Farkında mısınız bilmem yaşadığımız mevsimler kış ve yaz’dan ibaret olmaya başladı. Ara mevsimler yani ilkbahar ve sonbahar sanki bir kanun hükmünde kararnameyle tedavülden kalkmış gibi..

Aslında duygularımızın da ara tonları kaybolmuş durumda.. Ya yaz sıcaklığı üzereyiz birbirimize ya kış soğukluğu.. Ortasını kaybettik ve bu yüzden ortam termometrenin iki ucunda..

Geçtiğimiz günlerde Suriye’deki terör ve vahşetten bize sığınan hamile kadının karnındaki doğmamış ve kucağındaki yeni doğmuş 2 bebeğiyle Daeşvari yöntemlekatledilmesini, engelli çocuğuna sahip çıkan bir babaya bir hasbelkader insanlar arasında dolaşan bir mahlûkun “Spastik oğlun hayvana benziyor; bırak hayvanat bahçesine, kurtul” diyebilmesini, 17 yaşındaki öz kızına defalarca tecavüz ederek hamile bırakan baba(!)nın DNA testiyle suçunun sabitlenmesini beraber ve kahrolarak idrak ettik.

Yazın ortasında bize zemheri ayazını yaşatan bu travmaların haricinde kavurucu sıcakların arasında günler ve kilometreler boyu yürüye yürüye denizle buluşan dereler misali Adalet’in kendisine susamış yüzbinlerle, milyonlarla buluşmasına şahit olduk. O kavramı taşıyan kişinin kimliğine ve siyasî kişiliğine değil insanoğluyla yaşıt o kadim kavrama toplumsal olarak ne kadar ihtiyaç duyduğumuza bakalım.

Tıpkı 1 yıl önceki Darbe Kalkışmasında Millî İrade ve Demokrasi gibi belki adalete göre yeni ama bizim için olmazsa olmaz olan kavramlara sahip çıkma cesaretimiz gibi.. Tıpkı sonrasında o ihanete karşı toplumun tüm kesimlerinin Birlik ve Beraberlik neymiş, nasıl olurmuş; 7 Ağustos’da onu örneklendirdiği gibi..

Yaz ya da kış penceresinden bakan arkadaşlar ikisinden birine illâki itiraz moduna gireceklerdir. Bense Ziya Gökalp’in Türkleşmek-İslamlaşmak-Çağdaşlaşmaküçlemesine doğal dördüncüyü nasıl bulurum da bu ikilemlerden kurtuluruz telaşındayım.

Yazının başına konu olan rezîletleri sanki daha önceki aylarda ve yakın yıllarda yaşamadık. Ne var ki gittikçe helâk olan kavimlerle benzer bir çizgiye savruluyoruz. Osmanlı’nın yıkılışında toplumsal arızalar bence dış unsurlardan çok daha etkilidir. Maraz-ı içtimaî dediğimiz sosyal ve toplumsal hastalıklar olaylar akabinde tepki vermekle değil bu illetlerin asla neşv ü nema bulamayacağı bir toplumsal düzeni oluşturmakla yenilir. Allah esirgesin bir-iki adım sonrası ya Irak ya Suriye.. Ve kahretsin ki tarihçiyiz..

Sakarya’daki vahşet sonrasında yükselerek yayılan “İçerinin adaletine güveniyoruz” cümlesi bile normal adaletsizliklerden içeriye girenlerden böyle yakıcı bir namussuzluğa karşı bir adalet dilentisi olarak ayrı bir yakıcılığa sahiptir. Demek ki neymiş kendi koyduğumuz yasalarımız kendi adalet beklentilerimizi bile karşılayamıyor.

Dolayısıyla bu yürüyüşten sonra İyilik için de, Eşitlik ve Özgürlük için de, Barış ve Esenlik için de yürüyüşler beklemekteyim. Kaç zamandır ideolojik angajmanlar yerine onları da karşılayan temel prensipleri, evrensel ilkeleri öne çekelim demekteyim. Yaratıcı’mızın fıtratımıza koyduğu kavramları içimizden çıkan bir siyasetçi beğendi, bir siyasetçi beğenmedi diye ben de beğenecek ya da beğenmeyecek değilim.

