. Basın toplantılarında Yunanlılar tarafından işgal edilen Ege adalarımızın akıbeti konusunda basın mensupları tarafından soru sorulmasının dahi yasaklandığını belirterek, milli davalarımızın oldu-bittilere getirildiğinin özellikle altını çizdi.

3. Konuşmacı olarak kürsüye gelen Kosova Aydınlar Ocağı Başkanı Ferhat Derviş: “Kosova’da Türkler ve Türkiye aleyhinde öyle çirkin, menfi propagandalar yapılıyor ki; eğer sizleri tanımasaydım inanın Türklerden ben bile nefret ederdim” diye sözlerini sürdürerek: “Ama şu bir gerçek ki, Türkiye’nin ayakta kalması, Türk dünyasının ayakta kalması demek” diyerek Türkiye’nin dış Türkler için ne kadar önemli olduğunun altını çizerek gene de bütün ümitlerinin Türkiye’ye bağlı olduğunu belirtti.

Türkiye’den Kosova’ya giden askeri ve siyasilerden de oldukça şikâyetçi olan Ferhat Derviş: “Atatürk’ü anma gecesinde oradaki Türk Birliğinin Komutanı’nı gecemize çağırıyoruz gelmiyor, Başbakan Prizren’e geldiğinde: “Arnavutlar kültürel baskı yapıyor, Arnavutlaştırma politikalarına zorluyorlar bize sahip çıkın” dediğimizde: “Eee ne var bunda burada yaşıyorsunuz sizde Arnavutlaşın cevabını alıyoruz”.

Azerbaycan’dan Katılan Bakü Aydınlar Ocağı Başkanı Vakar Kadirov: Boynundaki kırmızı-Beyaz fular’ı göstererek: “İşte bu fularda kırmızı ve beyaz renkler nasıl birbirine sarılmışsa Türk dünyası da birbirine böyle kenetlenmeli” diyerek bir olmanın ne kadar önemli olduğundan bahsediyor.

Koskoca bir ömrü Türk dünyası ve Türkçülük için harcayan Sevgi Kafalı, Türkiye’nin üzerinde dolaşan karabulutlara kendisini dinleyenlerin dikkatini çekerek tam bir Anadolu Türk anası vakarı ile ilerde olası tehlikelere karşı uyarmayı da ihmal etmiyor.

Gene Kurtuluş savaşı kahramanlarımızdan Kâzım Karabekir Paşamızın kızı Timsal Karabekir, her şura’da olduğu gibi merhum babalarından dinlediklerini bizlere anlatırken gene heyecanlanıyor tarihin karanlık sayfalarını bizlerin gözleri önüne seriyordu. Atatürk’ün Osmanlı toprakları üzerinde İngiliz pasaport’u almadan Samsun’a çıkamayacağını bilerek İngiliz pasaportu çıkarması, bu gün bizim içimizi ne kadar acıtıyorsa aynı acının kat kat fazlasını Atatürk’ünde yaşamış olduğu gözlerimizin önüne geliyor.

Eski Milli Savunma Bakanlığı Genel sekreteri Kurmay Albay Ümit Yalım, gene dinleyenlerin dikkatini Yunanistan tarafından işgal edilmiş Ege adalarına çekerek, 14 yıldır Türkiye’yi idare eden AKP Hükümetlerinin ne yapmak istediğini bir türlü anlayamadığını belirtti. 12 senede 17 ada ve bir kayalığımızın işgal edildiğini vurgulayan yalım, “Türkiye’nin dikkatleri başka taraflara çekilerek adeta Ege adaları Yunanistan’a peşkeş çekiliyor ve Türkiye resmen bölünüyor” dedi.

Bir ülkenin ancak iki şekilde bölünebileceğine dikkat çekerek sözlerini sürdüren Ümit Yalım: “Birincisi Yugoslavya örneğinde olduğu gibi ülkenin ordusu yenilir yenen taraf, o ülkenin topraklarının bir kısmını işgal eder, ikinci tür bölünme ise ülke işgal edilmeden ordunun rızasıyla olur ki bu da Çekoslovakya örneğinde olduğu gibidir”. Gördüğümüz kadarıyla ne askeri yetkililerden ne de Hükümetten bu konu üzerinde tek ses çıkmıyor.

Yukarıda anlattıklarım 43. Şura’dan aklımda kalanların sadece bir kısmı. Sizlerinde gördüğü gibi Türkiye iç ve dış olaylarda büyük bir kıskaç altında. Her gün güney doğudan 5-6 şehit gelirken, işsizlik %14-15 lere tırmanmışken dolar almış başını gidiyorken ülkenin tek eksiği sanki anayasa değişikliği ve başkanlık sistemiymiş gibi yatıyoruz kalkıyoruz bunlarla vakit öldürüyoruz. İktidar ve muhalefet’in başına bir an evvel basiretli yöneticilerin gelmesi dileklerimle.

Sağlıcakla kalın.