Takımların antrenman, taktik, hazırlık maçı ve müsabaka gibi evrelerine ordular, spor kulüplerinden daha çok ihtiyaç duyarlar. Futbol bir güç ve gösteri oyunuysa silahlı kuvvetler de ülkenin kaderi için güç ve gösteri müsabakalarında aktif rol alırlar.

Nitekim PKK, – 10/15 sene önce yazdığımız gibi – Türk Ordusu’nun kum torbasıdır. Cizre, Sur gibi ilçelerde tanklar eşliğinde PKK’lıları kazdıkları hendeklere gömme operasyonu yapıldığında da “Bu muhtemelen tanklarla yapılacak sınır dışı bir harekât hazırlığıdır” demişiz.

Neticede 5 aylık Fırat Kalkanı Harekâtı’yla Suriye‘nin kuzeyinde oluşturulan Güvenli Bölge, strateji ve taktik olarak Devleti rahatlattı. Bu kez de o sıra beyanen kaydettiğimiz ikinci bir harekâtın Dicle Kalkanı adıyla Silopi Sınırından Telafer‘e ulaşan dikey bir hatla Musul ve Sincar arasını tutacak şekilde yapılmasının elzem olduğuydu. Ve halen de öyle. Bekliyoruz!

Bu için dışa bakan tarafı. Bir de dışın dışa ve dışın içe bakan tarafları var. Misal: Trump. Kim seçti kim seçmedi, kalıcı mı yoksa gidici mi, Rusya‘yla mı takışacak yoksa Çin‘le mi kapışacak; belli değil.

Bu tip belirsizliklere kuantum mekaniği de diyebilirsiniz. Amerikan devlet aklının Hilary‘e yatırım yapan kanadı Trump’u dost olmayı umduğu Rusya’yla savaşa zorluyor. O da diğer kanatla beraber Çin’in façasını çizmek için Kuzey Kore üzerinden atar yapıyor. Fakat her iki ihtimal de masada.

Geçtiğimiz günlerde sosyal medya üzerinden servis olunan Bulgaristan – Romanya hattındaki Amerikan askerî hareketliliği ile kuzeydoğu sınırımızın az ötesindeki ABD + Gürcistan bayraklı zırhlı konvoy geçişleri Karadeniz’de Rusya’ya karşı bir gövde gösterisine dönüşecek büyük bir tatbikatın habercisi olabilir.

Dahası Kırım‘ı yutan ve halen Donetsk ile Luhansk‘ı Ukrayna‘dan koparmaya çalışan Rusya‘ya ekonomik yaptırım haricinde cevap verilemediğinden Moldova‘nın Transdinyester Bölegesi’ndeki Rus ayrılıkçıların Putin’e yeni bir zafer kazandırmaması adına o bölgenin yarısıyla soydaş ve aynı zamanda da NATO üyesi olan Romanya ile bölgeye yapılabilecek bir operasyon bile az da olsa ihtimal dâhilindedir.

Yani Amerika’ya Başkan olabilirsiniz ama size istemediğiniz şeyleri de yaptırabiliriz, diyorlar. Oysa 3 kuşaktır (45 yıl) bekletilen sıfır kum torbası var: Kuzey Kore. Ortadoğu’dan bile beter diktatoryal yapıyla idaresine izin verilen ve yarın – öbür gün savaş gerekçesi olması için silahlanması görmezden gelinen bir yer.

Trump, adaylığından beri taahhüdü olan Çin’in yeni Süper Güç olmasının önünü kesme ve Rusya’yla kendi ekibinin planlamadığı bir savaşa girmemek için kolay hedefe yönelebilir. K. Kore’nin yanlışlıkla Japon egemenliğindeki bir bölgeye füze düşürüşü sonrası ABD + Japonya ve Güney Kore uçaklarının Kuzey Kore sahasında hâkimiyet uçuşu yaptıklarını hatta havada yakıt ikmali gibi piknikvari hareketleri rahatlıkla gerçekleştirdiklerini unutmayalım.

Zaten Çin de, Kim Jong Un‘un ABD hâkimiyetindeki Guam‘ı vurması sonrası Amerika’ya misilleme hakkı doğduğunu kabul etti. Doğrudan Amerikalıların Kim Jong rejimini yıkmaya yönelik askerî darbeye ise sessiz kalmayacağını ilan etti. Bu şu demek:

1- Kendi kendine silahlanan veya müsaade gören Kim denilen zat, sebepsiz yere Amerikan toprağını vurursa ya embesildir ya ABD ajanıdır ya da Saddam’ın Kuveyt’e sokulması gibi etrafındaki ajanların çoğu onu Amerikan köteği yemesi için gazlamaktadır.

Ve 2: ABD, Kim’i bahane ederek Çin’in yeğeni pozisyonundaki K. Kore’yi hem de Çin Mahallesinde evire çevire döverse Çin’in itibarı kalmaz. Şu anki muazzam büyüme hızlarıyla (% 7) zaten 2023-25’te Dünyanın en büyük Ekonomik Gücü olma yolundalar. Bunun Ortadoğu’da Müslümanlara yapılan ve BOP adıyla yutturulan çökme / çökertme gibi hinterlandında yapılmasına izin vermeyecektir Çin.

Atletizm, futbol derken boks maçına hazır olun.