Hani demiş ya Şair; “Biz belediyenin değil rüzgârın ağaçlarıyız”. Bizim imtihanımız Âdem Babamızdan beri bize öğretilen kavramlarla iyi bir sınav vermek. Parti-seçim tercihleri yapmaktansa ve kazanmış görünmektense siyasî ve içtimaî hayatta bu kavramların bayraktarlığını yapmak muhtemelen önümüzdeki günlerde mecburî istikamet, öldükten sonra da hafifletici sebep olacak. Yoksa kış soğuğunda, yaz sıcağında daha çok kavrula kavrula gideriz.

Hiç mümkün olur mu ki, son derece erişilmez bir güzellik; gösterici ve anlatıcı bir aracı ile kendini göstermek istemesin?

Hiç mümkün olur mu ki, son derece güzellikte, mükemmel / zirvede bir sanat; dikkat nazarlarını üzerine çeken bir ilân edici ile duyurulmak ve gösterilmek istemesin?

Hiç mümkün olur mu ki, her şeyin ve herkesin yetiştirici ve terbiye edicisi, her şeye ve herkese hükmeden / söz geçiren saltanat sahibi olan Yüce Allah; küçük büyük varlık tabakalarında, bir ve tek oluşunun, yani vahdaniyetinin ve her şeyin ve herkesin kendisine muhtaç oluşunun ve fakat kendisinin hiçbir şeye muhtaç olmadığı gerçeğinin, yani samedaniyetinin anlatılmasını istemesin?

Dünya ve Ahiret bilgisine sahip bir mebus / bir gönderilmiş zat vasıta ve aracılığı ile varlık ve birliğinin herkese ve her şeye ilânını / duyurulma ve bildirilmesini istemesin? Çünkü o tanıtıcı zât, küllî / kapsamlı bir ubudiyet / kulluk içindedir. Çokluk tabakalarını temsil eder. İlâhî Dergâh’ın elçisidir. Yaratıcıya karşı kurbiyet / yakınlık hâlindedir. Zira risalet / elçilik göreviyle yükümlüdür. İlahî Dergâh’ın emn ü emanında olan çokluk tabakalarına elçilik yapmaya memurdur.

Hiç mümkün olur mu ki, nihayet derecede zatından ileri gelen bir güzellik sahibi; cemal ve güzellik, iyilik, hoşluk ve letaif ve inceliklerini aynalarda görmek ve göstermek istemesin? Yani, bir habib / bir sevgili resul vasıtasıyla ilimlerinin güzelliklerini anlatmak istemesin? Çünkü hem habibtir / Allahın sevgili dostudur, hem ubudiyetiyle / yaptığı küllî ve kapsamlı kulluğuyla kendini O’na sevdirir, O’na aynalık eder, hem resul / elçidir, O’nu yaratıklarına sevdirir.

Hiç mümkün olur mu ki, hayret verici mucizelerle, garip ve kıymetli şeylerle dolu hazineler sahibi bir zât; değerli bir tarif edici / anlatıcı ve vasıflandırıcı yani duyurucu vasıtasıyla; halkın nazar ve bakışlarına bütün bunların sunumunu yapacak lâyık birini, zahiren gizli ve örtülü kalmış mükemmelliklerini açığa çıkaracak kabiliyette bir kişinin varlığını istemesin?

Hiç mümkün olur mu ki, bu kâinatı / evreni; bütün isimlerinin mükemmelliklerini ifade edip anlatan, sanatlı yaratılmışlarla süsleyip donatsın da, seyir için garip ve ince sanatlarla süslendirip bir

saraya benzetsin de, tüm bu ince güzelliklerin hikmet ve amaçlarını anlatacak; rehber bir öğretici tayin etmesin / atamasın?

Hiç mümkün olur mu ki, bu kâinatın sahibi; şu evrenin değişmelerindeki maksat ve gaye ne olacağını gösteren, kapalı sır ve gizemini açıklatmak istemesin? Varlıkların “Nereden?” “Nereye?” “Necisin?” gibi çetin, zor ve müşkül üç sorunun muamma ve anlaşılmaz hususlarını bir elçi vasıtasıyla açtırmasın?

Hiç mümkün olur mu ki, bu güzel sanatlı yaratılmış varlıklar ile kendini şuur ve akıl sahiplerine tanıttıran ve kıymetli nimetler ile kendini sevdiren; sonsuz büyüklük sahibi ve her şeyi sanatla yaratan Allah; tüm bunlar karşılığında; şuur ve bilinç sahiplerinden razı olacağı hususları ve arzuları ne olduğunu bir elçi vasıtasıyla bildirmesin?

