Türkiye konumundaki ülkelerin içi – dışı bir olduğundan fazla içe kapanarak dış gelişmelere kayıtsız kalınması ciddi bir hata olur. Dış gelişmelerin ise stratejik gerçekliklere göre değil de içerideki algılara göre değerlendirilmesi ayrı bir hata zinciri başlatır.

Kudüs’te İsrail’in uyguladığı faşizan eylemler; 4 Müslüman’ın ölümüne ve onlarcasının yaralanmasına sebep olan ibadeti engelleyici uygulamalar şiddetle kınanmalıydı. Onun öncesinde IŞİD’in / DAEŞ’in Türkmen kenti Telafer’de sivil 200 Müslümanı katletmesi çok daha önemliydi ve kınanmaktan öte lânetlenmeyi iktiza ediyordu.

Yaz kâtip: Filistin Sorunu Mısır – Suriye – Ürdün ekseninde çözülür. Bu 3 ülkeden 2’si İsrail yanlısıdır; aradakininse 6-7 yıllık bir iç savaşta olduğunu ve bunun İsrail’in acayip işine geldiğini, bizim de bu iç savaşa yol veren günahkârlar safında olduğumuz hatırlamak lâzım. Mısır ve Ürdün kadar olmasa da bizim de İsrail’le ilişki yanlısı olduğumuzu unutmayalım.

Filistin Meselesinde yapılacak iş resmî Filistin Devleti’nin uluslararası kamuoyunda tanınırlık desteğini arttırmak ve BM Kararları doğrultusunda 1967 Sınırları’na doğru genişletilmesini sağlamak. Bu da Arap Ülkelerinin dışındaki devletlerin desteğiyle olur.

Arap Ülkelerinin Katar karşısındaki rüzgârgülü politikaları İsrail’in kuruluşundan beri aynı. Irak’ta Saddam’a, Libya’da Kaddafi’ye ve Suriye’de Esad’a yüklenen Arap Birliği o ülkelerin parçalanmasına epey katkı sağladı; şimdi de dişleri Katar’a kamaştı. Cumhurbaşkanımızın Körfez Turu’nun Katar Krizi’ne katkısından çok ekonomimize katkısı olacağını düşünmekteyim.

Kudüs için 1967 Kararlarını hiç gündeme getirmeyenler, Sorunu çoktan çözülmüş Kıbrıs için hemen 1974 öncesi vaziyeti gündem diye dayatabiliyorlar. Yahu kardeşim, 43 yıllık Devlet’im var, sen de 13 yıldır AB’ne girmişsin; leküm diniküm veliye din, ve’d-devle! Kendi devletimi bozacağım, toprak tavizi vereceğim, askerimi yüzde 10’a çekeceğim dolayısıyla Garantörlük hakkım da öşür olacak; eeeee, ne uğruna!

Böyle dış politika mı olur? Nerdeyse Allah razı olsun diyeceğim, ya Rumlar da razı olsaydı? Aç parantez 1983, kapa parantez 2017. Caber Kalesi’nden (S.Şah Karakolu) sonra ikinci toprak ve statü kaybı. Cumhuriyet, onları zor şartlarda elde edene kadar imanı gevredi. Şimdi bol keseden müzakere..

Takılmışsınız 15 yıldır ‘çözümsüzlük çözüm değildir‘ nakaratına, dış politikada yapılmayacak 9 kusurlu hareketin tamamını yarısı bizim bir adada yaptınız da karşı taraf 2’dir aşırı hırstan penaltıyı tribünlere atıyor. Radikal hareketleri sevdiğinizi bildiğim için bu meyanda bedavadan reçete önereyim de iş bitirin:

Güney Kıbrıs’ın Yunanistan’la birleşmesine (Enosis) izin verin. Kuzey’in de tıpkı Hatay gibi doğrudan TC toprağı olmasını sağlayacak diplomasi yürütün. Türkiye, Meriç’te sınır olduğu gibi Lefkoşa hattında da Yunanistan‘la sınır olsun, mevzu kapansın. Ege’de statüsü belirsiz 17 ada ve 1 kayalığı Yunanistan kaptı da ne yapıyoruz; Yunan Adalarına vira yerli turist gönderiyoruz. Kuzey’in zilliyeti bize geçince – bizde yabancı merakı vardır – bizimkiler sürüsüne bereket tarzda Güney’e akarlar. Sırf instagram ve facebook’ta paylaşmak için..