İstiklal Harbi’nin büyük kahramanlarından Şahin Bey 1877 yılında Gaziantep’te dünyaya geldi. 1899 tarihinde Yemen’e asker olarak gitti. Burada göstermiş olduğu üstün hizmetleri, yeteneği ve cesareti sayesinde başçavuş rütbesine yükseltildi. 1991 yılında Trablusgarp savaşına arkadaşları ile birlikte gönüllü olarak katıldı. Balkan savaşlarında görev aldı ve Çatalca cephesinde savaştı. Galiçya’da 15. Kolordu emrinde savaşa katıldı. Daha sonra Sina cephesinde görev aldı. Bu cephede göstermiş olduğu kahramanlık ve fedakarlık sayesinde kendisine teğmenlik rütbesi verildi. İngilizlerle Sina cephesinde yapılan savaşta esir düştü. Mısır’daki İngiliz esir kampında 1919 Aralık ayı başına kadar esir olarak kaldı. Yapılan ateşkesten sonra diğer esirlerle birlikte serbest bırakıldı.

Daha sonra Türkiye’ye dönerek muhtelif yerlerde görevlerde bulunuyor. Şahin Bey pek huzurlu değildi? Doğup büyüdüğü Antep ve çevresi düşman işgali altındaydı. Hemen gönüllü olarak Antep ve çevresinde düşmana karşı savaşmak için Antep Heyet-i Merkeziyesi’ne  müracaat ediyor. Müracaatı kabul edilerek kendisine Antep ve Kilis yolunu kontrol altında tutma görevi veriliyor. Etrafına toplamış olduğu 200 civarında gönüllü ile birlikte çatışmalara giriyor. Böylece, düşmanın bu yoldan Antep’e asker ve mühimmat sevkiyatı yapması Şahin Bey ve arkadaşları sayesinde büyük ölçüde engelleniyor.  Şahin Bey, gece-gündüz uyumuyor, çatışma esnasında her tarafa yetişerek silah arkadaşlarının maneviyatını yükseltmek için konuşmalar yapıyor. Son köprü başında ise; şahin gibi bir avuç gönüllü arkadaşıyla düşmana saldırıyor, kelimenin tam anlamıyla son kurşununa varıncaya kadar. Son kurşunu da bitince, son sözlerini söylüyor:  ” Allah’ım vatanımı ve Antep’i kurtar! Alçak düşman, sen de gel beni sen süngüle!” Bu büyük kahraman bir avuç arkadaşıyla birlikte 28 Mart 1920 tarihinde kahramanca vuruşarak düşman tarafından şehit ediliyor.

Yavuz Bülent Bakiler’in şu dörtlüğü:

” Ben Antepliyim, Şahin’im ağam.

Mavzer omuzuma yük.

Ben yumruklarımla dövüşeceğim.

Yumruklarım memleket kadar büyük.”

Bu büyük kahramanın ne denli vatanına, milletine bağlı olduğunu tam manasıyla ortaya koyuyor.

Bu vatan için canlarını çekinmeden verenler, bu topraklar için toprağa düşenler; bu vatan ve millet size minnettardır. Yerinizde huzur içinde yatın.

Yakın tarihte yaşadığım iki sağlık sorunum vesilesi ile sağlık hizmetlerinin ne durumda olduğunu ve hasta-hekim ilişkilerinin ne şekilde işlediğini gözlemlerim ışığında paylaşmak istedim. Amacım aklamak veya suçlamak olmayıp bu tespitler ışığında olabilecek iyileştirmelerin yapılarak sağlık sistemimizin çok daha iyi olabilmesine katkı vermektir.

2002’den sonraki sağlıkta değişim ve dönüşüm, insanımızın hekime, sağlık kurumlarına ulaşımında çok önemli iyileşmeler sağlamıştır. Sağlık kurumlarımız ise özellikle teknolojik imkânların teşhis ve tetkiklerde kullanımında çok önemli imkânlara kavuşmuştur. Bu teknolojik imkânlar sayesinde insanlarımız mikrobiyolojik, biyokimyasal ve görüntüleme (röntgen-yansılanım), endoskopik (iç organlarımızın ilgili uzmanlarca görerek incelenmesi) alanlarında çok önemli imkânlara kolayca ulaşabilmekte ve bu alanlardaki hizmetleri zorlanmadan alabilmektedir. Özel hastanelerimizin de katkısı ile hastane otelcilik hizmetlerimiz de birçok gelişmiş ülkenin seviyesini geçmiştir. Acil, ambulans hizmetleri ve hastane yoğun bakım imkânları ise alabildiğine gelişmiş ve vatandaşlarımız bu imkânlardan kolayca faydalanabilmektedir.

Bütün bu olumlu ve güzel gelişmelerin yanında önemli iki sorun derinleşerek gelişmektedir. Bunlar hastalar için GÜVEN eksikliği ve hekimler için ise MUTLU bir çalışma ve mesleki yaşam ortamından uzaklaşma. Maalesef vatandaş nezdinde bu hizmetlere ne kadar GÜVENEBİLİRİM? Sorusuna verilen cevabın GÜVENSİZLİK yönünde gelişmesi üzücüdür. Yapılan istatistikî çalışmalarda bu sisteme geçmeden önce bir vatandaş ortalama 3 doktora muayene olduğu zaman güvenli teşhis ve tedavi kanaatine kavuşurken yeni yapılan istatistikî çalışmalarda bu sayının ortalama 8-9 doktor muayenesi sonucunda olduğu anlaşılmaktadır. Bu sonuçtan hekim-hasta ilişkisindeki GÜVEN duygusunun azaldığı sonucu çıkmaktadır. Hasta kendisinden istenen tetkiklerin ne kadar yerinde olduğu, yapılmak istenen müdahalenin ne kadar doğru olduğu, konulan teşhisin ve verilen tedavi şemasının ne kadar uygun olduğu hususunda GÜVEN eksikliği yaşamaktadır. Bu sebeple bir başka, daha sonra bir başka doktora ve sonuç olarak daha çok doktor, daha çok kuruma gitmek ihtiyacı hissetmektedir.

