Yaşamayı seçmekle başlıyor aslında isyan. İlk nefes, ilk çığlıktır ve isyanın varlık bulmasıdır dünyada. İnsan yaratılış gayesini ister sezgi yoluyla, ister bilgi yoluyla, isterse taklit yoluyla bularak inancını oluşturur. Oluşturduğu bu inanç pasiflik haliyle kalırsa kendine, toplumuna esir olacak ya da isyan ederek özgürlüğünü kazanacaktır. Ya inanıp iman ederek özgürlük savaşçısı olacak ya da esirliği kabul edip keşkeleriyle imansız ölümünü bekleyecektir.

Benim menzilimde isyan sonsuzluğa açılan kapının anahtarı, yokluğa duyulan özlemin adıdır. Aslında kelime- i tevhiddir isyanın ve insanlığın özeti.

“Lâ” ile isyan eden insan tüm varlıkları, tüm duygu ve düşünceleri inkâr ile başlar yolculuğuna. Âdem’in isyanını da barındırır içerisinde, kendi nefsinin ve düşüncelerinin arzu ve hayallerinin kuruntusunu da. Tüm değer yargılarıyla örülen esaret duvarlarına vurulan büyük darbenin Bismillah’ıdır “lâ”. İsyanla başlayan “lâ” imanın anahtarı oluverir bir anda. Tüm benliği varlık bulur isyanda ve yaratılışındaki isyanı ile tüm varlığı ve benliği ile olabildiğince özgür atılıştır ileriye doğru. Varlık sahasına düşen irade Allah’ını bulur sezgileriyle ve varmak istediği menzil oluverir bir anda “lâ”. Artık isyanın hecesi olmaktan çıkmış sonsuzluğun ve imkânsızlığın hecesine dönüşüvermiştir.

Menzil sonsuzluk, varmak imkânsızlık olsa da talip oluverir bu kutlu yola insan.  Ne kutlu bir yol; varamayacağını bile bile iman hareketiyle ve şuurla yürümek. Tüm zorluklarla dolu bu yolda mutluluk;  zevkte, iyi ve güzelde değil acı ve ıstırapta ve isyandadır.

Her bir isyan yeni bir iman hareketiyle varlık sahasına fırlayacak ve sonsuzluğa giden yolda yeni kapılar, yeni menzillere ulaştıracaktır. Bu hareket beyhude kanat çırpışları sanılmasın sakın. Dedik ya; hür bir seçimin varlık sahasına çıkışıdır isyan. Tam bir şuur hali ve bilinçli yapılan eylemin adıdır isyan.

Kutlu bir savaşın ilk kıvılcımıdır artık. Sadace bir kişinin ruhunun yangın yerine dönmesi de yetmez. Tüm varlık sahası yangın yerine dönmeli, iyi – güzel, acı – tatlı; her ne var ise hepsinin ötesindeki varlıkta yangınını söndürmeyi dilemektir isyan.

Ve bir bayrak yarışının adı.. Bitmek tükenmek bilmeyen, nesilden nesile, milletten millete, ruhtan ruha koşarcasına kendisiyle yarışan, toplumları aşan bir harekettir isyan.

Yokluğa duyulan özlemdir. Kendi varlığına da isyanı gerektirir; hiçlik makamına duyulan susuzluktur isyan. En çok susuzluk çekenler en güçlü olanlar, ruhlarını bir mancınıkla fırlatırcasına fırlatabildiler sonsuzluğa ve yoklukta varlık bulacaklarını anlayanlar yeni bir boyutta yaşamaya başlarlar.

Ulûhiyetten ubudiyete geçiş kapısına varan insan, varlık sahasından çıkıp tekrar yokluğa dönüş hareketini tamamlamış, menziline varmıştır. Varlığın tek bir Zâta ait olduğunu anlamak insanlık şuurunun en üst makamıdır. Ve anahtarı isyandır.

Tam bir şuurla söylenecekse tekraren “Bizim Allah’ımız isyanın Allah’ıdır“. Ve bu bir ahlâk meselesidir.

