(8 yıl önceki yazımızı bugünlerin anısına paylaşıyoruz)

Millî Mücadele‘mizi büyüten yokluktur, yoksunluktur. Ordunun ve paranın yok, düşmanınsa çok olduğu hengâmede çözülen diz bağları “Kurulur, bulunur, yenilir” üçlemesiyle onarılmıştır.

1911, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22.. Sayması dile kolay, yaşamasızehir – zemberek tam 12 sene harp meydanları evimiz, siperler döşeğimiz, mermiler azığımız olmuş. Anaokuluna yeni başlayan yavru liseyi bitirince bitirmişiz askerlik tahsilimizi.

Elde yok, avuçta yok.. Kiminin ekmeklik bir parça mısırını da düşman alınca mısır koçanlarını döverek un etmişler ve ondan da ekmek. Kimi atların, katırların dışkılarındaki arpa tanelerini toplayıp temizleyerek çorba..

Kimi ağaç kabuklarını (Edirne), kimi süpürge tohumlarını (Çeşme), kimi otları ve ısırganları (Bahçecik) yiyerek yaşaya kalmışlar ve zaferin müjdesini bunun karşılığında almışlardı.Kimi Hacer Nine gibi bitip tükenmek bilmeyen göç yolculuklarında yorgunluktan öldü diye bırakılmış, kimi Mahmut Dede gibi seferberlikten dönen babasının üniformasındaki bitleri elleriyle ayıklamış ama hepsi de mütevekkil, mağrur ve halâskârlara minnetle dolu.

O yüzden millî efsanemizin Şairi İstiklâl Marşı’mıza âyetle başlıyor: “Korkma! Üstün gelecek sensin, sen.” (Ta-ha – 68) Yine o yüzden “Allah bir daha bu millet İstiklâl Marşı yazdırmasın” diye dua ettiriyor.

Duanın dem vakti felâketlerse en büyük felâket 7 düvelin işgal orduları değil 7’den 70’e bu milletin 7, 8 hatta 9 parçaya bölünerek umudun sandalına kürek çekmesidir.

o Mevcut İktidar (Hilâfet ve Hükümet)

o Kuva-yı Milliye (Milli Kuvvetler)

o Kuva-yı İnzibatiye (Kontra Ordu)

o Azınlık Çeteleri (Rum ve Ermeni eşkiyası)

o Âdi Çeteler (Yerli eşkiyalar)

o İşgal Komiserliği (İngilizler, Fransızlar)

o Düşman Kuvvetler (Yunanlılar)

o Yerli İşbirlikçiler (Hain kontenjanı)

o Propagandalı Yılgınlık (Hiçbiri şıkkı)

Talihin çoktan seçmeli sorusu iletişimin ve ulaşımın zar zor becerildiği lâkinaynen bugün olduğu gibi dezonformasyonun / bilgi kirliliğinin had safhada olduğu bir vetirede kalbiyle ve gönlüyle doğru yolu bulmuştur. Feraset, labirentin çıkışıdır.

İzmihlâle gidenOsmanlı Devleti‘nin ve Türk Milleti’nin derinlikleri kendiiçinden sürgün vermesini bilmiştir. Mustafa Kemal Paşa ve Ulusal Kurtuluş’un kıvılcımını yakan kadro çöken bir yapıdan diz çökmeyen ve sarsılmayan bir iradenin adı olarak doğmuştur.

O iradenin resm-i geçitleridir İnönü, Sakarya, Dumlupınar / Başkomutanlık..Ve zafer en çok sana ve senin peşinden kıvrım kıvrım bir ırmak gibi akan bu millete yakışıyor Gazi Paşa’m. O acıyı yaşayanların dua ve niyazlarında hep sen varsın.

Acaba bugün seni anlamak istemeyenler 90 yıl önce kaderlerini yanlışşıklara ilmekleyenlerin torunları mıydı? Yoksa biz düşmanla boğuşurken dahi namlularını bize çeviren mantığın uzatmalı devamı mıydı?

Zaferin zekâtı affetmektir. Tövbe hatada ısrar etmemektir. Ve fakat bir çetinsoru hâlâ zihnimin koridorlarından gitmemektedir:Şimdi – Allah korusun – benzeri bir durum olsa milletçe o seçeneklerin hangisine yığılırdık?

O zât, ebedî saâdet ve mutluluğun kapısını açacak bir anahtar sahibidir.

O zât, bütün kâinatın Rabbi, bütün mevcudatın Hâlık’ı / Yaratıcısı olan Cenabı Hakkın sohbetiyle şereflenmiştir.

O zât, bütün kâinatta yansımaları görünen Esma-i Hüsna’yı / Allah’ın Güzel İsimleri’nin hepsini birden, ruh aynasında gösterebilmektedir.

O zâtı, insanoğlunun mânen en âzam / en büyük ferdi olan Hz. Muhammed’i; Yüce Allah en büyük tecellisine / zâtının tecellisine mazhar kılmıştır.

