“Seçilmişler de seçilmemişler de (tayin edilmişler de) bu milletin evlâtlarıdır ve bu vatanın sahibidirler. Aksi sabit olmadığı müddetçe, ne vatanı sevmekte, ne millete bağlılıkta, ne de devlete sahiplenmekte aralarında fark vardır (yani yoktur). Taraflardan her biri, diğerine karşı, ne samimiyette, ne ahlâkta ve inançta, ne de hak ve vazifede kendisini bir adım ilerde veya bir adım geride görmemelidir.

“Seçilmişlerle seçilmemişler arasında, üstün olmak ve olmamak değil, aşağıda ve yukarıda bulunmak değil, ilerde ve geride kalmak değil, sadece platform farkı bulunduğuna inanılmalıdır. Bu konuda hiç kimsenin komplekse girmesine ve kıskançlık duymasına, bu duygularla hareket edip haddini hududunu aşmasına gerek yoktur…

“Her iki taraf da haddini bilmek, Anayasa ve kanunlar içinde kalmak mecburiyetindedir. Dürüst olmakta, ahlâk ve karakter bütünlüğüne sahip bulunmakta, bilgide, tecrübede, çalışkanlıkta hiç kimse diğerinden geri kalmamak durumundadır….

“Seçilmişler, hayat ve hareketlerinin hemen her yönden sınırlı ve projektör altında olduğunu bilmeli ve bunu kabul etmelidirler. Dolayısı ile de mütevazi olmayı, gösterişsiz, hoş görülü ve dengeli davranışları benimsemeyi, dikkatli, iffetli ve perhizkâr yaşamayı, seçilmişliğin ön şartı olarak kabul edip prensip hâline getirmelidirler.

“Devlet adamları tarafından, politika yapmanın zorluğu, sıkıntılı oluşu, politikanın imkân sağlamak yeri olmayıp, hizmet etme ve itibar edinme yeri olduğu, insanın kendisi için değil, başkaları için, millet, memleket ve devlet için çalışması gerektiği kabul edilmeli ve buna mutlak olarak inanılmalıdır.

“Seçilmemişler. Her şeyden önce vatanın tek bekçiliğinden, milletin hakikî sahipliğinden ve devletin haklarının temel savunuculuğundan vaz geçmelidirler. Alışkanlıklar ve saplantılar bir tarafa bırakılmalı, fertten başlayarak millet, vatan ve devlet sıralaması ile devlet, iktidar ve hükümet sıralamasında kimin nerede, neyin ne şekilde olması gerektiği, herkesin kendi vicdanında yeniden gözden geçirilmelidir. Herkes ne istediğini, ne isteyebileceğini ve nasıl istemesi gerektiğini idrak etmeli, en büyük vatanperverliğin, kendi vatanperverliğinin sınırlarını doğru bilmek olduğuna inanmalıdır. Herkesin vicdanında hak ve vazife dengesi iyi kurulmalı, eşitlik ve hiyerarşi gibi, hürriyet ve disiplin gibi kavramlar arasındaki dengelerin demokrasideki yerine riayet edilmelidir.

“Seçilmişler ve seçilmemişler, karşılıklı olarak, seçilmiş olmanın ve olmamanın dışında, kendilerinden istenen ve beklenenlere dikkat etmek mecburiyetindedirler. Gerekli vasıflara sahip olmak ve gerektiği gibi yaşamak; tarafları birbirine yaklaştıracak, aradaki bağları kuvvetlendirecek ve politik istikrarı sağlayacaktır…

“Eğer demokrasiye samimi olarak inanıyorsak, eğer bizim dediğimizin dışında demokrasi yok demiyorsak, eğer doğruların tek olduğunu kabul etmiyorsak, seçilmişlerin de, tayin edilmişlerin de kendi platformlarında belli yerleri vardır, herkes için müşterek olan temel hak, hukuk ve hürriyetlerin dışında herkesin bilinen hakları, hukukları, vazife ve mesuliyetleri vardır ve bunlar bellidir. Bunların herbirinin ağırlığı belli bir yerde vardır ve sözü belli bir yerde geçerlidir. Bunları da herkese millet vermiştir. Son söz seçilmişlerin derken bunun seçilebilme gücünden ve seçilmiş olma ayrıcalığından kaynaklanan kanun yapma hakkından doğduğunu bilmek, buna dikkat edip önem vermek ve saygı göstermek gerekir. Aksini düşünmek, en azından demokrasiyi benimsememek ve millete saygısızlıktır. Asker ve sivil hiçbir aklı başında Türkün buna karşı çıkacağı düşünülmemelidir ve düşünülemez.

“Son olarak politika meraklısı ve politik konuşmaları alışkanlık haline getiren bazı üniformalılara da bir çift sözümüz var: Türkiye’de politika arenası herkese açıktır, partilerin kapısı da…Ya üniformayı soyup politikayı tercih etsinler, ya da üniformanın gereğine uyup askerliği seçsinler. Büyük Atatürk’ün dediği gibi, ya o ya bu…İkisi bir arada olamaz…” (Mehmet Turgut, Başkanlık Sistemi, Ordu ve Demokrasi, Boğaziçi Yayınları, İstanbul-1998, s. 138-141)

Lise çağlarından beri “Kıbrıs Bizim Canımız, Feda Olsun kanımız” deyip yürüyüşlere katıldım. Altmışlı yıllardı. İstanbul’da bütün gençlik yürüyordu. Makarios ve Grivas’ın Türklere yönelik Kıbrıs adasındaki katliamlarını protesto ediyorduk. Dr. Fazıl Küçük ve Rauf Denktaş gibi liderler ortaya çıkınca Kıbrıs Türkleri cesaretlendi. Rahmete kavuşan her ikisi de yurtdışında iyi eğitim görmüş, Kıbrıs hükümetinde memur politikacı olarak görev yaptıklarından İngilizleri ve Rumları çok yakından tanımışlardı. Mekanları cennet olsun. Yerleri  gerektiği kadar hala doldurulamadı. Oysa artık geçen her dakika Kıbrıs Türkleri ve KKTC için hayati zaman dilimleri oldu. Cenevre’de Kıbrıs görüşmeleri yeniden başlıyor. Garantör devlet olarak iki toplum liderlerinin yanında Türkiye, Yunanistan ve İngiltere’de hazır olacak.

