“İş dönüp dolaşıyor; Said Nursî’nin yüz sene önce cehalet ağa, oğlu zaruret efendi ve torunu husumet bey olarak sıraladığı, ‘bizi mahveden’ üç düşmana gelip dayanıyor. Merkezinde ağalığın yer aldığı feodal düzenin de, fakirliğin de, gelir uçurumu ve adaletsizliğinin de, basit ve sıradan sebeplerle kapışma ve kavgayı netice veren ihtilâf ve anlaşmazlıkların da ardında bunlar var.

“Bediüzzaman’ın, İstanbul’da 2. Meşrutiyetin ilânından sonra gittiği şarkta aşiret mensuplarıyla yaptığı sualli-cevaplı sohbetlerin muhatabı sadece o zamanki dinleyicileri değil. Şimdiki nesillerin de bu izahlardan öğrenip istifade edeceği çok şey var.

“Oradaki izahlardan çıkarılabilecek önemli ve hayâtî mesajlardan birkaçını sıralayacak olursak:

X

“Aklınızı iyi kullanın. Gelen bilgi ve haberleri mutlaka tahkik sürecinden geçirin. Dolduruşa gelmeyin. Provokasyon tuzaklarına düşmeyin.

“Hürriyet, imanın bir hassası, özelliği, parçasıdır. Hürriyeti doğru anlayın ve ona sahip çıkın. Allah’tan başkasına kul olmayın ve Allah’ın yarattığı hiçbir şeye zulmetmeyin, istibdat, baskı ve tahakküme yeltenen kim olursa olsun -devlet, şeyh veya ağa- itiraz edin, boyun eğmeyin.

“Hukukunuzu bilin, hakkınıza sahip çıkın.

“Her meseleyi istişare ile çözüme bağlayın.

“Her şeyi devletten beklemeyin. Özellikle demokrasi ve hürriyetin sağlam bir kültür ve ahlâk altyapısı üzerinde kökleşmesi için size de görev ve sorumluluklar düşüyor; onları yerine getirin.

“İdarecileriniz, hizmetkârlarınızdır. Onlara bu anlayışla muhatap olun, gereğinde hesap sorun.

“Cehalete savaş açın; kendinizi bilgiyle donatın; din ve fen ilimlerini imtizaç ettirerek kendinizi geliştirin ve medeniyet yarışına öyle katılın.

” ‘Eski hal muhal; ya yeni hal, ya izmihlâl.’ Eskiye takılıp kalmayın. Dünyadaki gelişmeleri iyi takip edin ve doğru okuyun. Her olumsuzluğu dış düşmanlara bağlayan komplo teorilerine fazla iltifat etmeyin. Önce kendi zaaf ve eksiklerinizi telâfi edin ve kendi bünyenizi sağlamlaştırın.

“Müslüman unsurlarla İslâm kardeşliğini güçlendirin; gayrimüslim azınlıklara düşmanlık beslemeyin, şefkat ve adaletle muamele edin…

X

“Tedenni-i milletten ciğeri yanmış gibi feryadüfigan ederek ‘Ah, ah, ah! Vaesefâ!’ diyen Bediüzzaman, kurtuluşun maarifte olduğunu yine 1900’lü yılların başında İstanbul gazeteleri için yazdığı makalelerde, ‘Hürriyete hitap’ nutuklarında ve şark aşiretleriyle yaptığı sohbetlerde ifade etmişti.

“Geliştirdiği maarif projesini Kur’an-kâinat bütünlüğü ekseninde vicdanın ziyası olan dinî ilimlerle aklın nuru olan modern fenleri kaynaştıran bir temele bina etmişti. Böylece, asırlardır devam eden ve son devirde ihtiyaçlara cevap veremez hale gelen tekke ve medrese ile, yeni gelişen modern mektepleri birleştirip, üç ayrı eğitim kanalını doğru bir zeminde buluşturmayı öngörmüştü.

“Bu yönüyle, tevhid-i tedrisatı kaçınılmaz bir ihtiyaç ve gereklilik olarak ilk gündeme getiren kişi Bediüzzaman. Birbirinden kopuk üç ayrı kanalda yetişecek nesiller arasında meydana gelecek kopukluk ve derin uçurumu gidermenin en isabetli formülünü bu şekilde ortaya koymuştu.

X

“Müfredatta vicdanın ziyası olan dinî ilimlerle aklın nuru olan modern fenlerin imtizaç ettirilip kaynaştırılarak okutulması, nesillerin tevhid çizgisinde, dini de, dünyayı da çok iyi bilen, sarsılmaz bir inanç yapısıyla çağdaş gelişmelere açık mükemmel insanlar olarak, yetişmesini sağlardı.

“Keza, siyasî, ilmî, sosyal alandakiler başta olmak üzere, istibdadın her türlüsünü reddeden ve her çeşit fikrin özgürce dile getirilip tartışılmasına imkân sağlayan bir anlayışla verilecek olan eğitim, demokrasinin bu topraklarda çok daha erken tarihlerde kök salmaya başlamasını kolaylaştırır ve buna paralel olarak feodal aşiret düzeninin şeyhlik ve ağalık gibi kurumlarını çözecek bir süreci başlatarak bu etkisini pekiştirirdi.”

