Kızıl Kırgın Kurbanları olarak bilinen ve 1933 yılına açlıktan ölen Kazak Türkünün sayısının 2 milyon 300 bin kişi olduğuna dair rakamlar var. 1927 – 1953 arasında ise Hükümet karşıtı denilerek suçlu bulunan 103 bin kişinin sürgüne gönderildiği, bunlardan 25 bininin sonradan idam edildiği, 1954 yılı SSCB Raporlarında sadece Kazakistan’dan 58.maddenin ihlali gerekçesiyle rejim karşıtı ilan edilen 3 milyon 770 bin kişinin tutuklandığı değerlendirilmektedir. Kırım Tatarları, Çeçenler, İnguşlar, Karaçaylar, Balkarlar, Kalmuklar ve Ahıska Türklerinin de Stalin döneminde Türkistan ve Sibirya’ya kanlı bir sürgüne zorlandıklarını da unutmayalım.

Şiddete dayalı asimilasyon politikalarının dışında kültürel asimilasyon politikaları da eş zamanlı olarak sürdürülmüştür. “Alfabe her zaman din ile birlikte kabul edilmiştir” diyen İlminskiy’in görüşleri doğrultusunda Türkistan’da Kiril alfabesine geçiş kararı alınmış (1940-41) ve her lehçe için farklı diyagramlar hazırlanmıştır. Siyasal, bilimsel, ekonomik ve teknik terimlerin Rusça olması mecburiyeti getirildiği gibi Türk lehçelerinin birbirinden kelime almaları da yasaklanmıştır. Böylelikle Türkler birbirlerinin dilini anlayamaz hale gelmişlerdir. Yeni nesil eski alfabeyle oluşan kültürden de böylece mahrum kalmıştır.

Milletlerin tarihini de Sovyetleştirmeye çalışan Ruslar bu minvalde Türk kökenli tarihçilere millî tarih ve kültürlerini yansıtan eserler yazmalarını, eserlerinde Çarlık döneminde bile olsa Türklere reva görülen haksızlık ve zulümlerden bahsetmeleri yasaklanmıştır. Buna karşılık Çarlık ve Sovyet dönemlerinin Türkistan’ı istilası konusunda objektif ve mantıkî açıklamaların yapılması ve bu işgalin bir kurtarıcı nitelikte olduğunun işlenmesi istenmiştir. Bunun yanısıra Türkistanlılar arasında millî duygu ve heyecanın canlı kalmasını sağlayan millî destanların halk arasında söylenmesi ve okutulması da yasak kapsamına alınmıştır.

Diğer yandan dinin tasfiyesi notasında 1944’te Türkistan’daki 26.379 caminin 25.037 tanesi ibadete kapatılmış, 1978 yılına gelindiğindiyse Türkmenistan’da 2 milyonu aşkın insan yaşarken sadece 4 tane köy camisi ve Dağıstan’da da 1,5 milyondan fazla insan yaşamasına rağmen 12 cami bırakılacaktır. Müslüman Türklerin kutsal kitabı olan Kuran’ın hükümlerinin gerçek olmadığı açıklanarak “Allahsızlar Birliği” gibi teşkilatlar teşkil edilmiş ve İslamiyet Sovyet Devleti tarafından düzenli, sistemli ve yoğun saldırılara hedef olmuştur. Ayrıca yüksek öğrenim kuruluşlarındaki toplumbilimler ve tabi bilimler alanında uzman olan profesörlere, tarih ve dil eğitimi alanında bilimsel araştırma yapan enstitü üyelerine, tıp ve teknik üniversite öğretim üyelerine teorik ve metodolojik din aleyhtarı dersler vermeleri zorunlu hale getirilmişti.

Bundan maada kolhoz yani köylü topraklarının kamulaştırılması ve bankaların devletleştirilmesi söz konusu.. Mono kültür denilen uygulamada örneğin; Özbekistan’a yalnız pamuk yetiştirme görevi verilmiş fakat yetiştirilen bu pamuk Moskova’da işlenerek mamul madde olarak tekrar Özbekistan’a satılmıştır. Tarlalara sadece pamuğun ekilmesi ve diğer ürünlere izin verilmemesi ülkeyi bir pamuk tarlasına dönüştürdüğü gibi Özbekistan’daki bu uygulama tarımla beraber eğitimi, kamu ahlâkını da çürütmüştür.

Sovyetler Birliği’nin çöküşüyle birlikte Ruslar tarafından “zayıf ve kusurlu” bir biçimde tasarlanmış topluluklar bağımsız devletlerine kavuşmuşlar ancak sorunlar ve zaaflarla da yüzleşmek zorunda kalmışlardır. Dahası mevcut komünist kadrolar liberal ekonomiye geçişte de öncülük görevini üstlenmişlerdir. Uzun yıllar uygulanan asimilasyon politikaları da bağımsızlıklarını alsalar da bu yeni devletlerin Sovyetlerin mirasını devam ettirmelerine sebep olmuştur. Tıpkı kendilerine kurulan baskı gibi sosyal çatışmalara meydan vermemek için otokratik yönetimler ve yöntemler benimsemişlerdir.