Sağlık hizmetini daha pahalı ve zor hale getiren bu güvensizliğin sebeplerinin araştırılıp giderilmesi gerekir. Bu hususta hem hizmet alan vatandaşlara ait hem de hizmet veren sağlık kurumu ve hekimlere ait sorunların olduğu açıktır. Yakın zamana kadar düz bir röntgen filmini çektirmek dahi müşkül bir tetkik iken bugün MR tetkikini yaptırmak dahi çok kolay hale gelmiştir. Dün insanımız basit tetkikleri yaptırmak için bile zorlanırken bugün bütün tetkikleri Aile hekimi muayenesi ile bile yaptırabilmektedir. Ama görüyoruz ki bu kolaylıklar daha çok mesleki ölçüler öngörüsü içinde uygulanmadığı, hekimlik mesleğinin etiği göz ardı edilerek uygulandığı için hem ciddi bir kaynak israfı, hem de güven artırıcı olmak yerine güven azaltıcı şekilde etki etmiştir. Çünkü hasta-hekim ilişkisinde maalesef hala istenilen, olması gereken kaliteli bir davranış biçimi oluşturulamamıştır. Hasta doktorundan beklediği ilgi ve şefkati yeterince görememektedir. Bunu sağlayacak olan ön konuşma, ilk genel muayene gibi iki önemli davranışın yerini, şahsın tetkik için laboratuarlara gönderilmesi almıştır. Hekimlerimiz çoğunlukla hastalarına yeterli bir ön konuşma ve muayene yapmadan teşhis için daha çok tetkik yoluna başvurmaktadır. Bu sebeple ülkemiz dünyada en çok MR çekilen ülke haline gelmiştir. Diğer tetkiklerde de durum farklı değildir. Hekim hastasının memnuniyetini bu yolla sağlama yolunu seçmektedir. Bu ise güven oluşmasına yetmemektedir. Bu durum ana malzemeleri ithal olan bu sarf malzemelerinde oldukça büyük bir kaynak israfına, hasta birim maliyetimizin ise pahalılaşmasına sebebiyet vermektedir. Sağlık kurumlarımızdaki iş yükü artışı da ayrı bir sorun olarak karşımıza çıkmaktadır.

Hastalar için çok önemli olan bu güven duygusunun tesisine yönelik çalışmalara ihtiyaç olduğunu düşünüyorum. Bu güveni oluşturmada sağlık hizmetinin ana aktörü olan hekimlere önemli sorumluluk ve görev düşmektedir. Bu sebeple onların mesleklerini güven içinde ve mutlu, huzurlu şekilde yapmalarını sağlamak gerekir. Hekimlerimizin sorunları ile ilgili daha önceki makalelerimde (Kocaeli Aydınlar Ocağı internet adresinden bakılabilir) yazdıklarıma ek yeni bir değerlendirmeyi müteakiben yazacağım ve bundan sonra onu da okuyacaksınız.

Sağlıklı, güven içinde mutlu ve huzurlu günler dileklerimle…

National Geographic Dergisi’nin Haziran sayısında “Neden Yalan Söylüyoruz” başlıklı bir makale yayımlandı.

Bu makaleden özetlediğim bilgileri ve benim çıkardığım sonuçları ilginç bulacağınızı sanıyorum. Ayrıca yaşadığımız bazı gerçekleri anlamamız için faydalı olacağını ümit ediyorum.

“Hepimiz hayatta hiç tanımadığımız kişilerden, sevdiklerimize, iş arkadaşlarımıza kadar, küçük büyük bazı yalanları söylüyoruz.”

Bunların bir kısmı “kişisel yetersizlikleri gizlemek” ya da “başkalarının duygularını incitmemek için” söylenmiş zararsız yalanlar. Bunlara “beyaz yalan” da deniyor.

Bunların dışında ciddi yalanlar da var. Evlilik dışı ilişkiyi eşten saklamak, sahte diploma ile belli makamları işgal etmek gibi.

Araştırmacı Tim Levine, “dürüstlük işe yaramadığında yalan söylüyoruz” diyor.

Yapılan bir araştırmaya göre, söylediğimiz yalanların yüzde 16’sı maddi çıkar (ekonomik yarar sağlamak) için, yüzde 15’i kişisel çıkar (paranın ötesinde yarar sağlamak) için, yüzde 22’si kişisel suç (bir yanlışı veya kötülüğü örtmek) için, yüzde 14’ü kaçınma (insanlardan kaçmak veya kurtulmak) için, yüzde 8’i kişisel etki (pozitif imaj) yaratmak için, yüzde 5’i insanları güldürmek için söyleniyor.

Aynen yürümek ve konuşmak gibi, yalan söylemek de gelişim sürecinin bir parçası. Çocuklar iki-beş yaşları arasında yalan söylemeyi öğreniyor.

