Türk milliyetçilerinin ömrü, esir Türklerin esaretten kurtulması kavgasıyla geçti. 1992’de Sovyetler Birliği’nin dağılmasıyla Azerbaycan, Türkmenistan, Kırgızistan, Özbekistan ve Kazakistan kısmen de olsa bağımsızlıklarını kazandılar. Fakat Çin sınırları içinde kalan ve çoğunluğu Uygur Türklerinden oluşan Doğu Türkistan Türklerinin ise esareti devam ediyor. Çinlilerin yıllardır sistematik soykırımına uğrayan Doğu Türkistan Türkleri, direnmeye ve bağımsızlık mücadelesi vermeye devam ediyorlar.

Uygur Trükleri’nin kanaat önderlerinden Abdulkadir Yapçan, 1990’da Kaşgar’ın Barın ilçesinde Çinli işgalcilerin insanlık dışı baskılarına karşı başlatılan “Barın İsyanı”na katıldığı için üç yıl Çin zindanlarında işkence görmüştür. Yapçan cezaevinden çıktıktan sonra meşakkatli bir yolculuğun ardından 2001 yılında Türkiye’ye sığınmıştır. Yapçan’ın Çin zulmüne karşı mücadelesi, Türkiye’ye geldikten sonra da devam etmiştir.

Çin, bu faaliyetlerinden dolayı Yapçan hakkında “terörist” iftirası ile “kırmızı bülten” çıkartarak Türkiye’den iadesini istemiştir. AKP hükümeti, 2003 yılında, Çin’i memnun etmek için Yapçan’ı gözaltına almış, fakat kamuoyu baskısı sonucunda bırakmak zorunda kalmıştır. 2008 yılında daYapçan’ı, Pekin Olimpiyatları öncesinden bitimine kadar üç aylığına Yozgat’a “sürgün”e göndermiştir. Tüm bu baskı ve yıldırmalara rağmen Yapçan, Doğu Türkistan davasını televizyonlarda, gazetelerde ve konferanslarda anlatmaya devam etmiştir. Maalesef AKP hükümeti, hem program yaptığı televizyonu kapatmış, hem de Ağustos 2016’da gözaltına almıştır. 

Kısacası, Uygur Türklerinin kanaat önderlerinden ve mücadele adamlarından Abdulkadir Yapçan, 15 yıldır Türk vatandaşlığına kabul edilmeden, hem baskı görüyor, hem de mülteci statüsünde yaşıyor. Bu arada AKP hükümetinin “Şanghay İşbirliği Örgütü” ile işbirliğine hazırlandığı bugünlerde Çin, Yapçan hakkındaki “kırmızı bülten” talebini yenilemiş ve halen gözaltında bulunan Yapçan’ın iadesini istemiştir.

Bütün dünya Türklüğü Abdulkadir Yapçan için Türkiye’yi ayağa kaldırmaya çalışırken, bu konu Türkiye kamuoyundan gizlenmektedir. Eğer bu konu millete anlatılmaz ve gerekli tepki gösterilmezse, hükümet Abdulkadir Yapçan’ı sessiz sedasız Çin’e iade edecektir. Şimdi milli hassasiyeti olan bütün milletvekilleri, sivil toplum kuruluşları, basın ve yayın organları ile vatandaşlarımıza düşen görev, Abdulkadir Yapçan’a sahip çıkarak Çin’e iadesini engellemektir. Yoksa bu ayıbın utancından bu dünyada, vebalinden ise öbür dünyada kurtulamayız.

“Demokrasi ve demokratikleşme ile ilgili problemlerin çözümünde, ordunun yerinin tespiti ve hareketlerinin değerlendirilmesi son derece önemlidir.

“Türkiye’mizin bulunduğu bölgenin jeopolitik ve jeostratejik durumu ile özellikle de bizim tarihimizden gelen şartlar, imkânlar ve komşularımızla olan münasebetimiz göstermektedir ki, bizim, uzak gelecek ne getirir bilinmez ama, daha uzun yıllar modern ve güçlü bir orduya ihtiyacımız olacaktır.

X

“Unutulmamalıdır ki, daha önce de üzerinde durduğumuz gibi, Ortadoğu dünyanın en kritik, en problemli ve en belâlı bölgesidir. Komşularımızın ise çoğunun sınırları başkaları tarafından, daha doğrusu emperyalist devletler tarafından çizilmiştir, dolayısı ile de komşularımızın bazılarında bu sınırların kolayca değişeceği fikri yaygın olduğu gibi, hemen hepsinin bizimle ilgili ölçüsüz iddiaları da vardır.