(Kâzım Güleçyüz – Ömer Ergün

“Bediüzzaman’ın, Osmanlı’yı dağılmaya götüren süreçte önemli rol üstlenen siyasî kulüpler ve muhtariyet talepleri için dile getirdiği endişeler, son dönemde telâffuz edilen eyalet veya federasyon sistemi gibi formüller için de geçerli.

“Nitekim İmralı’dan sâdır olan mesajlarda bir taraftan ‘Federasyon talebinden vazgeçtik’ denilirken, diğer taraftan belediyeleri, yerel meclisleri, eğitimi, sporu, güvenliği, hatta savunması ile ayrı bir örgütlenmeden söz edilmesi, bu endişelerin haklılığını gösteriyor.

“İşin garibi, bilhassa eyalet ve federasyon fikrinin Güneydoğu özelinde gündeme gelmesine, bölgede terörle mücadele gerekçesiyle 12 Eylül-Özal yapımı OHAL bölge valiliği sisteminin yıllarca uygulanması da hatırı sayılır katkılarda bulundu.

“Bu noktada, zaman zaman gündeme gelen ‘Kuzey Irak’ın Türkiye’ye ilhakı (katılması)’ gibi fikirlere de dikkatli yaklaşmak gerekir.

“Hele şu şartlarda böyle bir konu, Türkiye için tehlikeli bir tuzaktan başka bir şey olamaz.

“Çünkü oradaki oluşum büyük ölçüde işgal güçlerinin ve İsrail’in hesapları istikametinde şekillendirildi. Ve bölgedeki özerk Kürt yapılanmasından Bağdat da rahatsız. Nitekim bu rahatsızlık bilhassa petrol paylaşımı kavgalarında zaman zaman açığa vuruluyor.

“Böyle bir federe ve özerk yapıyı Türkiye’ye entegre etme gibi bir konunun gündeme getirilmesi, aynı yapının Güneydoğu odaklı olarak Türkiye’ye de taşınması, petrol kavgalarına bizim de bulaştırılmamız, Bağdat’la ve Arap âlemiyle ilişkilerimize yeni sorunların eklenmesi gibi sıkıntılı sonuçlar doğurur.

“Türkiye bu tuzağa düşmemeli, onun yerine Irak’la 1950’lerin Bağdat Paktına benzer bir ittifakı yeniden ihya etmeğe çalışmalı.

“Ve işgal sonrasında Irak’ta oluşan yapının buna uygun hale getirilmesine katkı sağlamaya gayret etmeli.

” ‘Zaman-ı istibdadın hâkim-i manevisi kuvvet idi. Kimin kılıcı keskin, kalbi kası (katı) olsa idi, yükselirdi. Fakat zaman-ı meşrutiyetin zembereği, ruhu, kuvveti, hakimi, ağası haktır, marifettir, kanundur, efkâr-ı âmmedir (kamuoyudur); kimin aklı keskin, kalbi parlak olursa, yalnız o yükselecektir.’

“Devamında, ilmin yaşını aldıkça artacağını, ama kuvvetin ihtiyarladıkça eksileceğini hatırlatan Said Nursî, kuvvete dayanan Ortaçağ hükümetleri çökmeye mahkûm iken, asr-ı hâzır hükümetlerinin ise ilme istinat ettikleri için Hızırvâri bir ömre mazhar olacaklarını (kavuşacaklarını) vurguluyor.

“Ve Kürtlere seslenerek: ‘Sizin bey ve ağa, hatta şeyhleriniz dahi, eğer kuvvete istinat ile kılıçları keskin ise, bizzarure (ister istemez) düşeceklerdir; hem de müstahaktırlar (bunu hak etmiş olacaklardır)’ diyor ve akla dayanıp, baskı ve tazyik yerine sevgiyi esas alarak duygularını fikirlerine tâbi kılmaları hâlinde düşmeyip yükseleceklerini söylüyor.

“Fikirleri karıştırıp hürriyet ve meşrutiyetin, yani demokrasinin kıymetini takdir etmeyenlerin kimler olduğu sualine cevap verirken de, en baş sıraya ‘cehalet ağa’yı koyuyor.

“Böylece, kaba kuvvete dayanan ağalık sistemine vücut veren ve devamını sağlayan en önemli sebebin cehalet olduğu gerçeğine vurgu yapıyor.

“Eğer ağalık sisteminden şikâyet ediliyor ve bu yapının artık tarihe karışması isteniyorsa, yapılacak şey, kişileri hedef alıp gereksiz sürtüşme ve polemiklere meydan vererek bu sistemin ömrünü daha da uzatmaktan başka bir sonuç vermeyen suçlama ve dayatmalarda bulunmak yerine, bu çok ilginç ve orijinal izahlar çerçevesinde akıl, bilim ve vicdan esaslı eğitim programlarıyla, akıllara ve kalplere hitap ederek, pozitif bir sosyal değişim sürecini başlatıp istikrarlı bir şekilde sürdürmek olmalı.

