Dış konjonktürde yeniden şekillenme sancıları var, geçiş dönemi manevraları. Aslında Çin‘in Yeni İpek Yolu Projesi ve Katar Sermayesi üzerinde durmanın tam vaktiydi. Fakat biz milletçe Ramazan‘da iftar-teravih-sahur üçgeninde epeyi içe kapandığımızdan bu mevsimde dış politikanın müşterisi olmaz diye düşündük.

Starlıkta Ajda Pekkan‘la yarışan Hatipoğlu Hoca‘nın tulûat, meddahlık ve ortaoyunu sanatına katkılarına şaşadururken Güzel Kur’an Okuma Müsabakası adı altında “O Ses Türkiye” formatında magazinel bir yarışma peydahlandı. Reklam arasında bir de Modanisa adlı İslamî Moda (!) Dergisini görünce evde de güneş gözlüğü takmaya başladım.

Dış – iç, karmakarışık gidiyoruz. Muhafazakârlık da diyebileceğimiz ve birkaç kuşak tevarüs ettiğimiz âdetleri, alışkanlıkları din zannediyoruz. Sanki eski Göktanrı dinimizdeki Tabiat Kuvvetlerine İnanma ve Atalar Kültü kıskacı yeni inanç alanımız olan İslam‘a tavara gibi çökmüş.

Tabiat Kuvvetleri şeyh – gavs gibi unsurlara, Atalar Kültü de sahabe – ecdat gibi dogmatik kavramlara dönüşmüş. Ümmet fikri de karşılığı olmayan senet gibi ustûreleşmiş. Bu fikrin dışındaki fikirler şirk, o fikirlere kıymet atfedenler de müşrik muamelesi görmüştür.

Eğer aynı dine mensubiyetin şuurunu hayatının yörüngesine koyuyorsan 1 milyar 700 milyon yürekle beraber atmalısın ve 1 milyar 700 milyon çift gözden yeryüzüne bakmalısın demektir. Allah aşkına ‘sakız orucu bozar mı’ zırvalarını bırak da ümmetin 57 ülkesinin ve başka ülkelerde azınlık olarak yaşayan Müslümanların sorunlarına kulak ver.

İslam Dünyasında mezhepçilik kavgalarıyla ilgili Ortadoğu‘da veya Afganistan – Pakistan hattında toplantılar yapmaya seri umrelerinden vakit bulamamışsındır. Hiziplerarası tekfircilik problemlerine dair kafa yoramazsın çünkü oruçluysan yorulmaman gerekir. Koleradan ve selden ölen Müslümanları göremezsin zira sana gösterilen Ramazanlık haberlerle yetinirsin. ‘Açlıktan ölen Müslümanlar var‘ diyorum; Belediyenin iftar çadırından el sallıyorsun.

Vemâ edrâkeme’l ümmet? Nedir ümmet; oy verdiğin parti midir? Cemaatin – tarikatın mıdır, kabilen – sülâlen midir? Yoksa bizatihi sen misin? Sence Türkiye‘deki 83 milyonun kaçta kaçı ümmet? Meselâ 16 Nisan‘da “hayır” verenler ümmetten sayılır mı? Hadi onu geçtik aynı siyasî yada dinî teşekkülde senden farklı düşünenler de ümmet mi?

Şu kazıkladığın müşteri, şu sırasına kaynak yaptığın muayene kuyruğu, şu azarladığın dilenci, otobüste yer vermediğin amca / teyze, şu kaybetsinler diye sövüp saydığın rakip futbol takımı, şu kâğıt toplarken kirlenmiş vatandaşlar değilse ümmet ütopya mıdır? Cennet’te Peygamber‘in Livâ-ül hamd Sancağı altında toplanacaklar mıdır?

Recepte, Şabanda, Şevvalde zaten bunları konuşmazsın. Bari senede 1 ay hatırlasan ya. yok orucu ne bozar – ne bozmaz, yok şu mu efdâl – bu mu efdâl, yok şöyle mi yapsam câiz – böyle mi yapsam câiz? Müslümanlığı beş taş oynamak mı sandın!

Allah’ın rızası nedir; kulun razılığı değil midir? İyiliği yaymak, kötülüğü yasaklamak takım tutar gibi parti tutmak ve diğerlerine lâf sokuşturmak mıdır? Arapça bir cümleyi 400 kere okumak mıdır ‘salih amel‘ yoksa toplum için yararlı bir iş yapmak mı? Nedir senin Müslümanlığın; namaz-niyaz mı, yöresinde barışın ve adaletin temsilcisi olmak mı?

Yok “Osmanlı’da ümmet varmış da Laikçiler onu yıkmışlar“, yok “Milliyetçilik olmasaymış Asr-ı Saadet devam edecekmiş” ezberleri her Ramazan iftar ve sahur programlarında, teravih vaazlarında ‘sehiv secdesi nerde yapılır’, ‘yıkanmak orucu bozar mı’larla birleştiğinde Âlem-i İslam kan banyosuna mola bile veremiyor. Tâdil-i erkândan katil-i insan’a ve ağız şapırtısından çocukların gözyaşısına sıra gelmiyor.

Keşke diyorum, ümmetçilik yapanlarda diyorum, ümmet şuuru olsa diyorum.

“ABD’de herkes kişiler arası ilişkilerde mahremiyet veya güvenlik alanı denilen bir mesafeye çok özen gösterir.”

Geçen sene yaptığımız ABD seyahatinde duymuştum bu cümleyi. Bize müthiş bir ev sahipliği yapan dostumuz yıllardır yaşadığı bu ülkede dikkat etmemiz gereken hususları anlatırken söylemişti.