Hiç mümkün olur mu ki, insan türünü şuurca çok şeye düşkün, kabiliyetçe kapsamlı kulluğa hazır ve amade suretinde yaratsın da, muallim / öğretici bir rehber vasıtasıyla onların yüzlerini; çokluktan vahdete /  birlik ve tekliğe çevirmek istemesin? Daha bunlar gibi birçok peygamberlik vazifeleri  vardır ki, her biri kesin bir delil olup demek istenir ki, İlâhlık / Allahlık risaletsiz ve resulsüz olamaz. Şimdi, acaba beyan olunan vasıf, nitelik ve özelliklere, vazife ve işlere; Arapların içinden çıkan Peygamberimizden daha ehil ve daha kapsayıcı olarak âlemde kim zuhur edip ortaya çıkmış? Risalet mertebesine, tebliğ işine O’ndan çok daha lâyık, çok daha uygun birini zaman hiç göstermiş midir? Hayır, asla ve kat’a. Belki o, bütün resullerin efendisi, en önde olanıdır. Bütün nebilerin imamı / önderidir. Bütün âlim ve bilginlerin serveri ve başıdır. Bütün Allah yakınlarının en yakınıdır. Bütün mahlûk ve yaratıkların en ekmeli, en olgunudır. Bütün manevi rehber ve kılavuzların sultanıdır. Evet araştırıcıların fikir birliği etmeleriyle, ayın ikiye bölünmesi mucizesi ve parmaklarından su akması gibi bine varan mucizeleriyle, had ve hesaba gelmez sayısız peygamberlik delil ve kanıtlarından başka, bir gerçekler denizi ve kırk yönden insanı acze düşürücü en büyük mucizesi olan Kur’an; risaletini / resul ve elçi oluşunu güneş gibi göstermeye kâfi ve yeterlidir.

Adalet Kimler İçin?

Ülkemizde ciddi bir adalet tartışması, arayışı ve hatta özlemi olduğu muhakkak.

Çok partili hayatımızın en güçlü iki partisinin birinin adının Adalet Partisi, diğerinin Adalet ve Kalkınma Partisi olması geçmişten gelip devam eden bir adalet arayışının var olduğunu gösterir.

15 seneden beri tek başına iktidar olan Adalet ve Kalkınma Partisi döneminde yargıya güvenin dip yapması ve adalet özleminin en üst noktaya çıkmasının sebebi ne?

Ana muhalefet partisi liderinin başlattığı, fakat parti amblemi ve başka sloganların taşınmadığı, sadece “adalet” teması üzerinden devam eden “Adalet Yürüyüşü” bugün 22. gününde.

Ankara’dan İstanbul’a devam eden “Adalet Yürüyüşü”nün, adında “adalet” bulunan iktidar partisi (AKP) tarafından “FETÖ ve PKK ile işbirliği, şiddet çağrısı, ülkeye ve şehitlere ihanet” gibi ağır ithamlarla tanımlanması ibret vericidir.

Ak Parti iktidarı öncesindeki yargıyı muhafazakâr kesim “vesayet yargısı” olarak tanımlardı. Mesela 28 Şubat dönemi yargı kararları bu sıfatı hak ettirmekte idi. Bu sebeple bugünkü Ak Parti’nin tabanı olan muhafazakâr kesim o dönemde yürüyüşler yapmıştı. Laik kesim ise bu adaletsizliklere duyarsız kalmıştı.

Özellikle 2010 Referandumu ile Cemaat ve AKP işbirliği yargıyı “cemaat yargısı” haline getirdi. Şimdi de Cemaat/ FETÖ mensuplarının tasfiyesi ile “iktidar yargısı” dönemi başladı.

Bunlar oldu da ne oldu? Her biri bir öncekini aratan “kötünün kötüsü” dönemleri yaşıyoruz.

İktidar ve yandaşları yapılan adaletsizlikleri görmezden gelirken, muhalifler çığlıklarını duyurmaya çalışıyor.

Çünkü her dönemde gücü elinde bulunduranlar ve bunları destekleyen siyasi, fikri ve itikadi kesimler olaya hep “biz” ve “ötekiler” açısından baktılar.