“Cehalet ağası ancak akıl, ilim ve hikmetle yenilir.”

(Kâzım Güleçyüz – Ömer Ergün)

Kıbrıs müzakereleri; Rumların hedefledikleri sonla/Enosis’le bitmeyeceklerini anladıkları için görüşmeleri terk etmeleriyle sonlanmış;

2018 yılında adanın her iki tarafında yapılacak seçimler nedeniyle; ”hedefi belli ama kimilerine göre belirsizlik” sürecine girmiştir!

Pekiyi, GKRY’nin çözümün olmazsa olmazı olarak gördükleri, her defasında anlaşma adına dayattıkları aşağıdaki madde başlıklarıyla adada bir çözüm olabilir mi?

-Türkiye’nin ada üzerindeki garantörlük hakkının kaldırılması,

– Türk Askerinin öncelikli olarak adayı terk etmesi,

– 1974’te evlerini, arazilerini terk eden Rumların tekrar bu bölgelere geri dönmesi,

– Maraş bölgesinin, Gazimağosa derin limanının öncelikli jest olarak Rum tarafının kullanımına terk edilmesi,

-Yeni kurulacak ‘Federatif-Birleşik Kıbrıs Cumhuriyetinin’ yönetiminin Rum Cumhurbaşkanında olması, yani yönetimin paylaşılmaması,

– Yenilenen seçim sistemiyle ‘parça devletlerde’ seçilecek milletvekillerinin tamamına yakının kısa bir süre sonra Rumlardan oluşması tuzağının kurulmasına;

Türk Milleti ve Kıbrıs Türk halkı ‘evet’ der mi?

Bu konuların detaylarına girmeden yukarıda sıralamış olduğum Rum önerileri 1968’den bugüne hiçbir müzakere sürecinde değişmemiş, GKRY bu dayatmalarından bir adım dahi geri atmamıştır.

Aslında Kıbrıs Müzakerelerinin günümüzde yaşananlarına bakıldığında;

Kıbrıs Türk tarafına; 1960’ta Kurulan Bağımsız Kıbrıs Cumhuriyetinin anayasal kurucu ortağı olan Kıbrıs Türk Halkının, bu hakkının da gasp edildiği, Rum’ların hâkimiyetinde, azınlık haklarından bir fazlasının olmadığı bir yaşam hakkı sunulmaktadır.

Hele ki, adadaki çözümün Rumlara göre olmazsa olmazı, Türkiye’nin ada üzerindeki Garantörlük hakkının kaldırılması, Türk Askerinin adayı terk etmesi de gerçekleştiği an; Rumların neyi hedefledikleri daha iyi anlaşılmış olacaktır.

Bu hedef; adanın Yunanistan’a bağlanmasıdır!

1878’de Osmanlının adayı İngiltere’ye kiralamasından buyana ada üzerinde gözü, kulağı olan batı dünyasının istediği de bundan başka bir şey değildir…

Çünkü bu coğrafyada Türk Milletinin varlığı ezelden, ebede onları rahatsız etmekte, günümüzün bölgesel savaşlarının/sorunlarının hedefi daima Türkiye’ye kilitlenmekte, ülkemizin bölgesel gücü bu emperyalist ülkeleri rahatsız etmektedir.

Rum tarafının adadaki uzlaşmaz tutumuna karşılık Türkiye ve Kıbrıs Türk Halkının yönetim kadrosu, daima çözümden ama hakkaniyetli bir çözümden yana olmuş, her müzakere döneminde de bu tavrını korumuştur.

Her ne kadar 2002 yılından sonra sırf çözüme ulaşılsın diyerek, Kıbrıs Milli Davamızla ilgili pek çok konu başlığında çok taviz veren Türkiye, K.K.T.C yöneticilerinin bu tutumlarına rağmen, Rumların duruşunda hiçbir değişiklik olmamıştır.

Ama en çok da, bu müzakere sürecinde çözümün ucu dahi gözükmemişken, peşinen görüşülen ”toprak, garantörlük, asker” konuları, özellikle Rum tarafına önemli bir avantaj sağlamıştır!

2018 yılında tekrar masaya dönmesi kuvvetle muhtemel taraflardan Rum olanı; eğer müzakere masası kurulacak olursa; her defasında yaptığı gibi görüşmelere elde etmiş olduğu bu avantajlı tavizler noktasından başlayacak, Türklerde kalan Kıbrıs’ın kuzeyini de nasıl alabilirimin peşinde olacaktır!

Çünkü onların çözüm diye bir derdi yoktur!

Rumlar zaten ”Annan Tuzak Planı” senaryosunu kurgulayan/uygulayan ülkeler tarafından AB çatısı altına alınarak adada çözüme ulaşmışlardır. Onların istedikleri adanın Kıbrıs Türk Halkında kalan parçasıdır…

Kaldı ki, BM güvenlik konseyi 1963 ve 1974’te almış olduğu kararlarla:

GKRY’ni adanın yasal hükümeti olarak tanımakta; 1955’ten 1974’e yaşanan gerçekleri, Rumların Kıbrıs Türk Halkına uyguladıkları toplu katliamları, ekonomik, siyasi ambargoları, Yunanistan Cuntası güdümünde 15 Temmuz 1974’te gerçekleştirdikleri askeri darbenin sonuçlarını dikkate dahi almamıştır…

İşte tam da bu noktada yazımın başlığına gelecek olursam!