Sömürü bir alışkanlıktır; bazen pratik, bazen politik. Ve bu alışkanlık sömüren için de, sömürülen için de geçerlilik arzedebilir. Dahası böyle bir zıtlık düzeni yada eşitsizlik zinciri bulaşıcı hastalık gibi yaygınlık gösterebilir. “Kapitalizmde insan insanı sömürür. Komünizmde bunun tam tersi olur” der John K. Galbraith. Bence Rusya örneklem için biçilmiş kaftan. Türkiye’nin Rusya ile ilişkileri geliştirmesi doğru ama bu ilişkinin tarihî bilinç üzerine oturması şart. Yoksa II. Dünya Savaşı sonrasında ABD’yle yaşadığımız yarı akrabalık ilişkisine döner.

Rus devlet geleneği knezlik – çarlık – imparatorluk ve komünizm / bolşeviklik ile kapitalizm / federasyon dönemlerinde aynı parametreleri farklı kisvelerle de olsa işletme başarısı göstermiş bir gelenektir. Aslında Ruslar millet olarak bize benzerler. Hem fizikî olarak hem de sosyolojik olarak.. Rusların milletleşmesinde ve idarî mekanizmalarının gelişmesinde bizim de önemli bir payımız var. Hazar, Kıpçak, Peçenek, Moğol, Tatar, Altınordu gibi bizim organizasyonlarımızla münasebetlerinin hep üzerine bir şeyler koymaları dikkate değer bir özellikleridir. Tarihsel fırsatları değerlendiremeseler ve akış içerisinde doğru hamleleri yapamasalar belki Mordvinler, Udmurtlar yada Baltık milletleri gibi kenar-köşe topluluklardan biri olarak ancak yer tutabileceklerdi tarihte.

Hem kazanımlarını mertebe mertebe sabitlediler hem de tarihin coğrafyayla kesişmesiyle oluşan imkânları hakkıyla değerlendirebildiler. Geldikleri noktada konumlarını korumalarıysa sömürüyü sistematize edebilmeleriyle ilgili bir durum. Hükmetmedeki sabırları, yöresel şartları içselleştirebilmeleri, yenilikler ve yeni düşüncelerden pay çıkarabilmeleri, her toplumun nabzına uygun idare taktiği geliştirebilmeleri, seçtikleri çarların dinlerini – milliyetlerini – hanedanlarını değiştirmelerine mukabil Çarlığı yaşatabilmeleri, sonrasında da Saltanat – Komünal – Demokrasi devirlerinde rejimleri değiştirmelerine karşın yayılma ideolojilerini, devlet ciddiyetlerini ve geleneksel stratejilerini değiştirmemişlerdir.

Güneye inmek, Ortaasya’ya uzanmak, Boğazlar’ı almak ve sıcak denizlere çıkmak, Panislavizm ile Slavları toplamak, Ortodoks dünyayı Moskova çemberine bağlamak, Sovyetler döneminde Varşova Paktı ile dünya üzerindeki küresel hegemonyaya ortak olacak kuşak oluşturmak, ABD’yle rekabeti nükleer silahlara ve uzay çalışmalarına taşımak, demokratik dönemde serbest piyasa ekonomisine rağmen iktisadî bağımsızlığını korumak, devlet bürokrasisi içinden çıkardığı Putin gibi bir liderle yine o emperyal duyguları Abhazya – Osetya ve Kırım, Donetsk – Luhansk örnekleriyle canlı tutmak, ekopolitik yönetsellik alanında ilmî yöntemler geliştirmek, Kiril alfabesiyle farklı bir kültürel sömürü alanı açmak, guberniya-oblast-kray-okrug-rayon gibi yeni idarî tabirler geliştirmek gibi bir zengin deneyimleme okyanusları vardır.

Türk konar-göçerliğinin sona erdirilmesi, ticarî meta ve mekanizmaların değiştirilmesi, kültürel asimilasyon, Rusçanın sistemli bir şekilde Asya’ya nüfuzu, vergi baskısı, Rublenin geçerliliği, Kozakların baş eğmeyen topluluklar üzerinde kırbaç görevi, milletlerin birbirine düşürülmesi ve etnik kimliklerin yada coğrafî adların milletleştirilmesi, ihtilafların canlı tutulması ve buna mebni sınır çizimi, lükse ve gösterişe alıştırma, içkiye ve tembelliğe müptela kılma, Hıristiyanlığı yayma, sert cezalandırma, güç göstererek bastırma, kırım ve göç ettirme, askerî potansiyelinden istifade etme, demiryollarıyla bloke etme, hanlık – beylik kavgalarını körükleme, Türk tipolojisini teknik olarak çözümleme, iklim değiştirme, gölleri ve nehirleri kurutma, tefecilikle köleleştirme gibi farklı zamanlarda farklı sömürü taktikleri izleyen Rusya muhataplarını mecburî istikamete zorlayan bir tarzda icraat yapmaktadır.