“Bunlar ve daha başka pek çok faktör, bizi modern ve güçlü bir orduya sahip olmaya âdeta zorlamaktadır. Hattâ geleceğe şöyle bir bakarsak, zaman, şartlar, imkânlar, imkânsızlıklar, dünyadaki hızlı gelişme ve gelişmeler bizi buna mahkûm etmektedir. Bu, bazı dindarlarımızın her şeyi dinî hayata bağlayıp, hedef olarak kabul ettikleri böyle bir hayata ulaşıldığı zaman, her problemin çözüleceği gibi bir durum mümkün olsa da böyledir. Bu, bazı demokrat ve lâiklerimizin hedef olarak aldıkları ve bu hedefe ulaşıldığı zaman her problemin çözüleceği gibi bir demokratik sistemin en ideal şekilde kurulması hâlinde de böyledir. Yani bu coğrafyada, önce bu vatana sahip olmak, sonra da bu vatanda millet olarak rahat ve huzur içinde yaşamak için, en mükemmel dinî hayatı yaşasak da veya en ideal demokrasiyi kurmuş olsak da yahut da her iki iddianın gereklerini birlikte yerine getirsek de, yine modern ve güçlü bir orduya sahip olmak ve bu orduyu her an, her türlü gelişmelere karşı hazır vaziyette tutmak mecburiyetindeyiz.

X

“Hangi fikirde olursak olalım, hangi makamda bulunursak bulunalım, eğer bu vatana sahip olmak ve bu vatanda huzur içinde yaşamak istiyorsak, inanmak ve kayıtsız şartsız kabul etmek mecburiyetindeyiz ki, ne en mükemmel dinî hayatı yaşamaktayız diye ‘Müslüman kardeşlerimiz’ gözümüzün yaşına bakar, ne de en ideal demokrasiye sahip olduğumuza bakarak, Batılı dostlarımız tatmin olmaz menfaatleri ile kirli niyetlerini bir yana bırakıp bize el uzatır. Böyle olunca, bugün ve gelecek için modern ve güçlü bir orduya sahip olmak hususunda kararlı olmak ve bu kararlılığın gereklerine göre mücehhez ve hazırlıklı bulunmak durumundayız.

X

“Özetlersek modern ve güçlü bir ordu, Ortadoğu’da herkesten önce bizim temel kuruluşlarımızın başında gelir ve gelmelidir. Bu, her türlü şartlar altından böyledir ve bunun başka türlü olması da düşünülmez ve düşünülmemelidir. Bu böyledir ama, ordu kavramı ve ordunun hem toplumdaki, hem de devletteki yeri üzerinde durmak, düşünmek, değerlendirmek, sonra da son derece ciddî, objektif ve samimî olarak bazı hususları gündeme getirip münakaşa etmek de gerekmektedir ve son derece önemlidir. Her şeyden önce, kurulan modern ve güçlü bir ordunun modern ve güçlü kalabilmesi için buna ihtiyaç vardır.

X

“Bunun için en kısa zamanda aydınlarımızın sentezci olamama alışkanlığından sıyrılmaları, peşin hükümlerden formcu düşüncelerden ve teslimiyetçi davranışlardan kurtulmaları, en önemlisi de, değişik ve yeni fikirlerle, orijinal konularla ve çözümsüz gibi görünen problemlerle ilgilenmeye kararlı olmaları gerekir. Bundan sonra da, münakaşa ve tartışmaları itham, iftira, karalama ve kavga vasat(ve ortam)ından çıkarıp, aydınları ve toplumu bizden olanlar ve olmayanlar diye ayırıma girmeden, her şeyi objektif ve entellektüel değerlere göre ve kendi ölçüleri içinde tutabilmenin yolu bulunmalıdır.” (Mehmet Turgut, Başkanlık Sistemi, Ordu ve Demokrasi, Boğaziçi Yayınları, İstanbul-1998, s. 104-106)

“Hep kahır, hep kahır, hep kahır… Bıktım be!” diyordu Cem Karaca. Ve ekliyordu; “Dur, bırak kalsın; açma televizyonu!  &  Bana İstanbul’u anlat, nasıldı?”