O zâtı şerifte doğrudan doğruya, celâl ve büyüklük sahibi olan Allah’ın her şeye ayrı bir özellik veren Ehadiyeti, çok yönlü olarak kendini gösterir.

O zâtta, Ahmed’in / Hz. Peygamber’in sırrı, bu İlahî tecellide saklıdır.

O zâtın velâyeti / veliliği / Allah Dostu oluşu; risaletine / peygamberliğine başlangıç olmuştur.

Öyle bir zât ki, velâyetiyle Halk’tan Hakk’a gitmiş.

Öyle bir zât ki, risaleti / peygamberliğiyle, Hakk’tan Halk’a gelmiştir.

X

Madem bu kâinat / evren; gayet / son derece muntazam / düzgün bir memleket. Gayet muhteşem / ihtişamlı ve haşmetli / gösterişli bir şehir hükmündedir.

Madem bu mevcudat, bu varlıklar; son derece müzeyyen / süslü bir saray gibidir.

Elbette onun bir hâkimi / hâkimiyet sahibi, onun bir hükmedeni ve idare edeni / yöneticisi, bir mâliki, bir ustası vardır.

Madem, böyle haşmetli, celâlli bir mâliki, mükemmel bir Hâkimi, güzeller güzeli yani cemal sahibi bir Sanatkârı / Sanatla Yaratanı vardır.

Hem madem bütün o âleme, o memlekete, o şehre, o saraya alâka ve ilgi duyan, his ve duygularının hepsiyle münasebet ve ilişki içinde bulunduğu her şeye; küllî / kapsamlı bir bakışı olan insan vardır.

Elbette, o muhteşem Sanatkâr Yaratıcı olan Yüce Allah; o küllî / kapsamlı nazar ve bakış sahibi, her şeye karşı ilgi duyan, şuur ve bilinç sahibi olan insanla; herkes ve her şeyden ziyade bir münasebet ve ilgi kuracak. Ona kudsî / kutsal bir hitabı / çağrısı ve âlî / yüksek bir teveccüh ve yönelişi olacaktır.

Hem, madem Âdem Aleyhisselâm’dan şimdiye kadar, şu münasebet ve ilgiye mazhar olanların içinde biri var ki, eserlerinin şehadet ve tanıklığı ile, yeryüzünün nısfını / yarısını tasarruf dairesine almış. İnsanların beşte birini etkilemiş. Kâinatın mânevî şeklini değiştirmiş. Evreni mânen ışıklandırmış. Daha bunlar gibi, en yüksek bir mertebede bulunmayı; ancak Hz. Muhammed gösterebilmiş. Onun içindir ki, Yüce Allah, o abdini / kulunu insanın sahip olabileceği maddî-manevî tüm mükemmellik ve güzelliklerle donatmıştır.

Yüce Allah, onu farklı isim ve sıfatlarının tecellîsine, görüntü ve yansımalarına mazhar kılmış. Yani o zâtı muhteremde Yüce Allah; her isim ve sıfatını, onda bir nebze de olsa yansıtır, aksettirir olmuş. Böylece diğer insanlar için, nümûne-i imtisal / örnek alınacak davranışları, onun şahsında gözler önüne sermiştir.

Yüce Allah, O Nebiyyi Zîşânı / O Şanlı Nebiyi, bütün kâinat tabakalarına nâzır kılarak; tüm gözlerin ona çevrilmesini istemiştir.

Onu; Rububiyet / Rablık saltanatını, yani bütün varlıkları yaratıp, onların ihtiyaçlarını gidererek, tam bir hâkimiyetle sevk ve idare ettiğini âlemlere bildirecek bir dellâl / ilân edici / tanıtıcı / Hakka çağırıcı bir mübelliğ / tebliğ edici kılmıştır.

Yüce Allah onu, İlahî isteklerini halklara sunacak şanlı bir Resûl, kutlu bir elçilikle vazifelendirmiş. Kâinatın tılsım / sır ve gizini açmakla görevlendirmiştir. Velhâsıl:

X

O ki, o yüzden varız

Yoksa, yokluk olurdu bize muarı

Bilim ve medeniyet çağındayız. Geçmiş zamanlarda, yani vahşetin galebe çaldığı, üstün geldiği çağlarda, âlemde hükmünü yürüten vahşetti. Bu vahşetin sebep olduğu geri kalış ve çöküş nedeniyle kuvvet ve cebrin saltanatı hüküm sürüyordu.

Medeniyetin galebe çaldığı hengâmda ise, âlemde hükmeden ilim ve marifet oldu. Elbette, insanoğlu son zamanlarda ilim ve fennin peşinde koşacak. Bütün kuvvetini ilimden alacak ve almalı. Böylece hüküm ve kuvvet; ilmin eline geçecek. Nitekim geçti.