Prof. Dr. İbrahim Öztek ve Arkadaşları Üsküdar Üniversitesinde “Hayatlarını Geride Bırakanların Trajedisi – HOCALI GERÇEĞİ” isimli bir açık oturum düzenlediler.

Açık Oturumda; Prof. Dr. Sırrı Akbaba, Prof. Dr. İbrahim Öztek, Prof. Dr. Nesrin Sarıahmetoğlu ve Doç. Dr. Abulfaz Süleymanov görev aldılar. Konferansa Azerbaycan Konsolosu Yadulla Paşayev, Üsküdar Üniversitesi Rektörü Prof.Dr. Nevzat Tarhan, Kazım Karabekir Paşanın kızı Timsal Karabekir, Kıbrıs Mukavemet Teşkilatı ve Özel Kuvvetler Komutanlığı kurucularından Kıbrıs Gazisi E.Tümgeneral Cumhur Evcil, İstanbul Muharip Gaziler Başkanı E.Albay Ahmet Kendigel, Kıbrıs Gazileri, Öğretim üyeleri, Sivil Toplum Örgüt başkanları, pek çok misafir ve öğrenciler katıldılar.

Rektör Prof. Dr. Nevzat Tarhan’ın açış konuşmasının ardından, Prof. Dr. İbrahim Öztek, yüzlerce slâyt eşliğinde Hocalının geçmişinden günümüze geniş bilgi aktarımında bulunmuş, Sonunda Ermenistan’ın aydınlığa kavuşması Türkiye ve Azerbaycan’ın elindedir. Buna göre Hocalı ve Karabağ’ın anahtarını biran evvel Azerbaycan’a teslim etmelidir dedi.

Öztek konuşmasına şöyle devam etti; Hocalı’nın da içinde yer aldığı Karabağ bölgesi Azerbaycan’ın doğusunda Ermenistan sınırında ve Azerbaycan toprağının % 20 sini oluşturmaktadır. Kafkaslar ve Azerbaycan topraklarına ilk kez Çar I. Petro (1672 – 1725) tarafından ilgi duyulmuş ve sıcak denizlere ulaşma fikri başlamıştır. Çariçe II. Katerina (1729-1796) zamanında da Knez Potyomkin 19 mayıs 1783’te II. Katerina’ya yazdığı mektupta: “fırsat bulunca bölgedeki Ermeniler Karabağ’da toplanarak burada bir Hristiyan Ermeni devleti kurulmalıdır” diyordu. General Sisyanov 1805 yılında Karabağ; «coğrafi ve stratejik bakımdan Anadolu’nun, İran’ın ve Azerbaycan’ın kapısıdır» diyerek, bölgenin stratejik önemine dikkat çekmişti. 1747, 1804, 1813, 1823, 1832 ve 1915 yıllarında Ermeniler, Anadolu ve İran’dan bölgeye taşınmaya başlandı. 1914 yılında Anadolu’daki sayıları 1 200 000 iken 1915 te Ermenistan’da da aynı sayıya ulaştılar.

1887 ve 1890 yıllarında kurdukları Hınçak ve Taşnak silahlı tötörist çetelerle ile Anadolu’da ve Azerbaycan’da son derece acımasız katliamlar ve soykırımlar yaptılar. Amerikan başkanı Reagan’in baş danışmanı Bruce Fain’in arşiv araştırmalarına göre tam 2 milyon Müslüman Türk’ü yok ettiler. 1905 ve 1907 yıllarında Revan Hanlığında Azerbaycan Türklerine soykırım girişiminde bulundular. Bu böylece devam etti gitti ve 1917 yılında Azerbaycan’da Ruslarla birlikte 40 bin, 30 Mart 1918 de ise Bakü’de bir günde tam 18 bin insanımızı katlettiler.

Ardından Nuri Paşa’nın Kafkas İslam Ordusu Ruslara, Ermenilere ve hatta İngilizlere gereken dersi vererek Azerbaycan’ı bu katil sürülerinden, temizledi.