“Ve (ey Peygamber), senin izleyicilerine (lâfzen, “onlara”; yani, Uhud felaketi öncesinde ve felaket esnasında görevlerinde başarısız olan izleyicilerine. Eldeki bütün kaynaklara göre Hz. Peygamber, yaptıklarından dolayı onları kınamadı bile.) yumuşak davranman, Allah’ın rahmetinin bir eseriydi. Zira eğer onlara karşı kırıcı ve sert olsaydın, doğrusu senden koparlardı. Artık onları bağışla ve affedilmeleri için dua et. Ve toplumu ilgilendiren her konuda onlarla müşavere et; sonra bir hareket tarzına karar verince de Allah’a güven: Zira Allah, O’na güven duyanları sever.”

X

Uzlaşma ve danışma yoluyla hükümet etmeye işaret eden bu emir (“onlarla istişare et” emri), devlet idaresi ile ilgili bütün Kur’anî düzenlemelerin en temel hükümlerinden biridir. “Onlar” zamiri, müminlere, yani, bütün bir topluma işaret eder; bu bağlamda kullanılan EMR deyimi -ve aynı zamanda çok daha önce vahyedilmiş olan 42: 38’deki EMRÜHÜM ŞÛRA BEYNEHÜM ibaresi- ise devlet idaresi de dahil toplumsal hayat ile ilgili bütün işleri ifade eder. Bütün otoriteler, yukarıdaki buyruğun, ilk bakışta Hz. Peygamber’e hitap ediyor görünmesine rağmen aslında bütün Müslümanlara yönelik ve her dönem için bağlayıcı olduğunda hemfikirdirler. (Bu hükmün daha geniş bir analizi için bkz. State and Government in Islam, 44 vd.) Bazı İslâm bilginleri, bu emrin ifade tarzından, toplumun önderinin, danışmak zorunda olmasına rağmen yine de ortaya çıkan görüşü kabul veya reddetmede özgür olduğu sonucuna varırlar. Ama Hz. Peygamber’in bile kendisini şûrasının kararlarına bağlı saydığını hatırlayınca…bu sonucun mesnetsizliği açıkça ortaya çıkar. Ayrıca, Ali b. Ebî Talip’den rivayet edilen bir Hadîs’e göre…’AZM (“bir davranış şekline karar verme”) kelimesinin neyi ifade ettiğini açıklaması istendiğinde Hz. Peygamber, “(O), bilgili insanlar (ehlu’r-rey) ile müşavere yapmak ve (o konuda) onlara uymak (anlamına gelir)” diye cevap vermiştir (bkz. İbni Kesîr’in bu ayet ile ilgili yorumu). (Kur’an Mesajı, Muhammed Esed, Çevirenler: Cahit Koytak – Ahmet Ertürk, Al-i İmran:159)

X

“İşte Allah’tan bir rahmet iledir ki, sen onlara yumuşak davrandın. Hâlbuki kaba, katı kalbli olsaydın, elbette (onlar) etrafından dağılırlardı. Artık onları affet, onlar için mağfiret dile ve (hakkında vahiy gelmeyen bir) iş hususunda onlarla istişare et! (Haklı şûrâ -fikir alış verişi- ihlâs ve tesanüdü netice verdiğinden, üç elif yüz onbir olduğu gibi, ihlâs -samimiyet- ve tesanüd-i hakikî -hakikî dayanışma- ile üç adam yüz adam kadar millete fayda verebilir. Ve on adam hakiki ihlas ve tesanüd ve meşveretin -fikir alış verişinin- sırrı ile, bin adam kadar iş gördüklerini çok vukuat-ı tarihiye -tarihî hadiseler- bize haber veriyor. Madem beşerin ihtiyacatı -insanların ihtiyaçları- hadsiz ve düşmanları nihayetsiz ve kuvveti ve sermayesi pek cüz’î, hususan dinsizlikle canavarlaşmış, tahribatçı -bozguncu- muzır -zararlı- insanların çoğalmasıyla elbette ve elbette o hadsiz düşmanlara ve o nihayetsiz hacetlere -ihtiyaçlara- karşı, imandan gelen nokta-i istinad -dayanma noktası- ve o nokta-i istimdad -yardım noktası- ile beraber hayat-ı şahsiye-i insaniyesi dayandığı gibi hayat-ı içtimaiyesi de yine imanın hakaikından gelen şura-yı şer’î -şeriata uygun şura- ile yaşayabilir. O düşmanları durdurur, o hacetlerin teminine yol açar. -Mektubat, Hutbe-i Şamiye, 423 – 424 -) Fakat (bir görüşte) karar kıldığında, artık (işe giriş ve) Allah’a tevekkül et! Muhakkak ki Allah, tevekkül edenleri sever.”