Bu tespitin uygulamasını ABD’de geçirdiğimiz üç haftalık sürede defalarca gözlemleme imkânı buldum.

Gerçekten insanlar ikili konuşmalarında olduğu gibi topluluk durumunda bile makul bir mesafeden (yaklaşık bir metre) daha fazla birbirlerine yaklaşmıyor. İlk defa tanıdığımız bir insana, Türk olmanın verdiği alışkanlıkla, bir metre mesafeden daha fazla yaklaştığınızda karşı tarafın rahatsızlığını hemen hissediyorsunuz. Hele samimiyet gösterisi olarak koluna omzuna dokunmanız durumunda muhatabınızın irkildiğini, tedirgin olduğunu görüyorsunuz.

Bu sebeple Türkiye’de olduğu gibi ATM’de (Bankamatiklerde) işlem yaparken arkanızda size yapışmış gibi duran, hesabınızın detaylarını inceleme hakkını kendinde gören insan tipine orada rastlamanız mümkün değil.

AVM kasalarındaki kuyrukta, yakın markajında kaldığınız hemen arkanızdakinin, aldığınız bütün eşyayı ve ödemenizi inceleyen meraklı bakışları… Toplu taşıma araçlarında, terini, nefesini hissettirecek kadar size yapışan insanlar… Asansöre, otobüse, trene vb araçlara giriş ve çıkışta sürtünmek boyutuna gelen yakınlaşmalar… Belediye otobüsünde eline almadığı sırt çantası ile diğer yolculara çarpanlar…

Bunlar bizim ülkemizde şehirlerde yaşayanların sıkça yaşadığı ve maalesef son yıllarda gittikçe artan olumsuz davranışlardan birkaç örnek.

Alıştığımız, kanıksadığımız medeni olmayan bu ve benzeri davranışların, farkına varsak da varmasak da, psikolojimizi olumsuz etkilediği muhakkak.

************************************

İlişkilerde Alan Tanımlamaları

Kişilerarası ilişkilerde alan kavramını 1966 yılında ilk defa tanımlayan Edward T. Hall bu alanı dört kademede tasnif etmiş.

Mahrem alan denilen ten temasını da içine alan bedenimizden en fazla 45 cm. uzaklığa kadar olan bu alana ebeveyn, eş, sevgili, çocuk gibi yakın ilişki içerisinde bulunulan kişilerin girmesine izin verilir. Bu kişilerin mahrem alana girmeleri arzulanırken, alanın istenmeyen bir kişi tarafından kullanılması tehdit olarak algılanmaktadır. İnsanlar bu alanda seçmediği veya izin vermediği kişiler ile uzun süre birlikte olduklarında rahatsız olur ve hatta öfkelenirler. Toplu taşıma araçları, asansör gibi yerlerde gerginliğimizin çoğu bundan kaynaklanır.

Kişisel Alan denilen ve yaklaşık olarak 45 cm.den 120 cm.ye kadar olan bir alanı kapsayan bu bölge dostların, arkadaşların, yakın bağlantıda olunan ve hoşlanılan kişilerin kullandığı alandır. Kişisel alan samimiyeti ve yakınlığı ifade etmektedir. İnsanların birbirlerine bu alan içerisinde temas etmeleri birbirlerini tanıdıklarını ve birbirleriyle rahat konuştuklarını göstermektedir.

Sosyal Alan diye tanımlanan yaklaşık olarak 120 cm.den 2 m.ye kadar olan bir mesafeyi içeren bölge, kişisel olmayan ilişkilere ve nezaket ilişkilerine ayrılmıştır. Yeni tanışılan ya da az tanınan kişiler ile iletişimde bulunulan sosyal aktivitelerde, resmi işlerin yürütüldüğü iş görüşmelerinde, alışverişte vb. durumlarda kullanılır. Her şeyin rahatça konuşulduğu ve karşıdaki kişinin mimiklerinin, beden dilinin, ruh halinin kolayca gözlemlenebildiği bir alandır.

Kamusal Alan ise 2m.den daha uzak bir alanı ifade etmektedir. Tanınmayan kişiler topluma açık olan bu alanda tutulmaktadır. Kişinin bu alanı bilinçli olarak kullanması, iletişime çok az zaman ayırmak istediğini ya da iletişimi sonlandırmak istediğini göstermektedir.

************************************

Eğitim Şart

Bizimle hiçbir yakınlığı olmayan kişilerin mahrem alanımızı veya kişisel alanımızı işgal etmeleri yüzünden hissettiğimiz tedirginlik, huzursuzluk ve hatta mutsuzluğu bize yüklemeye hakları olmasa gerektir.

Ancak bu davranış toplumsal bir eğitim meselesi. ABD seyahatimdeki gözlemlerime göre Amerikalılar bu işi çözmüş.

AVM’lerde kasada işlem yapanın en az iki üç metre ötesinde kuyruk başlıyor. ATM’de sıra bekleyen de kendiliğinden kuyruğu 2 metre geriden başlatıyor.

Asansör, otobüs veya trene binmek için bekleyenler, içeridekilerin rahatça çıkabileceği makul bir alan bırakarak bekliyor. İçeridekiler çıktıktan sonra girmeye çalışıyorlar.

Toplu taşımada kullanılan otobüslerin sürücüleri eğer durakta bir engelli yolcu varsa, arka kapıdan özel bir mekanizma ile sakat yolcuyu bindiriyor. Bu arada duraktaki diğer yolcular dışarıda bekliyor, ön kapıdan içeriye adım dahi atmıyor.