1990 yılında Azerbaycan’ın hürriyet ve bağımsızlık aşkı ile Sovyet rejimine karşı yaptığı ayaklanma, 15 cumhuriyette de alevlenince Sovyetler birliği çöktü. Yeniden bağımsızlığına kavuşan Azerbaycan, tekrar Rus ve Ermeni saldırılarına maruz kaldı. 1991 yılında Karabağ’a yapılan saldırılar ve Kuşatma altına alınan Hocalıda 1992 yılı, 25 şubatı 26 ya bağlayan gece korumasız halk üzerine taarruz edildi. Ermeni silahlı güçleri Albay Zarvigarov komutasındaki 366. Rus zırhlı alayı ve batılı yandaşlarının yardımları ile dünyanın gözleri önünde Hocalı soykırımını gerçekleştirdi. Silahtan arındırılmış Azerbaycan Türkü göğsünü siper etmek zorunda kaldı. Göğsü parçalandı, kalbi ciğeri dışarı çıkarıldı. Karnı yarıldı, karnındaki bebek dışarı alındıktan sonra süngülere takıldı. İnsanlar diri diri yakıldı. Organları, kol ve bacakları parça parça edildi. 13 yaşında bir kız çocuğu pencereye çivilenerek canlı olarak derisi yüzüldü. Hocalıda bu beş örneğin binlercesi yaşandı. Her ne kadar 613 şehit bulunmuşsa da katledilenlerin sayısı 2000 den fazladır. Katil başı Serkisyan, açık açık biz bu tür vahşeti göz dağı vermek için yaptık diyebilmiştir. Burada işlenen her bir cinayet, olayı gözlemleyen batılı gazeteciler ve gözlemciler tarafından, “kan dondurucu” olarak nitelenmiştir. 16 mayıs 1994 de Moskova’da ateşkes imzalanmış, bir milyon Azerbaycan Türkü yerinden yurdundan edilmiş, gerçek bir tehcire uğratılmış, Karabağ’a Ermenistan’dan 230 000 Ermeni getirilerek yerleştirilmiştir. Sözde bağımsız hale gelen Karabağ’ın bağımsızlığını bu güne kadar Ermenistan dahi tanıyamamıştır.

Azerbaycan, bu katliamlarla birlikte, toprağının % 20 sini kaybetmiş, 7 eyaleti tüm zenginlikleri, tarihi değerleri, hastaneleri, 700 sağlık ocağı, ekonomik tesisleri, okulları, yurtları, trafoları, yolları, köprüleri, elektrik-gaz-su hatları ile birlikte Ermenilerin eline geçmiştir. Azerbaycan’ın maddi kaybı 30 milyar dolara yakındır.

Batılı uluslararası kuruluşlar, bu güne kadar Azerbaycan’ın haklı davasına karşın daima Ermenistan yanlısı olmuştur. Azerbaycan Karabağ Muharibesi Elilleri, Veteranları ve Şehit Aileleri İçtimai Birliği, Eski harpçiler, Hocalıya Hürriyet, Karabağ Mücahitleri, Hocalı Kaçkınlar ve Köçkünler Kuruluşları, İşgale Teröre Asılsız İddialara Karşı Forum ve benzeri dernekler ile Türkiye’ de başta Anadolu Aydınlar Ocağı veya Azerbaycan’a gönül vermiş dernek ve kuruluşlar da Azerbaycanlı kardeşleri ile birlikte uluslararası alanda haklı davalarının savunucularıdır.

1-2 Nisan 2016 günleri sınır ihlallerinde bulunan Ermeni tecavüzcülerine karşı harekata geçen Azerbaycan birlikleri, Ermenistan’a ait 6 tank, 15 top ve, önemli miktarda askeri mühimmatı yok etmiş, stratejik öneme sahip birçok düşman karargahını, önemli mevzileri ve hâkim tepeleri ele geçirmiştir. Bu harekatta Ermenistan yüzden fazla ölü ve bir o kadar da yaralı vermiş, Hak ettiği dersi almıştır. Cephede birliklerini ziyaret eden Sayın Cumhurbaşkanı İlham Aliyev, askerin yüksek moralini daha da yüceltmiştir.

Bugün Azerbaycan ve Bakü, Kafkasların parlayan yıldızı Eski Sovyetlerden ayrılan cumhuriyetlerin en moderni ve gelişmişidir. Ermenistan ise, açlığa karşı savaş vermekte, Türkiye’deki 50 bin kadar çocuk bakıcılığı yapan bayanlarının Türkiye’de kazandıkları ile ekonomilerini ayakta tutmaya çalışmaktadır. Ermenistan; yüz yıl önce olduğu gibi Rusya, Amerika, İngiltere ve Fransa’dan fayda gelmeyeceğini bilmelidir. Aydınlığa ulaşması Türkiye ve Azerbaycan’a bağlıdır. Onun içindir ki, masaya oturarak, Karabağ ve Hocalı’nın anahtarını Azerbaycan’a teslim etmelidir.

Diğer konuşmacılar daha çok Hocalının Dün ve bugünkü yaşam alanları, uluslar arası alandaki statüleri, Avrupa İnsan Hakları, Birleşmiş Milletler ve diğer kuruluşların Karabağ ve Hocalı için kararları konularına değindiler.