X

Tevekkül (işlerinde Allah’a güvenmek), esbabı (sebepleri) bütün bütün reddetmek değildir. Belki esbabı, dest-i kudretin (Allah’ın kudretinin) perdesi bilip riayet ederek esbaba teşebbüs (sebeplere müracaat) ise, bir nevi dua-yı fiilî telakkî (kabul) ederek, müsebbebatı (neticeleri) yalnız Cenab-ı Hakktan istemek ve neticeleri ondan bilmek ve ona minnettar olmaktan ibarettir. – Sözler, 23. söz, 104 – (Kur’an-ı Kerîm Meali, Hazırlayan: Hayrat Neşriyat Meal Heyeti, Al-i İmran:159)

Türkiye ekonomik açıdan çok ciddi risklerle karşı karşıya. Buna rağmen bir yandan da “yap- işlet- devret” (YİD) modeliyle peş peşe büyük yatırımlar yapıyor.

En önemli üç uluslararası reyting kuruluşu Türkiye’nin “yatırım yapılamaz” ülke sınıfına girdiğini açıkladı. Piyasada yaprak kımıldamıyor. Kapanan işyerleri, artan işsizlik, üretimde düşüşler, turizmde ciddi kayıplar, döviz kurlarındaki sıçrama, pahalılığın artışı vs hepimizin gözleyebildiği gerçekler.

14 yıllık AKP döneminin büyüme oranı yüzde 4,6. AKP döneminin ilk 4 yılında büyüme hızı daha iyiydi. Son 8 yılın büyüme hızı yüzde 3,3 yani çok kötü bir seviyede. Bu kalkınma hızıyla Türkiye’nin çağdaş medeniyetler seviyesine ulaşması mümkün değil.

Türkiye 1946-2002 arası yüzde 5,1 büyümüş olmasına rağmen gelişmiş ülkeler ile arasındaki mesafeyi kapatamadı. Yüzde 3,3 kalkınma hızı ile dünya sıralamasında daha da geriye düşecektir.

AKP’nin ekonomi yönetiminin başarılı olduğuna dair üretilen efsanenin doğru olmadığını rakamlar gösteriyor: “Demokrat Parti, Adalet Parti, Anavatan Partisi dönemi gibi tek başına iktidar olabilen partilerin döneminde büyüme hızları AKP döneminin yaklaşık iki katı kadardır. Koalisyon dönemlerinde yani 1963-1977 yıllarında bile Türkiye’nin ortalama büyüme hızı yüzde 5,9 olmuştu.

Türkiye AKP döneminde 511 milyar USD (Amerikan doları) cari işlemler açığı vermiş. Yani gelirlerimiz giderlerimizden bu kadar az olmuş. Açığın finanse edilmesi için dışarıdan borç almışız.

Bu borçları aldığımız için ödemek zorunda kaldığımız faiz miktarı ise 433 milyar USD. Bu korkunç bir rakamdır. Bu faizin, hem de “faiz lobisinden” en çok şikâyet eden, AKP hükümetleri tarafından borçlanılması ilginçtir.

Bu parayla neler yapılabilir?

Mesela bir milyon km duble yol yapabilirsiniz.

AKP döneminde faize ödediğimiz para ile 144 adet Yavuz Sultan Selim Köprüsü yapılabilir. 100 adet Atatürk Barajı yapılabilir.

NOT: Büyüme- borç- faiz konusundaki veriler İlhan Kesici‘nin açıklamalarından alınmıştır.

*****************************************

Yap- İşlet- Devret

Ekonomik veriler ciddi alarm vermekte iken, Osman Gazi Köprüsü, Yavuz Sultan Selim Köprüsü, Avrasya Tüneli hizmete girdi. İstanbul’a yapımına başlayan 3. Havalimanı ve Şehir Hastaneleri projeleri devam ediyor. Kanal İstanbul, Nükleer Enerji Santrallerinin yapımı da aynı tarzda yani “gelir garantili yap- işlet- devret” modeliyle yapılacak.