Biz de böyle davransak hayatımız ne kadar kolaylaşır değil mi?

Ama biz henüz şehirlileşmenin başındayız.

Eskiden “köyden indim şehire” durumunda olanların yadırgandığı bir halde idik. Hızlı göç ile şimdi bütün büyük şehirlerimiz birer büyük köy haline geldi.

Toplu yaşamanın kurallarını öğrenmekten çok uzağız.

Eğitim sistemimiz dilimizi, dinimizi, tarihimizi doğru dürüst öğretemediği gibi, bir arada yaşamanın vazgeçilmezi olan, toplumsal görgü kurallarını öğretmekte de çok başarısız.

Hadi Milli Eğitim öğretemedi. “Yüzde 99’u Müslüman olan” ve birkaç tane bakanlığın bütçesinden fazla kaynağa sahip Diyanet niye bu konulara eğilmez?

“Kul Hakkı” kavramını içselleştiren Müslümanlar olsaydık, Hıristiyan ABD’yi, ateist Japonya’yı kendimize örnek göstermek zorunda kalır mıydık?

Diyanet İşleri Başkanlığı, TV’lerin yüksek gelirli fetvacı Hocaları bu Ramazan’da da “makyajlı iken abdest alınır mı?” türünden soruları cevaplayacaklarına, keşke bu konuları gündeme getirseydi.

Burası Dobruca bölgesi Köstence, Atalarımızın ülkesi, Türk Balkanların bir parçası, sayıca az da kalsalar bugün bölgenin eski sahipleri törelerini sürdürüyor. Camileri ile, mezar taşlarındaki Ayyıldızları ile, tutulan oruç, kılınan namaz ve duaları ile, güm güm inleten davulu ve zurnası ile er meydanları ve meydanlarda yarışan yiğitleri ile ve Aba Güreşi şampiyonası ile her yer buram buram Türk kokuyor.

Bu şampiyona bu yıl yazın gelişi ile düzenlenen ikinci organizasyondu. Birincisi Köstence’de 17 Nisanda ikincisi ise 28 Mayısta Köstel’de (Karatay/Nispari) gerçekleşiyordu ve Aba Güreşi Avrupa’da sevilerek hızla yayılıyordu.

Dünya Uluslararası Aba Güreşi ve Geleneksel Sporlar Federasyonu Eş Başkanı ve Türkiye Olimpian Derneği Başkanı Prof. Dr. İbrahim Öztek’in onur konuğu olarak hazır bulunduğu yarışmalar mükemmeldi.

28 Mayıs günü Köstence’nin Köstel ve Karatay (Kastelu-Nisipari) kasabaları bölgesinde yapılan Uluslararası Aba Güreşi son derece başarılı bir organizasyonla yüzlerce sporcu ve seyirciyi buluşturdu. Teknik seviyesi yüksek sporcular özellikle Aba ve Kuşak güreşi güreşçileri ile judo, kuraş ve güreş sporcularından oluşmaktaydı. Gençler ve büyükler kategorilerinde yapılan yarışmalarda dereceye giren sporculara madalya ve diploma, birincilere ise ilaveten ödül olarak koç verildi. Geleneksel Aba giysileri içinde, çayırda yapılan müsabakalarda Romanya’da yaşamlarını birlikte paylaşan, birbirine saygılı Tatar Türkleri, Kırımlı Türkler, eski Kuman Kıpçak Romanya Türkleri ve Romen gençler son derece centilmence yarıştılar. Teknik kapasite yüksek olunca herhangi bir sakatlık da meydana gelmedi.

Müsabakaları; Romanya Uluslararası Aba Güreşi Federasyon Başkanı, Romanya Demokrat Türk Tatar Müslüman Birliği Onursal Başkanı, Romanya Aydınlar Ocağı Başkanı ve aynı zamanda Romanya Eski Millet Vekili olan Negiat (Nejat) Sali, Romanya Uluslararası Aba Güreşi Federasyonu Baş Antrenörü ve aynı zamanda Romanya Demokrat Tatar Birliği Başkanı Belgin Naim, Romanya Uluslararası Aba Güreşi Hakemi Orhan Asan, Köstel Belediye Meclis Üyesi Cevat Kerim, Köstence Judo Kulüp Antrenörü ve Romanya Judo Federasyonu Üyesi Gelal (Celal) Timur ile Uluslararası Güreş Hakemi Florin Nistor organize ettiler. Yarışmalar boyunca Köstel/Castelu Belediye Başkanı Anghel Nicolae alandan hiç ayrılmadı. Son derece mütevazı gerçek bir halk adamı olarak çok ilgiliydi. Tüm yarışmaları izledi ve ödül töreninde de hem ödül verdi, hem de ödül aldı. Başkan Öztek’in armağan ettiği Aba madalyasını, kendisi kutusundan çıkartarak büyük bir gururla boynuna taktı ve turnuva boyunca çıkartmadı. Turnuvanın yapılmasını kendisi arzu etmiş ve bunu gören diğer belediyeler, Aba güreşleri için sıraya girmişler. Bazı hafta sonlarına birçok belediye talip olmuş. Muhteşem bir şey, Merkezi Türkiye’de olan Dünya Aba Güreşi ve Geleneksel Sporlar Federasyonunun bir üyesi olarak Romanya Aba Güreşi Federasyonu Harikalar yaratıyor.