Yapılan bir testte iki yaşındaki çocuklarda yalancılık oranı yüzde 30 iken, üç yaşındakilerin yüzde 50‘sinin, sekiz yaşa gelindiğinde ise yüzde 80‘inin yalan söylediği tespit edilmiş. Yaş büyüdükçe de yalan söyleme konusunda ustalaştıkları görülmüş.

Psikolog Bruno Verschuere, “doğru kendiliğinden geliyor. Ama yalan özel bir çaba ve yanı sıra, keskin olduğu kadar da esnek bir zekâ gerektiriyor” diyor.

Psikolog Kang Lee’nin deneyinde zihin ve yönetsel fonksiyon testlerinde iyi yalan söyleyen çocukların performansı kötü yalan söyleyenlerden daha üstün çıkmış. Otizm yelpazesinde yer alan çocukların ise yalan söylemeyi beceremediği gözlenmiş.

SONUÇ:1 İyi yalan söyleyen yalancılar keskin ve esnek bir zekâya sahiptir. Çok inandırıcı yalanlar söyleyebilen çocuğunuzun veya siyasi parti liderinizin, dürüstlüğü ile olmasa da, zekâsı ile övünebilirsiniz.

***

Yalanın Sınırını Toplumsal Değerler Belirler

“Hepimiz birazcık da olsa yalan söylüyoruz ama çoğumuzun yalan söylemesini sınırlandıran bir şey var.”

Kendimizi dürüst bir insan olarak görme isteğimiz, çok büyük menfaatler elde etmemize yarasa da, bizi sonuna kadar yalan söylemekten men ediyor.

“Ne kadar ileri gidebileceğimiz dile getirilmeyen anlaşmalarla, sosyal normlar (örneğin ofisteki malzeme dolabından birkaç kalem alınmasının kabul edilirliği) tarafından belirleniyor.”

Bir bakanın devletten ihaleyi kazanan iş adamının uçağıyla umreye gitmesi Türkiye’de normal karşılanırken, Amerika’da bir eyalet valisinin bedava futbol maçı bileti alması rüşvet kabul edilip, toplum valiyi istifaya zorluyor.

Toplumda “bal tutan parmağını yalar,” “çalıyor ama çalışıyorlar” gibi sosyal normlar gelişmişse yalan ve hile ile devlet imkânlarını kendi lehine kullanan kamu görevlilerinin sayısı ve işledikleri cürmün boyutu artıyor.

SONUÇ:2 Dürüst olmayan toplumlar büyük yalancılar üretir.

***

Yalan Yalanı Besler

Büyük yalancı, dolandırıcı ve seri üçkâğıtçıların “pişmanlık duymadan sükûnetle yalan söylemelerinden anlaşıldığı gibi, yalan bir defa başlayınca art arda diziliyor.“

“Yapılan deneylere göre, yalan söylediğimizde ortaya çıkan stres ve duygusal rahatsızlığa beynimiz alışıyor ve bu bir sonraki yalanı kolaylaştırıyor. Küçük kandırmacalar daha büyük kandırmacalara sebep oluyor.”

SONUÇ 3: Bir kişi çok rahat yalan söylüyorsa, çok yalan söylemiş biridir.

***

Yalancının Avantajı

İnsanlar yaratılışları icabı, muhatabından yalan beklemiyor, yalan araştırması yapmıyor.

“Çoğu zaman duymak istediğimiz şeyi duyuyoruz. İster sahte pohpohlama, ister yüksek yatırım kârı sözü olsun, hoşumuza giden ve bizi rahatlatan yalanlara fazla karşı koyamıyoruz.”

Seçilme yaşını 18’e düşürürken gençleri pohpohlayıcı sözler boşa söylenmedi. Çünkü “18 yaşında kaç milletvekili seçilebilir?” sorusunun akla gelmeyeceği biliniyordu.

Jet Fadıl‘ın projeleri binlerce mağdur yaratmıştı. Ancak yüksek kâr vaat eden sonraki projelerine de halkımızın yoğun rağbeti bu tespitin somut bir örneği idi.

“Referandumda evet derseniz terör bitecek” de böyle hoşumuza giden tatlı yalanlardandı.

SONUÇ 4: Hoşa giden yalanlara dikkat edin. Başa gelecek belaları gizlemek için söylenmiş olabilir.

***

Lider Ne Diyorsa O

“Araştırmacılar, dünya görüşümüzü destekleyen yalanları kabul etmeye özellikle eğilimli olduğumuzu ortaya koydular.”

2015 yılında yapılan bir araştırmada 2 bin yetişkin Amerikalıya “aşı otizme yol açıyor” veya “Donald Trump aşının otizme yol açtığını söylüyor” şeklinde iki görüş sundular. Hiçbir bilimsel dayanağı olmadığı halde aşının otizme yol açtığına inananlar oldu. Trump yanlısı katılımcılar, Trump adının geçtiği bilgiye daha güçlü bir şekilde inanç gösterdi.

Daha sonra araştırmaya katılanlara, aşı- otizm ilişkisine dair bilginin yanlışlığı bilimsel verilerle açıklandı. Bunun üzerine katılımcıların tamamı ilişkinin yanlış olduğunu kabul ettiler.

Ancak bir hafta sonra yeniden yapılan aynı testler, eski yanlış bilgilerinin aynı oranda geri döndüğünü gösterdi.