Türkiye 1974’te adaya neden müdahale etmiştir?

Türkiye bu müdahale sonrasında elde ettiği avantajlı durumuna rağmen adanın kuzeyini neden ilhak etmemiş, kendisine bağlı bir vilayet yapmamış, daha da önemlisi adanın tamamını neden ele geçirmemiştir?

Yıllardan beri sorulan bu soruların yanıtı bana göre şudur:

Türkiye’nin;

Ne emperyalist ülkeler gibi bir yapısı, ne İngiltere gibi sömürgeciliği hedefleyen bir uygulaması, ne de Yunanistan gibi türlü Bizans oyunları oynama geleneği vardır.

Türkiye Cumhuriyeti Devleti; Türk Milletinden aldığı güçle 4000 yıllık tarihi zenginliği, 2000 yıllık devlet olma geleneği ile neyi nasıl yapacağını bilen, uluslararası hukuka uygun davranan bir ülkedir.

Türkiye’nin 1974’te Kıbrıs adasına yasal müdahalesinin iki önemli nedeni vardır.

İlki ve en önemli olanı; adada yaşayan soydaşlarımızın Rumlar tarafından topyekûn imha edilmesini mani olmak;

Diğeri ise; Kıbrıs adası üzerindeki uluslararası yasal hakkına sahip çıkarak, Lozan’da kurulan Türk-Yunan dengesinin bozulmasını önlemektir.

Bunun için adaya müdahale edilmiştir.

Türkiye eğer istilacı/işgalci bir politika gütse, uygulamak isteseydi daha o yıllarda Kıbrıs’ın kuzeyini topraklarına katar, orayı bir vilayeti haline getirir, hatta adanın tamamını ele geçirirdi…

Hiç kimse şu gerçeği unutmamalıdır!

Türkiye Cumhuriyeti Devletinin kuruluş manifestosunun dış politikasında, Büyük Önder Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün koymuş olduğu ilke değişmemiştir: O da; ”Yurtta Barış, Cihanda Barıştır.”

Ancak ülkemizin milli menfaatleri söz konusu olduğunda, bunun korunması için 1974’te gereken ne ise o yapılmıştır, gerekirse yine yapılır. Bundan da kimsenin şüphesi olmamalıdır.

Ama hiçbir makam sahibi de;

Adada yaşanan siyasi gelişmeleri, tarihi gerçeklerinden ayırarak günümüz Kıbrıs’ında; K.K.T.C için: ”Türkiye’nin 82’nci vilayeti olmak istemiyoruz” deme hakkına sahip değildir. Hele ki, Rumların ”Birleşik Kıbrıs” avutmasına kanarak; ‘tek halk, tek egemenlik, tek devlet’ dayatmasını dahi kabul eden; ”Egemenlik Uğruna Ölünecek Leyla Değildir” diyen bir zihniyetin, bugünkü temsilcilerinin; sanki adanın kuzeyinde Türkiye’nin böyle bir talebi varmış/olacakmış gibi bir algı yaratmalarına hiç hakkı yoktur.

Türkiye; bölgesinde gelişen olaylara göre milli menfaatleri neyi gerektiriyorsa onu yapmaya muktedir bir ülkedir. Bugüne değin Türkiye’nin Kıbrıs konusunda uyguladığı/uygulayacağı politikalar; Türk Milletinin, Kıbrıs Türk Halkının menfaatlerine uygun yürütülmüştür. Türkiye, bu politik çizgisini uluslararası antlaşmalardan doğan hakkı, hukuku çerçevesinde korumuş, uygulamıştır.

Bu nedenle K.K.T.C’de en önemli görev makamında oturanların, bu tür söylemlerle halkın zihnini bulandırmadan; Rumlara, emperyalist güçlere karşı Kıbrıs Türk Halkının adadaki yasal, siyasi ve tarihi haklarının korunması için daha fazla çalışmaları öncelikli görevleri olmalıdır.

Artık Kıbrıs Türk Halkı için zaman o zamandır;

Müzakereler süreciyle oyalanmadan, 82’nci vilayet mi olacağız takıntısı yapılmadan K.K.T.C’nin uluslararası camiada tanınması yönünde hazırlıkların yapılması, şimdiden diplomatik çabalara başlanması; adadaki mevcut duruma da, halkın yaşam gerçeklerine de en uygun olanıdır.

Türkiye’nin en kıdemli gazetecilerinden Tanju Cılızoğlu Kocaeli’de yaşar ve Değişim 41 adlı bir haftalık gazete çıkarır. Cılızoğlu çok değerli kitaplar yazdı. Özellikle İhsan Sabri Çağlayangil‘in ve Kamil Kırıkoğlu‘nun anılarını aktardığı kitapları siyasi tarihimize ışık tutan önemli eserlerdir.