3 Eylül 2017 günü Türkiye’de yapılacak sekizinci Dünya Kupası, Almanya’da 19 Kasım tarihinde yapılacak dördüncü Almanya Uluslararası Aba Güreşi turnuvası ve Avrupa şampiyonası ile Romanya turnuvaları ve Gürcistan’da düzenlenen yarışmalarla artık Uluslararası Aba Güreşi Dünya Markası olma yolunda. İki bilim kültür ve spor adamımız Hatay Büyükşehir Belediye Başkanı Doç.Dr. Lütfü Savaş ve Türkiye Olimpian Derneği Başkanı Prof.Dr. İbrahim Öztek’in gayretleri ile Türkiye’de canlandırılan tarihi geleneksel sporumuz Aba, Avrupa ve Asya’da da sevilen ve yükselen bir spor olma yolunda.

Allah; tam bir ihsan, kerem ve ikram sahibidir. Çok merhametlidir. Pek adaletlidir. Adaletli olduğu için, iyilik içine vadesiz / peşin bir mükâfat / ödül koymuştur. Fenalık ve kötülükler içine ise, yine vadesiz / peşin bir mücazat / ceza ve menfî karşılık derç edip koymuştur.

İyi ameller, güzel işler ve hayırlar içine, ahiretin sevabını / güzelliklerini andıracak manevî lezzetler koymuştur. Seyyiatın / kötülüklerin içine ise, ahiretin azabını / cezasını hissettirecek ve sezdirecek manevî cezalar / menfî karşılıklar koymuştur.

Meselâ, inananlar arasında muhabbet ve sevgi; inananlar için, güzel bir sevap ve iyiliktir.

O hasene ve iyilik içine, ahiretin / ölümden sonraki hayatın maddî sevabını andıracak, manevî bir lezzet, bir zevk, bir kalp açılımı koymuştur.

Herkes kalbine baksa, bu zevki hisseder ve duyumsar.

Meselâ, inananlar arasında husumet ve düşmanlık; fena ve kötüdür. O kötülük; kalp ve ruhu sıkıntılarla boğacak bir vicdan azabını, şerefli ve haysiyetli ruhlara hissettirir.

Belki yüz defadan fazla tecrübe edilmiş ve denenmiştir ki, bir mümin kardeşe düşmanlık edildiği zaman, o düşman oluştan öyle bir azap, öyle şiddetli bir acı çekiliyor ki, şüphesiz bu; kötülüğe vadesiz / peşin bir cezadır. Menfî bir karşılıktır. İşte bu yüzden bu acı çektiriliyor.

Meselâ, hürmet ve saygıya lâyık kimselere hürmet etmek; merhamete lâyık olanlara merhamet etmek, onlara acımak ve hizmette bulunmak; onlara karşı yapılan güzel bir iyilik, güzel bir karşılıktır.

Bu iyilikte ahiret sevabını hissettirecek ve duyuracak derecede, öyle bir zevk ve lezzet vardır ki, hayatını feda etmek derecesinde; o hürmet ve saygıyı, o merhamet ve acıma duygusunu insana verir.

Bu da, bir annenin çocuğuna merhametindeki şefkat ve esirgeme vesilesiyle aldığı zevk, mükâfat ve ödül için; hayatını o merhamet yolunda feda eder derecede ortaya koymasında olduğu gibi, kendini gösterir. Evet, yavrusunu kurtarmak için aslana saldıran bir tavuk, hayvanat milletinde bu gerçeğe güzel bir örnektir.

Demek merhamet ve hürmette vadesiz ve peşin bir ödül var. Himmeti yüksek, gayreti büyük ve şerefli, haysiyetli insanlar onları hissediyorlar ki, bu durumlarda, kahramancasına bir vaziyet alıyorlar.

Hem meselâ, hırs ve israfta öyle bir ceza vardır ki, şikâyetlere yol açar. İnsanı endişelendirir. Manevî ve kalbî / içten bir ceza olarak, insanı sersem eder.

Haset ve kıskançlıkta öyle peşin bir ceza vardır ki; o haset, haset edeni yakar, yer ve bitirir.

Hem, tevekkül yani gerekeni yapıp sonucu Allah’tan bilme, yani kadere rıza ve razı oluşta, öyle bir mükâfat / ödül vardır ki; o lezzetli, hemen verilen karşılık; fakirlik ve ihtiyaçları temin hususunda çekilen sıkıntı, elem ve acıları giderir.

Hem, meselâ gurur ve kibirde öyle ağır bir yük vardır ki, mağrur adam herkesten hürmet ve saygı görmek ister. O istemek sebebiyle kendisine yüz verilmez. Hattâ huzurdan kovulur. Büyüklenmesi yüzünden daima büyük bir azap ve acı çeker. Çünkü, hürmet verilir. İstenilmez.

Hem meselâ, tevazuda / alçak gönüllülükte, benlik ve enaniyetten uzak duruşta; öyle lezzetli bir ödül vardır ki, insanı ağır bir yükten ve -soğuk kaçan- kendini beğenmişlik ve beğendirmekten kurtarır.

Hem meselâ suizan / kötü zan ve yorumlamada bulunmanın; daha bu dünyada iken, peşin / hemen verilen bir cezası / bir karşılığı vardır. “Men dakka dukka.” / “Kapı çalanın, kapısı çalınır.” Yani, “Herkes ettiğini bulur, kötülük yapan er geç cezasını görür.” kaide ve kuralı ile, suizan eden, suizanna maruz kalır. Suizanna uğrar.

Mü’min kardeşinin tavır ve hareketlerini kötüye yorumlayanın hareketleri; yakın bir zamanda kötüye yorumlanır. Cezasını çeker.