Sonrasını ise değiştirerek veriyoruz: ‘İnsanlar ölüyordu / Stadyumda (Beşiktaş), otobüste (Ankara, Kızılay), düğünde (Gaziantep), eylemde (Suruç), eğlencede (Yılbaşı)..’

Seçilen hedefler metrik ve bir sonraki hamleyle simetrik. Türkiye içerisinde var olan veya var gibi olan tüm ayrım / ayrılık noktaları gıdıklanıyor, kaşınıyor. Herkesin kendinden olmayan gurupların sessiz onayı bekleniyor.

Gard almayı bilmeyen boksör gibiyiz. Ne açıklar vereceğimiz ağzımızdan belli oluyor. Rus Elçiliği’ni protestodan sonra Rusya Büyükelçisi’ne suikast yapıldı ve Yılbaşı kutlamalarına karşı kampanyanın ardısıra sosyete diskosundaki Noel eğlencesi kana bulandı.

Yumruk yada eskive bile gerek yok, çenemizi tutalım yeter. Mahallelerimizdeki klasik alışkanlıkların şekil üzerinden mal beyanının (inanç, ideoloji, teşekkül) acilen terk edilmesi gerekiyor.

Üst düzey bir akıl, bizim kolektif akılsızlığımızın üzerine göstere göstere geliyor. İnsanların emperyalizme karşı olduklarını söylemeleri yeterli değil yüreklerinin de işgal altında olmaması lazım.

İçkili – danslı Yılbaşı eğlencesinde ölenin acısını içselleştiremeyen bir kalp Küresel Efendilerin çok sevdiği işletilmeye hazır bir kalptir. Boksörün açılan kaşı onun zaafıdır; rakip hep aynı yere çalışarak hakem (BM) kararıyla müsabakayı sonlandırmaya çalışır.

İnsan ömrü bir yaşanmışlıklar kumbarasıdır. Bu dünyada işi biten her insan iyisiyle – kötüsüyle teşbihen kuyumcu terazisinde tartılır. Ve zerre miskal haksızlık edilmeyerek.

Elimizde Kurban Bayramından kalma el kantarı; insan deneyimlerini değil et-butlarını tartıyor ve facebook ortaklarımızla paylaşıyoruz. Hem de Mizan / terazi Sahibi’nin yerine koyma hadsizliğimizle..

Yolumuz birbirimizi sevmekten geçmiyorsa Muhabbetullah niye var?  Aklımız-fikrimiz iyiliklere konsantre olup zerrecikleri kürre yapmaya kodlanmayacaksa Marifetullah niye var? Ruhumuz kendi günahlarını başkalarında görmekten ötürü vicdan dalgalarından elektirik üretmeyecekse bize İlâhi Nefhadan niye üflendi?

İnsanın ‘halife’ olması aslında yeryüzünün kendisine zimmetlenmesidir. Ve bu ağır sorumluluktan “şu şöyle yapsa, bu böyle yapsa” lakırdılarıyla sıyrılamaz. Etrafının Cehenneme dönmesine göz yumanlar Cennette ağırlanacaklarını sanmasınlar.

Bomba, terör, şiddet, cinayet, tecavüz, darp, gasp, dolandırıcılık, hırsızlık, yolsuzluk, rüşvet, talan, yalan, hile – dolap, hırs – haset, gıybet – dedikodu, arsızlık, haksızlık, azgınlık, tamahkârlık, vurdumduymazlık, doyumsuzluk ve cehalet ve dalâlet ve hıyanet aramızda kavramsal olarak yaşayabiliyorsa Silm (barış ve esenlik) de yoktur Müslüman (barış gönüllüsü, esenlik bildiricisi) da..

“Bedevîler, ‘inandık’ derler. De ki; siz imana ermediniz, ‘boyun eğdik’ demeniz daha doğrudur çünkü inanç henüz kalplerinize girmiş değil.” (Hücurât 14)

“Şu karşıki dağda kar var duman yok / Benim sevdiğimde din var, iman yok”

Hep sabır, hep sabır, hep sabır; “Ve’l-Asr!”

Orta Öğretim 9. Sınıfta (lise 1’de)  okutulan Tarih kitabı, Behçet Önder tarafından yazılmış olup, Milli Eğitim Bakanlığı Talim ve Terbiye Kurulu’nun 09.12.2013 tarih ve 228 sayılı kararı ile de 2014  – 2015 öğretim yılından itibaren beş yıl süreyle okutulmak üzere kabul edilmiş olduğundan, halen bu kitap ders kitabı olarak okutulmaktadır.