O enerjisi ve dinamizmine hayran olduğum, 82 yaşında bir delikanlıdır. Yaşının verdiği hayat tecrübesi ve 61 yıllık gazetecilik birikiminden damıtılmış verimli ve lezzetli sohbetleri ile düşünce dünyama pırıltılı renkler katan bir büyüğümdür.

Tanju Cılızoğlu ile İYİ Parti hakkında yaptığımız röportaj Değişim 41 gazetesinde tam sayfa yayımlandı. Kamuoyunun merak ettiği konularda yaptığım açıklamalardan bir kısmını burada sizlerle de paylaşmak istiyorum.

***

İYİ Parti’nin toplumda yeni bir heyecan ve hareketlendirme yarattığı görülüyor. Bu kalıcı bir başarıya dönüşür mü?

Kuşkusuz bu başarı kalıcı olacak. İktidar önce bu hareketi görmezden gelir gibi yaptı. Olmadı, geçmişteki bazı ölü doğan siyasi partilere benzeterek küçümsemeye çalıştı.

Bazılarını da İyi Parti’nin lideri ve diğer yakın arkadaşlarının MHP içindeki muhalefetten gelmiş olması yanıltıyor. Daha da çok AKP’liler böyle görmek/ göstermek istiyorlar. İyi Parti’yi MHP’nin alternatifi gibi göstermeye çalışıyorlar. Oysaki İYİ Parti’nin hedefi iktidar olmak ve asıl rakibi Ak Parti.

Gerçi İYİ Parti’nin Genel Başkanı Meral Akşener ve iki Genel Başkan Yardımcısı Ümit Özdağ ve Koray Aydın MHP Genel Başkan Adayı idiler. Ancak Meral Akşener’in şahsında toplanan toplumsal talep, özellikle referandum sürecinde yürütülen çalışmalarla, bir kartopundan çığa dönüştü.

İYİ Parti daha önce bazı küskün siyasilerin kurduğu ve yüzde bir bile oy alamayan partilerden çok farklı bir sosyal hareketlenme sağladı. İYİ Parti’nin doğuş şartları bakımından bir örnek aranırsa belki 2002 seçimleri öncesi ortaya çıkan ve ilk seçimde iktidar olan Ak Parti’nin doğuşunda yaşanan sosyal talebe benzetilebilir. Kanaatimce son 15 yılda sosyal fay hatlarında biriken enerji 2002’de olduğundan da fazla.

Siyaset bilimcilerin ve anket firmalarının açıkladığı gibi, “İYİ Parti’nin alacağı oy için şimdilik alt sınırı ile ilgili tahmin yapabiliyoruz. Ancak seçimlerde alacağı oy oranının üst sınırının nereye kadar çıkacağını bilemiyoruz.”

Görünen o ki İYİ Parti diğer partilerin hepsinden oy alacak. Kiminden az, kiminden çok.

İlk seçimde bir siyasi deprem yaşayacağız ve bu depremin büyüklüğü 2002’den daha büyük olabilir.

***************************************

İYİ Parti’nin Tabanı

İYİ Parti’nin merkezde konumlanması nasıl bir stratejinin sonucu oldu?

Meral Akşener’in yurt çapında yaptığı toplantılarda O’nu bir kurtarıcı olarak umutla bağrına basan kitlelerin kompozisyonu ilginçti. Bu kitlelerin yaklaşık üçte birinin MHP kökenlilerden, kalan kısmının ise merkez sağ ve merkez sol olarak tanımlayabileceğimiz vatandaşlarımızdan oluştuğu görüldü. Ben kurultay ve referandum süreçlerinde çok sayıda ilde Sayın Akşener’i izledim. Oranlar biraz değişebilir ama bu Kocaeli’de de böyleydi, diğer illerde de.

Bu sebeple İYİ Parti halkın talebine uygun bir konuma kendini yerleştirdi. Siyasi yelpazenin tam merkezinde yer aldı. Zaten Türkiye’de iktidar olmak için başka bir konum uygun değildir.

Bu sebeple Parti’nin tüzük ve programı tam bir Merkez Partisinde olması gereken özelliklerde hazırlandı.

Bu sebeple teşkilatlanma da merkeze hitap eden bir kompozisyonda yapılıyor. Merkez teşkilatında, İYİ Parti bünyesine katılan fakat daha önce siyaset yelpazesinin farklı partilerinde görev yapmış kişilerden dengeli bir kadro oluşturuldu. Şimdi de il ve ilçe teşkilatlarında benzer bir yapılanma sürdürülüyor.

***************************************

Cumhurbaşkanlığı Sistemi Kaldırılacak

Sayın Meral Akşener “Cumhurbaşkanı olacağım” dedi. Referandum sürecinde İYİ Parti kurucuları Cumhurbaşkanlığı Sistemine karşı çıkmamış mıydı?