Nüfus ve Mülkiyet Olmazsa Olmaz

Saf ve kötü niyetli olmayan düşünmeyi bir yana bırakırsak, Kıbrıs Rum Kesimi; AB statüsünde olmamasına, 42 yıldır bir Kuzey Kıbrıs gerçeği olmasına rağmen bu birliğe dahil edilmesinden cesaret alarak epeyi yüreklendi. Rumlar Avrupa Birliği ve ABD ile BM Güvenlik Konseyi’ni yanında görüyor. Diplomasiyi konuşturacak. Dilerim kanla aldığımız şanlı topraklarımızı masa başında bu kez de kaybetmeyiz. Çünkü Rumlar Kıbrıs Türk Toplumunu azınlık statüsüne sokmak, sonra da Türkleri cazip fırsatlarla eritmek üzere Avrupa’ya göçe zorlamak için manevralar yapıyor. Eğer böyle olursa Kıbrıs kaybedilmiş, kazanılan haklar da berhava olacaktır. Çünkü nüfus ve  toprak-mülkiyet bir devlet için en önemli olmazsa olmaz iki unsurdur.

İstanbul’da iyi ki sivil toplum kuruluşları var. Milli Mücadele Düşünce Merkezi ve Türkiye Barolar Birliği’nin organize ettiği “Kıbrıs’ta Son Sözü Kim Söyleyecek? konulu toplantısına katıldım. Batı meğer ne fırıldaklar çeviriyormuş; bizi teröre, Suriye’deki savaşa odaklamış, ekonomik krize endekslemiş, kendisi Kıbrıs’ı aç bir iştiha ile yemeğe koyulmuş.

Prof. Dr. Metin Feyzioğlu’na, Sadi Somuncuoğlu’na, Prof. Dr. İlber Ortaylı’ya, İlker Başbuğ Paşa’ya ve emekli diplomat Şükrü Elekdağ’a ne kadar teşekkür etsek azdır.

Taksim’deki The Marmara Oteli’nde toplantı iğneyi atsan ye düşmeyecek kadar kalabalıktı. Ulusal Televizyon da canlı yayınladı. Hatırlattıklarına gelince, Dışişleri Bakanları Necmettin Sadak (CHP-1939) ve Prof. Dr. Fuat Köprülü(DP-1950) gibi iki devlet adamının “Türkiye’nin Kıbrıs diye bir sorunu yoktur” demeleri Türkiye’ye hala fatura ödettiriyor. Gerçi kendileri de ödedi ama, önemli olan ülkemiz. Evvelinde ise Kıbrıs’ı 1571’de fetheden Osmanlı, çözülme günlerinde Rus yayılmacılığına karşı İngiltere’den yardım istedi. Londra da Kıbrıs’ta kendilerine üs verilmesi şartıyla kabul etti. İngiltere 1914 Birinci Cihan Savaşı’nın ardından bir daha da adadan çıkmadı. Hala da Adada.

Büyükannesinin Çeyizini Dağıtan Deli Kız

İlber Ortaylı yumruk gibi vurdu o gün orada;

-Ortadoğu’daki verileri kabul etmek durumundayız. Kıbrıs’tan çıkmamız bu anlamda söz konusu olamaz. Kıbrıs’ta milletlerarası bir müdahaleye izin vermemeliyiz. Büyükannesinin çeyizini dağıtan deli kız gibi davranmamalıyız. Kıbrıs olmazsa Türkiye boğulur.

Batının ajandasında neler var tartışılır ama, Yugoslavya’yı kanlı, Çekoslovakya’yı kansız böldü. Suriye’yi üçe ayırdı. Irak bıçak sırtında. Afganistan kan revan içinde. Türkiye’yi de bölmeye çalıştığı bir süreçte her nasılsa Kıbrıs’ta Türklerin ve Rumların iki ayrı din ve milletten olmalarına rağmen birleştirmeye çalışır gibi görünüyor. Zamanlaması düşündürücü. Batının KKTC’yi yok edip Toros Türkmenlerinin devamı olan Kıbrıs Türklerini egemenliği altına almasının önündeki en önemli iki engel Türkiye’nin garantörlüğü ve Türk Askerinin adadaki varlığıdır. Oysa Türkiye Cumhuriyeti’nin önerisi daha sorunun başından beri iki kesimli, iki toplumlu, ikili demokrasili çözümdür. Batı öyle bir batıdır ki Annan Planını reddettiği halde Avrupa Birliği’ne tam üye olmakla ödüllendirmiştir!. Rumlar ve batı; Karpaz’ı istiyor, çünkü stratejik konumda güçlenmesi için bu yeterli olacak. Sonra ada etrafında Doğu Akdeniz gaz kaynaklarını tekeline alacak.

İlber Ortaylı’ya göre Kıbrıs Rum kesimine kasaba politikacıları hakim. KKTC kesiminde ise Denktaş’tan sonra uyanık ve diplomasiyi iyi kullanan bir devlet adamı henüz yok. Gazeteci Vedat Yener’in KKTC Cumhurbaşkanı Mustafa Akıncı’ya “Anlaşma modelinize göre Kuzey Kıbrıs’a 40-50 bin Rum gelip yerleşirse denge değişmeyecek mi?” sorusuna “Onlar zaten o kadar gelmezler.. petrol aramaları konusunda ise kazılar durdurulacak” biçimindeki hazin cevabıyla bu dönem politikacılarının Kıbrıs’ı tanımadığını gösteriyor. Çünkü bu nesil Kıbrıs idaresinde çalışmamış, İngilizleri ve Rumları tanımayan memur-politikacı tipinden çok uzaktalar. Bu vehametin ne kendileri farkında ve ne de Ankara’dakiler.

Kutlanacak 1974 Kıbrıs Barış harekatında; Ecevit-Erbakan Koalisyon Hükümetinin de adaya işsiz ve eğitimsizleri yerleştirmesi yanlış olmuştur. Keşke eğitimli ve İşbilen bir nüfus adaya yerleştirilseydi. İstenmeyen nüfus kompozisyonu Adalıları soğuttu ve gelen nüfus sanılanın aksine Ankara’nın siyasetine her zaman destek olmadı.

İngilizler Adadaki Üssünden Vazgeçebilir mi?

Emekli Genelkurmay Başkanımız İlker Başbuğ’a göre de Kıbrıs Anadolu’nun devamıdır. Dava millidir. Hayati öneme haizdir. Bu konuda diplomatik hata yapılmamalıdır. AB üyeliği Kıbrıslı Rumlara moral ve güç verdi, şımarttı. Kıbrıs Ortodoks Kilisesi Adanın Yunanistan ile birleşmesi için kamuoyu araştırması yapıyor. Kıbrıs’ta iki eşit  toplum olmalı, egemen halkı ve devlete dayanmalı.