Bu asır ilim asrıdır. Bundan ötürü insanlar için ikna yolu asıl olmalı. Nitekim medenilere galebe çalmak ikna iledir. Söz anlamayan vahşiler gibi, icbar / zorlama ile değildir. Unutmayalım ki, bizler muhabbet fedaileriyiz. Husumete vaktimiz olmamalı. Gayemiz maddi değil “manevi cihat” olmalı. “müspet hareket” metot ve prensiplerine sarılmalı. Bu da ancak Kur’an’ı yegâne / tek mürşit / irşat edici / yol gösterici olarak görmekle mümkün ve olası.

Barış ve uzlaşmanın sadece Müslüman halklar arasında değil, Batı ve İslâm arasında da olması gerektiğini düşünmeli. Bunun da ancak din, ilim ve marifet temelleri üzerinde yükselebileceğini bilmeli. Bunun için de hem yurtta hem de cihanda, sulh ve barış esas alınmalı. Çünkü “aslah tarik musalâhadır” / “en iyi yol barıştır”. Her şeyden önce yurtta asayiş ve huzur sağlanmalı. Bu konuda herkes kendini bundan sorumlu ve bununla görevli bilmeli.

X

Hemen bir parantez açalım ki, asayişi muhafaza ve korumak; aynı zamanda teröre meydan vermemeyi, ona açık kapı bırakmamayı da gerektirir. Bunun yolu ise “müspet hareket” etmekten, menfî / olumsuz harekete kesinlikle izin vermemekten geçer. Zira yurt içinde silâha sarılmaya kesinlikle cevaz ve izin yoktur. Ne dince, ne de aklıselim ve sağduyuca. Tabii dıştan askerî bir taarruz ve saldırı olursa; var yok demeden hemen silâha silâhla karşılık verilir ki, o başka mesele.

Bundan dolayıdır ki, bölücülük asla hoş görülemez. Kaldı ki bugün istenen her şey verilmiş, sadece devlet kurmaları kalmıştır. İşte burada durmalı. Devlet çadır kurmaya benzemez. Yabancıların oyuncağı ve onlara âlet olarak, onlara hizmet ederek devlet kurulmaz, kurulamaz. İçinde bulunduğu ve nimetlendiği devlete kafa tutarak devlet kurulmaz, kurulamaz.

X

Türkiye Cumhuriyeti Devleti, kuruluş bahasını sayısız gazi ve şehitlerin kanlarıyla fazlasıyla ödemiştir. Fiyatını ödetmedikçe de devletinden asla vazgeçmeyecektir. Dost düşman bilsin ki, bu devleti kimse yıkamaz. Yıkmak isteyenler, yıkmak istedikleri devletin kahrına uğrayacak olan bedhah ve bedbahtlar / kötülük isteyen ve bahtı kötü olanlardır.

Tükürün onların hayâsız yüzlerine.

Takın zillet halkasını pis ellerine.

Çünkü bu vatan sokakta bulunmadı.

Zira bu vatan sokakta kurulmadı.

Ki, sokakta yıkılsın.

Böyle düşünenler lâyık oldukları yere tıkılsın.

Kaldı ki:

“Ölmez bu vatan farzı muhal, ölse de hatta

Çekmez kürenin sırtı, bu tabutu cesimi.”

X

Şimdi asıl konumuza dönelim: Hattâ bir hadiste: “Başınızda bulunanlar eğer dünyevî umurunuzu (işlerinizi) tedvir ediyor (evirip çeviriyor) ve dinî faaliyetinize ilişmiyorsa, onlara karşı gelmeyin. Velev ki, başınızdaki karabacaklı bir Habeşli bile olsa.”

Evet, dış taarruz ve saldırı olmadıkça, yurt içi ve yurt dışı cihadı “manevi cihat” olarak ele almalı. İkna yolunu tercih etmeli. Çünkü:

“Bârika-i hakikat, müsademe-i efkârdan çıkar.” / “Hakikat kıvılcımları, fikirlerin çarpışmasından doğar.” derken de maddî çarpışmayı değil, kalemle manevî cihadı kastediyoruz.

Dr. Şefik Postalcıoğlu‘nu kaybedeli 6 sene oldu. Sevenlerinden bir grup, her sene olduğu gibi vefat yıldönümü olan 26 Ağustos’ta, bu yıl da kabri başında andı.

Kocaeli’nin yerlisi olmayan, Afyon’da doğmuş, Ankara’da büyümüş bir hekim Kocaeli’nde neden bu kadar çok sevildi? Neden O’nun ismi geçtiğinde herkes saygı ve sevgiyle rahmet dilemekte? Neden hala dostları her yıl mezarı başında O’nu özlemle anmakta?

Bu sorunun cevabı ve O’nun hayatını özetleyebilmek için bir kelime bulmamız gerekse bu “SEVGİ” olurdu.

O’nun hayatının merkezinde ve diğer her yerinde sevgi hâkimdi.

Şefik Bey eşini çok sevdi. Sıkça söylediği”Efem” (Kordon boyu seyrine düştü) şarkısının içinde geçen “Ayşe” ismi yerine, sevgili eşinin adı olan “Zeynep” ismini koyarak söylerdi. Tabii bunun için şarkının bestekârı Erol Sayan‘dan izin almıştı. (Büyük Bestekâr Erol Sayan, Şefik Bey’in cenazesine gelmiş ve “Şefik benim oğlum gibiydi” demişti.)