Konferans sonunda, Azerbaycan Konsolosu Yadulla Paşayev ve konuşmacılara günün anısına birer ödül verildi. Prof. Dr. İbrahim Öztek de misafirlere, yazmış olduğu “Yüzüncü Yılında Ermeni Sorunu” ve “Hocalı Soykırımı” kitaplarını armağan etti.

Takiyye “dini, manevi veya dünyevi zararları önlemek için kişinin inancını gizlemesi” olarak tarif ediliyor.

Dini içerikli internet sitelerinde “takiyye her Müslümanın şer’i görevlerinden biridir” diye tarif ediliyor.

Türkiye’de AKP’nin İslamcı tabanı ile Cemaat/ FETÖ içinde takiyye uygulayanların oranının çok yüksek olması bu inanışın eseri olsa gerektir.

Buna delil olarak gösterilen ayetlerde “can korkusu ve tehlikeleri önleme söz konusu olduğu zaman” Müslümanın inancını gizleyebileceği ifade ediliyor.

Bu ayetleri bazıları “hayatınızın ve bazı uzuvlarınızın imha edilmesinden korkmanız halinde”, bazıları buna ilave olarak “dünyevi bazı zararlara uğramak” hallerinde takiyye yapılabileceği şeklinde yorumluyor.

Ancak mesela Bilal-i Habeşi gibi ilk Müslümanların korkunç işkenceler altında bile inancını vurgulaması gibi örnekler bu yoruma ihtiyatla yaklaşmamızı gerektiriyor. Uzmanı olmadığım bir konuda ahkam kesmek istemem ama takiyyenin bir görev değil, belli durumlarda verilen bir ruhsat olduğunu düşünüyorum.

“Baskı ve istibdat ortamında, varlığınızı tehdit eden zulüm fırtınası karşısında” takiyyeden başka kurtuluş yolu bulunamayabilir. Ancak “dünyevi bazı zararlara uğramak” ihtimali karşısında da takiyye meşru mudur?

Daha da açalım. İktidarın sunduğu bazı nimetlerden mahrum olmak, muhalif olmanın bazı risklerine katlanmak da takiyye için gerekçe olabilir mi?

***************************************

İslamcılara Karşı Takiyye Yapan İslamcılar

İslam’da bir de “cihat” kavramı var. “İslam uğruna mücadele/ savaş” anlamına gelir. “Cihat eden” anlamına gelen “Mücahit” kelimesi Türkiye’de İslamcı kanatta erkek ismi olarak da çok kullanılır. Tayyip Erdoğan’ın mitinglerinde taraftarları “mücahit Erdoğan” diye tezahürat yapardı.

İslamcı kesimin önde gelenleri, Ak Parti’nin iktidar olarak büyük güç ve imkânlara kavuşmasından sonra çok önemli bir değişim yaşadılar.

“Önce mücahit idiler, sonra müteahhit, daha sonra her şeye müsait oldular.”

Yıllarca takiyye yaparak varlıklarını sürdürmüş olan bu kesimin yaşadığı değişime başka bir değişim eşlik etti.

Dünün mağdurları bugün adalet, hukuk, ahlak gibi kavramlardan çok uzaklaştılar.

Şimdi gelişmeler bizi bambaşka bir noktaya getirdi:

İktidarda olan “İslamcılara” karşı takiyye yapan “İslamcılar” türedi.

Üstelik bunlar sadece FETÖ’cüler değil.

İktidarın sunduğu bazı nimetlerden mahrum olmak, muhalif olmanın bazı risklerine katlanmaktan çekinen “Müslümanlar” da iktidara karşı inancını saklıyor.

16 Nisan referandumu öncesi bazı AKP’liler sosyal medyada “evet” kampanyasına katkı sağlıyor. Aynı şahıslar özel sohbetlerinde, bu kadar gücün tek kişiye verilmesini doğru bulmadığını, referandumda “hayır” oyu vereceğini açıklıyor.

Yeni takiyyeciler yılların takiyyecileri için bir ilahi ders olmalı.

********************************************

Evetçi Görünen Hayırcılar

AKP yandaşı araştırma şirketi ANAR‘ın araştırma sonucuna göre hala “AK Partililerin yüzde 35’i evet demiyor.”

Yaklaşık 8 milyon kişiye tekabül eden bu kesim takiyye yapmayı beceremeyen bir kitle olmalı. Çünkü içinde bulunduğumuz siyasi şartlarda, iktidarın müthiş hegemonyası altında “evet” demeyeceğini açıklamak bir cesaret işi. Bu kesimin büyük çoğunluğunun “hayır” diyeceği veya en azından referanduma katılmayacağı anlamına geliyor.

AKP bunları kazanmak için ciddi projeler geliştiriyor.

Fakat bir de yukarıda bahsettiğim takiyyeci evetçiler var. Yani evetçi görünen hayırcılar. Bunların oranını bilemediğimiz gibi tahmin de edemiyoruz.

AKP’nin bunları kazanması pek mümkün değil.