Öyleyse, bütün güzel ve çirkin huy ve tabiatlar; bu mukayese ve karşılaştırmalara göre ölçülmeli.

Allah’ın rahmetten ümit ederiz ki, bu zamanda bu güzel ve ulvî / yüksek gerçeklerin farkında olanlar; bu manevî zevkleri hissedecekleri için, inşallah bu çeşit ahlâksızlıklara düşmeyeceklerdir.

Kocaeli ilimiz 3247 derneği ile Türkiye genelinde kayıtlı dernek sayısındaki çokluk bakımından 5. ildir. Dernekler insanlarımızın bir amaç doğrultusunda, belirledikleri bir alanda çalışmalar yapma, bir eksikliği giderme, iş ve fikir birliği yaratacak bir dayanışma ile önce üyelerinin sonra yaşadıkları-ilgilendikleri alanda bir hizmet yapma arzusu-hevesi ile kurulan yerlerdir. Her biri günümüz tabiri ile bir sivil toplum kuruluşu olup, günümüzün en iyi yönetim tarzı kabul edilen çoğulcu demokrasinin de önemli paydaşlarından biridir.

Demokrasilerin iyi yönetim tarzı olmasının en önemli yönü değişim-dönüşüm-yenilenme özelliğine sahip olmalarıdır. Seçim ve çoğunluktan alınan yetki ile yönetme erkini kullanmak, demokrasilerin başat şartıdır. Bunun için sistemin verimliliğini arttırabilmek için bu değişimi sağlayacak, kolaylaştıracak kurallara ihtiyaç vardır.  Kanunlarla, tüzüklerle ve etik davranışlarla bu sağlanmalıdır. Bu durum bazı kurum ve kuruluşlarda iyi çalışmakta ve yönetimler bir bayrak yarışı ile el değiştirirken birçok kuruluşumuz için ise bunu söyleyememekteyiz. Bu tür derneklerimiz vazgeçilemez, değişmez ve değiştirilemez başkan ve yönetim kurulları ile temsil edilirler. Nitekim şehrimizdeki derneklerin çoğunda ve ülkemizdeki birçok sivil toplum kuruluşunda, kooperatiflerinde durumu böyledir. Ömür boyu aynı dernek başkanlığı, dernek yönetim kurulu üyeliği sıfatı taşıyan insanlarımız vardır. Bu durumda dernekçilik, cemiyetçilik maalesef bir meslek haline gelmekte ve bu durum sivil toplum kuruluşlarını daha az verimli, az güvenli hale getirmektedir. Bu durumdaki sorumluluğu yalnız kanun ve yönetmeliklerde aramamalıyız. Yönetimler ve üyeler etik kurallar dediğimiz belli ilkeleri uygulayarak değişimin gücünü kazanmalıdırlar. Bu konuda bu davranışı gösteren dernek çalışmaları örnek alınabilir. Bir dönem yönetiminde bulunup başkanlığını da yaptığım iki derneği örneklemek isterim. Bunlardan biri Fevziye Camii Derneğimizdir.1999 Gölcük Depreminde hasar görüp yıkılan ve yeniden yapılması amaçlı girdiğim camii derneği, yeni görevlendirmelerle kendini yenilemiş, Mimar Cengiz Sille (Allah rahmet etsin) başkanlığındaki yeni yönetim ile bu önemli hizmeti üstlenmiş ve yüz akıyla bu tarihi camimizi yeniden şehrimize kazandırmıştır. İnşaatının sonuna doğru beklenmedik vefatı üzerine başkanlık sorumluluğu şahsıma verilmiş, bir dönem daha görevden sonra başkanlık bayrağı Haluk Ercan Bey’e verilmişti. Daha sonra ise bu görev Sn. İsmail Uslu ve şu anda da Sn. Ahmet Küçük ve yönetimi  tarafından yürütülmektedir. İşte bu değişimlerin yeni bir bakış ve şevkle hizmet etme fırsatı vererek daha çok ve yeni çalışmalar yapılmasında önemli payı vardır. Diğer örneğim yine 2 dönem (1993-1997) yıllarında başkanlığını yaptığım Kocaeli Aydınlar Ocağıdır. Şehrimizin önemsenen bir sivil toplum kuruluşu olan ve bunda pek çok katkısı olan Sn. Nihat Gürer (Allah rahmet etsin)’den aldığımız başkanlık bayrağını güzel çalışmalarla devam ettiren yönetimimiz etik bir anlayışla 2. Dönemin sonunda bayrağı Sn. Ahsen Okyar’ın başkanlığına teslim etmişti. Sn. Okyar ise 7 Dönem hizmet ettikten sonra bayrağı Av. Ruhittin Sönmez’e bırakmıştı. O ise, iki dönemden sonra üçüncü bir dönem daha görev talep etmiş ve üyelerimiz tarafından yeniden görevlendirilmiştir. Başkanlık sorumluluğundaki bu uzamalar derneklerin verimliliğini, hizmetlerini, üyeleri arasında dahi anlayış ve dayanışma birliğini azaltmaktadır. Diğer bir örnek Kandıralılar Derneğidir. Bu derneğimiz kuruluşundan bu güne kadar geçen 24 yıl içinde 12 Başkan tarafından temsil edilmiştir. 1994′ deki ilk başkanı Saadettin Dündar’dan sonra Sn. Turan Sarı, Sn. Erdal Baykara, Sn.Recep Yıldız ve diğerleri, şu anda ise Prof. Mehmet Bayrak başkanlığında temsil edilmekte ve hizmet vermektedir. İşte bu değişimler ilgili sivil toplum kuruluşunun verimliliğini de, saygınlığını da, üyeleri arasındaki kaynaşmayı da, çalışmalarındaki işbirliğini de artırarak daha saygın bir hale getirmektedir.