Şarkıyı okurken “Zeynep senin gönlüne düştü” kısmında eşine olan sevgisi gözlerinin ışıltısından yansır, “bekler durur bir sözün üste” mısraında O’nun tarafından sevilmenin mutluluğu ve gururu vücut diline aksederdi.

O çocuklarını çok sevdi… Onları helal lokma ile büyüttü. Evlatlarının iyi yetişmesi için fedakâr bir baba oldu.

Arkadaşlarını, dostlarını çok sevdi… Sosyal bir insandı. Çok yoğun mesleki ve sosyal hayatına rağmen ilişkilerini hep sıkı tutmaya gayret etti. İşinden gece 22-23 civarında döndüğünde bile, o saatten sonra dahi dost ziyaretlerini yapmaya çalıştı.

Mesleğini çok sevdi. İyi bir Kulak Burun Boğaz uzmanı hekim idi. İzmit’te on binlerce insana şifa dağıttı. Hastalarını çok sevdi. Mesleğini para için yapmayan, haksız kazanca tevessül etmeyen bir hekim oldu. İdari görevler de aldı. Kocaeli Devlet Hastanesi Başhekimi olarak önemli hizmetler yaptı. Tabip Odası üst kurul delegesi oldu.

Hemşerilerini sevdi. Afyonkarahisarlılar Derneği‘nin kurucu başkanı oldu. Kocaelililerin hepsini birer hemşeri gibi gördü.

Türk Milletini çok sevdi. Katıksız bir Türk Milliyetçisi idi. Oğuzhan’dan Atatürk’ekadar bütün Türk büyüklerini sevdi.

Kutsallarımızı sevdi. Milletimizin yarattığı bütün değerleri sevdi. Derviş gönüllü Dr. Şefik Bey kutsallarımıza, değerlerimize bir saldırı olduğunda adeta “kadife eldiven içinde bir çelik yumruk gibi” olurdu.

Kültürümüzü çok sevdi. Dilimizi, tarihimizi, sanatımızı, en çok da müziğimizi sevdi. O’nun bulunduğu sohbet meclislerinde şarkı veya ilahi okumadan ayrıldığımız nadirdi. Uzun yıllar Kocaeli Valiliği Kültür Müdürlüğü Türk Müziği Korosu yöneticiliğini, korist ve solistliğini yaptı.

Dinimizi çok sevdi. Şanlı Peygamberimizden günümüze kadar dinimizin doğru anlaşılmasına ve yaşanmasına katkı sağlayan herkesi sevdi. İslam ahlak ve faziletinin bir örneği idi.

Yüce Yaratanımızı sevdi. Allah inancında korku değil sevgi öncelikliydi.

Bu duygularını ve özelliklerini paylaştığı arkadaşlarıyla Kocaeli Aydınlar Ocağı bünyesinde hizmet etmeye çalıştı. Vefatı sırasında Ocağımızın Yönetim Kurulu üyesi idi. İnancını, ilkelerini ve arkadaşlarını satması mümkün olmayan; satın alınamaz, sırtınızı dayayabileceğiniz güvenilir bir dost idi.

O kadar çok sevgi ekti ki, mezar taşında yazdığı gibi, “bu dünyadan gider olduğunda” ektiklerini de biçtiğini gördük. Sevgi ekmişti, sevgi biçti. Çok sevildi.

Eşi, çocukları, arkadaşları, meslektaşları, hastaları, hemşerileri, Aydınlar Ocaklılar, Kocaelililer, hayatı bir şekilde Onunla kesişen hemen herkes tarafından sevildi. İnanıyorum ki, O’nu Allah da çok sevmiştir.

Ebediyete uğurlanışında Cami içini ve avlusunu dolduran kalabalığın sayısı ve çeşitliliği bunun bir göstergesiydi. Halen sevgi ve saygı ile anılmaya devam etmesi de.

Ben “bu dünyada nasıl yaşamalıyım?” sorusuna,“Şefik Postalcıoğlu gibi” cevabını veriyorum.

O’nun gibi eşimi, çocuklarımı, akrabalarımı, arkadaşlarımı, hemşerilerimi, Türk Milletini, kutsallarımızı, kültürümüzü ve değerlerimizi severek mutlu oluyorum. “Yaratılan her şeyi Yaratandan ötürü sevdiğimde” huzur buluyorum.

Bu sevginin sadece duygudan ibaret kalmamasını, O’nun gibi, sevdiğim kişilere, kurumlara,topluma ve inandığım değerlere faydalı olmayı ve hizmet edebilmeyi diliyorum. Güvenen ve güvenilen bir birey olabilmek istiyorum.

Biri; bu sanatlı, hikmetli / gayeli masnuatıyla / sanatlı yarattığı mahlûkatıyla; kendi hüner / bilgi, maharet ve marifetlerini; kısaca sanatkârlığının mükemmel ve tam oluşunu teşhir etmek / göstermek ve sergilemek istiyor.