Barzanî Kürdistanı’nın bağımsızlığı için de güzide önerilerim olacak ama iş ucuzlamasın diye tek tek gidelim. Bu arada İstanbul’daki sinagoglarda Türk Musevi vatandaşlarımız için ibadeti engelleyici eylemler üreten Alperen Ocakları’na da Dışişlerimizin “İsrail’le aynı işi yapıyorsunuz” demesi lâzım. LGBT’liler mevzusundan sonra bu onların ikinci kez durumdan saçmasapan vazife çıkarma işi; bir Kıbrıs, bir Kırım için doğu bir şeyler yapın da bir işe yarayın.

Aah, ah! İçi sizi yakar, dışı beni.

Mazi ve geçmişi düşünürken şu hususları göz önüne almak lâzım.

Bir ilim ve fende ya da bildirim ve anlatımda bir adam; o ilmin temel, ruh ve esaslarını alarak iddia, tez ve savını ona dayandırırsa; o ilim ve fende hazakat yani ustalık, maharet, hüner ve becerikliliğini göstermiş olur.

X

Eğer insan tabiat ve huyuna arif isen, yani biliyorsan anlarsın ki, insanın; küçük bir haysiyetle, küçük bir davada, küçük bir kavimde, o zaman ve mekândaki insanların fikir, düşünce ve inançlarına aykırı olacak küçük bir söz, fikir ve kanaati; serbestçe dile getiremediğini ve getiremeyeceğini ve ortama ters düşecek bir şeyi yapmaya cesaret edemediğini ve edemeyeceğini açıkça görürsün.

Halbuki, Hz. Muhammed’den gerçekleştirmesi istenen dava ne kadar büyükse, Hz. Muhammed’in bu cihanşümul / evrensel davada elindeki imkânlar o kadar küçüktü. Hatta yok denecek kadar azdı.

Gayet / son derece cesîm / büyük bir davayı omuzlayan Hz. Muhammed’in karşısında ise; hasra, sıkıştırma ve baskıya gelmeyen, hadsiz inat sahibi bir kavim olan Araplar vardı.

İşte Hz. Muhammed; her bakımdan ümmîliği / okumamışlığıyla beraber; böyle bir toplumun karşısına çıkarıldı. Tabii Arapların şahsında, tüm insanlığı irşat etmek, onlara doğru yolu göstermek için. Allah tarafından her bakımdan manen mücehhez / manen donanımlı olarak. Aklın hiçbir şekilde kendi başına hareket edemeyeceği meselelerde; tam bir serbestiyetle, bilâperva / korkusuz bir şekilde, tam bir emniyet ve güven içinde ve herkesin gözü önünde; büyük ve İlâhî davasına çalışması; O’nun sıdk ve doğruluğuna güneş gibi en büyük işaretlerdendir.

X

Bedevîlere / Çöl Araplarına göre birçok nazarî ilimler vardır. Medenîler için ise yaşayış ve âdetlerin telkiniyle, herkesin bildiği sıradan ilimler arasına girmiştir. Bu ince mana ve anlamlı nükteden ötürü hâllerini muhakeme etmek, akletmek ve anlamak için, kendini o bâdiye ve çölde farzetmek ve hissetmek gerekir.

X

Bir ümmî / okuma ve yazması olmayan bir insan; âlim ve bilginler arasında konuşulup müzakere edilen konularda fikrini açıklar. Üzerinde ittifak edip birleştikleri doğru noktalarda ise onlara katılır. İhtilâflı / farklı görüşlerin ileri sürüldüğü konularda ise, muhalefet ederek doğruyu ortaya koyarsa; bu, onun üstünlüğünü gösterir. Bilgisinin çalışma ile kazanılmış olmadığını ispat eder / kanıtlar.

X

Bu noktalara dayanarak deriz ki: Hz. Muhammed herkesçe bilindiği gibi ümmî idi. Fakat, İlâhî bir terbiyeden geçmiş ve geçiriliyordu. Aynı zamanda kayıt kuyut altında bulunmayan / cevval bir rûhu vardı. Tayy-ı zaman ederek; tüm zamanları aşmış. Mazinin en gizli taraflarına girip çıkmış. Geçmiş peygamberlerin bütün hâllerine vâkıf olmuş. Bunları açıklamıştı. Bütün dünyaya karşı öyle azîm büyük bir davada bulunmuştu ki, âlemin tüm zekî şahsiyetlerinin dikkatini üzerine çekmesini bildi. Korkusuzca ve kendinden emin bir şekilde ve tüm zamanların ilim ve fenlerine ters düşmeyecek bir usûl ve tarzda; fakat hepsini dairesine alacak, üstelik onlara yeni ufuklar açacak yeni görüşler ilham edecek surette, evrensel davasını ortaya koydu. Ayrıca o sır ve hâllerin hayâtî nokta ve asıllarını da gözler önüne sermesini bildi. Bununla beraber önceki kutsal kitapların tahrife uğramayan yerlerini tasdik edip doğrulamış. Bozulan taraflarının asıllarını göstererek Azîz Kur’an’ın; onların doğru taraflarını tasdik edici olduğunu, dünya âleme en ufak bir tereddüt ve çekinceye mahal bırakmadan; kendinden son derece emin bir yüksek rûh hâli içinde dünya kamuoyunun nazarlarına sundu.