Eğer seçimler zamanında yapılırsa 2019’da Cumhurbaşkanı seçilecek ve referandumda kabul edilen hükümlere göre Yasama, Yürütme ve Yargı güçleri üzerinde tam bir hâkimiyet sağlayacak. Seçilecek kişi şu anda Tayyip Erdoğan’ın fiilen kullandığı gücün daha da fazlasını bu defa hukuki kılıfa uydurulmuş olarak kullanacak.

Bu Türkiye için çok tehlikeli. Tayyip Erdoğan tekrar seçilirse de, başka biri de seçilirse de çok riskli bir durum.

Bunun için İYİ Parti tüzüğü ve programında Parlamenter sistemin, eksik ve yanlış uygulamalarını ıslah edilerek, geri getirileceğini taahhüt ediyor. İYİ Parti lideri Meral Akşener de konuşmalarında aynı hususu vurguluyor. Ancak bunu yapabilmek için önce Cumhurbaşkanı seçilmesi, Anayasa’nın değiştirilmesi lazım.

***************************************

2019’Da Kim Cumhurbaşkanı Seçilir?

Gerçekçi bir gözle bakarsak Cumhurbaşkanlığı seçiminin ilk turunda hiçbir adayın kazanamayacağı anlaşılıyor. İkinci turda eğer Tayyip Erdoğan ile Meral Akşener ilk iki aday olarak kalırsa (ki bu en kuvvetli ihtimaldir) ikinci turda Meral Akşener’in kazanması ihtimali yüksek olur.

Çünkü Tayyip Erdoğan seveni çok olduğu gibi aynı zamanda en çok nefret edilen liderdir. Meral Akşener’in ise nefret edeni yok gibidir. Özellikle kadınlardan ve gençlerden en çok oyu Meral Akşener’in alacağını öngörüyorum.

Sayın Akşener muhafazakâr kesimden de, milliyetçi Atatürkçü kesimden de oy alabilecek bir liderdir. Hem sevenlerinden ve hem de “yeter ki Erdoğan gitsin” diyenlerden oy alabilecektir.

Fransa’da Macron‘un ilk turda %24 oy alırken, ikinci turda tam da bu sebeple %66 oy alarak Cumhurbaşkanı seçildiğini hatırlatmak isterim.

”Onlar aslında biz erkeklerin her şeyi… İlk nefesi onların karnında aldığımız, bizleri doyurup büyüten analarımız, aynı kandan/candan bacılarımız, günü geldiğinde hayatımıza eş olan kadınlarımız, canım kızımız diyerek koruyup kolladığımız evlatlarımız… Ama kimi erkeklerimizin de ırgat gibi çalıştırdığı, türlü acımasızlıklarla hakkını hukukunu yok sayıp, yok ettiği analarımız, bacılarımız, kadınlarımız, kızlarımız…”

Birleşmiş Milletler ‘in tanımına göre kadına yönelik şiddet şöyle tarif edilmiştir:

”Kamusal ve özel alanda gerçekleşen, kadınların fiziksel, cinsel, duygusal zarar görmesiyle sonuçlanan ya da sonuçlanması olası, her türlü cinsiyet temelli şiddet eylemi veya bu eylemin yapılacağına ilişkin tehdit, zorlama, keyfi olarak özgürlüğün kısıtlanmasıdır.”

Bu tanımlamanın ülkemize yansımalarına bakıldığında, özellikle son dönemde yazılı/görsel basından okuduğumuz, izlediğimiz ”Kadına Şiddet” başlıklı haberlerde; bu tarife uygun binlerce olayın yaşandığını/yaşanmakta olduğunu görürüz!

Neden?

2010 yılında yapılan anayasa değişikliğiyle kadın, çocuk, genç, engelliler gibi dezavantajlı gurupların korunmasıyla ilgili sorumlulukların arttırılmasına rağmen; gün geçmiyor ki, toplumumuzdan kadına yönelik taciz, cinayet haberleri gelmesin!

Erkek egemen bir toplumda yaşam mücadelesi veren kadınlarımızın özellikle son yıllarda yaşadıkları mağduriyetleri için ciltler dolusu kitaplar yazılır.

Kadınlarımıza yönelik şiddeti içeren öylesi haberler yazılı, görsel basına düşüyor, bu haberler öylesine can yakıcı olabiliyor ki; bunlar karşısında bazen insan olmanın utancı da yetmeyebiliyor..!

‘Kadına Yönelik Şiddete Karşı Uluslararası Dayanışma ve Mücadele Günü’ dolayısıyla 25 Kasım Cumartesi günü ülkemizin hemen, hemen tüm büyükşehirlerinde, pek çok ilimizde, çeşitli yerleşim merkezlerinde kadınlarımızın büyük katılımlarıyla düzenlenen ama birçok yerde polis engeliyle de karşılaşan bu protesto yürüyüşleri, her şeye rağmen yapıldı.