“Benim için adalet, bizimkiler için adalet” dediler, “herkes için adalet” diyemediler.

Muktedirler ve yandaşları “hukuk devleti” ve “hukukun üstünlüğü” ilkelerini benimsemediler. Siyaseti adaletin üstünde tuttular.

İktidarla imtihan olunan muhafazakâr kesimin devlet anlayışı ve değer yargıları değişti. Makyavelist bir anlayışa evirilerek “egemenliği ele geçirmek” hedefine kilitlendiler.

Bu insanlar için artık “din, ahlak, hak, adalet vd. değerli buldukları her şey bu amaca hizmet ediyorsa değerlidir. Yönetici devletin egemenliği tesis edebilmek için her yola başvurabilir.”

Özellikle Cumhuriyet devrinde hiçbir partiye nasip olmayan bir siyasi gücü eline geçiren AKP döneminde Anayasa ile Ceza Kanununda yapılan değişikliklerin birçoğu hukukun üstünde siyasetin egemen olmasına yönelikti.

HSYK/ HSK yapısında oynamalarla “yandaş yargı” oluşturmaya yönelik kadrolaşma çok dikkat çekici boyuta tırmandı.

Nitekim CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu yeni oluşturulan HSK’nın ilk icraatını eleştirdi: “Hâkimler Savcılar Kurulu seçildi. Yeni göreve başladılar beş altı günlük görev süresi içerisinde bir kararnameyle 780 hâkim ve savcının yerini değiştirdiler. Niçin hangi otoriteyle, hangi gerekçeyle? Siyasi otoritenin beklentilerine uygun yeni hâkimler görevlere başlasınlar diye. Adaleti siyasetin emrine verirseniz Türkiye’nin başı beladan kurtulmaz. Adaleti siyasetin eline verirseniz Türkiye’de demokrasi olmaz. Adaleti siyasetin emrine verirseniz insan hakları ihlalleri olur.”

Yeni hâkim savcı atamalarının ne kadarının “adaleti siyasetin emrine vermek” için yapıldığını bilemiyoruz. Ama toplumda böyle bir algının oluşması bile toplumsal vicdandaki adalet duygusuna darbe vuracaktır.

***************************************

Adalet İçin Yapılması Gerekenler

Kendisi de bir hukukçu olan Taha Akyol son dönemde bu konularda, benim de çok yararlandığım, çok değerli köşe yazıları yazıyor. Sadece şikâyetle yetinmeyip kamuoyuna ve iktidara somut teklifler de sunuyor.

Vicdanı, adalet duygusu ve birazcık da olsa hukuk kavrayışı olan hiç kimsenin itirazı olamayacak teklifleri de içeren şu cümlelerini paylaşmak istiyorum.

Bugünkü Türkiye’de görülen adalet ve hukuk özlemine iktidar ve muhalefet gözlüğüyle değil,  hukuk gözlüğüyle bakmak gerekiyor.

Hayati mesele şudur: 21’inci yüzyıl Türkiye’sinde kuvvetler ayrılığı hâlâ kâğıt üzerindedir! Adalet sorunlarının çözümü için olmazsa olmaz şart, iktidarların yargı üzerinde asırlardır süren egemenliğinin sona erdirilmesidir!

Adalet İçin Neler Yapmalı?

Adalet ve hukuk kavramlarında samimi isek…

Bu yüksek kavramları siyasi araç olarak kullanmak istemiyorsak, çözüm bellidir: Kuvvetler ayrılığını “kâğıt üzerinden” hayata geçirmek… Yani  bu yönde yeni bir anayasa, bu yönde adli teşkilat kanunları ve evrensel seviyede hâkim teminatı…

HSK’nın şimdi olduğu gibi sözde değil, gerçekten tarafsız olması için Venedik Kriterleri’ne göre oluşması…

Ceza Kanunu’nda “yargıya emir ve talimat vermenin” yeniden suç sayılması için değişiklik yapılması…

Görüyor musunuz, güvenilir bir yargı için, adaleti yollarda aramaya gerek kalmaması için yapılacak ne kadar çok şey var.

Bakalım “adalet yürüyüşü”ne kızan iktidar bu yönde bir adım atacak mı?