Biri; bu süslü, ziynetli nihayetsiz / sayısız mahlûklarıyla / halk ettiği, yarattığı canlı cansız varlıklarla; kendini tanıttırmak ve sevdirmek istiyor.

Biri; bu lezzetli, bu kıymetli hesapsız nimetleriyle, kendine teşekkür ve hamd ettirmek istiyor.

Biri; bu şefkatli / karşılıksız merhametli ve himayetli / korumalı ve esirgemeli umumî / genel terbiye ve iaşe / besleme ve yaşatması sebebiyle, kendisine minnettarane / minnet duyarak, müteşekkirane / teşekkür ederek ve perestişkârâne / taparcasına, aşırı bir sevgi ile bizi kendisine ibadet ve kulluk ettirmek istiyor.

Biri; ağızların en ince zevklerini, iştihaların / isteklerin her nev’ini / her tür ve çeşidini tatmin edecek / doyuracak bir surette ihzar edilen / hazırlanan Rabbanî / Rabbe ait it’amlar / taam vermeler ve kullarına sunduğu ziyafetlerle; Rububiyetine / Rablığına karşı şükür ve hamd içinde olmalarını istiyor.

Biri; mevsimlerin peşpeşe gelerek tebdîli / değiştirilmesi, gece-gündüzün tahvîli / bir hâlden başka bir hâle geçirilmesi ve birbirini tâkip etmesi gibi, azametli / büyük ve haşmetli / ihtişamlı bir şekilde bunlar üzerinde tasarrufat / iş ve icraatları sebebiyle; bilinmek, bulunmak, sevilmek ve bizlerin kendisine karşı istediği gibi bir kul olmamızı istiyor.

Biri; hikmetli / amaçlı gaye ve faaliyetleri, hallâkıyeti / yaratıcılığı ile kendi ulûhiyetini / ilahlığını izhar ederek / açığa vurarak; kuldan o uluhiyetine karşı kendisine iman, kendisine teslim olmasını, inkıyat / boyun eğiş ile kendisine itaat etmesini istiyor.

Biri; her zaman iyiliği ve iyileri himayede / koruma ve esirgemede bulunuyor. Fenalığı, fenaları / kötüleri izale yani yok ediyor. Semavî / göksel tokatlarla zâlimleri, yalancıları imha ederek ortadan kaldırıyor.

İşte bütün bunlar gösteriyor ki, hakkaniyet ve adaletini göstermek isteyen, zâhirî perdeler arkasında biri var. Yani Yüce Allah.

Öyleyse, elbette ve elbette, o gaybî / gözle görünmeyen Zât’a; yanında en sevgili mahlûku, en doğru abdi / kulu olarak; O’nun mezkûr / zikredilen, anılan maksatlarına tam hizmet edecek biri gerek.

Öyleyse, elbette ve elbette, kâinat ve evrenin hilkatini / yaratılış tılsımını / gizli sırrını ve muammasını / güç işini hâl ve keşfedip açacak biri gerek.

Öyleyse elbette ve elbette ve daima o Hâlık / o Yaratıcının namı ve adına hareket edecek, O’ndan istimdad edip / yardım isteyecek biri gerek.

Öyleyse, elbette ve elbette Allah tarafından imdadına / yardımına koşulacak. Allah’ın tevfikine / başarı vermesine mazhar ve nail olup erişecek biri gerek. İşte o Zât, Muhammed-i Kureyşî / Arapların Kureyş kabilesine bağlı ve mensup olan Hz. Muhammed Mustafa’dan başkası değildir.

Çünkü, bu zat yani Hz. Muhammed; Âdemoğullarının şeref kaynağıdır.

Çünkü, bu zat yani Hz. Muhammed; bu âlemin iftihar / fahr ve övünç kaynağıdır.

Çünkü, o “Fahr-i Âlem” / Âlemin kendisiyle övündüğü peygamberdir.

Çünkü, o “Şeref-i Benî Âlem” / İnsanlığın şerefi, insanoğlunun şeref menbaı ve kaynağıdır.

Çünkü O’nun elinde Rahman olan Allah’ın fermanı / buyruğu ve emri olan; beyanı acze düşürücü Kur’an-ı Mucizü’l-Beyan var.

Çünkü O’nun manevî saltanatının haşmet ve ihtişamı; arzın nısfını / yeryüzünün yarısını tutmuş ve etkisi altına almıştır.

Çünkü O’nun şahsî / özel kemâlât / olgunluk ve mükemmelliği gösteriyor ki, bu âlemde en mühim zat ancak O’dur. Çünkü O’nun yüksek haslet / iyi ve güzel özellikleri gösteriyor ki, bu âlemde en önemli zat O’dur. Hâlık ve Yaratanımız hakkında en gerçek ve en mühim söz O’nundur.

Bir husus canımı sıktı. Üzüldüm.