Kadınlarımızın ülke genelinde yapmış oldukları bu protesto yürüyüşlerinde;

”Çocuk yaşta evliliğe, emek sömürüsüne, adaletsizliğe, müftülük yasasına, şiddete itirazımız var” pankartlarının yanı sıra;

”Kadına yönelik Şiddete Hayır”, ”Kadınlar Birlikte Güçlü”, ”Yaşamak İstiyoruz”, ”OHAL’e, Müftülük Yasasına, Boşanmalarda Arabuluculuk Formülüne Hayır” pankartları açarak, bu yönde basın açıklamaları yaptılar…

Aslında ülkemizin sokaklarını, meydanlarını dolduran kadınlarımız ne kadar da haklıydılar.

Son yıllarda giderek artan kadına yönelik şiddetin günümüze yansıyan en çarpıcı açıklaması; CHP Ankara Milletvekili Şenal Sarıhan’dan geldi. Sn. Vekil Şenal Sarıhan Hanımefendi; son 15 yıl boyunca 6.375 kadının cinayete kurban gittiğini açıkladı.

Bu nasıl bir sondu? Cinayetlere kurban edilen kadınlarımıza yönelik bu şiddeti önlemek adına hiç mi caydırıcı tedbir alınmıyordu?

Elbette alınıyor ama demek ki yetersiz kalıyordu.

Özellikle aşağıda sıraladığım;

Kız çocuklarımızın karşı karşıya kaldığı aile, çevre baskısı nedeniyle çocuk yaşlarda yaptıkları evlilik, başlık parasına, berdele mahkûmiyetleri,

Kadınlarımızın, kız-erkek çocuklarımızın, özürlü evlatlarımızın uğradığı cinsel tacizler,

Kadın, çocuk demeden işledikleri türlü taciz, şiddet suçları nedeniyle tutuklanıp da birkaç gün sonra serbest bırakılanlar erkekler,

Kadın cinayetleri, cinsel taciz v.b suçları işledikleri halde; sırf ‘iyi hal’, ‘takım elbise, kravat indirimi’ alarak cezası indirilenler, adeta bu suçları yok edilmek istenenler;

Erkek egemen toplumumuzda yaşanmadı mı? Yaşanmıyor mu?

Bu insan hakları ihlalleri, ülkemizin yaşadığı gerçekler değil midir?

Bütün bu yaşananları; kadına, çocuklarımıza yönelik tacizi, şiddeti yeterince önleyebiliyor muyuz?

Ülkemizin genelinde yaşanan bu ayıplı sürece bakıldığında; bu sorunun cevabı kocaman bir ‘hayırdır’..!

Kadınlarımıza, çocuklarımıza yönelik, giderek artan bu şiddet/taciz olaylarının önlenebilmesi mevcut yasaların tavizsiz şekilde uygulanmasından, ülke yönetiminde olanların bu konuda çok açık ve net tavır koymasından ama aynı zamanda aile içinde de adaletli bir şekilde gözetilmesinden, titizlikle takibinden geçmektedir.

Aslında Cumhuriyetimizin kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün bundan neredeyse bir asır önce kadınlarımıza tanıdığı haklar; birçok Avrupa ülkesinden önce yürürlüğe girmiştir.

Atatürk, Türk kadının önemini şu veciz sözleriyle ifade etmiştir:

”Dünyada hiçbir milletin kadını, ben Anadolu kadınından fazla çalıştım, milletimi kurtuluşa ve zafere götürmekte, Anadolu kadını kadar emek verdim, diyemez. Erkeklerden kurduğumuz ordumuzun hayat kaynaklarını kadınlarımız işletmiştir. Çift süren, tarlayı eken, kağnısı ve kucağındaki yavrusu ile yağmur demeyip, kış demeyip cephenin ihtiyaçlarını taşıyan hep onlar, hep o yüce, o fedakâr, o ilahi Anadolu kadını olmuştur. Bundan ötürü hepimiz bu büyük ruhlu ve büyük duygulu kadınlarımızı, şükranla ve minnetle sonsuza kadar aziz ve kutsal bilelim.”

İşte Türk Milletinin kadını budur. Onun kutsallığı; tarihe yazmış olduğu nice kahramanlık öyküleriyle, mucizevi başarılarıyla ispatlıdır.

Çağdaş geleceğimize en önemli katkıyı yapacak, aydın fikirli nesillerimizin yetişmesine önce aile yuvasından destek olacak analarımızın, kadınlarımızın, kızlarımızın, çocuklarımızın maruz kaldığı şiddet/taciz ülkemize hiç yakışmamaktadır?

Evet, bu olaylar dünyanın pek çok ülkesinde de yaşanmaktadır! Ama önemli olan böylesi ayıplı/suçlu olayların ülkemizde yaşanmamasıdır.

2023 yılında dünyanın 10 büyük ekonomisi arasında olmanın hedeflendiği ülkemize böylesi olaylar hiç yakışmamaktadır?