Lise 1. Sınıfta bulunan torunumun okuduğu bahsi geçen bu kitabı, geçen gün merak saikiyle karıştırırken 40. sahifesinde bulunan bir paragraf dikkatimi çekti. Bu paragrafı aynen aşağıya yazıyorum.

Tarih Bilimi

“Bölgenin yüzeysel şekillerini, iklimin, yer altı kaynaklarının araştırılarak dönemin yaşam koşulları hakkında bize bilgiler verirler. Etnograflar, ortaya çıkan giysileri, süslemeleri inceleyerek hala yaşamakta olan insanların nasıl bir kültüre sahip olduğunu; sosyologlar da eldeki verileri kullanarak bu eski toplumun toplumsal özelliklerini saptamaya çalışırlar. Kadınlarla erkekler arasındaki ilişkiler nasıldı,  nasıl bir yönetim şekli uygulanırdı, aile kurumu önemli miydi, değil miydi?

Bütün araştırmalar yapıldıktan sonra tarihçi, ortaya çıkan malzemeyi ele alır ve bu eski gezegende yaşayan hiç tanımadığımız uygarlığın tarihini yazar, bizde okuruz.”

Bu paragrafı okuyunca, vakti zamanında Ecevit Hükümeti’nin Milli Eğitim Bakanı olan Metin Bostancıoğlu’na büyük haksızlık yaptığımızı düşündüm. Zira o zamanki ders kitaplarında yukarıdakilere benzer kelimelerin çok miktarda kullanıldığını gördükçe çok kızar, öfkelenir ve büyük tepki koyardık.

Aradan uzun bir zaman geçmiş olmasına rağmen, hiçbir şekilde değişiklik yapılmadan aynı uyduruk kelimeler, 15 yıldır milliyetçi ve muhafazakâr olarak bilinen AK PARTİ’nin iktidar olduğu bir dönemde de ders kitaplarında yer almaya devam etmektedir. Ben şahsen bu durumu bir türlü kabullenemiyorum.

Bir kitap, yazarı tarafından yazıldıktan sonra Milli Eğitim Bakanlığı mensupları tarafından kontrole tabi tutulması icap etmez mi? Bu bakanlığın müsteşarı, müşavirleri Talim Terbiye Kurulu üyeleri,  Şube Müdürleri bu iş ile alakadar olmazlar mı bilemiyorum. Talim Terbiye Kurulu üyeleri önlerine gelen bir kitabın neresini kontrol ediyorlar çok merak ediyorum. Yoksa bunlar eski devirden kalma bürokratlar mıdır? Burada vazife yapanların “lisan meselesi” diye bir dertleri yok her halde. Bu uyduruk kelimelerin halen ders kitaplarında yer alması bu bürokratları hiç rahatsız etmez mi acaba? Yoksa lisan ile alakalı olarak herhangi bir dertleri, meseleleri mi yok?  Zannediyorum ki,  o tarihlerde, Milli Eğitim Bakanı da bu hususlarda çok hassas ve şuurlu birisi olduğunu bildiğim Muhterem Nabi Avcı Bey idi.

Şimdi, bu ders kitabını okuyan benim torun yarın karşıma geçip,  gayet tabii bir şekilde “Dede, giysilerimi giyemedim,  yaşam koşullarımı saptayamadım” diyecek. Bunları düşündükçe ne kadar hiddetlendiğimi ve üzüldüğümü tahmin edemezsiniz