Üniversite yerleştirme sonuçlarının neticesi hiç de yarınımız için umut vermedi. En fazla dikkati boş kontenjanların sayısı dikkat çekti. Lisans ve ön lisansta boş kontenjan sayısı açık öğretim ile birlikte 279 bin 589’u buldu. Tüm kontenjanlar itibariyle doluluk oranı geçen yıl %95.3 iken bu sene %74.7’ye geriledi. Çoğu yerde kontenjan sayısı arttı ama talep düştü.

Hele bir de ÖSYM, 2017 ÖSYS yerleştirme sonuçlarının hatalı hesaplama yapıldığını açıklayıp da binlerce adayın bazılarını sevindirip, bazılarını perişan etmesi tamamıyla skandal oldu. Prof. Dr. Ahmet Ünal Yarımağan, Prof. Dr. Ali Demir’den sonra nihayet son ÖSYM Başkanı Ömer Demir de istifa etti.

Ayrıcalık ve Öncelik

Fotoğraf çok kötü, flu bile değil. İşte bir örneği; İşletme, fen bilgisi öğretmenliği, bilgisayar ve öğretim teknolojileri öğretmenliği ve uluslararası işletmecilik ile çevre mühendisliğine 8 üniversitede bir tane bile olsa öğrenci alınmamış, yerleştirilmemiş.

Mezunların türlerine göre de İmam Hatip Liseleri %18, Anadolu Liseleri %35, Fen Liseleri %55, Özel liseler %44, Özel Fen liseleri %59 olarak üniversiteye giriş imtihanlarında başarılı olmuşlar. Bu rakamlarda en fazla iddiasızlık ise kısa adı İHL olan İmam Hatip Liselerinde oluyor. Oysa hem öğrenci ve hem de okul sayısı da hızla artmış, çoğu okul İHL haline getirilmişti. Çünkü hükümet İHL üzerinde çok önemle durduğu gibi, çok ciddi yatırımlar da yapıyordu. Öyle ki “kolej” deniyor. Başta İlim Yayma ve ENSAR Vakfı olmak üzere çok sayıda sivil toplum kuruluşu da kamu gibi İHL önceliği ve ayrıcalığı içinde. Sadece İstanbul’da ENSAR 30 Bin İHL öğrencisine her gün üç öğün yemek veriyor.

Eğitim ve öğretimin devam ettiği günlerde İstanbul’da İHL Müdürü bir arkadaşıma “Hocam bir eliniz yağda, bir eliniz balda” dediğimde şaşırmıştı. “Dışarıdan öyle görünüyoruz değil mi?” deyince “Evet.. mesela yatılı İHL öğrencileri için bir veya iki kişilik odalar, içinde televizyon, buzdolabı, bilgisayar, kütüphane, lüks yatak, masa, sandalye ve klima olduğu söyleniyor. Bu kolej lafı da sanırım oradan çıkıyor.” dedim. Üzgündü, canı sıkılmış gibiydi “İçi seni, dışı beni yakar” deyip bir itiraf gibi açıklama yaptı;

Eksiklik Nerede?

-800 kadar öğrencimiz var. Okulumuzda çok amaçlı salonlar ve süper tesisler bulunuyor. Hepsi doğru. Ancak dersler boş geçiyor.

İnanamadım. Hem hükümet aşırı önem versin, hem de dersler boş geçsin. “Sanırım matematik, kimya, fizik, astronomi gibi derslerdir” dedim. Hayret etti.

-Maalesef meslek dersleri boş geçiyor. Söylediğin dersler dolu fakat Kur’an, hadis, fıkıh, kelam gibi esasa müteallik olan meslek derslerinin hocası yok!

İnanamadım. Çünkü İlahiyat Fakültelerinin de sayısı arttı, üzülerek yeniden sordum “Peki neden? O kadar çok teoloji eğitimi için yeni fakülteler açıldı ve çok mezun verdi?”

-Çünkü ilahiyat eğitim alan arkadaşlarımız artık İmam Hatiplerde öğretmenlik yapmak istemiyor, gözü Ankara’ya dikmiş bekliyor.

-Nasıl yani?

-Artık bürokraside söz sahibi olunca TRT başta olmak üzere dışişlerinden tut, enerji, ekonomi, maliye, bayındırlık bakanlıkları, merkez Bankası gibi her yerde görev almak istiyorlar. En azından bir personel dairesi başkanlığı falan. Makamı ve arabası olsun, sekreteri olsun, her gün günlük gazeteler gelsin, kurum yemekhanesinde ayrı masası bulunsun, önemli toplantılara katılsın, bazı yönetim ve denetim kurullarında ek görev verilsin gibi. Önünde örnekleri de var ve bu sayı her geçen gün artarak devam ediyor. İlahiyat mezunlarının çoğu artık öğretmen olmak istemiyor.

Müdür arkadaşımın son hatırlattığı daha da içimi yaktı; “Maalesef ibadet eden öğrencilerimizin sayısı da onda bire düştü. Her öğrencinin elinde pahalı bir akıllı telefon derste onunla meşgul. Öğrencilerimiz marka giyme peşinde.”