Bayram – seyran, içerde Yürüyüş, dışarıda Katar mevzuları gezegenimizin dönüş istikametiyle ilgili gelişmeleri gölgeledi. Evet, ilâhi kanunda Dünya batıdan doğuya dönmektedir ama Dünya içindeki insanlık da yüzünü bir Doğu‘ya, bir Batı‘ya, bir Ortadoğu‘ya dönmektedir.

Son birkaç asırdır Batı’yı kıble ittihaz edinen Dünya devletlerinin kısm-ı azamîsi için 1947 yılında ABD’nin ‘atom bombacısı‘ Başkanı Harry Truman tarafından ortaya konulan “Truman Doktrini” balıkları yılanla korkutarak ve hep aynı havuzda tutarak havyarlarını tek elde toplama projesi idi. Yem olarak da Truman’ın Dışişleri Bakanı Marshall‘dan isimlenen Yardım Planı kullanılacaktı.

II.Dünya Savaşı‘nda girmediği halde girmiş kadar etkilenen Türkiye, Cumhurbaşkanı İsmet İnönü‘yle Amerikan Havuzu‘na girmeye gönüllü olsa da sanırım Kurtuluş Savaşı yıllarından kaynaklanan bir güvensizlikten ötürü pek o yemlerden ülkesini istifade ettiremedi. Fakat onların hoşuna gidecek Amerikanvari bir partiyi de kurdurmayı ihmal etmedi.

Menderes Hükümeti 1950-51’de Kore‘ye asker gönderdi, 52’de NATO‘ya girdi ve eş zamanlı olarak yüklü miktarda dış borç aldı. Yani havuza girebilmek için savaşı göze almış ve yemi haketmiştik. Sonrası malûm..

Şimdilerde ise Dünya, Doğu istikametine dönme eğilimde. ABD ile Çin arasında 6 trilyon dolarlık GSYİH farkının 2023-25 diliminde kalkacağı göstergesinden hareketle yeni bir havuz oluşumu faaliyeti var. Ve buna Modern İpek Yolu veyahut “Jinping Doktrini” diyebiliriz.

2017‘nin Mayıs ayında Pekin‘de yapılan ve Türkiye’nin de Cumhurbaşkanı düzeyinde katıldığı Uluslararası İşbirliği İçin Kemer ve Yol Forumu, 60’dan fazla ülkeyi ve 40 milyon kilometrekarelik bir alanda yaklaşık 4,5 milyarlık bir insan nüfusunu kapsıyor. Yani yeni havuz, yeni yem ve havyarlar..

Çin bizim 1 numaralı ithalat kaynağımız. Çin mallarını Anadolu’nun en ücra köylerinde bile bulabiliyoruz. Aramızdaki ticarî dengesizlik böyle giderse 1’e 10’dan 1’e 20’lere varacak. O çok havasını attığımız 2023’te yani Cumhuriyetimizin 100.Doğum Günü’nde üfleyeceğimiz pastanın mumları Made İn China olacak.

Bence Cumhurbaşkanı Erdoğan da İnönü gibi Dünyanın yeni istikametini çoktan gördü ve 1 trilyon dolarlık bu projede kurucu üye olma yoluna girdi. Bu meyanda imza edilen 30 milyar dolarlık Kars – Edirne Hızlı Tren Antlaşması hem Bakü-Tiflis-Kars Demiryolu Projesi’nin hem de Marmaray‘ın devamı niteliğinde. Yani yörüngedeyiz..

Bu arada Perinçek Gurubu‘nun mevcut İktidarı hem Suriye krizi üzerinden Rusya‘yla çözüm adına ortaklaştırma hem de stratejik olarak Avrasyacılık yaparak Şanghay İşbirliği Örgütü‘ne yakınlaştırma gayretleri Cumhurbaşkanının da inisiyatifiyle sonuç almış gibi görünüyor.

Doğu Bey‘in “Türk Yargısı son 50 yılın altın devrini yaşıyor” sözünü Çin’in Menderes’i olma hevesine hamletmek lazım. Tayyip Bey‘in de 2023-25’leri hedeflediğini biliyoruz. Önümüzdeki 5-6 yılda netleşecek sorun şu olacak galiba; Adalet ve Kalkınma Partisi bunca yıpranmışlığıyla yeni maçı yani yeni havuz partilerini kaldırabilir mi yoksa sivil – asker Avrasyacı elitin konuşlandığı Vatan Partisi mi partner kılınır? (Hem de içinde Pekin’ler varken)

Yada siyasî kartlar yeniden mi karılır, bu süreçte meraklı gözlerle ona bakacağız.