Nüfus ve mülkiyet önemeli. Kıbrıs Türklerin azınlık haline getirilmesine müsaade edilmemelidir. Cenevre görüşmeleri ve Rumlarla batıların tavırları bütün bu gerçekleri dinamitliyor. Cenevre toplantısı Türkiye’ye bir tuzaktır. Sadece Karpaz değil Güzelyurt da tartışmaya açılmak isteniyor. Rumlar kuzeye gelmemeli. O zaman sorayım acaba İngiltere adadaki üslerinden vazgeçebilir mi?

Girit’teki Oyun Kıbrıs’ta oynanıyor

Türkiye Barolar Birliği Başkanı Prof. Dr. Metin Feyzioğlu da çok iyi bir ceza hukukçusu ve süper İngilizce bilgisi dolayısıyla Denktaş ile yıllarca beraber çalışmış, Annan Müzakerelerinde sorunun mutfağında mesai vermiş.. Metin Feyzioğlu’na göre Kıbrıs konusundaki gelişmelerde kamuoyu bilgilendirilmiyor. Dolayısıyla batı kaynaklarından ancak Türk aydınları gelişmeleri fark edebiliyor. Batı kaynaklarına göre Rumlar Türk kesiminde %7 toprak ve Karpaz bölgesini istiyor. Ayrıca petrol ve doğalgaz konusunda da ısrarlı. Rumlar Kıbrıs Türklerine “Sen Kıbrıslısın” diyerek onları asimile etmeye çalışıyorlar. Oysa Kıbrıslı Rum “Ben Rumum” diyor “Kıbrıslıyım” demiyor. KKTC’nin kalkınması nakit para, üniversite ve kumarhane ile olmaz. Üretim teşvik edilmeli. Rumlar istemese de Mersin Gümrüğü açılmalı.

Prof. Feyzioğlu Girit’te oynanan oyunun bugün de Kıbrıs’ta tekrar edilmek istendiğine dikkat çekerek şöyle dedi” Girit’te Türk nüfus fazlaydı. Bir oyunla Türklerin mülkiyeti sattırıldı veya el konuldu. Türkler göçe mecbur bırakıldı. Girit Rumlaştırıldı. Dolayısıyla Türk askerinin Kıbrıs’tan çıksın propagandası bir tuzaktır. Bu oyuna gelmemek gerek. Türklere dörtte bir oranında nüfus dayatılıyor. Buna rağmen Türk nüfus artarsa, dışardan Rum nüfus ile mevcut denge korunacak. Bugün için adadan çok daha fazla Kıbrıslı Türk yurtdışında İngiltere ve Avustralya’da yaşamakta. Bunları Adaya getirmek gerekir.”

Metin Feyzioğlu Ankara’nın Denktaş’ı son günlerinde çok üzdüğünü, itibarsızlaştırmak istediğini hatırlattı ve Kıbrıs konusunda “garanti ve ittifak anlaşmalarının” noktası ve virgülüne kadar değişmemesi gerektiğine dikkat çekti.

Kıbrıs Mezbahası Kasabı Makarios’un Torunları

Emekli Büyükelçi Şükrü Elekdağ da bir konuşma yaptı toplantıda. Elekdağ’a göre görüşmelerde bir ilerleme yok, dayatma var. Annan Planı da endişe verici. Mustafa Akınca görüşmelerde neden ısrarlı anlamak kabil değil. İkili görüşmeler yapılırken, garantör devletler de toplantıya iştirak edecek. Cumhurbaşkanı Erdoğan Cenevre’ye gitmemeli. Rumlar ayrıca Birleşmiş Milletlerden kendi lehlerine güçlü bir karar çıkartmak istiyorlar. Temelde ise enosis hedefi yatıyor. Halen adada 830 bin Rum, 220 bin Türk nüfus barınıyor. Eğer enosis gerçekleşirse Bosna’da olduğu gibi ev ev yeniden katliamlar yaşanır. Ortaçağ barbarlığı günümüze taşınır. Cenevre müzakerelerine ambargo kalkmadan oturulmamalı. Avrupa Birliği kapatılan 6. fasıl görüşmelerini müzakerelerden önce açmalı. Kıbrıs’ta konfederal bir sistem oluşturulmalı.

TBB Başkanı Metin Feyzioğlu toplantının sonuç bildirisi okudu, oya sundu, ittifakla kabul edildi. Buna göre Kıbrıs’ta iki devlet olmalı. Dayatmalar Türk varlığını yok etmeyi hedef alır. Konfederal bir Kıbrıs amaçlanmalıdır. Eşit, özgür ve güvenli toplumlar olmalıdır. Garantörlük tartışılmamalıdır. Türk Silahlı Kuvvetlerinin adadan ayrılması kesinlikle düşünülmemelidir.

Türkiye Kıbrıs Olmazsa Boğulur

Rumların ve dost-müttefik gibi görünen ülkelerin cinliği şurada; Türkiye kendi sorunları ile uğraştığı, ekonomik meseleleri olduğu bir dönemde böylesi hayati bir görüşme tezgahlanıyor. Kıbrıs Görüşmeleri Türkiye’nin güçlü olduğu dönemde neden gerçekleştirilmez hiç düşündünüz mü?

Türkiye Kıbrıs olmazsa boğulur. Sivil toplum soruna daha fazla alaka göstermeli, sivil inisiyatif ve aydınlarımız Ankara’yı uyarmalıdır.

Kıbrıs olmazsa olmazlarımız içindedir.

(Üç Mescid’de Üç Cuma)