SONUÇ 5: Kitlelerin lidere olan inançları sebebiyle doğru kabul ettiği bilgilerin yanlışlığı kanıtlansa bile inançlarından döndürülmeleri zordur.

Her milletin kendi millî menfaatlerini ve değerlerini sembolleştirdiği çeşitli kutsalları vardı; bayrak, tarihteki çeşitli devlet adamları, sembol haline gelmiş mekân veya binalardır. Bunlar o milletin varlığının belki de yarı efsanevi, yarı gerçek devamını sağlayan figürlerdir. Milletlerin önüne birer hedef koyarak millî birliğin tesis edilmesini kolaylaştırırlar. Bu hedefe varmak için sonraki nesillere dinamizm katarlar.

Bu figürler, milletlerin ulaştıkları son noktayı veya çıkış noktalarını betimleyerek elde edilmesi gereken veya korunması gereken değerleri ortaya koyarlar. Bu anlamda ata mezarları da büyük önem taşır.

Sultan 1. Murat’ın Kosova Priştine’deki kabri, Macaristan’daki Gül Baba Türbesi, Bakü’deki Türk şehitliği, Enver Paşa’nın Kırgızistan’daki kabri (Ki bu mezar yanlış bir kararla Demirel tarafından Türkiye’ye geri getirilmiştir.) vd…

Aynı şekilde diğer milletlerin de ulaştıkları son nokta ve erek olarak aynen bizim gibi mezarlıkları vardır. Yoksa Anzakların (Avusturalya ve Yeni Zelandalılar) on binlerce kilometre öteden her yıl gelip Çanakkale’de dedelerinin mezarları başında “şafak ayini” yapmasını başka türlü izah edemezsiniz…

Bu mezarlar belki siyasi değil ama tarihi ve kültürel sınırları çizerler…

Bugün dünya üzerinde 34 ülkede (Almanya, Arnavutluk, Avusturya, Azerbaycan, Bosna-Hersek, Bulgaristan, Cezayir, Çek Cumhuriyeti, Filistin, Güney Kore, Hindistan, Irak, İngiltere, İran, İsrail, İtalya Japonya, KKTC, Letonya, Libya, Lübnan, Macaristan, Malta, Mısır, Myanmar, Polonya, Romanya, Rusya, Sırbistan, Suriye, Suudi Arabistan, Ukrayna, Ürdün ve Yunanistan şehitliğimiz olan ülkelerdir.) 78 Türk (Osmanlı+Türkiye) şehitliği mevcuttur. Elbette 10 bin yıllık Türk tarihi ve 16 büyük Türk İmparatorluğunu göz önüne alırsak, gökyüzündeki yıldızlar kadar Türk şehitliğinin dünyanın dört bir yanına savrulmuş olduğunu unutmamamız gerekir. Ancak Türkiye Cumhuriyeti’nin resmi olarak kabul ettiği Osmanlı’nın önemli bir kısım yeni sayılabilecek tarihlerdeki şehitlikleri ve Cumhuriyet dönemi şehitlikleri bunlardır.

Aynı şey diğer milletler, mesela Ruslar için de geçerlidir…

Sultan 2. Abdülhamit’in tahta geçişinden kısa bir süre sonra 3 Mart 1878 tarihinde Ayastefanos (Yeşilköy)’da imzalanan antlaşmayla Osmanlı Devleti’ne bağlı bir Bulgaristan Prensliği kurulacak, Prensliğin sınırları Tuna’dan Ege’ye, Trakya’dan Arnavutluk’a uzanacaktı. Bosna-Hersek’e iç işlerinde bağımsızlık verilecek, Sırbistan, Karadağ ve Romanya tam bağımsızlık kazanacak ve sınırları genişletilecek, Bulgar ordusu kuruluncaya kadar iki yıl müddetle 50.000’i geçmemek üzere Rus askeri Bulgaristan’da kalacak, Bulgaristan’ın Osmanlı Devleti’ne vereceği yıllık verginin tutarı Osmanlı Devleti ile Avrupa devletleri ve Rusya arasında kararlaştırılacak, Osmanlı Devleti Rusya’ya “Savaş Tazminatı” ödeyecek, Kars, Ardahan, Batum ve Doğu Beyazıt Rusya’ya verilecekti…

Bu antlaşma neticesi Osmanlı Devleti tarihinin en büyük toprak kayıplarından birini yaşamış, milyonlarca vatandaşımız sınırlarımız dışında düşmanın insafına kalmıştır.

Ruslar da Osmanlı Devleti için bir felaket olan bu 93 Harbi’nde (1877-78) İstanbul Yeşilköy’e kadar gelişlerini kutsamak, ulaştıkları son sınırı kalıcı kılmak ve orada ölen askerlerini yaşatmak adına İstanbul Yeşilköy’de (bugünkü Florya Ormanı’nda) kalan yerde Ayastefanos Anıtını dikmişlerdir. Bu anıt aynı zamanda bir kilise olup, İstanbul’u işgale gelirken ölen Rus askerlerinin anıt mezarlarıdır da…

Sultan 2’nci Abdülhamit’in bütün karşı çıkmasına rağmen kabul edilerek inşa edilmiş olan Ayastefanos Anıtı, Rusların Osmanlı ordusunu yenerek İstanbul kapısına dayandığının aynı zamanda resmidir de.