Burada lafını kestim “Diğer meslek okulu ve klasik liselerde de öyle.” Başını salladı. Belli ki içi yanıyordu.

Tarih Tekürrür mü Ediyor?! Hata Nasıl Yapıldı?

Hatırlar mısın 27 Mayıs darbesinden sonra harp okuluna giren askeri öğrenciler kendilerini hep yarının cumhurbaşkanı olarak görürlerdi. Çünkü devlet başkanları hep askerdi. Şimdi durum tersine döndü, her teoloji mezunu insanımız da kendisini belki de Bekir Bozdağ, Fikri Işık, Hakan Çavuşoğlu, Abdülhamit Gül, Mehmet Özhaseki, Nihat Zeybekçi, Osman Aşkın Bak, Bülent Tüfekçi, Numan Kurtulmuş, Naci Ağbal, Nurettin Canikli ve Ahmet Demircan gibi görüyor. 26 kişilik bir kabine en az 12 bakan İmam Hatip mezunu. Ancak İHL mezunlarının üniversiteye girişlerinde düşüş yaşanıyor.

Bu durumu yani eğitim, kültür ve medeniyet hareketindeki geriliği ilk gören yine imam hatip mezunu olan Sayın Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan oldu. Eğitim ve kültürde geri kalındığını, başarılı olunamadığını, değerlerden uzaklaşıldığını, bir yorulmuşluk hali olduğunu, aralarda defoluların bulunduğunu, bazılarının yolunu kaybettiğini açıklayıp durdu. Bunun muhatabı olan siyasiler ve bürokratlar da hiç üzerine almadı, istifanın da insan için oluğunu düşünmediler.

Bir Uyarı Daha

AK Parti Genel Başkan Yardımcılarından Mustafa Ataş da durumu fark etmiş ki partisini uyardı. Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın hatırlattığı AK Partideki bazı yöneticilerin metal yorgunluğunu, işini yapmayan embesililerden bu ülkenin kurtulması gerektiğini, akraba ilişkisi olmayanların ancak yönetimde görev alabileceğini, kendilerine ayak uyduramayanların ayrılması icap ettiğini, kendi şahsi çıkarları için siyaset yapmaya çalışanların önceliği millete hizmet anlayışına çekmek durumunda olduklarını, temel kriterlerinin de liyakat, ehliyet, emniyet ve dürüstlük olduğunu bildirdi!

Daha önce bu tespitleri yapanlara kızılıyor, dışlanıyordu. Artık bu noktaya gelinmiş görünüyor. Osmanlı Cihan Devleti çağın gerisinde kaldığı için çözüldü. Rasyonalist İslam Filozofu İbni Rüşt’ün “Tehafüt- tutarsızlık/dengesizlik” adlı eseri 16. Yüzyılda Avrupa’da 17 defa basılırken bütün Osmanlı kütüphanelerinde sadece 4 adet el yazması bulunuyordu!. Kitaptan uzaklaşılıyordu. Bunun sebebini politik hurafelerde ve hamasette aramamak gerek. Çünkü aynı Osmanlı parlamentoyu, Yargıtay’ı, Sayıştay’ı, Danıştay’ı, maarifi, mülkiyeyi, adliyeyi ve maliyeyi kuran cihan devletiydi. Tuğrası hala bu kurumların çoğunda asılıdır. Sultan 2. Abdülhamit bunu fark etti, Almanya’dan subaylar getirterek orduyu yenilemeye çalıştı. Yeni okullar kurdu. Peki günümüzde böylesi bir örtüşme var mı? Elbette yok değil.

Önce İnsan

Tarih vizyonumuz ve bilgimiz olmadan gelişmeleri değerlendiremeyiz. Osmanlı’yı tımar sistemi cihan devleti yaptı, sonra tarımdan sanayileşmeye geç kalındı. Çünkü daha sonraki zaman dilimindeki sorumlularda toplumsal, siyasi ve zihni ortam yeterli değildi. Bilim, hür düşünce, hukuk, iktisadi rasyonalizm, uzmanlık ve liyakat gibi çağın temel dinamikleri zihinlere ve yüreklere henüz sinmemişti.

Denetim ve denge de gevşemişti. Hukuk güvenliği ve kuvvetler ayrılığı zarar görmüştü. İtaat kültürü iyice yerleşmişti. “Haksızlık karşısında susan dilsiz şeytandır” diyen İslam Peygamberinin bu söylemini güçlüye biat ederseniz es geçersiniz. Yoksa sizi hizaya getirirler. Neticede suskun ve pasif bir toplum olunur.

Bütün bu gelişmelerde herkes nerede hata yapıldığını yeniden fark etmeli ve insana yatırım yaparak yola çıkmalı. Bu da önce eğitim, kültür, sanat, sorgulama ve medeniyet hareketi içinde olmakla başlar.