15 Aralık 2016 ile 3 Ocak 2017 tarihleri arasında, üç mescidi içeren bir Umre ziyareti gerçekleştirdik. İlçemiz Bucak’ın tek ve güzide kuruluşu, “Talha Gökmen Turizm” bu konuda bizlere yardımcı oldu. 15 bayan, 6 bay arkadaş olmak üzere toplam 21 hemşehri olarak seyahate iştirak ettik. Birkaç gün önceden ilçe toplum sağlığı merkezimizde aşılarımızı olduk. Şirketimiz toplantı yaparak kitapçığımızı, el çantası ve bavullarımızı vererek, değerli hocalarımız Sayın Mehmet Gökmen ve kafile Başkanı hocamız Sayın Bekir Sak tarafından gerekli açıklamalarda bulunularak bilgilendirildik.
15 aralık günü sabah ezanı ile birlikte Oğuzhan Camimizde toplandık ve Antalya havalimanına hareket ettik. Havaalanında sevenlerimizle ve uğurlamaya gelenlerle vedalaşarak, hareket kapısında toplandık. 9.30 da Royal JORDAN havayollarına ait uçağımıza binerek, ilk durağımız olan İstanbul Atatürk havalimanına bir saatlik bir yolculuk ile ulaştık. 
İstanbul’da şirketimizin işbirliği yaptığı Ensar turizmin yetkilileri ve diğer yolcuları ile buluştuk. Isparta’dan ve Bandırma’dan katılan Umreci dostlarımızla tanıştık. Uçağımızın saati gelinceye kadar, çantalarımızdaki kumanyalarımızı paylaşarak hep birlikte öğle yemeğimizi afiyetle yedik.
14.30 da yine Ürdün havayollarına ait bir uçakla Ürdün’ün başkenti Amman’a hareket ettik. Heyecan, tatlı bir telaş, sorumluluk hissi taşıyan dozajında ve tatlı bir endişenin eşliğinde, yaklaşık iki saat sonra Amman havaalanına vardık. Oldukça büyük ve müteşekkil bir hava limanı ile karşılaştık. Bizleri karşılayan şirket yetkililerimizin yönlendirmesiyle, önceden hazır edilmiş otobüslerimize binerek, ilk ziyaret mescidimiz olan Mescid-i AKSA’ya ulaşmak üzere, İsrail gümrük kapısına doğru hareket ettik.
Çok kısa süren Ürdün gümrüğünden çıkış işlemlerimizden sonra, birtakım tereddütler ve gizemlilikler içerisinde İsrail gümrük kapısına ulaştık. İsrail’li görevliler, otobüslerimizden valizlerimizi çıkararak, orta bir yerde topladılar. İlgili görevlilerden sıra ile aldığımız bavul belgelerimizi bavul ve çantalarımıza yapıştırarak ilgili tünele geçiş için bıraktık. Sıra pasaportlarımızı kontrol ettirerek, kendimizin kapıdan geçmemize gelmişti. 
Görevlilerin konuştukları İbranice dilini hiç birimiz bilemediği için, iletişimde bir takım sorunlar yaşayarak, gecikmeli bir şekilde, kontrol noktasından gecenin geç saatlerinde geçebildik. Valizlerimiz diğer tarafta orta bir yerde biriktirilmişti. Herkes kendi valizini alarak, bu defa İsrail tarafından tutulan otobüslerimize binerek hızla Kudüs’e (Jarusselam) doğru hareket ettik.
Artık İsrail sınırları içerisinde idik. Hiçbir sıkıntı ile karşılaşmadan, birkaç saatlik yolculuk ile, Mescid-i AKSA’nın oldukça yakınında önceden rezerve edilmiş olan otelimize vasıl olduk. Daha odalarımıza yerleşmeden bizim için hazırlanmış yemeklerimizi afiyetle yiyerek derhal istirahate çekildik.
Sabahleyin erkenden ezan okunmadan kalkarak, atalarımızdan kalma tarihi taş yapı ve kalelerin arasından yaya olarak, yaklaşık 200 metre mesafedeki Mescid-i AKSA’ya doğru hareket ettik. Hafiften yağmur çiseliyor, hava da hafifçe serin serin dokunuyordu. Hava adeta ilçemiz Bucak’ın havasını andırıyordu. Yürürken küçük küçük fırınlarda sabah ekmeklerinin pişirilmeleri ve kahvaltılık hazırlıklarının yapıldığına şahit oluyorduk. 20 dakikalık mana yüklü bir yürüyüşün ardından birçoğumuzun Mescid-i AKSA olarak bildiği, altından yapılmış muhteşem kubbeli, “Kubbet-ül SAHRA, bütün haşmeti ve güzelliği ile bizleri karşılamıştı.
Bu güne kadar Kutsal şehir Kudüs ile ilgili nirengi noktası haline gelmiş, Kudüs deyince ilk aklımıza gelen muhteşem eserle karşı karşıya idik. İnsanlar dört bir yandan oluk oluk sabah namazı için Mescid-i AKSA’ya akıyordu. Kubbet-ül Sahranın muhteşemliğini seyrederek, etrafını dolaşıp yaklaşık 100 metre aşağıdaki İslamın ilk mescidi olan Mescid-il Aksa’ya ulaştık.
Emek verenden, sahip çıkandan Rabbim razı olsun. Görkemine, güzelliğine, manevi havasına hayran kaldığımız Mescid-i Aksa’nın ön saflarına doğru yanaşarak namazımızı büyük bir huşu içerisinde, binlerle ifade edilebilecek bir cemaatle birlikte kıldık. 
İmamın ve müezzinin, sesine, makamına, kıraatine, tecvidine hayran kalmamak imkansızdı. Rabbim cümlesinden razı olsun. Namaz sonrası Mescid’in dışında belirlediğimiz kocaman ağacın altında toplaştık. Gün ağarıyordu. Kutsal şehir Kudüs’ün tam göbeğindeki ilk mescidimizi ve çevresinin manasını, gündüz gözüyle görüp, daha yakından incelemeye başlamıştık.
Hocalarımız bizlere bilgiler veriyorlardı. Çiseleyen rahmetle hafif hafif ıslanarak, belki de bereketlenerek, otelimize doğru kahvaltı için yürüdük. Girişte ve çıkışta tedbiren nöbet tutan silahlı İsrail askerlerinin namluları gölgesinde kendi kutsalımıza girmek, ağırımıza gitmişti. Ama yapacak bir şey yoktu.
Kahvaltı sonrası yakın çevreyi tanımaya ve istirahata izin verilmişti. Zira önceki günden hayli yorgun ve uygusuzduk. Vakit namazlarımızda yine Mescidimize giderek oldukça kalabalık bir cemaat ile namazlarımızı eda ettik. Mescidimizin özellikleri ve güzelliklerini gündüz gözü ile iyice müşahede etmeye gayret ettik. Namazlardan sonra Mescidin ve Kubbet-ül Sahra’nın oldukça geniş ve fazla olan ayrıntılarını ve çevredeki kutsal yerleri gezerek hocalarımızdan bilgiler aldık.
İkinci günümüz mübarek Cuma idi. Adeta bir mahşer yeri görünümündeki kalabalık cemaat ile Cuma namazımızı eda ettik. Bayanlar, Kubbet-ül Sahra’nın içinde ve çevresinde, erkekler de, Mescid-i Aksa’nın oldukça büyük olan iç bölgelerinde ve dış çevresinde saflara dahil olarak, Cuma namazımızı büyük bir huşu içerisinde eda ettik. Elbette bu namaz hayatımızın en önemli dönüm noktalarından birisini oluşturuyordu. Çünkü yüce dinimiz tarafından övgüye mahzar olmuş üç önemli Mescid’den birisiydi burası. 
(Devam edecek).