Bu utanç abidesi, Birinci Dünya Savaşı’nın başlaması ve Rusya’ya savaş ilan edilmesi ardından İttihat ve Terakki Hükümeti tarafından dinamitle patlatılarak yıkılmış ve bu yıkım sahnesi aynı zamanda filme çekilerek Türk Sinema tarihinin de doğumu olmuştur. Bugün Türk sinemasının eldeki en eski filmi Ayastefanos Utanç Abidesi’nin Yıkılması Filmidir. Ve ilk Türk filmi olarak kabul edilmiştir…

Peki, bu kadar anıtlardan, mezarlardan durduk yere niye bahsettik?

Şimdi sıkı durun…

Rusya, bu utanç abidesini yeniden inşa etmemizi istiyor!

Ayastefanos Anıtı’nın inşası Rusya Devlet Başkanı Putin’in 2012 yılındaki Türkiye ziyaretinde Ruslarca gündeme getirilmiş, Türkiye’nin de karşılığında Rusya’daki bir şehitliğinin onarılması önerilmişti.

“Söz konusu anlaşma 3 Aralık 2012 tarihinde Başbakanlar düzeyinde gerçekleştirilen Türkiye- Rusya Federasyonu Üst Düzey İşbirliği Konseyi 3. toplantısında dışişleri bakanları tarafından imzalanmıştı. Rusya, anlaşmaya ilişkin iç onay sürecini 11 Aralık 2013 tarihinde tamamlamıştı. Türkiye tarafı ise dönemin dış işleri bakanının imzaladığı anlaşmayı TBMM gündemine almayarak tasarıyı kadük bırakmıştır.

Ancak Rusya, şimdi ise kendi iç hukuk sürecinde belki tamamlanan; ancak TBMM’nin onaylamadığı için kadük kalan tasarıyı Türkiye’ye uygulatmak için baskı yapıyor.

Buna asla izin veremeyiz. Çünkü Yeşilköy, Rusya’nın ne kültürel ve ne de manevi sınırı değildir ve olamaz!

“Eğer İstanbul’da bir Rus anıtı dikilecekse bunun mütekabiliyet esasına göre karşılığı, yaklaşık 150 yıl Osmanlı himayesinde kalan Moskova’daki Kızıl Meydan’a Türk Şehitliği yapılmasıdır!”

Yoksa 93 Harbinde ve devamındaki Balkan Harbi’nde verdiğimiz milyonlarca şehidin kemikleri sızlar, ‘ah’larını hiçbir şekilde ödeyemeyiz.

Şevket Süreyya Aydemir’in “Suyu Arayan Adam” kitabında geçen bir bölüm Müslüman Türkler için can yakıcıdır.

Aydemir, Birinci Dünya Savaşı yıllarında 1915’de, daha 18 yaşında iken gönüllü olarak askere yazılır. Görevi 28. Alay komutanlığıdır. Bu alay Kafkas Cephesinden çekile çekile Erzincan’ın batısına kadar gelmiştir. Bu alaydaki askerlere talim ve dersler veren Aydemir dersler sırasında erlere bazı sorular sorar. Aldığı cevaplar akıl alır gibi değildir.

Ø  Dinini ve peygamberini bilmeyen Müslümanlar

“Biz hangi dindeniz?

Hep birden: ‘Elhamdülillah Müslüman’ız!’ diye cevap vereceklerini sanıyordum. Öyle olmadı. Kimisi ‘İmamı Azam dinindeniz’ dedi, kimisi ‘Hz. Ali dinindeniz’ dedi, arada ‘İslam’ız’ diyenler de çıktı.

‘Peygamberimiz kimdir?’ deyince, akla gelmez peygamber isimleri ortaya atıldı. Hatta birisi: ‘Peygamberimiz Enver Paşadır’ dedi.

İçlerinden peygamberin adını duymuş olan birkaçına da:

‘Peygamberimiz sağ mı, ölü mü?’ deyince, iş gene çatallaştı. Bir kısmı ‘sağ’, bir kısmı ‘ölüdür’ tarafını tuttu.

‘Peygamberimiz sağdır’ diyenlere:

O halde ‘peygamberimiz hangi şehirde oturur?’ diye sordum.

İstanbul’da, Şam’da, Mekke’de oturtanlar oldu.

Hiç biri namaz surelerini yanlışsız okuyamadı.

‘Köyünde cami olanlar ayağa kalksın’ dedim, birkaç kişi kalktılar.

Köylerinde mektep olan bir tek kişi çıkmadı.

İlk ders beni sarsmıştı. Bu bölük o zamanki milletin bir parçasıydı. Hepsi de Anadolu köylüleriydiler.

Ø  Türk’üm demekten utanan Türkler

Şevket Süreyya Aydemir kitabında, komutasındaki erlerle ilgili hatırasına devam ediyor.

“Asıl şaşkınlığım ikinci derste oldu. Daha ilk sual cevaplarında anlaşıldı ki, bu askerler yalnız hangi dinden olduklarını değil, hangi milletten olduklarını da bilmiyorlardı.”

“Biz hangi milletteniz, deyince her kafadan bir ses çıktı.

‘Biz Türk değil miyiz?’, deyince de hemen, ‘ESTAĞFİRULLAH!’ diye karşılık verdiler.

Türklüğü kabul etmiyorlardı. Hâlbuki biz Türk’tük.

‘ESTAĞFİRULLAH!’ diye cevap verenlerin görüşüne göre Türk demek Kızılbaş demekti.

Dininde, milliyetinde birleşmiş olmayan bir bölük, dersler ilerledikçe görüldü ki, devletin şekil ve adını, vatanımızın neresi olduğunu da bilmemektedir.”