Bu bakımdan da bu referandum diğer seçimlere benzemiyor.

AKP beklemediği kötü bir sonuçla karşılaşırsa “yeni takiyyeciler” yüzünden olacak.

*******************************************

MHP ve Takiyye

Ülkücüler takiyye kültürüne çok uzak bir kesimdir. “Olduğu gibi görünen, göründüğü gibi olan” bu kesim Bilal-i Habeşi gibidir. Onlar en ağır işkenceler altında bile inançlarını saklamadılar. Bu özelliklerinin de çok ceremesini çektiler.

MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’nin 180 derece görüş değiştirmesi, Saraya ve hükümete biat eder bir tavra dönmesinin yarattığı şaşkınlık bundandır.

Bahçeli’nin değişiminin benzerlerini Numan Kurtulmuş ve Süleyman Soylu örneklerinde önceden gördüğümüzde yadırgamamıştık. Çünkü bunlardan ülkücüler gibi köşeli bir siyaset zaten beklenmiyordu.

Devlet Bahçeli ile MHP yönetimi ve genel başkanın izinden giden bir kısım ülkücüler yeni duruma uymakta çok beceriksizler. Giymeye çalıştıkları elbise üstlerinden dökülüyor. Yaptıkları ipe sapa gelmez konuşmalarla parti yönetimine sadık son kesimi de muhalif kanadın şemsiyesi altına gönderiyorlar.

Ülkücülerin yüzde 90’ı bu eski arkadaşlarının peşinden gitmeyecek. Tek adam yönetimini değil, Parlamenter Sistemi tercih edecekler. Çünkü ülkücülerde “biat kültürü” yoktur.

9 Işık içindeki en önemli maddelerden biri olan “hürriyetçilik ve şahsiyetçilik” kendini gösteriyor.

*******************************************

Osman Pamukoğlu İzmit’te idi

HEPAR‘ın Onursal Başkanı Osman Pamukoğlu “Hayır kampanyasına” İzmit’te başladı.

18 Şubat’ta Ankara’da “Türk Milliyetçileri Hayır Diyor Platformu” tarafından düzenlenen toplantıya katılmış ve toplantıda çok ilgi görmüştü.

Pamukoğlu İzmit’teki Otelin salonunu dolduran, tamamına yakını gençlerden oluşan kitleye konuştu. Önce Birinci Dünya Savaşı sonrasını ve Kurtuluş Savaşı yıllarını anlattı.

Mustafa Kemal Paşa‘nın çektiği sıkıntılardan örnekler verdi. “Kütahya’da 34 bin askerin sevk edildiği cepheden 30 bin asker silahlarıyla beraber kaçtı. Kalan 4 bin asker de kıyafet ve teçhizatı olmadığından cephede aç ve soğuktan titreyerek savaştılar. Tarihi bu gerçekleriyle beraber anlatmalıyız” dedi.

Sadece, İngilizlerin donattığı ve desteklediği Yunanla, İtalyan ve Fransızlarla değil, 22 adet iç isyanla ve de açlıkla, yoklukla boğuşulduğunu, bunun için inanılmaz bir sabır gerektiğini söyledi.

“Bütün bunlara rağmen, düşmanın Polatlı’ya geldiği, Ankara’nın boşaltılmasının gündeme geldiğinde Gazi Meclis Atatürk’e ‘Başkomutan’ unvanını ve yetkilerini vermek istemedi. Başkomutanlığın 3 ay uzatılmasında da aynı tereddüt hâsıl oldu.”

“O Meclis ki, milletvekilleri Sakarya’da bizzat cephede savaşarak Gazi unvanını almıştı.”

“Atatürk’e o şartlarda verilmek istenmeyen yetkiler şimdi bir kişiye verilmek isteniyor.”

Pamukoğlu Paşa ayrıca mealen şu yorumlarda bulundu:

“Referandumda şu sıralarda ‘Hayır’ oyları önde. Fakat sonuçları etkilemek için birileri 50 gün içinde bazı olaylar çıkarabilir. Mutlaka ‘Hayır’ oyları fazla çıkmalıdır.”

“İster evet, ister hayır çıksın, referandumdan sonra bir seçim olacaktır. Şu andaki siyasi parti liderleri yerinde olmayacak.”

“15 Temmuz Darbe Teşebbüsü sonrası her gün 2 milyon insanın meydanlarda olduğu süreçte terör örgütleri bombalı saldırılar yapmadı. Son referandum kararından sonra da bu türlü eylemler yapılmadı. Terör örgütlerinin arkasındaki güç(ler) ‘evet’ ve ‘hayır’ ın gidişatına göre ve kendi menfaatlerini dikkate alarak, referandum sonucuna kadar ortalığın sütliman olduğu bir ortam yaratabilir. Ya da tam tersine saldırılar olabilir.”