Dolayısı ile Demokrasinin, değişim-dönüşüm-yenilenme hikmetini iyi uygulayabildiğimiz oranda daha iyi yönetim, daha yeterli hizmet, daha güzel ve saygın bir ortam çıkarabileceğimizi unutmamalıyız. Toplumumuz başkanlık ve yönetimlerde VAZGEÇİLMEZ’liğe mahkûm olmamalı ve seçimlerin değiştirebilme gücünü iyi kullanmayı becerebilmelidir. Seçilenler ise, temsil ettikleri kurum ve kuruluşlarda kendi yerlerine bırakacakları, hizmet bayrağını devredecekleri başkan ve yöneticileri yetiştirip emaneti ehline teslim edebilmeleri gerektiğini paylaşmak istedim. Bu konularda yazdığım, Kocaeli Aydınlar Ocağı web’indeki 11 Nisan 2015 tarihli Siyasi Partilerimiz ve Demokrasi, 7 Ekim 2016 tarihli Aydın Vatandaş Sorumluluğu makalelerimi de okuyanlarıma hatırlatır, daha güzel bir gelecek dileklerimle saygılar sunarım.

Geçtiğimiz hafta çok kaliteli bir Gitar Resitali izledim. Değişim 41 Gazetesi‘nin “19 Mayıs Gençlik Bayramı Etkinliği” olarak düzenlediği konserin sanatçıları gerçekten kaliteliydi.

Dünya çapında bir sanatçı olan gitarist Ayşegül Koca ve O’ndan önce kısa bir solo program sunan gitarist Mert Seda harika birer icra sergilediler. Gitarda Mert Seda, akordeonda Cem Yılmaz ikilisinin sunduğu düet bölümü de çok beğenildi.

Ayşegül Koca dünyanın sayılı gitar virtüözleriyle çalışan, yurt içi ve yurt dışında çok sayıda yarışmalarda ödüller kazanmış bir sanatçı. 11 farklı ülkede konserler vermiş, dünyada tanınmış orkestralarda solist olarak çok değerli eserleri seslendirmiş.

Ben Türk Müziğini seven ve biraz da eğitimini almış bir kişiyim. Kendi müziğimizin sesleri ve melodileri beni bütün müzik türlerinden daha çok etkiler.

Ancak bana göre müzik insanları birbirine bağlayan evrensel bir dildir. Batı Müziğini de, Türk Müziğini de ve diğer ülkelerin müziklerini de evrensel birer değer olarak görürüm.

Böyle güzel bir konseri düzenleyen ve davet ederek bu sanat şölenini izlememizi sağlayan usta gazeteci Tanju Cılızoğlu‘na teşekkür borçluyum.

Müziğe Bilim Katkısı

Batı Müziğine dair bilgim pek yok. Ancak dinlediğim resitalde sanatçıların icra tekniklerinin çok gelişmiş olduğunu hissettim.

Cumhuriyet döneminde Türk Müziği ustalarının icra tekniklerini geliştirme konusunda Batı Müziği icracılarından çok faydalandığını biliyorum. Ancak kanaatimce hala onlardan öğreneceğimiz çok şey var. Bilimin ışığında, disiplinli ve özverili çalışma olmadan mükemmel icracı olmak mümkün değil.

Türk Musikisi Ansiklopedisinin yazarı Yılmaz Öztuna Türk Müziğinin büyük bestekârlar ve eserler döneminin artık geride kaldığını ancak icra yönünden en parlak dönemini yaşadığını yazmıştı. Bunda Batı icra tekniklerinin Türk Müziğine uygulanmasının büyük katkısı oldu.

Ayşegül Koca‘nın özgeçmişini okuyup, icra tekniğini gözlemledikten sonra virtüöz olabilmek için sadece yeteneğin yetmeyeceğini bir kere daha anladım.

Bu alanda bilimin müziğe katkısının çok önemli olduğunu, geliştirilen icra tekniklerinin bir kişinin özel yetenekleriyle katkısı kadar, belki de daha da önemli olduğunu düşündüm. Dahası bir enstrümanı bu kadar başarılı çalabilmeniz için çok disiplinli, özverili yoğun bir çalışma ve bu enstrümanı hayatınızın esas parçası haline getirmeniz gerekli.

Türk Müziği sazlarının icrasında da çok yetenekli ve başarılı sanatçılarımızın olduğu şüphesiz. Fakat uluslararası çapta bir icra başarısı için eksik olan bir tarafımız var. Sanatçılarımızın icra tekniklerini geliştirmek için onları bilimsel araştırmalarla destekleyemiyoruz.

Sanatçıların yetişmesinde usta-çırak ilişkisi elbette çok önemli. Fakat sanatçı ve bilim adamlarının işbirliği ile geliştirilmiş tekniklerin müzik eğitimi veren kurumlarda öğretilmesi de en az bu kadar önemli.

Türk Esintisi

Konseri dinlerken ülkemiz açısından eksikliğini hissettiğim bir başka konu daha var. Dinlediğim Batı Müziği eserlerinde Küba, İspanya, İtalya esintileri vardı. Ama bizim bestekârlarımızın veya yabancı bestecilerin besteleri içinde “Türk esintisi” diyebileceğimiz bir etki yapamadığımız, melodilerimizle bu müzik türüne anlamlı bir katkı veremediğimiz kanaati edindim.