AKP yıllarca Kocaeli’de yapılan Yuvacık Barajı‘nın muadillerine nazaran çok pahalıya mal olduğunu, “yap- işlet- devret” modeliyle yapımcı firmalara verilen su tüketim garantisinin suyu kullanana da kullanmayana da yüklediği külfeti ve birim maliyetin yüksekliğini anlatarak oy topladı. İktidar olduktan sonra da CHP’li Belediye Başkanı Sefa Sirmen hakkında düzenlenen raporlar, açılan davalar gündemi uzun yıllar meşgul etti.

Hatta Kocaeli Büyükşehir Belediyesi 2014’de yapılan belediye seçimlerine kadar devlete olan 5,5 milyar TL’lik borcunu hala Yuvacık Barajının borçlarına bağlayarak açıklamaktaydı. Sefa Sirmen ise “barajın borçlarının bittiğini, Kocaeli Büyükşehir Belediyesi’nin 5,5 milyarlık devasa borcunun tamamının, AKP’li İbrahim Karaosmanoğlu tarafından yapıldığını” anlatmaya çalışıyordu.

Ancak sonuçta Yuvacık Barajı çok önemli ve yakın geleceğin hayati ihtiyacını karşılayan bir yatırımdı. Bu baraj yapılmış olmasaydı Kocaeli yıllardır su sıkıntısı çekiyor olacaktı.

Şimdi yapılan dev yatırımlar yanında Yuvacık Barajı çok küçük bir yatırım. Ancak bu yatırımlar da muadillerine göre çok pahalıya mal oluyor.

Mesela Süleyman Demirel zamanında yapılan Boğaziçi Köprüsü’nün maliyeti 21 milyon dolar, Fatih Sultan Mehmet Köprüsünün maliyeti 125 milyon dolar iken, Yavuz Sultan Selim Köprüsünün maliyeti 3 milyar dolar.

Yani Yavuz Sultan Selim Köprüsü’nün maliyeti Boğaziçi Köprüsü’nden 143 kat, FSM Köprüsünden 24 kat fazla.

Yapımı 3 milyar dolara mal oldu ama devlet günlük 135 bin otomobil geçişi ve 3 USD geçiş ücreti ile 10 yılda 5.1 milyar dolar ödeme için Hazine garantisi verdi.

“Osmangazi Köprüsü‘nün maliyeti 1 milyar dolar civarındadır. Yapımına harcanan bu paranın tamamı, aralarında Halkbank ve Vakıflar Bankası gibi devlet bankalarının da olduğu 9 bankadan AKP’nin verdiği gelir garantisi karşılığı kredi olarak temin edilmiş ve yüklenicinin cebinden hiç para çıkmamıştır.”

AKP iktidarı tarafından yükleniciye (müteahhide) verilen KDV hariç Osmangazi Köprüsü’nün yıllık gelir garantisi 511 milyon USD’dir. Araç geçerse geçenlerden, geçmezse bütçeden yükleniciye ödenecektir. Bu gelir 15 Temmuz 2035 tarihine kadar taahhüt edilmiştir. Yani yükleniciye ödenecek para yaklaşık 10 milyar dolar olacak.

Diğer dev yatırımlarda da durum aynı. Şehir Hastaneleri projesinde de hasta garantisi ile Yap- İşlet- Devret (YİD) modeli uygulanmakta. Devlet arazilerine yapılacak Şehir Hastaneleri için 25 yıl devlet garantisi veriliyor. Her 100 yataktan 70’nin dolu olması mümkün olmazsa açığı devlet, daha doğrusu millet ödeyecek. Hem de avro üzerinden.

*****************************************

Ekonomik Tetikçiler Görevde

Türkiye’nin büyük yatırımlar yapmasından mutlu oluruz. Ancak iyi bir ekonomi yönetimi, kıt kaynakların en verimli bir şekilde kullanılmasını sağlamaktır.

Yap- İşlet- Devret modeliyle yapılan Osman Gazi Köprüsü, Yavuz Sultan Selim Köprüsü gibi yatırımlar ile yapılmakta olan İstanbul 3. Havaalanı, Şehir Hastaneleri, Nükleer Santraller ve yapılması planlanan Kanal İstanbul Projeleri Türkiye’nin öncelikli olması gereken yatırımları mıdır?