Velhâsıl; geçmiş peygamberlerin başlarından geçen kıssa ve hikâyeleri doğru bir şekilde bugünkü insanlar için aktarmış olması; O’nun sıdk ve doğruluğunun ve nübüvvet ve peygamberliğinin en büyük delil ve kanıtlarındandır.

Habertürk TV’de “hadisler” konusunda yapılan bir tartışma programı Türkiye’nin gündemine oturdu.

Bir İlahiyatçı öğretim üyesi “sinek kanatlarından birinde zehir, birinde panzehir olduğunu, deve idrarının şifalı olduğunu” anlatan rivayetleri “hadis” kabul ederek savundu. Yard. Doç. Dr. Ebubekir Sifil adlı bu İlahiyatçı ile buna karşı çıkan felsefeci Prof. Dr. Caner Taslaman arasındaki tartışma problemin büyüklüğünü ortaya koydu.

Yard. Doç. Dr. Ebubekir Sifil’in konudan uzak ve edebe aykırı saldırıları ile zaman zaman tartışmanın seviyesi düşse de, öğretici bir program oldu. Program dini anlama konusunda toplumda var olan derin fay hattının temel sebeplerinden birine dikkat çekti.

**************************************

Geleneksel İslam Anlayışı

Diyanet İşleri Başkanlığı’nın hazırladığı 2017-2021 Stratejik Planı‘nda da tespit edildiği gibi, “Olumsuz İslam algısı yaygınlaşmaktadır.”

Bu algıda geleneksel İslam, Emevi Müslümanlığı gibi isimlerle anılan ekol en önemli etkenlerden biridir. Akla yer vermeyen, sadece nakli esas alan bu anlayış Türklerin Halifeliği İstanbul’a taşımasından sonra bünyemize girdi.

Elbette Müslümansanız Kur’an’ın Allah kelamı olduğuna inanacak ve O’nu anlamaya ve yaşamaya çalışacaksınız.

Ancak Kuran’dan sonra dinin ikinci kaynağı olarak kabul edilen “hadisler” konusunda ihtilaflı alanlar vardır.

Hadisler konusunda gelenekçi akım nakil zinciri sağlam olan hadis rivayetlerini “sahih” kabul ediyor.

Bunun karşılığında hadisleri İslam tarihinin önemli bir bilgi kaynağı olarak değerli bulan ancak sahih hadis sayısının kitaplarda yer alanın çok küçük bir kısmını teşkil ettiğini savunan bir bilim ekolü var.

Sahih olması mümkün olmayan bu hadislerin ortaya çıkmasında siyasi ve şahsi menfaatler kadar insan hafızasının tabiatından kaynaklanan hatalar da sebep olmuştur.

Kütüb-i Sitte denilen en güvenilir 6 hadis kitabı Şanlı Peygamberimizin ölümünden yaklaşık iki yüz yıl sonra yazılmaya başlanmış. Bunları toplayan âlimler çok büyük özveriyle ve inanılmaz bir titizlikle yazdıkları kitaplarından, rivayet zincirinde en ufak bir tereddüt duyduklarını çıkarmışlar.

Fakat hadis kitaplarında, birbiriyle ve özellikle Kur’an’ın hükümleriyle çelişen; bir kısmı da “asla peygamber böyle bir söz söylemiş olamaz” denilen “hadislerin” de yer almasının önüne geçilememiş.

O halde İslam’ın asli kaynağı, tahrif edilmeyen tek kutsal kitap olan Kur’an- Kerim’de açıklanan konularda hadislere başvurmaya lüzum yoktur.

Kur’an’da yer almayan konularda ise Kur’an’ın bildirdiği temel ilkelere ters düşen hadis rivayetlerine itibar etmemek gerekir.

“Arap kültürünün yansıması olan”, “kadını aşağılayan”, “kadın sünneti gibi insan haklarıyla uyumlu olmayan” hadis rivayetleriyle; “içine sinek düşen çorbaya sineği iyice batır, sineğin olduğu kısmı kaşıkla çıkar, kalanını iç” tarzı sözde hadislerle amel edemeyiz.

***************************************

Kur’an ile Uyumlu Hadisler

Bazı hadisler vardır ki daha duyduğunuz anda onun sahih olduğundan hiç tereddüt etmeyiz.