Devlet veya özel TV kanalı fark etmiyor. Tam da beğendiğiniz bir programı izlerken program kesilip canlı yayınla Cumhurbaşkanı ve AKP Genel Başkanı R. Tayyip Erdoğan’ın günde iki üç öğün çeşitli vesilelerle yaptığı konuşmalara bağlanıyor. Aynı uygulama günde bir öğün de Başbakan için yapılıyor.

Haber programları da zaten Erdoğan ile başlayıp, Başbakan ve Bakanlar ile devam ediyor. Birkaç magazin haberle de kapatılıyor.

Eskiden siyasiler “yüzlerinin eskimesinden” korkar, bu kadar sık TV’lere çıkıp, bu kadar çok demeç vermezlerdi.

Siyasette propaganda önemlidir, fakat bu dozda yapılması doğru mudur ve acaba yapanlar lehine bir sonuç doğurur mu?

Öncelikle doğru olup olmadığı üzerinde duralım.

Ecdadımızdan örnek verirsek belki daha kolay anlaşılır.

Büyüklük ve Alçakgönüllülük

Eskiden yazarlar yazdıkları eserin kapağında ve cildinin sırt kısmında, kitabın adını büyük ölçekte harflerle yazdırırken, eserin müellifi (yazarı) olarak kendi adını kitabın kapağının bir köşesine, küçücük harflerle yazdırırlarmış. Önsözde ise kendinden, tevazu ifadesi olan, “naçizane, fakir, hakir-i pür taksir” gibi ön sıfatlarla bahsedermiş. Bu o dönemin bütün sanatçılarında ve bilim adamlarında ortak bir davranış şekli imiş.

Aynı anlayışı mimaride de görmek mümkündür. Süleymaniye Külliyesi Camisi, hastanesi, aşevi, kütüphanesi ile bu muhteşem yapılar dizisinin içinde, büyük usta Mimar Sinan kendisine mezar yeri olarak külliyenin hemen dışında küçücük mütevazı bir alanı seçmiştir. Tıpkı dönemin yazarlarının devasa ilim ve sanat eseri olan kitaplarının kapağına attıkları küçücük imza gibi. Oysaki Mimar Sinan Padişahtan isteseydi Cami avlusunda Padişahın türbesine yakın bir yere türbe yaptırabilirdi.

Bu tür gönül adamlarının günümüzde benzerlerini bulmak çok zor. Hele siyasetçilerden böyle davranışları beklemek, günümüz şartlarında mümkün değil, ayrıca gerçekçi de değil. Çünkü sistem reklâm ve propaganda araçlarını iyi kullanmayanlara seçilme ve hizmet imkânı vermiyor.

Ancak eski kültürümüzün ruhumuzda bıraktığı asil duyguların kalıntısı bile, reklâm ve propaganda da dozu aşanları hoş karşılamamıza izin vermiyor.

Propaganda ve Adalet İlkesi

Propaganda da adalet, eşitlik, kul hakkı, devlet malının istismarına yol açmamak gibi temel ilkelerin korunması gereklidir.

Şahıs ve parti reklâmı devlet imkânlarıyla yapılırsa ahlaki olmaz. Siyasilerin kendi imkânlarıyla fakat aşırı bir harcamayla yaptığı reklâmlar da, bu masrafların milletin sırtından çıkarılacağı kanaatinin uyanmasına sebep olur.

Milletin emanetini “sayılı günler süresince” tevdi ettiği siyasilerin ve bütün kamu görevlilerinin emanetin sahibine ait kul hakları toplamını kendi menfaati için kullanması İslami değildir. Demokratik hukuk devleti ilkelerine de uygun olamaz.

Bu makamlarda olanlar muhatap oldukları çetin imtihanda başarılı olabilmek için doğru olanı yapmalı, “adalet” ve “kul hakkı” gibi kavramları hiç unutmamalı.

*********************************

Aşırı Propaganda ve Başarı

Siyasette aşırı propaganda gücü kullanılması acaba istenen başarıyı sağlar mı?

Toplumun var olduğu varsayılan ahlaki değerleri ve bir vicdanı varsa aşırı propaganda ters tepebilir. İnsanlar çok adaletsiz ve aşırı bir güç kullanımından rahatsızlık duyar. Mazlum olduğuna inanılan tarafa destek verir.