Gelecek neslin de borçlarını ödeyeceği bu yatırımların kazanç/maliyet oranı dikkate alınırsa kaynaklarımızı verimli kullandığımız söylenebilir mi?

Bu yatırımlar AKP hükümetlerinin ürettiği projeler mi, yoksa başka unsurlar devrede mi?

***

“Bir Ekonomik Tetikçinin İtirafları” kendisinin bir ekonomik tetikçi (Economic Hit Man) olduğunu söyleyen John Perkins isimli bir yazarın kitabı.

Perkins’in anlattıkları bakalım size tanıdık gelecek mi?

“Ekonomik Tetikçiler, yerküre üzerindeki ülkeleri trilyonlarca dolar dolandıran yüksek ücretli profesyonellerdir. Maaşlarını büyük şirketlerden alıyorlar, ama CIA ve benzerleriyle işbirliği halinde çalışıyorlar. Görevleri şu: Bir ülkenin yöneticilerini, hazırladıkları raporlarla, neye ihtiyaçları olduğuna inandırmak. Yöneticiler raporlara inanınca ihaleler açılıyor, krediler alınıp veriliyor, ihaleyi Tetikçi’nin bağlantılı olduğu şirket kazanıyor.”

“Mafyanın yaptığı iyilikler gibi, Ekonomi Tetikçileri de görünüşte bazı iyilikler yapar. Örneğin elektrik santralleri, otoyollar, limanlar, havaalanları, teknoparklar gibi altyapı hizmetleri için borç temin ederler. Yapılan yatırımlar halkın hoşuna gittiği için ülke yöneticilerinin seçim kazanması kolaylaşır.

Para hiç vakit geçirmeden şirketokrasi üyesi şirketlere (kredi verenlere) döndüğü halde borçlu ülkenin anapara artı faizin tamamını ödemesini isteriz.

Eğer Ekonomi Tetikçisi çok başarılı ise borç tutarı o kadar büyük olur ki birkaç yıl sonra borçlu ülke ödemeleri aksatır. Bu olduğunda biz de mafya gibi diyetini isteriz. Birleşmiş Milletler’de Amerika’nın isteği doğrultusunda oy verme, askeri üs kurma veya petrol gibi değerli kaynaklara el koyma şeklinde olabilir bu diyet. Buna rağmen borçlunun borcu devam eder. Böylece küresel imparatorluğumuza bir ülke daha eklenmiş olur.”

“Sonuçta şirketler dünyayı yönetiyor. Devlet başkanları büyük şirketlerin desteği olmadan seçilemez.”

Prof.Dr. Orhan Türkdoğan, yaşı doksanlara varmış çok değerli bir bilim adamımızdır. Türk sosyolojisine dair verdiği sayısız eserler vardır. Rahmetli Prof.Dr. Turan Yazgan hocanın kurduğu “Türk Dünyası Araştırmalar Vakfı”nın “TARİH” adlı dergisi, Kasım-Aralık 2016 sayılarında, Türkdoğan hocanın “Osmanlı Kimliği veya Türk Toplumunun Etnisiti Serencamı” isimli bir makalesini yayınladı.

Kanaatimce bu makale, Türkler açısından bilinmesi gereken gerçekleri içerdiğinden, mutlaka okunması gerekmektedir. Okuyalım ki; bugün yaşadıklarımıza bir anlam verebilelim. Ben de kendimce bir kampanya yürüterek, bu makalenin okunup anlaşılmasına çalışıyorum…

Orhan Türkdoğan makalesine; “Türk toplum yapısı şu an bir kaosun içindedir. Bu oluşumun temel konfigürasyonu, oldu-bitti tarzındaki bir sürecin yansıması değildir. Kökleri sosyolojik anlamda derin analiz ve yorumların gerekeceği bir ortamın içindedir.” diye başlamaktadır.

Hoca kısaca bilimsel verilere dayanarak, Büyük Selçuklu, Anadolu Selçuklu, Osmanlı-Türk İmparotorluğu ve nihayetinde Türkiye Cumhuriyetinin; Türk olmayanlarca yönetildiğini, neden,niçin ve nasıllara cevaplar vererek anlatıyor.