Geçen Cuma vaazında duyduğum ve duymaktan çok mutlu olduğum şu hadis gibi:

“Erkek hanımına sevgi ve şefkatle bakar, hanımı da O’na sevgi ve şefkatle bakarsa, Yüce Allah onlara rahmetle bakar.”  “Erkek hanımının elini sevgiyle tutarsa, parmaklarının arasından günahları dökülür.”

Bunun gibi, şu hadislerin de sahih olduğundan hiç şüphe edemeyiz: “Güzel söz sadakadır.” (Buhari) “Kıyamet günü, mümin kulun terazisinde güzel ahlâktan daha ağır bir şey bulunmaz. Allah Teâlâ çirkin hareketler yapan, çirkin sözler söyleyen kimseden nefret eder.” (Tirmizi)

Bakınız çok değerli İlahiyatçı hocalarımızdan Prof. Dr. Hasan Onat ne diyor? “Kur’an, öncelikle insanları düşünmeye, akletmeye, ibret almaya çağırmaktadır. Kur’an’da üç yüze yakın ayette, ‘düşünmez misiniz?’, ‘akletmez misiniz?’ şeklinde uyarılar vardır. Kur’an, açıkça ‘bilenlerle bilmeyenlerin bir olmayacağını’ ilan etmiştir. Daha da ötesi, Kur’an, insandan bilerek inanmasını, bilerek yaşamasını istemiştir.”

Hz. Muhammed’in ‘aklı olmayanın dini de yoktur’ sözü de Kur’an’ın bu buyruklarına tam uyduğu için şüphesiz “sahihtir.”  Buna rağmen, “akla laf edenlerin aklından şüphe etmek gerekir.”

**********************************

Doğru Din İçin İyi Hoca

İyi eğitilmiş din görevlilerine ekmek kadar, su kadar ihtiyacımız var.

İyi eğitilmiş hocalardan kastım İslam’ın özünü doğru anlayan ve iyi anlatabilen bilginler ve din görevlileridir.

Onlar her fırsatta İslam’ın özünü ve Kur’an’ın evrensel mesajlarını iletirler.

“Dinin; ahireti kazanmak için dünyayı terk etmek olmadığını, dinin dünya için ve dünyayı ıslah için olduğunu” bilirler.

İbadetin namaz, oruç, hac, zekâttan ibaret olmadığını, “gün boyu işlenen ahlâki her davranışın ibadet olduğunu” anlatırlar.

Tüccarın dürüstlüğünün, düzgün ve kaliteli iş yapmanın, adalet, merhamet ve şefkatin ibadet olduğunu bilir, bildirirler.

Allah’tan başkasına boyun eğmemenin, zalim idareciler karşısında hakkı söylemek ve sözünde durmanın ibadet olduğunu ifade ederler.

İslam’ı; bir takım ritüeller toplamından ibaret bir ibadet dini olarak gösteren din adamları yerine, vicdanlarımıza seslenen, dünyayı ıslah etmenin anahtarı olan bu Kur’anî mesajları ileten hocalara ihtiyacımız var.

90 bin Camimizin yarısında böyle hocalar olsaydı, Müslümanların gelebileceği manevi ve maddi seviye hayallerimizin bile üstünde olurdu.

Karl Popper, ‘Hayat Problem Çözmektir’ eserinde, Nobel mükâfatlı arkadaşı, nörolog Sir John Eccles’i anlatır. Sir Eccles, nöronlar arası haberleşmenin çok hızlı cereyan ettiğini gözlemlemiş, bu hızın kimya reaksiyonları ile gerçekleşemeyeceğine ancak elektrikle mümkün olacağına hükmetmiş. Bu iddiayı yirmi yıl sürdürmüş, bu teoriyle tanınmış, akademik kariyerini bunun üzerine inşa etmiş, ünlenmiş. Eccles mealen diyor ki, Popper’in bilim düşüncesi hakkındaki tespitlerini okuyana kadar ben de teorilerin çok dikkatli gözlemler sonucu kurulduğunu ve bir teorinin hatalı çıkmasının bilim adamının dikkatsizliğine işaret ettiğini düşünürdüm. Popper, hayır dedi, teoriler yanlışlanmak için vardır ve bilim yanlışlanan teorilerle ilerler. Sen de teorini bütün delilleriyle neşret, karanlık gördüğün noktalara işaret et, öyle ki sahanda çalışanlar onu kolayca yanlışlayabilsin… Eccles aynen böyle yapar ve gerçekten aynı sahada çalışan başka bilim adamları, nöronlar arası (sinaptik) haberleşmenin kimyasallar aracılığıyla gerçekleştiğini gösterir. Eccles, bu hatasının ortaya çıkmasından gurur duyduğunu söyler. Çünkü kendi teorisi olmasa doğru teori bulunamayacaktı…Bugün psikoterapiyi büyük çapta ortadan kaldıran, buna karşılık insanlara bol bol mutluluk hapı içiren işte bu kimyasal sinyal teorisidir. Fakat sonra görülür ki, Eccles kendi teorisini çürütmekte fazla aceleci davranmıştır, sinapslarda çoğunlukla kimya çalışmaktadır ama elektrik iletimine dayanan haberleşmeler de vardır…