Herkes, referandumdan sonra gelecek olan yüklü zamlara şimdiden kendilerini alıştırmalıdırlar. Referanduma kadar hükümet sattığı milli varlıklardan geriye kalan paralarla durumu idare edecektir. Satılmadık milli varlık bir kaç tane kaldı, gerisi hep satıldı ve ülkemin insanlarına durumu anlatmakta zorluk çekiyoruz. Bakan açıklama yapıyor; enflasyon şu kadardır diye… Çarşıya pazara çıkıyoruz, hükümetin açıkladığı rakamlarla, çarşının, pazarın hiç alakası yok. AKP li arkadaşa sordum, kaç haftadır et, domates, balık, salatalık, fasulye alıyor musun diye? O da lafı nereye getireceğimi bilmediği için, valla dedi saymadım ama epey zaman oldu almayalı . Bende dedim ki eee hani ortam, hoştu,enflasyon düşmüştü, sizinkiler yalan mı söylüyor acaba ? Ses yok.

*

İzahata başladım;

Bu ekonomik uygulamalar ile enflasyon düşürülemez. Faiz oranlarını düşürmeden, üretim maliyetlerini azaltmadan, mal ve hizmet üretimini artırmadan enflasyon düşürülemez. Finans ekonomisi terk edilmeli ve üretim ekonomisine geçilmelidir. Paradan para kazanma dönemi sona ermeli ve üretim yaparak kazanma dönemi başlamalıdır. Referandumdan çıkacak zamma da şimdiden HAYIR diyoruz.

*

Graham Fuller, yıllar önce Yeni Türkiye Cumhuriyeti adlı kitabında bugünün Türkiye’sinin nasıl olacağının plan ve projesini çizmişti. O tarihten bu tarihe kadar olanlar Fuller’i hiç yanıltmadı, Başkanlık sistemine geçilecek, yetkilerin bazıları -yerel yönetimlere- devredilecek. Milli dirençler bertaraf edilecek, hayati önem taşıyan bir çok önemli yönetimle ilgili (Yürütme,yargı vs ) olgular bir kişide toplanacak…

Ve maalesef ki bunlar olurken, milli direniş sağlaması gerekenlerin bir kısmı bugün çıkmış Milliyetçiliği; Türklüğü, Türkçülüğü ayak altına alanlarla birlikte ”evet ”nümayişindeler.

*

Neye evet? Eyalet sistemine evet, tek kişinin hakimiyetine evet, Cumhuriyetin yok oluşuna evet, İki partili bir sisteme evet, derken Türk Milliyetçiliğini savunan partinin yok oluşuna evet deniyor ki,bunu kabullenmek ihanettir.

Şimdiye kadar yapılan çalma ,çırpma ve tüm adaletsizliklerin halının altına süpürülmesine evet ,öyle mi?

*

Bizler ise tek adamın ülkeyi yönetmesine”hayır ” diyoruz. Yapılan onca adaletsizliğin sümen altı yapılmasına ”Hayır ”diyoruz. Koltuklarını koruma uğruna memleketi altı aydır seçim süreci ile meşgul eden bu koalisyona da Hayır” diyoruz. Milliyetçiliği ayakaltına alanlara ve onlara payanda olanlara da ”HAYIR” diyoruz.

Türkistan’a 1906’dan sonraki 5 yıllık dönemde tam 1 milyon Rus kolonici yerleştirilmiş, aynı zamanda reform programı uygulayan Başbakan Stolipin tarafından sorun çıkaranları yargılamakla yetkili özel mahkemelerden oluşan yaygın bir ağ kurulmuş ve birkaç ay içinde binlerce sanık “Stolipin Kravatı” olarak adlandırılan darağaçlarına gönderilmiştir. Başkurdistan ve Kazakistan’da kuvvetli bir şekilde uygulanan bu kolonizasyon sistemi, Kırgızistan’da Kozakların en verimli ovalara yerleştirilmesinden sonra kontrolden çıkmış ve büyük bir karmaşaya sebep olmuştur. Neden sonra Kırgızistan’ın ekilebilir topraklarının yüzde 60’ına bu göçmenler sahip olmuşlardır.

Türkistan’ın Rusya ile İngiltere arasında bir rekabet merkezi haline gelmesi bölgenin sömürgeleştirilmesinde önemli bir rol oynamıştır. Ruslar, pamuk ihtiyacının yarısını Türkistan bölgesinden karşıladıkları gibi 1900’lerin başında Bakü petrollerinden 11 milyon ton üretim yapacak hale gelmişlerdir. Bunun yanı sıra meşhur “Otokrasi-Ruslaştırma-Ortodokslaştırma” sacayağıyla da hâkimiyet pozisyonlarını daimi kılmak istemişlerdir. Toplam nüfusunun yarıdan fazlası Rus olmayan ve 3’te 2’si Ortodoks olmayan halklar bu Ruslaştırma ve Ortodokslaştırma politikalarından büyük zarar görmüş ve Rusya bir “milletler zindanı” haline gelmiştir.