Örneğin, Osmanlı döneminde “cariyelik sistemi, saraya devşirme akışını hızlandırmış, ordu ve yönetici sınıf giderek, Osmanlı toplum yapısında Türk olmayan unsurların eline geçmiştir. Böylece, yönetici tabaka – ki, bir toplumun kültür yaratıcı kuşağını oluşturur – tümü ile Osmanlı’nın “avdeti” dediği dönme gurubunun eline geçmiş oluyor, reaya veya halk tabakası ise, gelenekli Türk kültürünü yaşatan kaynağın odak noktasını belirliyordu.” Yani toplumsal yükü taşımak, asker olup ölmek, devleti yaşatmak hep Türk’ün üzerine biniyor, sefayı sürmekte bugün olduğu gibi dönmelere düşüyordu.

Bu makalede beni düşündüren hususlardan biri de, Kanuni Sultan Süleyman‘ın dokuz sadrazamından sekizinin Türk olmayışı ile Tanzimatın yenilikçi padişahı İkinci Mahmut‘un annesinin meşhur Napolyon Bonapart’ın eşinin amca kızı Fransız kökenli “Amiee” oluşudur. Osmanlı hayranıyız ya! Bunları da atlamamak gerekir.

Bu makalede çok şey anlatılıyor tabii ki…Onun için tamamını okumanızı istiyorum.

Türkdoğan Hoca; İstiklal Harbi ve Mustafa Kemal Atatürk içinde şöyle bir paragraf açarak; ” Osmanlı’nın yapısal dokusunu oluşturan ve yüz yıllarca kucağında yetiştirdiği, hoş gördüğü hatta o kadar ki, bu azınlık tabakası için öz halkını bile ötekileştridiği bir tarihsel süreç içinde olayların birden tersine dönüşü ve Sevr gibi anlaşmalarla topraklarımızın bölüşülmesi karşısında, doğal olarak antikor gurubun direnç göstermesi ve ayaklanması bir kök paradigmadır. MUSTAFA KEMAL BİR MUCİZE DEĞİLDİR. SEVR YANDAŞI BİR YABANCI HAYRANI DA DEĞİLDİR. TAMAMEN RASİST KÖKENLİ, ENGÖRÜ DOĞUMLU VE TARİHSEL SÜREÇ İÇİNDE, İLK KEZ BELKİ DE SON KEZ TÜRKLÜK VARLIK ALANINI FETİŞE DÖNÜŞTÜREN BİR REHBERDİR.”demektedir.

Hoca nihayetinde “Son yıllarda, Türk toplum yapısında ortaya çıkan ve giderek derin sosyal gerginlik ve yarılmalara yol açan olayların temelinde, bu tarihsel dokunun aktörlerini (dönmeleri, avdetileri, tüm yabancı unsurları) bulmamak mümkün değildir” diye bizleri uyarmaktadır.

Geçtiğimiz dönemde TBMM’de oluşturulan “Anayasa Uzlaşma Komisyonu”nun on iki üyesinden onu Türk değildi. Heyhat! Türkler için Anayasa yapacaksın ama Türk olmayacaksın, nasıl bir şeydir bu? Eğer yuların Türkler tarafından Büyük Selçuklu’dan bu yana Türk olmayanlara kaptırıldığını bilirseniz, bunun gayet sıradan bir şey olduğunu da bilirsiniz!

Onun için bir Türk olarak Atsız Hoca‘ya rahmet okumadan geçmek istemiyorum. Tabii ki, Atsız Hocanın yanında Türk’ün gözünü açan adını burada saymakla bitiremeyeceğim ama Atatürk’le taçlanan tüm önderlere rahmet okuyorum.

Şimdi bize olmadık bir başkanlık elbisesi giydirmeye çalışanlarında soyunu sopuna dikkatlice bakın. Eştikçe çok şaşkına düşeceğinizden zerrece şüphem yok. Bunlar Türklük zayıflayınca her türlü densizliği yapma cüretini kendinde görürler. Etrafa bakın, mevki ve makamı ne olursa olsun eğer bir Türk’ün asla yapmayacağı şeyleri yapanları görürseniz bilin ki, o bizi yüzyıllardır sarıp sarmalayan mikropların günümüzde yaşayan temsilcisidir.

Fazlası Prof.Dr. Orhan Türkdoğan‘ın makalesinde alın, okuyun; benden bu kadar vesselam!..