Bu bir nöroloji veya kimya yazısı değil. Peki, Eccles ve Popper’in hikâyesini niçin anlatıyorum? Düşüncelerimi yanlışlayabilir miyim gayreti içinde bir insan, yirmi yıllık çalışmalarının hatalı çıkmasından gurur duyan bir bilim adamı! Etrafınıza bir göz atın. Bu tutumda, bu ahlâkta kaç “fikir adamı”, kaç “bilim adamı”, hele hele kaç siyasetçi tanıyorsunuz?

“Ben hatalı olabilirim!” Bu belki ilk adım ama büyük bir adım. Hani ayda ilk yürüyen astronot Neil Armstrong’un dediği gibi, insan için küçük fakat insanlık için dev bir adım. Fakat en az bunun kadar büyük bir adım daha var. Şunu kabul etmek: Öbür adamın dediklerinde doğruluk payı olabilir! Vay vay vay… Bu hiç mi hiç mümkün değil. Çünkü bizim öbür adamlar ya imana gelmez kâfirlerdir ya kâfir olma yolunda hızla ilerlemektedirler veya kâfirlerin ajanıdırlar. İşte size koskoca bir yol işareti: Bu nefret tekfirciliğe, tekfircilik de canlı veya cansız bombalara, ta DAEŞ’e kadar gider!

Köktendinci değil, jihadi değil, tekfirci

11 Eylül’de uçakların New York kulelerine çarpmasıyla, Batı’nın Müslümanlara ilgisi arttı. Topunu aşağılamak olmazdı, bunların nüfusu milyarlardı ve üstüne üstlük bol petrolleri vardı. Hepsi de uçağa binip kulelere çarpmıyor, bomba kuşanıp kendilerini patlatmıyordu.

Peki, hangileri iyi, hangileri kötü Müslüman’dı?

Önce kötülere “fundamentalist” dendi. Bize bunu “köktendinci” diye tercüme ettiler. Bu tabir bizde takılıp kaldı. Fakat Batı’daki İslâm âlimleri bu hatayı kısa zamanda düzeltti. Gerçi kendilerine “Selefî” diyen bazı gruplar için ithamlar haklıydı ama İslâm’ın köküne inildiğinde karşınıza mutlaka canlı bombalar çıkmıyordu. Hatta tam tersine reformcu ve hiç de şiddet taraflısı olmayan bazı Müslüman âlimleri fundamentalistti. Meselâ, “Doğrudan doğruya Kur’an’dan alıp ilhamı/Asrın idrakine söyletmeliyiz İslâmı” diyen Mehmet Akif fundamentalist sayılabilir. İkbal ve Abduh da öyle… Fundamentalist pek istenen manaya oturmayınca bu sefer “cihadçı- jihadi” etiketi denendi. Buna Müslümanlar hep bir ağızdan aynı cevabı verdi: Cihad bir tehdide karşı veya vatan müdafaası maksadıyla harp demektir ama büyük cihad, insanın kendi kendiyle, kendini terbiye için verdiği cihaddır. Kaldı ki cihadın Batı dillerindeki yakın kardeşi “crusade”, yani haçlı seferi idi ve meselâ Bush, Irak’ta aslında olmayan kitle imha silahlarını yok etmeğe giderken attığı nutuklarda haçlı seferi üzere yürüdüğünü ilân ediyordu. Popüler ABD basını bu haçlı seferi sırasında başkanlarının başucunda, rahip Oswald Chambers’in, Mısır’da, Çanakkale’ye çıkacak İngiliz askerlerine verdiği vaaz koleksiyonunu ihtiva eden kitabın bulunduğunu yazıyordu. Bush’un cihadı cici, başkaların ki kötü müydü… Bu da tutmadı.

Sonunda, yine Batı üniversitelerindeki İslamiyet uzmanı Müslüman akademisyenlerin yardımıyla doğruya yaklaşıldı. Gördüler ki insanları koyun gibi boğazlayan, bomba olup patlayanların ortak bir özelliği vardı… Bunlar kâfirlere karşı mücadele ettikleri kanaatindeydi. Hedeflerindeki kâfirlerin çoğu da eski Müslüman kâfirlerdi! Eh, mürtedin, yani dinden dönenin de katli vacipti.