Fakat Makyavelist bir anlayışın hakim olduğu toplumlarda farklı değerlendirmeler olur. Liderin her yaptığı eylem ve hareket tarzının meşru olduğuna, amacın aracı meşrulaştırdığına inanılır, her türlü hukuk ve ahlak ilkesi hiçe sayılır.

Makyavelli’nin ta 16. Asırda formüle ettiği gibi “devletin herhangi bir amaç veya idealin aracı olmadığına, devletin amacının sadece egemenliği ele geçirmek olduğuna” inanan insanların değer yargıları farklıdır.

Bu insanlar için “din, ahlak vd. değerli buldukları her şey bu amaca hizmet ediyorsa değerlidir. Yönetici devletin egemenliği tesis edebilmek için her yola başvurabilir.”

Toplum böyle bir zihniyet değişimi geçirmiş ve dini, ahlaki değerlerini liderinin egemenlik gücünü kullanabilmesi için göz ardı edebilir hale gelmişse, Hitler’in Propaganda Bakanı Goebells’in formüle ettiği ilkeler devreye girer.

Malum Goebells ve Hitler ikilisi uygulamada öncelikle bütün propaganda araçlarını devletin kontrolüne geçirdi. Medya patronları da korkutularak diz çöktürüldü. Tek taraflı, adaletsiz bir propaganda gücü kullanılarak kitlelerin beyni yıkandı.

Goebells’in formüle ettiği propaganda ilkelerinin bir kısmını hatırlayalım:

“Yalan söylemekten çekinmeyin. / Bir yalanı sürekli tekrar edin. Böyle olunca halk o söylemin kendi fikri olduğuna inanır./ Söylediğiniz yalanlar ne kadar büyükse o kadar etkili olur.

Karşı taraf haklı bile olsa hatalı olduğunuzu, yanlış yaptığınızı asla kabul etmeyin./ Hiçbir zaman savunma durumuna geçmeyin, hep saldırın, karşı tarafı savunmada bırakın. / Size karşı suçlamaları görmeyin, duymayın. O yalancılar hakkında gereken bağımsız Alman yargısı tarafından yapılacak ve cezalandırılacaklardır.

Asıl hedefiniz okumamış ve cahil kitlelerdir. Onları kandırmak daha kolaydır. / Hedefinizde dindar kitleler varsa dini motifleri kullanmanızda fayda vardır.

Hâkim ve savcılardan olumsuz karar verenler haklarında derhal işlem yapılacaktır.

Gazeteciler ve patronlarını satın almak ve kullanmak için her şey yapılmalıdır.”

Hitler ve Goebells ikilisi Alman halkını aldatmayı başardı. Daha sonra her ikisi de belalarını buldular fakat Almanların ve dünyanın başına büyük felaketler yaşattıktan sonra.

Elbette Hitler Almanya’sı ile bugünkü Türkiye asla aynı değildir. Amacım “aşırı propaganda” ile başarılı olanların haklı ve doğru olamayacağı, bu “başarının” kalıcı olamayacağına dair kanaatimi paylaşmak.

Adil olmayan bir propaganda gücünün zararlarından korunmak için toplumun adalet, ahlak, eşitlik, kul hakkı gibi kavramlara sağlam bir inancının olması ve bu değerleri sahiplenmesi gerekir. Zira “siz ne halde iseniz başınıza o şekilde idareciler gelir.”

Kur’an “İnsanlar arasında hükmettiğin zaman adaletle hükmet” ilahi emrini bildiriyor.

Bunun yerine Makyavelistlerin anlayışını ve Goebells’in propaganda ilkelerini benimseyen “Müslümanlar” varsa bunlara kimliklerini gözden geçirmelerini tavsiye ediyoruz.

Bu yazıyı Aralık 2015’te yazmışım. Şimdi küresel güçler Kıbrıs’ı yine masaya yatırttı. Bizimkilerin eli çok zayıf. Olmayan bir Kıbrıs sorunumuzdan kurtulmaya çalışıyorlar. Tıpkı 100 küsur sene önce Balkan sorunundan kurtulmaya çalışan Osmanlının yöneticileri gibi! Tarih yine tekerrür mü, edecek? Ona siz karar vereceksiniz!