***

“Suyu Arayan Adam” kitabında anlatılan bu hatıra Osmanlı Devletinin son dönemleri için milletimizin genel durumunu açıklayan bir kesit sunuyor. Elbette toplumun tamamı böyle idi denemez.

Savaş yorgunu, eğitimsiz, sağlıksız, moralsiz bir toplumduk. Bilimde, teknolojide Batı’nın çok gerisinde kalmıştık. Osmanlı son iki yüz yılda Anadolu’ya yatırımları tamamen durdurmuştu. Anadolu her haliyle perişandı.

Osmanlı Devletini yönetenlerin çoğu Türk değildi. “Türk” kelimesi hakaret unsuru olarak kullanılmakta, milletin asli unsuru “etrak-ı bî idrak” yani “idraksiz (akılsız) Türkler” diye tanımlanmaktaydı.

Buna karşılık son dönemlerde açılan modern okullarda yetişen aydın kesim içinde sayıca az da olsalar, iyi yetişmiş insanlarımız da vardı.

Bu dönemde aydınlar makûs talihimizi değiştirmek için fikirler ürettiler. Mustafa Kemal Atatürk ve arkadaşları yeni devletimizi, Cumhuriyetimizi kurarken 50-100 yıldır süren bu tartışmaların birikimini değerlendirdiler ve çok isabetli tercihlerle devletimizin temellerini attılar.

Ama her şeyden önce Türk kimliğimizi ve dinimizi doğru bir şekilde öğretmeye, birbiriyle uyumlu, kenetlenmiş bir Türkiye yaratmaya önem verdiler.

********************************************

Atatürk Nefretleri Sebepsiz Değil

Atatürk kimliğinden habersiz kalabalıkları “Türk Milleti zekidir, çalışkandır”, “Bir Türk Dünya’ya bedeldir” gibi muhteşem etkili sözlerle motive etti.

“Büyük Türk milletinin bir ferdi olmaktan” mutluluğunu dile getirdi.

“Türk kahramanlığını”, Milletimizin “yüksek Türk kültürü”, “yüksek karakteri, yorulmaz çalışkanlığı, fıtrî zekâsı, ilme bağlılığı, güzel sanatlara sevgisi, millî birlik duygusunu” övdü.

“Türk, öğün, çalış, güven” dedi. Kimliğiyle, kültürüyle, tarihiyle gurur duyan, bir millete dönüştürdü.

Okuryazar oranı erkeklerde yüzde 7, kadınlarda yüzde 1, ortalamada yüzde 3 civarında olan bir topluma koyduğu hedeflere bakınız:

“Yurdumuzu dünyanın en mamur ve en medenî memleketleri seviyesine çıkaracağız. Millî kültürümüzü muasır medeniyet seviyesinin üstüne çıkaracağız” dedi.

Bunlar elbette yoktan var edilen özellikler değildi. “Türklüğün unutulmuş büyük medenî vasfı ve büyük medenî kabiliyeti” vardı ve Atatürk milletinin bu özelliklerini biliyor ve inanıyordu.

********************************************

Bilmeyenler Azaldı, İnkâr Edenler Çoğaldı

Dinini ve milliyetini bilmeyenlerin azaldığını ve fakat dini saptıranların ve milliyetini inkâr edenlerin çoğaldığını kastediyorum.

Yukarıda bahsi geçen, Osmanlının son döneminde Türk olmaktan utanan, kimliğinden ve dininden habersiz erlerin temsil ettiği kalabalıklar cahildi, bilgisizdi. Bu durum da onların değil devletin kusuru idi.

Fakat bugün Atatürk’ün kurduğu Türkiye Cumhuriyeti bilgiye erişimin son derece kolay olduğu bir ülke. Bu ülkede okumuş, belirli makam ve mevkilere gelmiş insanlar içinde bakın kimler çıkıp, neler söyleyebiliyor.

Bir belediye başkanı çıktı, “içimize kanı bozuklar, sütü bozuklar sızdı. 1923’de koskoca 650 yıllık çınara darbe yaptılar, cumhuriyet kuruldu” dedi.

Bir milletvekili çıktı, “Osmanlı’nın 90 yıllık reklam arası sona erdi” dedi.

Başka bir milletvekili çıktı, “100 yıllık prangadan kurtuluyoruz” dedi.

Bir genel başkan yardımcısı, “Türk diye bir ırk yoktur” dedi.

İstanbul İl Başkanı, “AKP sayesinde hepimiz Türk olmaktan kurtulduk” dedi.

Gençlik Kolları Başkanı, “kimse Türk, Atatürk demesin. Orijinali Yunan. Keşke Atatürk olmasaydı” dedi.

Eski MKYK Üyesi, “yeni bir devlet kuruyoruz” dedi.

Tesadüfe bakın ki bunların hepsi Türkiye’yi 15 yıldır yöneten partiden, yani AKP’nin seçtiği ve seçtirdiği kişiler.

Bu sözler cehaletin eseri değil. Bunların yaptıkları sadece ihanettir.

Bunlara göz yummak, destek vermek ise en hafif tabiriyle gaflettir.

AKP tepe yöneticileri bunları ya duymazdan geldi. Veya halktan çok tepki görürse “bizi bağlamaz” dedi.

Ama bunların her yaptığı Türk Milletini bağlamaya devam ediyor.