Terörist Müslümanların gerçekten bir ortak özelliği vardı: Tekfircilik!

Mutlak doğruyu yakalamışken demokrasi de ne?

Kendi fikirlerinizden bu derece emin, karşı fikir sahiplerinin kötülüğüne bu derece ikna olmuş iseniz, sizinle münakaşa etmek, fikir teatisinde bulunmak mümkün müdür? Hani şura ile karar vereceksiniz ya, o şuradakilerin özelliği nedir? Şu üç fırka olabilir belki: 1) Sizin fikirlerinizin dâhice olduğunu iddia edenler 2) Muhteşem olduğunu söyleyenler 3) Bir de “hakkı âliniz var efendim” diyenler…

Televizyonlarda muhaliflere ateş püsküren siyasîleri bir de bu gözle dinleyin. Bunların kendi hatalarını görüp düzeltme imkânları var mıdır? O hain düşmanlarının söylediklerinin arasında farzı muhal hakikat kırıntıları bulunsa, bunları görmeleri mümkün müdür? Kendi kendilerine, “acaba ben bir yerde hata mı yaptım?” diye sormaları mümkün müdür? Hatalarını bulup düzeltmeleri imkân dâhilinde midir? Etrafının düşmanlarla ve ajanlarla sarılı olduğuna, haklılığı ve doğruluğu bu kadar belli tezlerinizi bu düşmanların tenkit cüretinde bulunduklarına, bunu da sırf düşmanlıklarından yaptıklarına inanıyorsanız, bu insanlarla sandığa girip demokrasi uğruna gerektiğinde ülkenin veya partinizin yönetimini onlara teslim edebilir misiniz? Siz mutlak doğruyu ele geçirmişken demokrasi denilen ve ne idüğü pek de belli olmayan bir kavram için batıla, küfre teslim olur musunuz?

Daha beteri… Bunlar biz kâfirlerle daimî cihad halinde oldukları için bize karşı ahlâklı, âdil davranma gibi bir endişeleri de olamaz. Canımız da ırzımız da malımız da helaldir onlara! Yalan söyleyebilirler, harpte hile mubahtır. Yalan, harp hilesinin en masumudur. Hırsızlık yapabilirler, ganimet haktır. Onlar Allah’ın emriyle biz kâfirlere karşı cihad içinde oldukça yapabileceklerinin hiçbir kanunî, ahlâkî veya insanî sınırı yoktur. İş bazen tekfire ve kafa kesmeye kadar gitmeyebiliyor. Ama kibrin, kendi fikrinden asla şüphe etmemenin, daha ileri giderek kendi fikrini mutlak doğru kabul etmenin, yüzde yüz aynı fikirde olmayanı açık veya kapalı aşağılamanın ağırı da hafifi de kötüdür.

Rahmetli Mümtaz Turhan’ın “Kültür Değişmeleri”nde, çok sevdiğim ve sık sık alıntıladığım ifadelerini hatırlayalım:

“[O] kolay ikna edilemez, inandıklarını hakikat, kırık dökük ve irtibatsız müşahedelerini de realite sanmaktadır. Onda ne ilim adamının müsamahası ne de hakikat karşısında teslim olmaya hazır olma uysallığı vardır. Bu bakımdan, Türk münevveri ile onun cahil diye damgaladığı halk arasında ilmî düşünüş ve zihniyet bakımından, büyük bir fark yoktur. Çünkü her ikisi de peşin hükümleri, kanaatleri ve batıl itikatlarıyla, yani inançları ile hareket etmektedir. Aradaki fark, sadece bu zihnî muhtevaların mevzu ve nevilerindedir.“

FIRKA-İ NACİYELER

Mümtaz Turhan Hoca’nın o tarihlerde hedef aldığı “münevver”, biraz ilerici, biraz solcu, aklı erdiği kadar batıcı münevverdi. Bugün aynı hatayı arttırarak uygulayan bunun tam tersi, biraz muhafazakâr, biraz gerici, sağcı, batı düşmanı münevverdir. Demek ki bu kibrin sağla, solla, ileri veya geri ile pek ilişkisi yok. Hatta münevverimizin artık münevver olmasına da gerek kalmamıştır. Kafadaki hastalık bütün bu etiketlerden bağımsızdır fakat aynı hastalıktır: Benim fikirlerim-ki bunlar bana üstatlarım tarafından öğretilmiştir-mutlak doğrulardır. Bunlar bu kadar doğru ve doğrulukları bu kadar açıkken onlardan başka fikre sahip olduğunu iddia edenler bunu mahsustan yapmaktadır. Aşikârdır ki bunlar kâfirdir, düşman veya düşman ajanıdır ve bana karşı komplolar ve oyunlar içindedir.