“Türkiye’nin başı, Güneydoğu’da yoğun bir çatışma süreci yaşanan pkk ile dertte…

Türk Milleti de haliyle buraya odaklanmış durumda ama etrafında en az bunlar kadar önemli gelişmeler oluyor.

Bunlardan ikisi Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nden vazgeçilmeye çalışılması ile Ege Denizindeki Türkiye’ye ait adaların Yunanistan tarafından işgaline göz yumulmasıdır. Yazımızın konusu olmayan ama dikkatinizi çekmek istediğim üçüncü bir konu ise Bulgaristan’daki Türk siyasetinin (HÖH), düşürülen Rus uçağı bahane edilerek parçalanmak istenmesidir.

Benim çocukluğum, Kıbrıs için söylenilen “Ya taksim, ya ölüm” ya da “Kıbrıs’ı satanı bizde satarız” sloganlarını dinlemekle geçti.

Kıbrıs Barış Harekâtı sırasında; günlerce yapılan karartmayı ve evimizin pencerelerini defter kaplama kâğıdı ile kapatışımı asla unutmam.

Rahmetli Turan Güneş’in, “kızı Ayşe’yi tatile çıkartışı” da hafızamdan hiç silinmez.

Yine rahmetli olan “Büyük Türk” Rauf Denktaş‘ın mücadelesi, bizim Kıbrıs için düşündüklerimizin rehberidir. Keza diğer Kıbrıslı Türkler içinde aynı şeyleri düşünür ve hissederim.

Kıbrıs ve Kıbrıslı Türkler, Türk Milleti için çok önemlidir ama esas olan Kıbrıs’ın kesbettiği stratejik önem Türkiye için daha da çok önemlidir.

Kıbrıs’ı kaybederseniz, Doğu Akdenize çıkamazsınız. O bölgenin yeraltı ve yerüstü kaynaklarında hak iddia edemezsiniz. Dahası Türkiye’de evinizde rahat oturamazsınız! Bu o kadar önemli mi derseniz, size yediğiniz ekmek ve içtiğiniz su kadar önemlidir cevabını veririm.

Ve bu önemde bir Kıbrıs, malum güç ve kişilerce Rumlara verilmek üzeredir. Hem de Denktaş’ın; Mehmetçiklerin ve Lala Mustafa Paşa’nın leventlerinin kemiklerini sızlatırcasına!

Ege’deki adaları teslim edişimiz, Girit’ten bu yana günümüze kadar olan süreçte değişmeden devam ediyor.

Bu nasıl bir ihanettir ki, Türk vatanı Anadolu’ya yapışık Sakız, Rodos, İstanköy, Meis, Simi, Midilli gibi adalar Yunanistan’a peşkeş çekilip durdu…

Şimdi bunlara 18 ada daha eklendi. Türkiye tarafında, medya ve siyasette “çıt” yok… Sen git bakalım Yunan hükümranlığında olan adaları işgal et, dünyanın nasıl ayağa kalktığını gör!

Bu adaların işgal edilmesi önemli mi? Hemde çok önemli… Birincisi Ege Denizi bir Yunan Denizi haline geliyor. İkincisi tartışmalı olan kıta sahanlığı meselesi nedeni ile Yunanlılar topraklarımız üzerinde hükümranlık iddia etme hakkına kavuşuyor. Üçüncüsü yeraltı ve yerüstü zenginlikler Yunanlıların eline geçiyor.

Ege’deki adaların Yunanlılara terki ile KKTC’den vazgeçilmesi, Akdeniz ile Ege Denizi’ni Türkiye’ye kapatıyor. Ve böylece üç tarafı denizle çevrili olan bir Türkiye kara devletine dönüşüyor.

Yani Türk Milletinin varlığı ve istikbali açısından çok önemli bir konu!

Yeterince tartışıyor muyuz? Gündem oluşturuyor muyuz? Siyasal tepki veriyor muyuz? Güvenliğimizi sağlamakla görevli Türk Silahlı Kuvvetleri ne yapıyor? Bu ve benzeri sorulara ne yazık ki, müspet cevaplar veremiyoruz.

Keşke 40 yıl önce olduğu gibi “Kıbrıs’ı ve Adaları, Rumlara (küreselcilere) satanı biz de satarız” diye haykırabilecek durumda olsaydık. Ama görüyoruz ki, çoğunluğun böyle bir sorunu yok. Biz anlattık belki sizin bundan sonra olur!”