“Kazan Misyoneri” lakaplı Nikolay İlminskiy’in çabalarıyla ile Kazan Türkleri, Başkurtlar, Çuvaşlar ve diğerleri Ortodoks mezhebine geçmeye zorlanmış, geçenlere önemli ayrıcalıklar verilirken, geçmeye ayak direyenlere ise türlü baskılar uygulanmıştır. Ruslaştırma ve Ortodokslaştırma faaliyetleri yanında, ekonomik ve ticarî kısıtlamalara da gidilmiştir. Örneğin Kazan Türklerine ticaret şirketi kurmak ve Türkistan’da emlak edinme yasağı bile uygulanmıştır. Bunun yanında eğitim kurumları sıkı denetim ve mercek altına alınmış, aykırı yazı – haber ve bu gibi haberlere yer veren yayıncılığa yönelik olarak sansür önlemleri geliştirilmiş, Türkistan Türklerinin siyasî çalışmalarına da izin verilmemiştir.

Ekim 1917 Devrimi’nden sonra Ruslaştırma bu kez Sovyetleştirmeye, Ortodokslaştırma da Ateistleştirmeye dönüşecektir. Yanı Rusların her dönem için bir kimlik ve din tasavvuru var; artı bunun herkese dayatılması da tevarüs edilen bir gelenek gibi. Sovyet Halkı oluşturma görüntüsüyle yapılan aslında gizli Rusçuluktu. Bu bağlamda komünizmin en çok ekmeğini yiyen ve Ruslara yediren Stalin oldu. Josef Stalin, Sovyetler Birliği’ndeki tüm halk topluluklarını sosyalist düzene adapte etmeye çalışarak tek tip insan imaline çalışacak ve bu doğrultuda zulüm ve şiddette Çarları arkasında bırakacaktır.

Tarım alanlarının zorla kolektifleştirilmesiyle yalnızca Kazakistan’da 36 milyon besi hayvanı telef oldu ve bunun sonucunda yaşanan açlık 2 milyona yakın insanın ölümüne yol açtı. Kolektifleştirmeye karşı çıkan binlerce Kazak kurşuna dizildi. Kazakistan, Özbekistan, Türkmenistan ve Kırgızistan’da yüzlerce caminin kapısına kilit vuruldu. Türk kültürünün önemli bir parçası olan atlar bile rejimin geleceğine yönelik tehdit olarak görülmüş ve “Ahalteke” olarak bilinen dünyaca ünlü Türkmen atları bile Stalin’in emriyle itlaf edilmiştir. 1928 yılında 4 buçuk milyon atın dolaştığı Kazak bozkırlarında 5 yıl sonra sadece 200 bin at kalmıştı.

Yine Stalin döneminde Kırgızistan’da da aydınları hedef alan sistematik bir yok etme kampanyası uygulandı. Rejime muhalefet, ajanlık ve Turancılık gibi suçlamalarla kurşuna dizilerek öldürülen 138 kişi günümüzde Ata-beyit Şehitleri olarak anılıyor. Sultan Galiyev gibi kıymetli bir isim Stalin’in emriyle 1940 yılında infaz edildi. “Yeryüzündeki Cehennem” olarak adlandırılan Gulag Takımadaları’ndaki çalışma kamplarına gönderilen 20 milyon tutukludan 12 milyonu hayatını kaybetti. II. Dünya Savaşı kayıpları da dahil toplam 40 milyon kişinin kanına giren Stalin’in kurbanlarının yarısının Türkler ve bilhassa da Ortaasya Türkleri olduğu kabul ediliyor.

“İş konusunda onlarla müşavere et.”

Liderlerin veya sorumluluk mevkiindeki insanların, temel tutumlarını teyit edecek, hoşlarına gidecek şeyleri söyleyecek insanları bir araya getirip danışmaları, onlarla konuşup meseleleri danışmaları Kur’an’ın ruhuna uygun şûrâ değildir. Şûrâ zannedildiği kadar kolay değildir. Nice lider veya mevki sahibi kişi, kendisini rahatsız edecek görüşlerle yüzleşmemek için ehliyet ve liyakat sahibi kimselerle danışmaz, duymak istediklerini söyleyecek kişileri etrafında toplar.