Selam, sevgi ve dualarımla. Allah’a (cc) emanet olunuz

Bu hafta İsrail’e bir seyahat yaptım. Tabii ki İsrail’e gidip Kudüs’e gitmemek olmazdı bizde oralara giderek Mescid-i Aksa’yı ve Peygamber makamlarını ziyaret ettik. Falih Rıfkı Atay’ın “Zeytindağı” adlı eserinde anlattıklarını bizzat yerinde müşahede ettik. Hatta Cuma namazımızı da Mescid-i Aksa’da kıldık.

Biliyorsunuz, Peygamber Efendimiz Mirac Hadisesini Mescid-i Aksa’da yaşamıştır ve bir Hadislerinde “Oraya gidin ve içinde namaz kılın” demiştir. Yani o topraklar bizim için kutsal olan; gidilmesi, ziyaret edilmesi ve elde tutulması gereken topraklardır.

Ancak son durum itibarı ile Peygamber vasiyetini tutabildiğimiz pek söylenemez!

Müslümanlar için önemli olan bu topraklar, aynı zamanda Yahudiler ve Hıristiyanlar içinde önemlidir. Çünkü onların inançlarına göre bu topraklar, Peygamberlerinin ve milletlerinin ana vatanıdır.

Bu sebeple bahsettiğimiz coğrafya, binlerce yıldır dinler arası büyük bir mücadele alanıdır. Bu mücadele, insanlık tarihi açısından kanla ve göz yaşı ile doludur vede bu durum halen Filistinlilerin uğradığı zulüm ile devam etmektedir. Filistinlilerin içinde bulunduğu cismi ve ruhani hal bu durumdan kurtulmaya yeterli değildir. Tıpkı bizim içinde bulunduğumuz halden kurtulmak için yüz yıldır verdiğimiz mücadelenin yeterli olmayışı gibi!!! Yani çakma bir din anlayışına mağlup olma durumları Türkiye’de olduğu gibi Filistin’de de vardır. Bununda tesadüf olması mümkün değildir…

Günümüzde İsrail dediğimiz topraklar daha dün dediğimiz 1917 yılına kadar Osmanlı – Türk Devletinin elindeydi. Bugün ise“Küresel Güçler”in Yahudiler tarafından ikna edilmesi ile İsrail’in elindedir.

Her zaman söylüyorum, kendisini Türk gören veya görmeyen Türkiye Cumhuriyeti vatandaşları bugüne kadar başlarına geleni ve bundan sonra gelecek olanları anlamak istiyorlarsa, Balkanların ve Filistin’in dününü ve bugününü çok iyi bilmek zorundadırlar.

Kudüs ve gittiğimiz tüm yerlerde gördüğümüz o dur ki, Müslümanın hali perişandır. Baskı, zulüm, insan hakları ihlalleri, eğitimsizlik, işsizlik ve diğer sıkıntılar had boyuttadır. Bunu tüm İslam dünyası için söylemek mümkündür.

Haçlı ve Siyonist hâkimiyet, Müslümanları çevrelemiştir. İstikbal için öngörüm şudur ki, böyle giderse Mescid-i Aksa’ya belki oğlum girebilir ama torunlarımın girmesi mümkün değildir. Yahudiler bunu milli ve dini şuurları nedeni ile kısa sürede sağlayacaklardır.

Türk Milleti günümüz itibarı ile tarihle ve coğrafya ile ilişkisini kesmiş olduğundan olan biteni anlayamaz haldedir. Çağdaş ve entellektüel kesimler bu topraklar ile yeterince ilgilenmemektedir. Seyahat boyunca gördüğüme göre, bu topraklara giden insanlarımızın ezici çoğunluğu mütedeyyin insandır ve dini amaçla ziyaretlerde bulunmaktadırlar. Hrıstiyan ve Yahudi dünyasından gelen insanlar ise eğitimli ve entellektüel tiplerdir ve gezilerini dini olduğu kadar bilgi edinmek amacı ile yapmaktadırlar. Yani çoktan unuttuğumuz “Kızıl Elma”mız gibi bir stratejik hedefleri vardır.

Kudüs ve Filistin; ABD, İngiliz, Rus, Alman, Yunan kiliseleri ile benzerlerinin hakimiyet kurma mücadelesi verdiği bir alandır ve biz ise bu alanda maalesef yokuz!

Ancak gerek Filistinliler gerekse Yahudiler, “Biz Türküz” deyince sevgilerini ifade ettiler. Bu sevginin ecdadın onlara gösterdiği karşılıksız ilgi ve yardımdan geldiğini düşünüyorum.

Lafın özü şu, biz Türk Milleti olarak İsrail ve Filistin’le çok yakından ilgilenmeli, Peygamber vasiyeti olarak Mescid-i Aksa’yı boş bırakmamalı vede o topraklar ile ilgili milli ve dini hedefler ortaya koymalı, bunları gerçekleştirmek içinde çok çalışmalıyız. Yoksa sadece Filistin’de değil Türkiye dahil tüm İslam Dünyasında yok olur gideriz.

Yine karamsar bir yazı olmuş diyenlerede “ne yapalım bunlar gerçeğin ta kendisi” diye cevap vererek bitirelim!

Recep Tayyip Erdoğan daha Refah Partisi Beyoğlu İlçe Başkanı iken, dönemin ABD büyükelçisi Morton Abromowitz’le tanıştırılmıştı. 1996’da Abromowitz Erdoğan’a “Türkiye’nin geleceği sizsiniz” demişti.

“1999 yılında ise Av. Münci İnci‘nin evinde çok farklı kesimlerden önemli isimlerin katıldığı özel bir toplantı yapıldı.”(İntermedya yayın grubunun sahibi olan Av. Münci İnci’nin, Samanyolu TV‘nin gizli ortağı olduğu gündeme gelmiş, İnci bunu yalanlamamıştı.)

Bu toplantıda kimler yoktu ki?

“Fehmi Koru(gazeteci, yazar. Milli Gazete, Zaman, Yenişafak, Star, Habertürk de çalıştı), Emin Şirin (iş adamı, siyasetçi, Nazlı Ilıcak’ın eski eşi), Nazlı Ilıcak (gazeteci, yazar), Yalçın Doğan (solcu gazeteci, yazar. Cumhuriyet, Milliyet, Hürriyet, Sabah, T24 de çalıştı). Bülent Akarcalı (ANAP dönemi Sağlık ve Turizm Bakanı, Türkiye Demokrasi Vakfı ve Bilgi Üniversitesi kurucusu),

Fehmi Gültekin (Vakıflar Bankası E. Genel Müdürü), Tezcan Yaramancı (Kamu Ortaklığı İdaresi E. Başkanı, Türk Amerikan İşadamları Derneği, İstanbul Rotary Kulübü, Türkiye Ekonomik ve Sosyal Etütler Vakfı üyesi), Güler Kömürcü (Akşam Gazetesi E. köşe yazarı ve Washington temsilcisi) vardı.”