Bu cümleden olarak, üzülerek ifada edeyim ki, bugün, lisanımızın temel taşı olarak bilinen birçok kelime dilimizden atılmış bulunmaktadır. Unutturulmaya çalışılan yüzlerce kelime olmasına rağmen, burada sadece dört tanesinden bahsetmek istiyorum. Hayat, sebep, cevap, tedbir. Malumlarınız olduğu üzere, bugün artık bu kelimeleri kullanana pek rastlanmıyor, Siyaset adamlarının tamamına yakını dahi bu güzelim kelimelerin yerine çok rahatlıkla yaşam, neden, yanıt, önlem kelimelerini kullanıyorlar ve bundan hiç de rahatsızlık duymuyorlar. İşin üzücü olan tarafı da şudur ki, bu kelimeler bugün artık kanun maddelerine dahi girmiş bulunmaktadır. Belki, yarın Anayasaya da pek ala girebilir. Devlete ait TV kanallarında da dahi bu hususta herhangi bir hassasiyet gösterilmemektedir. Yukarıda da bahsettiğim üzere, geçmiş yıllarda Milli Eğitim Bakanlığı yapmış olan DSP’ li Metin Bostancıoğlu’na çok kızıyorduk. Şimdi ise, kime ne diyelim ki? 15 yıldır AK PARTİ Hükümeti bizim hükümetimiz, TV kanallarının başında bulunan bürokratların da bizim gibi düşünen bürokratlardan meydana geldiğini zannediyorum.

Bilindiği üzere, Millet olabilmenin ilk şartı, fertlerin ortak bir lisana sahip olmalarıdır. Ayrıca bir topluluğu Devlet yapan unsurların başında da dil birliği, din birliği, bayrak birliği gelmektedir. Millet mevhumu tarif edilirken de ortaya çıkan muhtelif görüşlerin hepsinde dil birliği ilk temel unsur olarak daima en başta gelmektedir.

Konfüçyüs’e sormuşlar, bir ülkeyi idare etmek üzere davet edilseydiniz, ilk iş olarak ne yapardınız?  Konfüçyüs, şöyle cevap vermiş;

“Önce lisanı düzeltirdim. Çünkü lisan düzgün olmazsa, kelimeler, düşünceler iyi ifade edilemez. Düşünceler iyi anlatılamaz ise, yapılması icap eden işler iyi yapılamaz. Gereken yapılmazsa, ahlak ve kültür bozulur. Ahlak ve kültür bozulunca adalet yolunu şaşırır. Adalet yanlış yola saparsa, halk güçsüzlük ve şaşkınlık içine düşer, ne yapacağını ve işin nereye varacağını bilemez. Bu sebeple söylenilen sözü doğru söylemelidir. Bu itibarla, hiç bir şey lisan kadar önemli değildir.”

Netice itibariyle lisan, insanların birbirleriyle kolayca anlaşabilmesi için cemiyet hayatında ehemmiyetli bir unsur olarak görülmektedir. Bu bakımdan, yeni nesillerin iyi yetiştirilmesini temin için Milli Eğitim Bakanlığı’nın ders kitaplarını en kısa zamanda ele alıp, lüzumlu düzenlemeleri yapmasında mutlak bir zaruret bulunmaktadır. Ayrıca TV kanalları ile basın yayım organlarının da lisan hususunda gerekli hassasiyeti göstermeleri en halisane temennimizdir.

Devriye görevi yapan genç polis memuru kaldırımda bir yandan sigara içiyor, diğer taraftan cep telefonu ile mesajlaşıyordu. O sırada makam aracıyla yoldan geçmekte olan emniyet müdürü aracından indi ve polis memurunun yanına geldi. Polis memuru müdürünü görünce elindeki sigara izmaritini yere attı.

Aralarında şöyle bir görüşme gerçekleşti:

–       Görev başında sigara ve mesajlaşma mı? Ne bu aynı anda birkaç iş mi? Yere attığın izmariti al. Buna ‘yere çöp atmak’ denir.

–       Kusura bakmayın amirim ama polisim ben, çöpçü değilim.

–       Buna da ’emre karşı gelmek’ denir. Ceza defterini ver.

–       Ne için?

–       Biz kanunlara uymazsak halkın kanunlara uymasını nasıl bekleriz?

–       Bana ‘yere çöp atmaktan’ ceza mı yazdınız?

–       Ayrıca iş başında sigara içip telefonla mesajlaşmak devriye kurallarının ihlalidir.

–       Ama ben iyi adamım, sizin polislerinizden biriyim.

–       O zaman ona göre davran.

Bu sahneyi bir Amerikan polis dizisinde seyrettim.

O çok basit ve net ifade beni çarptı. “Biz kanunlara uymazsak halkın kanunlara uymasını nasıl bekleriz?”

Neden bu cümle beni etkiledi? Bu hepimizin bildiği basit bir gerçek değil mi?