Bu kafa sakatlığının bugüne ait olmadığını, maalesef Müslümanlığın geçmişinde de yaygın şekilde bulunduğunu görüyoruz. İslam’ın hiçbir ilkesine uymayan, uyduruk olduğu ilk bakışta belli bir hadis şöyledir. “Ahir zamanda ümmetim yetmiş iki fırkaya ayrılacak. Bunlardan yalnız biri cennete, diğerlerinin hepsi cehenneme gidecek.” İslâm’a bu derece ters ifade etrafında, koskoca bir dal gelişmiş, yukarıda tasvir ettiğim hastalıklı kafalar, “Hah işte! Ben dememiş miydim?” duyguları içinde bu sözlere sarılmıştır. Tabi bu ifadeyi doğru bulanlar, kurtulacak olan 72. fırkanın ki bunun adı “fırka-i naciye”dir, kendilerininki ve sadece kendilerininki olduğundan emindirler. Allah selamet versin, bizi sık sık eğlendiren hocamızın, sorgu meleğine fısıldayıp sayesinde doğru cennete yöneldiği sihirli password’daki mensubiyet gibi. Bunun tam tersi hadis de var ama o kadar cazip değil: “Ahir zamanda ümmetim yetmiş iki fırkaya ayrılacak, hepsi cennete, sadece biri cehenneme gidecek.” Her ağzını açışta düşmanlarını mahveden siyasilerimizin, “ben onlarla cennete falan gitmem” dediğini duyar gibiyim. Peki, gerçek nedir? Gerçek şu ki ciddî İslam uzmanları, geleceğe ait kehanet içeren “prophetic” hadislerin tamamının mevzu, yani uydurma olduğu görüşündedir. Hazreti Peygamber’in mucize ve kehanet taleplerini reddine dair deliller sadece rivayette değil, Kur’an’da da mevcuttur.

Peki, olağanüstü durumlarda, olağanüstü tehlikelerin tehdidi altında, içinizden inanmasanız da bu kadar kararlı ve kendinden emin görünmek halkın morali bakımından doğru olabilir mi? Belki… Fakat benim gözlediğim, saldırganlığın tam ters etki yaptığı, son referandumdaki gibi halkın yarısına terörist demenin gerçek teröristlerin ekmeğine yağ sürdüğüdür. Çocukluğumuzun kurt var diye bağıran yalancı çoban hikâyesini hatırlayın. O hikâyenin sonunda kurt gerçekten gelir ama köylü defalarca kendilerini yanlış alarmla ayağa kaldıran çobanının yalancılığına o kadar ikna olmuştur ki bu sefer gerçek kurda gereken tepkiyi göstermez.

Birkaç hafta önce bir sayın bakanımız şikâyet ediyordu: “Devletin polisine, savcısına, bize inanmıyorlar, teröriste inanıyorlar.” Gerçekten vahim bir durum. Fakat bir saniye durup, “Acaba inanırlığımız niçin bu noktaya geldi? Bizim de bir yanlışımız olmasın… Bir yerde hata mı yaptık?” diye düşünmek gerekir mi? Yoksa bu düşmanlar zaten kâfir ve düşman mıdır?

Son aylarda çevremde “artık Cuma namazına gitmiyorum” diyen insanlar çoğaldı. Hepsi de beni şaşırtan isimler. Çünkü bunların çoğu beş vakit namazını kılan, az bir kısmı da sadece Cuma namazını kılan ama yıllardır çok geçerli bir mazereti olmadan asla bu namazını aksatmayan kişilerdi.

Bu arkadaşların gerekçesi “hocalar siyaset yapıyor. Ben camiye gidersem, sevap kazanacağım yerde öfkeye kapılarak günaha gireceğim” şeklinde oluyor.

Bu kişilere “yanlış yapıyorsunuz, papaza kızıp oruç bozulmaz. Gerekirse siyasi propaganda yapılmayan başka bir camiye gidin”  tarzı uyarılar yapmak meseleyi çözmüyor.

Ak Parti’nin iktidar olduğu son 15 sene içinde camilerin siyasi maksatlarla kullanıldığına dair şikâyetler yoğunlaştı. Din görevlilerinin yani Diyanet İşleri Başkanından, müftü, imam ve müezzinlere kadar AKP ve Erdoğan yanlısı propaganda yaptığı kanaati hâkim.

Her Cuma bütün camilerde okunan Diyanetin hazırladığı hutbeler bile ciddi tepkilere yol açıyor. Mesela son hutbede “15 Temmuz’u Kurtuluş Savaşı, Çanakkale ve Sakarya muharebeleriyle bir tuttu.”