Elimde bir fotoğraf karesi. Hangi mahallenin bakkalıdır, bilmiyorum. Kendisini bu davranışından ve verdiği ince mesajdan dolayı tebrik ediyorum. Mehmet Özüdoğru, mahallesindeki davet edildiği bir düğünde evlilere zarf içinde 50 TL takdim eder, zarfın içine şunu yazar: “Sayın komşum, sen alışverişini BİM’den yaparsın; ama düğününü hayırlamaya mahalle bakkalı gelir.” Sayın bakkalımızın tepkisini ve buradaki nükteyi çok iyi anlıyorum.

Bayram öncesi, hanım: “Bir derindondurucu alalım.” dedi. İsteği emir kabul ettik, bulduğumuz bir kampanya kapsamında soğutucu aldık. Satıcı, bizim bu ürünü 300 TL indirimli aldığımızı, kendisinin bir şey kazanmadığını, ancak firmadan 50 TL pirim alacağını söyledi. İnandım. Aynı firmanın bir başka isimle çıkardığı aynı kalitedeki bir ürününün, bizim aldığımız fiyattan 250 TL daha düşük fiyatla çok şubeli bir markette satıldığını görünce pek şaşırdım, hayıflandım. Yani bu ürün, demek ki gerçek satış fiyatının yarısından daha düşük fiyatla satılabiliyormuş.

Mahallemizdeki kırtasiyeciyle konuşuyorum. Bana şunları söyledi: “Büyük, zincir mağazalar bir iki üründe acayip indirim yapıyorlar, diğer ürünleri pahalı satıyorlar. Bir öğrenci, ihtiyacı olan ürünlerin tamamını bizden alırsa daha uygun fiyata alır. Büyük marketler, promosyon adıyla müşteriyi cezbediyor ve totalde kandırıyor. Biz bunun örneğini sık yaşıyoruz. Vatandaş farkında değil.”

Ticaretin yapıldığı pazar, bir toplumun ahlak düzeyin gösterir. Bakkallarımızın, esnafımızın ihlasla, sabırla tevekkülle hizmet üretip rızkını kazandığı, terbiye ocağı çarşılarımızın yerini alan zincir marketler çoğaldıkça hem ticaretin tadı kaçtı hem insanların tamahkârlığı arttı. Ben bu işe bir anlam veremiyorum. Derdimizi anlatıp sırrımızı paylaştığımız bakkal amca, kaprisimizi, nazımızı çeken esnaf dayı piyasadan çekildikçe alışverişte güven de bereket de huzur da yok oluyor. Satıcı: “Bereket versin.”,  alıcı: “Bereketini gör.” derdi. Dualaşma seansları yaşanmıyor. Her alışverişimde aldatılma korkusu yaşıyorum.

Bulunulan fiziki ortam, kurulan sosyal yapı, kişilerin düşüncelerini etkiler, huzurunu artırır veya azaltır. Şehirlerimizi kent yaptık, bakkalın yerine market getirdik,  berberi kuaföre çevirdik, esnafımıza brokırveya müşteri temsilcisi dedik; şimdi, içini boşaltıp küçümsediğimiz mana dünyamızda mutluluk arıyoruz. “Böyle gecenin hayır umulur mu seherinde?” Beyhudedir bu gidiş, yoktur sonu. Batı’nın ticaret arenası olan marketlerde aldatmaya dayalı satış yöntemleri kullanılıyor. 1 Nisan şakalarındaki ahlak: “Kandırarak kazanmak” veya “Karşındakini aptal yerine koymak”

Bakkal Mehmet, tepkisini başka nasıl göstersin? Vatandaş, kandırılmadığından nasıl emin olsun? Böyle ticaret olmaz. Peygamberimiz ne güzel söylemiş: “Bizi kandıran, bizden değildir.”

Son zamanlarda düğünlerde, damat ya da geline pahalı altınların taklitleri takılıyormuş. Bir milyonluk tam altının taklidini 10 liraya alıp takabiliyormuşsun. Bu uygulama yaygınlaşmaya başlamış. Ne denir bu işe, bilmiyorum. Kim kimi kandırıyor, nereye kadar kandıracak? “Ya olduğun gibi görün ya da göründüğün gibi ol.” ilkesi nerede kaldı? Uyanık olan kim, aptal yerine konan kim? Kazandık zannederken neleri kaybediyoruz? Hani güven, hani doğruluk? Gösteriş budalası olduk. Global kapitalist ahlak mı bizi bu hale getirdi yoksa biz zaten bu muyduk? Ahlakın tanımı değişti de bizim mi haberimiz yok?

Karamsarlık telkin etmek istemiyorum;  ama bir şeyler değil, çok şeyler yanlış gidiyor! “Surda bir gedik açtık, mukaddes mi mukaddes.” diyenler de bu kirlenmeyi temizleyemedi; üstüne üstlük, “artırdı”.

Yeni medeniyet inşa etmek isteyenler, toplumumuzdaki, ticaretimizdeki bu çürümüşlüğü görmeli, gereğini yapmalı. Nereden başlamalı diye sorunlara: “Alın size başlangıç noktası”. Girin içeriye!