Elbette biliyorum, Anayasa’da yer alan eşitlik kuralının özü, kanun ve kuralların, kanun yapıcılara, kuralları koyma veya uygulama gücünü elinde bulunduranlara da uygulanabilmesidir. Cumhurbaşkanı, Başbakan, milletvekilinden, subay, polis ve zabıtaya kadar herkes kanun ve kurallara tabidir.

Hukuk devletinde herkes işine gelsin gelmesin kanun, kural veya mahkeme kararlarını uygulamak zorundadır.

Dizide “ama ben polisim” diyen memura, Emniyet Müdürünün “o zaman ona göre davran” cevabı bana şunu düşündürttü:

Devlet adamı iseniz yasaları ve kuralları çiğnediğinizde “ama ben devletin yöneticisiyim” demeniz mazeret olamaz.

Birileri çıkar ve “O halde ona göre davran” derse cevabınız olamaz.

***********************************************

Kamu Görevlilerinin Sorumluluğu

Kamu görevlilerinin “konusu suç teşkil eden yasadışı eylemleri” kadar, “görevi layıkıyla yapmamak” ve  “etik ilkelerin” çiğnenmesi de önemlidir.

Demokratik ve etik değerlerin çiğnenmesine karşı mücadelede toplum vicdanı en etkili unsurdur.

Buna dair toplumda güçlü bir kanaat oluşması gereklidir.

Toplum vicdanının, etik kuralların çiğnenmesinden rahatsız olması hatta öfkeye dönüşebilecek bir tepki vermesi lazımdır.

Yüksek ahlaki değerlerin yansımasını bulduğu bir toplumsal vicdana sahip olup olmadığımızı dışarıdan bazı örneklerle mukayese ederek anlayabiliriz.

Ø  ABD’de Washington eyalet Başkanı 5 adet maç bileti hediye aldı diye görevden ayrılmak zorunda kaldı.

Ø  Makedonya Ulaştırma ve İletişim Bakanı, gölde tekne faciası sonucu 15 turist hayatını kaybedince “Etik sebepleri göz önüne alarak” istifa etti.

Ø  Japonya Dışişleri Bakanı yabancı kaynaklardan yasadışı bağışlar aldığı yönünde iddialar yükselince istifa etti.

Ø  Letonya Başbakanı alışveriş merkezindeki çatının çökmesiyle 54 kişi hayatını kaybedince “benim de sorumluluğum var” deyip istifa etti.

Ø  İtalya Altyapı ve Ulaştırma Bakanı  yaptıkları ihalelerde yolsuzluk yaptığı ve bir işadamından 10.350 Euro değerinde saat aldığı ortaya çıkınca istifa etti.

Ø  Japonya Başbakanı ülkesindeki Amerikan üssünü kapatma sözüne sadık kalamadığı ve parti üyelerinden birinin yolsuzluğa karışması sebebiyle istifa etti.

Ø  Mısır Ulaştırma Bakanı 49 kişinin öldüğü tren kazası sonucu istifa etti.

Ø  Güney Kore Sağlık ve Refah Bakanı vaat ettiği yaşlılık maaşını uygulamaya geçiremediği için istifasını verdi.

Ø  Bulgaristan Başbakanı  elektrik faturalarının kabarık gelmesi ülke genelinde protesto edilince istifa etti.

***

Gelelim Türkiye’ye. 2017’ye de lanet bir terör saldırıyla girdik. İstanbul’da eğlence merkezi Reina’ya yapılan silahlı saldırıda yılbaşı kutlaması yapan 39 kişi hayatını kaybetti.

Bilanço ağır. Son bir yılda 33 terör saldırısında 750 şehit, 502 sivil kayıp verdik. 1660 yaralı var.

Devleti yönetenlerden bugüne kadar bir tek istifa eden olmadı.

Bu terör saldırıları sebebiyle sorumlular örnek verdiğimiz ülkelerdeki gibi davranıp istifa etselerdi, herhalde devletimiz yöneticisiz kalacaktı.

İyi ki istifa etmemişler(!)

Yoksa bizi bu sıkıntılı durumdan kim kurtaracaktı?

*********************************

Muhalefete ne Demeli?

Muhalefet partilerinde durum nasıl? Önce dışarıdan, sonra bizden bir örnek verelim.

Ø  İngiltere’de 2015 seçimlerinde seçimi kaybeden üç muhalefet partisinin lideri seçim sonuçları açıklandıktan sonra 52 dakika içinde istifa etti.

MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli partisinin 19 yıldır genel başkanı. Bugüne kadar hiçbir seçimi kazanamadı. Üstelik Haziran 2015 seçimlerinde aldığı milletvekili sayısını 4 ay sonra yapılan Kasım 2015 seçimlerinde yarıya (80’den 40’a) düşürdü. Milliyetçi Hareket Partisi HDP’nin de gerisine düşerek Meclis’teki 4. Parti oldu.

Devlet Bahçeli istifa etmedi.

Bırakın istifayı, kurultay yaparak partililere hesap vermeyi dahi kabul etmedi. Delegelerin kurultay taleplerine karşı hukuku ayaklar altına alan akıl almaz yöntemlere başvurdu. Kendisine rakip olan Genel Başkan adaylarını partiden attı.

Daha da kötüsü R. Tayyip Erdoğan’ın unutmaya başladığı Başkanlık hayalini diriltti. Ülkeyi tek adam yönetimine devredecek bir rejim değişikliğinin yolunu açtı.

İyi ki İngiliz değiliz(!) Yoksa “bilge lidersiz” kalırdık.

**************************************

Referandumda Hayır Çıkarsa

Ø  Aralık 2016’da İtalya anayasanın 139 maddesinden 47’sinin değiştirilmesi için referanduma gitti. Çünkü Başbakan Matteo Renzi gücünü ve yetkilerinin artırmak istiyordu. Başbakan anayasada yapılacak değişikliklerin siyasi istikrar ve tasarruf getireceğini savunuyordu. Yapılan referandumda halkın, Anayasa değişiklik paketini reddetmesi üzerine Başbakan Demokrasiye inandığını ve bu sebeple kaybettiğini kabul ederek istifa etti.

Şimdi Türkiye’de de benzer bir durum var. Önümüzde bir Anayasa değişiklik paketi ile sistem / rejim değiştirilmek isteniyor.

TBMM’de en az 330 milletvekili “evet” derse değişiklik paketi referanduma sunulacak.

Şimdi sorum şu:

İtalya’da olduğu gibi referandumda “hayır” çıkarsa, Anayasa değişikliğini isteyen üç siyasetçi, Cumhurbaşkanı R. Tayyip Erdoğan, Başbakan Binali Yıldırım ve MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli, istifa eder mi?

2016 yılı Türkiye’miz ve dünya için oldukça zor geçti. Birkaç günde bir bombaların patladığı vahşet konusunda terör örgütlerinin fantezi yapar hale geldiği; insan akıl ve vicdanının hiçe sayıldığı bir yılı geride bıraktık. Kimileri terör literatürüne kamyonla insan ezmeyi soktu, kimileri de bomba dolu çukura insanları diri diri doldurup sonra da et parçalarının havada uçuşmasını videoya aldı…

2017’den iyilik ve güzelliklere vesile olmasını beklerken daha ilk saatlerinde İstanbul Valisi’nin açıklamasına göre; Ortaköy’de 39 vatandaşımız daha kalleş terör saldırısıyla canını kaybetti, 69’dan fazlası ise yaralandı.

Bu saldırı, elbette Türkiye’ye bazı şeylerin normalleştirilmesi ve alıştırılması sürecinin bir parçası. Dikkat ettiyseniz bir süredir her hafta sonu Cuma akşamı veya cumartesi günü ciddi can kaybı yaşanan bir terör saldırısı ile muhatap oluyoruz. Bu gidişle Türk Milleti’nde, güzel yurdumuzun bir Irak’tan ya da Suriye’den farkı yokmuş imajını zihinlere yerleştirmek istiyorlar. İşin en acı yanı ise bu vahşet ve ihanet operasyonunu “mankurtlaştırdıkları” insan müsveddeleri ile yaptırıyorlar…

Mankurt nedir?

(Bun/Ban/Man) kökünden türemiştir. Bun sözcüğü akıl yoksunluğunu ifade eder. Moğolca Munu/Mung (Türkçe Bunu/Bung) fiilleri aklını yitirmeyi, Munah (Türkçe Bunak) sözcükleri yaşlılık nedeniyle aklını yitirmiş olan kişileri anlatır. Sözcük Türkçe’deki Mankafa tabiri ile aynı kökten gelir. Yani aklını yitirmiş kişi demektir. Biz bunu “aklını kaybedip kendi özüne düşman olan” olarak günümüz Türkçesi’ne çevirebiliriz.