Ayşegül Koca‘nın sunduğu “Yemen Elleri”, “İndim Yârin Bahçasına” gibi türkülerimizin düzenlemeleri böyle bir eksikliği giderme çabası olarak değerlendirilebilir. Ama ben bunu kastetmiyorum. Mozart’a Türk Marşı‘nı bestelettiren bir etkiyi aradığımı anlatmaya çalışıyorum.

Türk Müziğinin ritim, ezgi ve tını özellikleriyle Batı Müziğini etkilediği yeni eserlerin ortaya çıkmasında, Batı Müziği alanında çalışan sanatçılarımız ve konservatuarlarımızın yeterince başarılı olamadığını sanıyorum.

***************************************

Kocaeli Aydınlar Ocağı’nda Üçüncü Dönem

İlimizin en saygın ve etkin Sivil Toplum Kuruluşlarından (STK) biri şüphesiz Kocaeli Aydınlar Ocağı‘dır. 1985 yılında kurulan derneğimiz, 32 seneden beri bilim, kültür, sanat ve siyaset alanında ülkemizin yetiştirdiği değerleri ilimizle buluşturdu.

Çeşitli kurullarda görevler yaptığım derneğimiz altı yıl önce Başkanlık görevini şahsıma tevcih etti. Yönetim Kurulu üyesi arkadaşlarım ve diğer Ocak mensupları elbirliği ile kültürel ve sosyal hizmetlerimizi devam ettirdik.

Derneğimizin tüzüğünde yer alan, “Memleket meselelerine ve milli davalara Türk Milliyetçiliği açısından bakarak milli menfaatlerimize en uygun çözüm yollarını araştırıp bulur ve yayar” temel ilkemizi hep korumaya çalıştık.

Siyasi mülahazalar ve ayrıştırıcı farklılıklarımızı arka plana iterek, ortak paydamız olan temel değerlerimizi ve bu değerleri korumak için yaptığımız iş ve eylemleri gündemde tutmak gayreti içinde olduk.

Bunu yaparken yurtdışından veya yurt içinden hiç kimseden ve hiçbir kurumdan yardım ve emir almayan yüzde yüz yerli ve milli bir kuruluş olduk.

Yapılanları kimin veya hangi kurumun yaptığı bizi ilgilendirmiyor. Milli menfaatlerimize uygun olup olmadığına odaklanıyoruz.

Duruşumuz günlük siyasi etkilerden bağımsızdır. Tavrımız ilkelerimiz ve fikirlerimizin yansımasıdır.

30 Mayıs tarihinde yapılan 17. Olağan Genel Kurulumuzda da şahsıma, üç yıl daha başkan olarak devam etme görevi verildi. Sorumluluğumuzun idraki içindeyiz. Bu güvene layık olmaya çalışacağız. Yönetim Kurulumuzda ve diğer kurullarımızda kısmi değişikliklerle ama yine bütün Ocaklılar hep birlikte hizmet üretmeye devam edeceğiz.

Sosyal hayatın kesin bir şekilde verdiği netice şudur: Muhabbete / sevgiye en lâyık şey muhabbet ve sevgidir. Husumete / düşmanlığa en lâyık sıfat husumet ve düşmanlıktır. Yani insanın sosyal hayatını temin edip sağlayan / sağlamlaştıran, saadet ve mutluluğa sevkeden muhabbet ve sevmek sıfatı; en ziyade sevilmeye ve muhabbete lâyıktır.

İnsanın sosyal / beşerî hayatını yerle bir eden düşmanlık; her şeyden çok nefret edilmeyi ve düşmanlığı, ondan çekinmeyi hak eden, çirkin ve zararlı bir sıfattır. Husumet / düşmanlık vakti bitti. Birinci ve İkinci Dünya savaşları, düşmanlığın ne kadar fena ve yıkıcı ve dehşetli zulüm olduğunu gösterdi. İçinde hiçbir fayda olmadığı ortaya çıktı. Öyle ise, düşmanlarımızın suçları -tecavüz ve saldırı olmamak şartiyle- düşmanlığımızı çekmesin. Zira Cehennem ve İlâhî azap onlara yeter.

Bazen insanın gururu ve nefsine düşkünlüğü; şuursuz ve bilinçsiz olarak; inananlara ve iman sahiplerine karşı haksız olarak düşmanlık eder, husumet besler. Kendini haklı zanneder. Hâlbuki bu husumet ve düşmanlıkla; mü’minlere / inananlara karşı muhabbete vesile ve sebep olan iman, İslâmiyet ve cinsiyet gibi kuvvetli sebepleri küçümsemiş ve hafife almış ve kıymetlerini düşürmüş olur. Bu ise, düşmanlığın önemsiz sebeplerini; sevginin dağ gibi sebeplerine tercih etmek gibi bir akılsızlıktır.

Madem sevgi; düşmanlığa zıttır; ışık ve karanlık gibi hakikî bir şekilde bir araya gelemezler. Hangisinin sebepleri galip ise, o hakikatiyle kalbde bulunacak, onun zıddı hakikatiyle olmayacak. Meselâ, muhabbet / sevgi gerçek anlamıyla bulunsa, o zaman düşmanlık şefkate ve acımaya dönüşür. İnananlara karşı durum budur. Yahut düşmanlık; hakikatiyle / gerçek anlamıyla kalbde bulunsa, o zaman sevgi; karışmamak, zahiren dost olmak suretine döner. Bu ise, tecavüz etmeyen azgın ve sapkın kimselere karşı olabilir.