*************************************

Ezanları susturan darbelerden, Darbeleri susturan salalara

Diyanet 15 Temmuz’da “Ezanları susturan darbelerden, Darbeleri susturan salalara” sloganıyla programlar düzenledi. Mesela 90 bin camide aynı anda salalar okuttu. Aynı slogan yandaş Akit TV‘de 15 Temmuz programları esnasında sık sık ekrana getirildi.

Bu slogan iki açıdan sorunludur:

Birincisi, benim yaşadığım hiçbir darbede ezanların susturulduğuna şahit olmadım.

İkincisi, Darbeyi önleyen asker ve polislerin yaptıklarını görmeyip, “darbeyi salaların susturduğu” iddiası hakkaniyete aykırıdır.

Ancak din adamlarının benzer tavırlarının tarihi kökleri çok eskidir.

Fatih Sultan Mehmet, İstanbul’un fethinin akabinde kutlamalar yapılırken, zaferden kendilerine pay çıkarmak ve böylece Padişahın iltifat ve ödülüne mazhar olmak isteyen hoca ve dervişler, “Padişahım Allah dualarımızın bereketiyle bu zaferi size müyesser kıldı” demişler.

Bu söz üzerine Fatih Sultan Mehmet, kılıcını okşayarak, “doğru söylüyor olabilirsiniz ağalar ama bunun hakkını da unutmayasınız” demiş. Zaferdeki ana unsur olan Silahlı Kuvvetlerin başarısını sahiplenmeye çalışan bu kişilere gereken dersi vermiş.

Çünkü lider “adil” olmalıydı ve adil olmak “herkese hak ettiğini vermek” demekti.

*************************************

Dini Siyasette Kullanmanın Vebali

Dini siyaset alanında kullanmak, seçim kazanmak ve kamuoyu oluşturmak açısından, en etkili araçtır.

Camileri siyasi propaganda merkezi olarak kullanmanın yolunu açtığınızda inanılmaz bir alan yaratıyorsunuz.

Propaganda açısından yüz binlerce konferans, on binlerce TV programının etkisini ve bereketini aşan mümbit bir arazi elde ediyorsunuz.

Hocanın siyasi kanaatini dinin bir emri gibi algılayan cemaati başka hiçbir araçla bu kadar etkileyemezsiniz.

Etkili olmasına bu kadar etkili ama hem dini açıdan ve hem de etik değerler açısından çok yanlış işler bunlar.

AKP “İslamcı” bir parti olarak gözüküyor, dini figür ve kavramları sıkça kullanıyor. Fakat her kitle partisinin içinde olabilecek ahlaksız, hırsız, uğursuz, hain tipler bu partide de fazlasıyla bulunmakta.

Bunları gören bazı Müslümanların “ben bunların dininden değilim” tepkisine şahit oluyoruz.

Hatta bir Tanrı’nın olduğuna inanan fakat bir kısım AKP’lilerin uyguladığı din anlayışının kaynağı olduğunu düşündükleri kitap ve peygamberi red ettiği için “deizm“e kayan kişiler var. Duyum ve gözlemlerimize göre bunların sayıları çoğalıyor.

İslami kavram ve değerlerin içini boşaltan “siyasal İslamcıların” en çok İslam’a zarar verdiklerini düşünüyordum. Ama Müslümanların doğrudan inanç ve ibadetlerine yansıyan böylesine ağır bir sosyal tahribat olduğunu gözlemlemek beni iyice ürküttü.

Levent Gültekin “İslamcıların İktidarla İmtihanı“nın sonucunu “Şatafatlı Mağlubiyet” olarak tarif etmişti. Sadece onların mağlubiyeti olsa önemsemezdim ama galiba topyekûn İslam ve Müslümanların mağlubiyetini hazırlayan bir süreçteyiz.

AKP ve Genel Başkanı Erdoğan siyasi başarı kazanmak istedikleri bir konuya konsantre oldular mı hedefe tam kilitleniyor. Hedefi tutturmak için ölçü mizan bırakmadan, her türlü aracı ve abartıyı meşru gören bir anlayışla meseleye asılıyor.

15 Temmuz kutlamalarındaki abartı ve dini motiflerin (dua, sala, Kur’an okumaları) bu kadar yoğun kullanılması AKP kitlesini mutlu ediyor. Fakat bunların “AKP’ye muhalif dindarlarda” ciddi inanç tahribatına yol açtığını söyleyebilirim.

Bir kesim Müslüman’da inanç tahribatına sebep olanların, bu dünyada olmasa da, ahiretle ilgili bir hesap probleminin olacağı kanaatindeyim.