Mankurt – Türk efsanelerinde bahsedilen bilinçsiz köledir. Juanjuanlar, Mankurt haline getirmek istedikleri’Türklerin’ başını kazırlar, başına ıslak deve derisi sararlar ve böylece elleri kolları bağlı olarak güneş altında bırakırlar. Deve derisi kurudukça gerilir. Gerilen deri başı mengene gibi sıkar ve inanılmaz acılar vererek aklını yitirmesine neden olur. Böyle bir kişi bilinçsiz ve her istenen şeyi sorgusuzca yapan köleye dönüşür.Verilen talimatla kendi öz anasını bile öldürür…

Cengiz Aytmatov’un da 1980 yılında yazdığı Gün Olur Asra Bedel adlı eserinde Mankurt, bazı işlemler sonucu öz benliğini yitirerek kendisini kimliksizleştiren düşmanının kuklası haline gelmiş bir zavallı insan tipidir.

Bugün karşılaştığımız ülkemizin ve insanlığın canını yakan teröristler de bu manada birer mankurttur. Evet, bunların kafasına deve derisi geçirilmemiştir ama içi safsata ve “Batı kaynaklı ‘güya İslâm’la doldurularak” aynen Türk efsanelerindeki mankurtlar gibi kendi özlerine karşı düşman edilmiş birer katil olmuşlardır. Gerek FETÖ, gerek IŞİD ve gerekse de PKK, mankurtlaştırdıkları gençlerimizle güya yüksek idealler uğruna kan akıtmakta sözde inançları veya etnik kökenleri gereği terör suçu işletirken aslında Müslüman’ı Müslüman’a kırdırmakta, Kürt kardeşimizi yine bir Kürt’e öldürtmektedirler. Bu mankurt açmazından derhal kurtulmamız. Gerekirse toplumsal olarak rehabilite edilmemiz şarttır.Türk kimdir, Müslümanlık nedir, Diyanet İşleri Başkanlığımızın bunu çok hızlı bir şekilde tekrar tekrar anlatması gereklidir. Bu işin tek çözümü millî benliğimize dönüştür…

FETÖ, yıllar önceden hesapladığı vahşi katliam ve suikastları önce TV’lerinde dizi olarak oynattıktan sonra bugün tek tek uygulamaktadır. Bu örgütü hâlâ İslâm’a hizmet olarak gören kimseler varsa; ya kanı bozuktur, ya da mankurttur…

Bu çapta bir suikast plânı veya yıllar önceden dizisini yayınlayıp pratiğini gerçekleştirecek Noel Babalı terör saldırısını ne FETÖ, ne de diğer örgütler tek başına gerçekleştirecek bir zekâ ve imkâna sahip değildir. Bunları yönlendiren yıkıcı üst akıl ile mücadele edildiği bir an dahi unutulmamalıdır…

Devletimiz tez elden bu örgütlerle herhangi bir şekilde bağlantıya girmiş herkesi, kim olursa olsun; her ne kadar “Bunların ihanetini gördüm tövbe ettim” derse desin mutlak surette sorguya çekmek ve görevden el çektirmek zorundadır. Kimin uyuyan terör hücresi, kimin saf olduğunu şu saatten sonra ayırt etmek neredeyse imkânsız hale gelmiştir…

Türkiye’mizin ABD’nin Irak’ta yapacağı işgal harekâtına karşı çıktığı yıllardan beri sürekli dozu yükselen bir saldırı altında olduğu açıktır. Kimi zaman politik, kimi zaman ekonomik, kimi zaman terör olayı şeklindeki bu saldırılar, artık iyice belirgin hale gelmiştir.

Sayın Cumhurbaşkanımızın dediği gibi millî ve yerli insanlara çok acil ihtiyacımız vardır. Liyakat esas alınıp, vatanın gizli kalmış değerleri gün yüzüne çıkarılarak bu terör örgütleri ile mücadele edilmek zorundadır. Yoksa sırtlanla çakal, çakalla da tilki yakalanmaz. Bu ülkeye gönülden sağdık kişilere acil ihtiyaç vardır. Ancak şu da var ki; yıllardır sadece adı ‘millî’ olan eğitim sistemimizin yetiştirdiği insan kaynağınınhali ne yazık ki ortadadır…

Bu nedenle yukarıda değindiğimiz gibi, millî kimliğe dönüş seferberliği başlatılmalıdır…