Durun hele sadece bunlar değil.

“Ardından Tayyip Erdoğan yanında bir adamıyla birlikte geldi. Onun peşinden ise dönemin ABD İstanbul Konsolos Yardımcısı (Kate Schertz) hanımefendi ile birlikte Tuğrul Türkeş el ele birlikte içeri girdiler. Aynı otomobille geldiler.”

Bu sözler Erol Mütercimler‘e ait. Nisan 2016’da Halk TV’de Ayşenur Arslan’ın ‘Medya Mahallesi’ programında anlatmış.

Erol Mütercimler, son kitabı ‘Hayat Bir Tesadüf’ de anlattığı o hatırayı canlı yayında izleyicilerle paylaşmış. Ben sosyal medyada yapılan bir paylaşım sebebiyle yeni öğrendim ve internette izledim.

Erol Mütercimler, Tayyip Erdoğan için “muhtar bile olamaz” denildiği bir dönemde gerçekleşen bu tanıtım toplantısının ardından Münci İnci’nin kendisine,“Tayyip Bey bu ülkeye Başbakan olacak, ne tavsiye edersiniz?” diye sorduğunu anlatıyor.

Mütercimler “madem Başbakan olacak 5-6 ay yurt dışına gönderin dinlensin, mümkünse İngilizce öğrensin, madem Başbakan olacak üniversite hocalarıyla çalışsın” cevabını vermiş.

Münci İnci’nin buna karşılık, “demek ki stratejik olarak doğru yapmışız. Tayyip Bey zaten hapishanede iken günde 7-8 saat üniversitelerden taşınan hocalarla birlikte oldu. İngiltere’de bir koleji ayarladık” dediğini anlatıyor.

Bu toplantı esnasında ve sonrasında iki ayrı danışmanı Erol Mütercimler’e “Tayyip Bey bu ülkeye Başbakan olacak” siz de yanında bulunun. Sizin Tayyip Bey’in danışmanı olmanızı istiyoruz” diye teklif getirmişler.

Bu anlatılan toplantıda dikkat ederseniz her düğünün kamberi Nazlı Ilıcak ve eşi Emin Şirin gibi isimler yanında Refah Partisi, Merkez Sağ ve sol partilerin fikriyatına yakın insanlar bir araya gelmiş. Buraya kadar normal karşılanabilir.

Tuğrul Türkeş‘in de orada olmasını anlamak zor. Üstelik ABD’li kadın diplomatla samimi bir şekilde aynı araçla gelip, birlikte dönmesi ilginç.

Ama Türkiye’de siyasi yasaklı birinin Başbakan olması için düzenlenen toplantıda ABD’li diplomatın işi ne olabilirdi?

Biraz araştırınca bu toplantının 24 Ekim 1999‘da yapıldığını öğrendim.

İki gün sonra 26 Ekim 1999’da Bülent Eczacıbaşı’nın evindeki benzer maksatlı yemekte de, çoğunluğu iş dünyasından olan önemli isimler bir araya gelmişti. Feyyaz Berker, Tuncay Özilhan, Korkmaz İlkorur, Erdoğan Gönül, Can Paker ve Cüneyt Zapsu.

Erdoğan’ın kendi ifadesiyle “Bugüne kadar bulunmaktan hep kaçındığı zengin sofralarına” oturmaya başladığı, TÜSİAD kapılarının açıldığı bu toplantı için, ABD diplomatlarının bir katkısı oldu mu bilemiyorum.

Ama Erdoğan ve daha sonra Ak Parti’ye dönüşecek olan “Yenilikçi Hareket” için kapılar açılmaya başlamıştı.

****************************************

Ekmel Bey’i CHP ve MHP’ye Kim Kabul Ettirdi?

Neredeyse unuttuğumuz bu konu başlığı da nereden çıktı demeyin. Bu soruyu sormanın şimdi tam zamanıdır.

Devlet Bahçeli‘nin Tayyip Erdoğan’ı Başkan yapma ve Türkiye’yi tek adam yönetimine götürme gayretkeşliğinin arka planını anlamakta zorlanıyoruz.

Bahçeli’nin önceki savunduğu ilkeleri tamamen çiğneme ve partisini yok etme pahasına ülkeyi otoriter Başkanlık sistemine sürüklemesinin sebebini açıklayabilmemiz lazım.

Şimdi gelelim başlıktaki sorumuza…

Prof. Dr. Ekmeleddin İhsanoğlu kuşkusuz değerli ve nitelikli bir isim. Kendisi Cumhurbaşkanı seçilebilseydi yaşadığımız felaketlerin çoğu olmazdı. Birçok şey şimdiki durumdan daha iyi olurdu kanaatindeyim.

Ancak Ekmel Bey’in Cumhurbaşkanı adayı oluş mekanizması bugüne kadar pek açığa çıkmadı.

Türkiye’de ilk defa halkın oyuyla Cumhurbaşkanını seçilecekti. Ak Parti’nin adayı Recep Tayyip Erdoğan’ın karşısında CHP ve MHP’nin adayları kim olacaktı?

Milliyetçi Hareket Partisi içinden Meral Akşener‘in aday gösterilmesi halinde şansının olabileceğine dair genel bir kanaat vardı.

Cumhuriyet Halk Partisi tabanında ve yetkili organlarında Eskişehir Büyükşehir Belediye Başkanı Prof. Dr. Yılmaz Büyükerşen’in aday gösterilmesi yönünde bir temayül vardı. Deniz Baykal ve Mustafa Sarıgül isimleri de konuşulmuş ama Büyükerşen ismi öne geçmişti.

Ancak bir gün yetkili organları toplayan CHP Genel Başkanı ilk cümlesinde “adayımız Ekmeleddin İhsanoğlu’dur. İtiraz ve tartışma istemiyorum, örgütümüzün adayımızı desteklemesini bekliyorum” dedi.

MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli de parti organlarında hiçbir görüşme ve tartışmaya fırsat vermeden Ekmel Bey’i CHP ile birlikte “çatı aday” gösterdi.

Ekmel Bey, değerli ve seçkin nitelikleri olan bir adaydı. TBMM’de seçilecek olsa şansı yüksek olurdu. Ama halkın seçeceği bir Cumhurbaşkanı adayı olması kaybetme riski büyük olan bir kumardı.

Her türlü avantajı elinde bulunduran Tayyip Erdoğan ile aynı yarışa girmesi bir “haksız rekabet” idi.

Üstelik bir emrivaki ile karşılaşan CHP ve MHP parti teşkilatları seçimde hiç çalışmadılar.