“Hiçbir kul, danışarak karar aldığı için bedbaht olmuş değildir ve hiçbir kul da sadece kendi görüşüyle yetindiği için mutlu olmuş değildir” (Tirmizî, Kader, 15). Buharî, Hz. Peygamber’den sonra dört halifenin danışarak karar aldıklarını kaydeder (Buharî, İ’tisam, 28). Onlar peygamber sünnetini takip ediyorlardı, bu yüzden başarı sağladılar. Bu ayet aynı zamanda İslâm’da bir teokrasi olmadığını, Hz. Peygamber dâhil hiçbir yöneticinin mutlakıyetçi bir sıfata sahip olamayacağını açıkça göstermektedir. Hz. Peygamber şu sebeplerden dolayı mutlakıyetçi değildi:

a) Her ne konuşuyorsa vahyi referans alarak konuşuyor yani kendi şahsî fikirleri, arzu ve heveslerini dile getirmiyordu (53 / Necm, 3 – 4). Eğer aldığı vahyi doğrudan tebliğ ediyor idiyse bu Kur’an idi; vahyin ışığında ve denetiminde konuşuyor idiyse söyledikleri ve yaptıkları sünnet ve siret idi.

b) Şahsî içtihadı ve fikri olarak zelle kabilinden yanılmalara düşecek olsa vahiy ile bu küçük yanılma veya hata düzeltilirdi, peygamber söyledi veya yaptı diye üstü örtülmezdi.

c) Nübüvvete ilişkin konular dışında özellikle sosyal, iktisadî ve idarî hayatla ilgili konularda ashabıyla danışırdı. Bu ayet ve Şûrâ sûresi 38. ayet şûrâyı emretmektedir. Danıştığı bazı konularda başkalarının görüşlerine göre amel ederdi, ne olursa olsun kendi fikrini empoze etmezdi.

d) Ona yapılacak biatın ma’ruf üzere olması emredilmiştir, farazî (hipotetik) de olsa maruf olmayan konularda biat verilmeyeceği belirtilmiş (60 / Mümtehine, 12); hükmettiği zaman da ‘adaletle hükmetmesi’ emredilmişti (5 / Maide, 42).

“Eğer azmedersen artık Allah’a tevekkül et. Şüphesiz Allah, tevekkül edenleri sever.” Tevekkül, güvenmek, dayanmak, itimat etmek, işleri başkasına havale etmek anlamlarına gelir. “Azimden sonra Allah’a tevekkül edilmesi” emri “işlerin şûrâ ile yürütülmesi” hükmüyle ilgilidir. Buna göre, uygun prosedürler gözetilerek yapılan danışmalar sonucunda ortaya çıkan görüş ve kanaatlere itimat edilmeli, şûrâ kararları referans alınmalıdır.

Şûrâ ile tevekkülün bir arada zikredilmiş olması, İslâm’da “esbaba (sebeplere) tevessül (girişmek) takdire itimat” ilkesinin beraber yürüdüğünü gösterir. Varlık âlemine hükmeden, yasalarını vaz’eden (ortaya koyan), tedbir eden ve sonuçların istihsal edilmesini (alınmasını) sağlayan Allah’tır. Her şey O’nun kudret eli altındadır. Dolayısıyla O, dilemedikçe hiçbir şey olmaz. Bu, Hakikat’le ilgili esaslı bilgilerden biridir.

Ancak bundan, herhangi bir gayret göstermeden veya sebeplere tevessül etmeden (başlamadan) sonucun Allah’a havale edilmesi (bırakılması) sonucunu çıkarmamak lâzım. Danışma (şûrâ ve müzakere) gerekli cehdin (gayretin) gösterilmesidir. Tatminkâr bir sürecin sağlandığına kanaat getirildiğinde artık Allah’a tevekkül etmek lâzım. Çünkü gerekli azim gösterilmiştir. Sebepler, tedbirler, başvurulan araçların her biri sadece vesilelerdir. Bunlara elbette başvurulacaktır ama bunların hiçbirinde ulûhiyet gücü yoktur. Mutlak kuvvet ve kudret Allah’ın elindedir. Depreme karşı evimizi sağlam malzeme ile inşa edeceğiz ama malzemenin bizi asla ölüme karşı korumaya kudreti olmadığını da bileceğiz. Fay hattı üzerinde çürük malzeme ile ev yaparak Allah’a tevekkül etmek, ilahî yasalara yani Allah’ın vaz’ettiği düzene meydan okumaktır; sağlam bir zemin üzerinde ve sağlam malzemeyle ev yapıp hiçbir gücün bu evi yıkamayacağını iddia etmek ve düşünmek de kudreti malzemeye atfetmek olur. Her iki düşünce ve inanma tarzı da yanlıştır. Doğru olanı sebeplere tevessül (girişmek), ilahî takdire tevekkül etmektir.

Bir bedevi sorar: Deveyi bağlayayım mı, yoksa salıp Allah’a tevekkül mü edeyim? Allah’ın Elçisi şöyle buyurur: “Önce deveni bağla, sonra Allah’a tevekkül et” (Tirmizî, Kıyamet, 60). (Bkz. 3 / Al-i İmran, 122; 9 / Tevbe, 151; 10 / Yunus, 84).

(Kur’an Dersleri / Dirasatu’l-Kur’an / Meal – Tefsir Cilt: 2, Al-i İmran:159)