Hz. Muhammed’in nübüvvet ve peygamberliğini mütalâa, tetkik ve araştırmadan önce şu hususları göz önüne almak lâzım:

Fıtrî / yaratılıştan gelen kara gözlülük, sun’î / yapma / yapay kara gözlülük gibi değildir. Yani yapma ve sun’î olan bir şey, ne kadar güzel ve ne kadar kâmil / olgun olursa olsun, fıtrî ve tabiî olan şeylerin mertebesine yetişemez ve onun yerine kaim olamaz / onun yerine geçemez. Her hâlde sun’îliğin yanlışlıkları, onun ahvâlinden / hâl ve durumlarından, etvârından / tavırlarından belli olacaktır.

Ahlâk -ı âliyeyi / yüksek huyları hakîkate yapıştıran ve o ahlâkı daima yaşatan, ciddiyet ile sıdk(doğruluk)tur. Eğer sıdk kalkıp, araya kizp / yalan girerse, rüzgârlara oyuncak olan yapraklar gibi, o adam da insanlara oyuncak olur. Mütenasip / uygun olan eşya / şeyler arasında meyil / eğilim ve cezbe / çekim vardır. Yani, birbirine temayül / meyl ederler ve yekdiğerini / bir diğerini celp ederler / kendine çekerler, aralarında ittihat / birlik olur. Fakat, birbirine zıt olan eşyanın / şeylerin aralarında nefret / soğukluk vardır, çekememezlik olur.

Cemaatte / toplulukta olan kuvvet fertte / bireyde yoktur. Meselâ, çok iplerin vasıflarına bakılmaksızın teşkil ettiği / meydana getirdiği urgandaki kuvvet, ipler birbirinden ayrı olduğu zaman bulunmaz.

X

Evet, o zâtın bütün âsârı / eserleri, sîretleri / ahlâk ve karakterleri, hayat tarihçesi ve diğer hâlleri, onun pek büyük ve azîm bir ahlâk sâhibi olduğuna şâhitlik ve tanıklık ediyorlar. Hattâ düşmanları bile onun ahlâkça pek yüksek oluşundan dolayı kendisini “Muhammedü’l-Emîn” / “Her bakımdan güvenilen kişilik sâhibi.” ile lâkaplandırmışlardır.

Mâlûmdur ki, bir zatta içtima eden yüksek ahlâkın imtizacından / kaynaşmasından; izzet-i nefis / değer ve şahsiyetini koruma hâli, haysiyet / onur, şeref, vakar / ağırbaşlılık gibi, hasîs / adi, alçak ve bayağı şeylere tenezzül etmeye / inmeye müsaade etmeyen / izin vermeyen yüksek hâller husûle gelir / hâsıl olur.

Evet melâike / melekler şanları yüce ve şerefleri büyük olduğundan şeytanları reddederler, kabul etmezler. Böylece, bir kişide içtima eden / toplanan yüksek ahlâk; kizb / yalan, hile gibi alçak hâlleri reddeder. Evet, şecaatle / yiğitlikle iştihar eden / ünlenen bir zat, kolay kolay yalana tenezzül etmez / yönelmez. Bütün yüksek ahlâkı cem eden / kendisinde toplayan bir zât, nasıl yalana ve hileye tenezzül eder / yönelir, imkânı var mıdır?

Özet olarak: Hz. Muhammed, kendi kendine güneş gibi bir bürhan ve kanıttır. Bunun gibi, o kişinin dört yaşından kırk yaşına kadar geçirmiş olduğu gençlik devresinde, bir hilesi, bir hıyaneti görülmemiş ve bir yalanı işitilmemiştir.

Eğer o zâtın yaratılışında, tabiatında bir fenalık bir kötülük hissi ve meyli olmuş olsaydı, mutlaka gençlik saikasıyla dışarıya vuracaktı. Hâlbuki, bütün yaşını, ömrünü tam bir istikametle, metanetle, iffetle, düzgün bir tarzda ve intizam üzerine geçirmiş, düşmanları bile hileye işaret eden bir hâlini görmemişlerdir.

Bunun gibi, yaş kırka bâliğ olduğunda, iyi olsun, kötü olsun ve nasıl bir ahlâk olursa olsun, sağlamlık meydana gelir. Yerleşmiş olur. Meleke hâlini alır. Artık terki mümkün olmaz. Bu zâtın tam kırk yaşının başında iken yaptığı o büyük inkılâbı / köklü değişikliği bütün dünyaya kabul ve tasdik ettiren / onaylatan; âlemi celp ve cezbettiren / dünyayı kendine çeken, cihanın ilgi odağı olan Hz. Muhammed’in evvel ve âhir herkesçe bilinen sıdk ve emaneti / emin ve güvenilir oluşu idi. İşte bu özellik; yani O’nun sıdk ve emaneti / emînliği; nübüvvet / peygamberlik dâvâsına en büyük bir bürhan, delil ve kanıt olmuştur.

Çünkü, Hz. Muhammed’in ahvâl / hâlleri ve hareketleri birer birer yâni tek tek onun sıdk ve hakkaniyetini gösterirse, bütün hâl ve tavırları; sözleri, işleri, duruşları ve hattâ susuşları / bazı durumlarda sükût etmeleri, ne tasdik eder ne reddeder bir vaziyet almaları; onun nübüvvet ve peygamberliğine öyle bir delil olur ki, şeytanları bile tasdike mecbur eder / zorlar.