Sonuç kaçınılmazdı. Ekmel Bey elinden geleni yaptı. Fakat R. Tayyip Erdoğan Cumhurbaşkanı seçildi.

Parti teşkilatlarına danışmadan, hatta tabanların fikrine aykırı şekilde sadece iki kişi, iki genel başkan, Ekmeleddin İhsanoğlu’nu aday gösterdiler.

Kazanmayacağını bile bile Ekmel Bey’i “çatı aday” gösteren Kılıçdaroğlu ve Bahçeli’ye bu fikri kim kabul ettirdi? İşte bunu bilmiyoruz.

Bunu öğrenemezsek, Tayyip Erdoğan’a Başkanlık yolunu açan Devlet Bahçeli’ye bu fikri kimin empoze ettiğini de bilemeyeceğiz.

Muhtemelen her iki olayda da ikna eden aynı üst akıldır.

Kent konseyi adı ile tamamlanan bu kurumu halkımız henüz yeterince tanımamaktadır.  Kent Konseyleri yönetimlerin demokratik yapısını daha katılımcı hale getirmek için geliştirilen kuruluşlardır. Karar vericilerin yönettikleri toplumla daha fazla etkileşim içinde olmalarını sağlamak amaçlı kurulmuşlardır. Atanmış yöneticiler ile seçilmiş de olsa başkan ve ekibinin bir müddet sonra yönettikleri insanlar ile irtibatları zayıflamakta,  ilişkileri daha çok işi olanlar ile sınırlı hale gelmektedir.

Kent Konseyleri şehir dinamiklerinin her birinin içinde olabileceği çok işlevsel bir yapı olarak düşünülmüştür. Birleşmiş Milletler,  1992 yılında Rio’da, sanayi devrimi sonrası dünyanın ve insanlığın karşı kaşıya olduğu sorunlar ve çözüm yolları ile ilgili çalışmalar ve raporlamalar yapmıştı. Eğitimden çevreye, kadın haklarından sağlık sorunlarımıza kadar bir çok konu, ilgili uzmanlarca incelenerek  riskler ve çözüm önerileri  şeklinde raporlanarak ilgili yöneticilerin bilgisine sunulmuştu. Bu çalışmalar daha sonra 21. Yüzyıldaki çalışmalara ışık olsun düşüncesinden hareketle Yerel Gündem 21 adı altında 41 başlık halinde toplanmıştı.İşte kent konseyleri bu çalışmanın ürünü olarak doğmuştur.

Kocaeli Kent Konseyi’nde 2012 ‘ de 7.dönem başkan seçilmiş ve 2014 yılında Sn. Abdullah Köktürk’e devretmiştim. O da 9.dönem için Sn. Adnan Uyar’a devretmiş bulunmaktadır. Bu  görevi  halen  Petrol  İş Genel Başkanı olan  Sn. Ali Ufuk  Yaşar Beyden devir almıştım. Görüldüğü üzere bu kuruluşumuz, Kocaeli’nin sivil toplum kuruluşlarında hizmeti çok olan isimlerin başkanlığındaki yönetimlerce temsil edilmiştir. Ayrıca bir önceki genel sekreterimiz Sn Sedat Yücel’in ve şu anki genel sekreterimiz Sn. Gültekin Görüm’ün bu kuruluşumuzun çalışma ve iyi temsil edilmesinde payları büyüktür. Yerel Gündem 21. döneminde ise şu anki KAYÖD başkanı Sn. Mehmet Toker’in çalışmalarını takdirle anmamız doğru olur.

Kocaeli Kent Konseyimizi yapabildikleri ile tanıtırsak daha iyi anlayabiliriz. İlk başkanı Ali Ufuk Yaşar Bey ve genel sekreteri Sedat Yücel Bey’in döneminde geri dönüşümün yaygınlaştırılması, şehrin  bina ve ulaşım yönü ile engelli vatandaşlarımıza uyumlu hale getirilmesi, kadın fırsat eşitliği çalışması, sağlıklı kentler birliğine üye olunması hususu  gibi ve daha birçok konu  büyükşehir meclisine  taşınmış ve  bunların görüşülmesi sağlanmıştır. Geri dönüşümün yaygınlaştırılması çalışması yönetimimizce Gaziantep’teki, kent konseyleri toplantısına sunularak paylaşılmış ve örnek projeler arasına alınmıştır. Başkanlığım  döneminde ise Çevre Komisyonumuzun (Kimya Y. Müh. Sn. Mustafa Görgün başkanlığında) Evsel  Gri Su ve Yağmur suyundan daha çok istifade çalışması, Sn. Musa Ordu başkanlığındaki dil komisyonumuzun şehrimizdeki  iş yeri  adlarının Türkçeleştirilmesi çalışması, Sn. Emel Balcıoğlu başkanlığındaki kadın meclisimizin İŞKUR’la işbirliği ile yaptığı meslek edindirme kursları ile 500′ e yakın kadınımıza kurs verilmesi,Engelli meclisimizin (Sn.M.Ata Doğan başkanlığında) işaret dili eğitimi ve  askerlik çağına gelmiş erkek engelli vatandaşlarımıza 1 günlük askerlik yapma imkanı sağlanan proje,  Sn. Bilal Buksu başkanlığındaki gençlik meclisimizin  Engin Noyan’dan  Mehmet Altan’a kadar çeşitli fikir adamlarımızın gençlerimizle buluşturması çalışması, Maşukiye taş ocaklarının hızlı tren hattı  için kullanılmasının Sapanca su havzası için mahzurları sebebi ile kullanılmaması  konusundaki çalışma  v.s. Yürütme kurulundaki arkadaşlarımızın ortak çalışması olarak yapılan dini bayramlarımızın şehrin bütün dinamiklerinin iştiraki ile kutlanmasının hedeflendiği  Kent Bayramlaşmalarını sayılabiliriz.Bu çalışmaların ikisi(işaret dili eğitimi, gri su) 2015 yılındaki İstanbul Aydın Üniversitesinin yaptığı kent konseyleri proje yarışmasında birincilik almıştır.