Evet, sevginin sebepleri; iman, İslâmiyet, cinsiyet ve insanlık gibi aydınlık, kuvvetli zincirler ve manevî kalelerdir. Düşmanlık ve husumetin sebepleri; inanç sahiplerine karşı küçük taşlar gibi bir kısım özel sebep ve nedenlerdir.

Müslümanlara gerçekten düşmanlık eden, o dağ gibi sevgi sebeplerini hafife almak hükmünde büyük bir hatadır.

Kısaca demek gerekirse: Sevgi, kardeşlik, sevmek; İslâmiyetin özellikleri ve önemli bir bağlarıdır. Düşmanlık besleyenler; tabiat ve huyu bozulmuş bir çocuğa benzer: Ağlamak ister; bir şey arıyor ki, onunla ağlasın. Sinek kanadı kadar önemsiz bir şey ağlamasına bahane olur. Hem insafsız, kötümser bir adama benzer ki, suizan / kötü zan ve şüphe mümkün oldukça hüsnüzan etmez /güzel düşünmez. Nitekim, bir seyyie / bir kötülük ile on haseneyi / güzel ve hayırlı işi örter. Oysa, İslâm seciyesi olan insaf ve hüsnüzan / güzel düşünüş bunu reddeder.

Çok dikkat ediniz! İçinize bir uyuşmazlık ve zıtlık düşmesin. İnsan istemese de, hatâdan uzak kalamaz. Nefis ve şeytan sizi kardeşinize karşı itiraza / karşı durmaya ve haklı olarak tenkit ve eleştiriye yönelttiği zaman deyiniz ki:

“Biz, değil böyle azıcık / cüz’î hukukumuzu, belki hayatımızı ve haysiyetimizi ve dünya saadetimizi; tesanüde / dayanışmaya feda etmekle mükellef ve yükümlüyüz. Onun bize kazandırdığı sonuç itibariyle; dünyaya ve bencilliğe ait her şeyi feda etmek görevimizdir.” deyip nefsinizi susturunuz. Kavga ve çekişme sebebi bir mes’ele varsa, meşveret ediniz / fikir alışverişinde bulununuz. Çok sıkı da tutmayınız. Çünkü, herkes aynı meşrep, mizaç ve huyda olmaz. Birbirinize müsamaha ve hoş görü ile bakmak şimdi çok elzem ve çok lüzumludur.

Kardeşlik için cidden nazara alınması gereken bir ilke de şudur: Hayat, vahdet / birlik ve ittihadın neticesidir. Birbiriyle uyuşan, anlaşan; birleşme ve birliktelik hâli olan ittihat gittiği zaman; manevî hayat da gider. “İhtilâfa düşmeyin, sonra cesaretiniz kırılır, kuvvetiniz de elden gider.” (Enfâl: 46) ayetinin de işaret ettiği gibi, eğer dayanışma bozulursa, topluluğun tadı kaçar. Bilirsiniz ki, üç adet bir rakamı ayrı ayrı yazılsa kıymeti üçtür. Sayıların dayanışması ile yani 3 adet bir rakamı yan yana yazılsa 111 kıymetinde olur.

J. Luis Borges‘in dediği gibi “Şiir kitabı çıkarmak, kuyuya bir gül atıp yankısını beklemek gibidir.” Dördüncü şiir kitabımız İMANİFESTO adıyla çıktı. 9.Kocaeli Kitap Fuarı’nda yapılan imza günüyle ve TV 41’deki “Osman Saraç’la Şairin Not Defteri” programıyla tanıtmaya çalıştığımız kitaba adını veren şiiri manifestoyla iman ilişkisini irdelemek bakımından paylaşmak isterim:

İnsanoğlu benliğinden fırlamış oktur

Yürekte imandan öte yanardağ yoktur

Bu toprağın aşkla imtihanıdır namus

Kuzeyden karayel, keşişlemeden kâbus

İhaneti kanıksadık kande gönül ağrımız

İsyanın akorduyla ritim bulur bağrımız

Tarih ile coğrafya sırtımızda üniforma

Mimsiz medeniyetler için kendini yorma

Yankısını yitirmiş çığlık gibiyiz nicedir

Yarabbi! Bu ak zulmet kaç yüzyıllık gecedir?

Ruhunu arayan adam! Rüzgâr yakışmış tenine

Her inişin çıkış olsun gönül merdivenine

Aşktan ve adanmışlıktan geride ne varsa at:

Tek yaşasın hakikat, yaşasın tek hakikat!

Takdimlerini Kamu Sen – Türk Eğitim Sen, Aydınlar Ocağı, Türk Ocağı, KOŞYAD ve BAYŞAD Başkanlarının yazdığı kitap 40 şiirden müteşekkil. “Şiir özgürlük çığlığıdır. Dayatılan kaygılardan ve dikte ettirilmiş bir hayattan çıkış yoludur” demiştik ikinci şiir kitabımızın poetikasında. Son olarak ŞAHADETNAME diyeyim ve sizi şahit tutayım şiirle yaşamın kesiştiği yerde:

Kalemim kıvılcım çakarsa varım

Ben vicdanıma dipnotlar yazarım

Onurun ve namusun dini bütün / İmanı yarım

Coşkudur yakıtım ve yakarışım

Kendimi bir füzeye adamışım

Hesapperestliğe hiddet sıfır da / Zamana hışım

Ömrümün özeti dava rozetim

Sevdama yirmidört saat gözetim

Gayri aşklar fikirler gibi öksüz / Kavramlar yetim

Kahramanlar anlaşılmadan ölür

Ruhlarıysa sokaklara dökülür

Al Habil’in alnından bir damla kan / Ve şarjöre sür