Aralık 2016′ da yapılan kongrede Kocaeli Kent Konseyi yürütme kurulunda sendikalar adına bulunan Sn. Adnan Uyar bey başkanlık bayrağını Sn. Abdullah Köktürk’den devralmıştır. Bu toplantıda Büyük Şehir Belediye Başkanı  Sn. İbrahim Karaosmanoğlu  yaptığı konuşmada bu  kurumun önemi ve sivil toplum dinamiklerinin bu kuruluşumuz şemsiyesi altında yapacağı çalışmalara destek sözünü tekrarlamıştır.Makul ve yapılabilir projelerin hayata geçirilmesinde desteğini esirgemeyeceğini belirten başkanımızın bu konudaki samimiyetini  bilen  birisiyim.Kent Konseylerinin bütçesinin bir kurala bağlanması ve bu samimi destek sözü önümüzdeki dönemde  çok daha fazla faydalar sağlanabileceğinin işaretidir. Bu kuruluşların daha faydalı işler yapabilmesi için bizlere ve sivil toplum kuruluşlarına görev düşmektedir. Kent Konseyimizin yeni başkan ve icra kurulunun daha yeni işlere imza atarak başarılı olacaklarına inanıyorum. Bizler  bir iyiliğin ortaya konması veya bir kötülüğün ortadan kaldırılması hususundaki projelerimiz  ve ekiplerimizle bu kuruluşumuzdan  daha çok istifade etmemiz  gerektiği  dilek ve temennilerimi paylaşır, saygılar sunarım.

Türk Milleti’nin bütün fertleri, devletin müşfik kolları arasındadır. Eşit vatandaşlık hakları ile hepsi güvence altındadır.

Türkiye’nin ve Türk Milleti’nin rakipleri, etnik ayırım ve inanç farkı gözetmeksizin, herkese ve devlete düşmandır. Maksatları devletimizi parçalamak bizi ayrıştırarak birbirimize düşürmektir.

Terör saldırılarında seçilen iller ve mekânlar maksatlıdır. Kalleşçe saldırılarla hem masum canlara kıyılmakta, hem de insanımız tahrik edilerek, kin ve öfke körüklenerek iç çatışmalar çıkarılmaya çalışılmaktadır.

Bunu göremeyen bazı yazar ve düşünürler, münferit birkaç yanlışı gündeme taşıyarak “laikler, demokratlar, Aleviler tehlikede” diye çığırtkanlık yaparak düşmanların amaçlarına, bilerek ya da bilmeyerek hizmet etmektedirler.

Yurdumuzun muhtelif yerlerinde ve mekânlarında saldırıya uğrayan bütün vatandaşlarımıza herkesin yüreği yanmıştır. İnancı kökeni uyruğu ne olursa olsun, bir insanın yaralanmasına, hayatını kaybetmesine “oh” çeken asla insan olamaz. Tasvip ve destek bulamaz. Reina saldırısında da herkesin yüreği yandı, gözyaşları akıtıldı.

“Şu anda Türkiye’de demokrat laikler kadar sahipsiz, örgütsüz, savunmasız başka hiçbir kesim yok”söylemi kasıtlı ve tahrik içerikli bir yaklaşımdır.

Sayın Cumhurbaşkanımız başta olmak üzere, SayınBaşbakan ve tüm kabine üyeleri, ayırım gözetmeden her vatandaşı kucaklayan açıklamalar yapmaktadırlar.

Her saldırıda, hayatını kaybeden herkesin evi yetkililerce ziyaret edilmekte, acısı paylaşılmakta, destek olunmaktadır. Yaralılar hastanelerde yalnız bırakılmamaktadır.

“Yeni yılı dışarıda, bilhassa içkili mekânlarda kutlayacak olanlara günler öncesinden ölüm tehditleri yapıldı.Reina saldırısı örgütsüz, tepkisiz Türkiyeli laiklere yönelik ilk savaş ilanıdır.” İfadeleri, terör örgütlerinin tahribi kadar zararlı ve tehlikeli bir söylemdir. Olayları çarpıtmanın ve ayrıştırmanın en çarpıcı ifadesidir. Saldırı yapan terör örgütlerinin, amacına hizmet etmektedir.

Reina saldırısını DEAŞ üstlenmiştir. Bu örgüt her kesimeve devlete düşmandır. Yukarıdaki açıklamaların bu saldırıyla asla ilgisi yoktur. Keşke bu açıklamaları yapanlar DEAŞ’i de kınayabilselerdi. Maksat, bağcıyı dövmektir.

Şu kadarını söyleyebiliriz ki, içinde bulunduğumuz hassas ortamda, her kes ve her kurum, üzerine düşen sorumluluğun idraki içinde, “söylemlerine ve icraatlarına” dikkat etmelidir. Yapılan en küçük hata, sulandırılarak kötü emellere malzeme yapılmaktadır.

TV kanallarına taşınan bazı münferit olaylar doğru ise, bu kesimler haddini aşarak, üstlerine yağ çekmek, şaklabanlık yapmak maksadıyla, yasada yönetmelikte, ya da İslamiyet’te olmayan kural ve kaideleri, makam yetkilerini kullanarak vatandaşa dayatmamalıdırlar.

Bazı belediye başkanlarının; “ben bir kadından emir almam” söylemleri, evlilikle ilgili el kitaplarında; “dinle, akıl ve mantıkla bağdaşmayan” ifadeler kullanmaları, bazı İl ve İlçe Milli Eğitim Müdürleri’ nin”yılbaşını kutlamayın” diye velilere yazı çıkartmaları haberleri doğru ise,bu kişi ve makamlar büyük hata ve gafletin içindedirler. Terörün, Devlet ve Millet düşmanlarının ekmeğine yağ sürmektedirler.

Bizim insanımızın birbiri ile sorunu yoktur, olmaz da. Yılların oluşturduğu hoşgörü, saygı ve sevgi ortamında, her kesim birlikte barış ve kardeşlik içinde yaşamaktadır.

Siyasilerin ve yetkili kişilerin; makam ve koltuk kapma sevdası ile hadlerini aşmamaları, tahrik eden söylemlerden sakınmaları gerekmektedir.

Cumhurbaşkanının ve başbakanın bütünleştirici, kucaklayıcı hoşgörülü yaklaşımlarına rağmen,kendilerini hükumet sanan birileri, kendi bildiğini okuyorsa onun da dikkati çekilmelidir.

Hak etmeden, desise ve sırnaşık yöntemlerle makam kapanların devlete ve millete verebilecek güzel hasletleri zaten yoktur. Bari barış ve huzur ortamını bozmasınlar. Bir delinin kuyuya attığı taşı, bin akıllı çıkaramamaktadır.

Birlik ve beraber olma, yapıcı, teskin edici konuşma, yaklaştırıcı birleştirici tavır içinde olma zamanıdır.

Özellikle de TV kanallarına çıkan konuşmacıların, programı yönetenlerin,daha duyarlı ve dikkatli olmaları, topluma verdikleri mesajlarla birleştirici rol oynamaları gerekmektedir.

Bu vesile ile, her türlü terör eylemlerini şiddetle, nefretle kınıyorum. Bu saldırılarda şehit düşen kardeşlerimize rahmetler, yaralı kardeşlerimize sıhhatler, yakınlarına sabırlar diliyorum.

Sevgiyle kalın…