Hele ki, bir zamanlar ‘toplumda kadının yüksek sesle gülmesinin dahi ayıp olduğunu söyleyenlerin’, ‘hamile kadının o haliyle sokakta ne işi var!’ diyebilenlerin, günümüzde Atatürk’ü sahiplenmeleri, hayranlığı bu denli yükselmişken;

Kadın haklarını görmezden gelebilenlere, kadınlarımıza-çocuklarımıza yönelik şiddeti/tacizi sanki suç değilmiş de, adeta bir kabahatmiş gibi yorumlayanlara;

Büyük Önder Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün ‘medeni hukuk devrimi’;

Kadınlarımıza tanınmış hak ve hukukun ne olduğunu anlatmakta, hala yol göstermekte, kadınlarımızın değerini anlatan veciz ifadeleri; onlara çağdaş bir yaşam hakkı tanımayanlara, yokmuş gibi sayanlara da önemli mesajlar vermektedir.

“Demokrasi’nin üçlü bir sacayağı vardır: Hür seçimler, hukuk devleti, idarecilerin seçimle gelmesi. Çağdaş insanın ve gelişmiş toplumların geliştirebildikleri, şimdilik en iyi idare biçimi demokrasi olarak gözükmektedir. İnsanın duygu ve kabiliyetleri hürriyet ve demokrasiyle maddî manevî gelişme imkânı bulur. Kişi ancak hür bir ortamda; insan olmanın gereği olan temel hak ve özgürlüklerine kavuşarak, insanî bir hayat sürebilir.

“Eğer demokratik bir düzen olmazsa, tek görüş, tek fikir, zorba ve tekelci bir anlayış hüküm sürer, temel hak ve özgürlüklerden yoksun, ‘hayvanî’ bir hayat söz konusu olur. Kuvvet hâkim olur, kanun hâkimiyeti söz konusu olmaz. Keyfî uygulamalar artar. İdareye hâkim olanlar, keyiflerine göre devleti yönetir. Zulümler, haksızlıklar artar. ‘Kuvvetli olan her zaman haklıdır.’ mantığı işler.

“Bediüzzaman devletin var oluş nedenini; insana, vatandaşa, insanlığa hizmet olarak ifade etmiştir. Devlet, vatandaşının can ve mal güvenliğini sağlayan, maddî ve manevî kişiliğinin gelişmesi için gerekli ortamı hazırlayan bir tüzel kişilik (hükmî şahsiyet)tir. Vatandaşın rahatı ve huzuru için hizmet eden bir yapıya sahip olması gerekir. Demokratik hukuk devleti bunun gerçekleştirilmesi için güvenli bir idare biçimi olarak görülmektedir.

“Toplumlar için din; sosyolojik bir gerçekliktir. Toplumun bir arada, birlikte var olması ve moral değerleriyle ayakta kalması açısından din birleştirici bir unsur olarak kabul edilmektedir. Ayrıca din; toplumun var olması ve bekası açısından da sosyolojik bir ihtiyaçtır. Eğer dini, bir toplumun içinden çekerseniz yerini sosyolojik anlamda birleştirici özelliği olan diğer bir unsur ile doldurmanız gerekir.

“Millet kavramının üç temel unsuru vardır: Din, Dil, Vatan. Bu üç unsurun bir arada olması güçlü bir milleti, birlikteliği ifade eder. Bir toplumu oluşturanlar aynı dili konuşuyor ve aynı dine inanıyorlarsa, vatan diyebilecekleri bir toprakları da varsa, orada güçlü bir millet tesis edilebilir.

“Millet kavramının unsurlarından tek bir unsurun bulunması, üçünün birlikte olmasına göre, zayıf da olsa, millet kavramının oluşması açısından yeterli görülmektedir.

“Terör fitnesini bitirmek; Türkiye için bir hayat-memat meselesi. Yıllardır akan ve gencecik insanları aramızdan çekip alan kan durmalı, anaların gözyaşı dinmeli, hasret kalınan barış ve huzur sağlanmalı, herkes güven içinde aslî gündemine yoğunlaşarak yoluna devam edebilmeli.

“Bunca yıldır huzurumuzu, enerjimizi, kaynaklarımızı tüketen bu kanlı fitne; artık sona erdirilip tarihe karışmalı. Ve bunun için, herkes iyi niyet ve samimiyetle elini taşın altına koyarak üzerine düşenleri yerine getirmeli.

“Görevini yapmayıp yine gerilim siyasetleriyle vakit geçirmeye kalkanlara da prim verilmemeli.

“Aslında Said Nursî’nin başından beri Kürtlere yaptığı ısrarlı tavsiye, Türklerle birlikte olmak.

“Meselâ, 2. Meşrutiyet döneminde Kürt hamallara hitap ederken, ‘Altı yüz seneden beri bayrak-ı tevhidi (tevhid bayrağını) umum âleme karşı ilân eden ve istibdada şiddet-i itaat ve terk-i âdât-ı milliye ile (millî âdetlerini terk ederek)ihtiyarlanan BİZİM ŞANLI TÜRK PEDERLERİMİZE KUVVET VE CESARETİMİZİ PEŞKEŞ VE HEDİYE EDELİM. Ona bedel, onların akıl ve marifetinden istifade edeceğiz.’ dedikten sonra şu ilginç tesbiti yapıyor:

” ‘Türkler bizim aklımız, biz de onların kuvveti; mecmuumuz (hepimiz) bir iyi insan oluruz. Hodserane (serkeşlik) yapmayacağız (kendi başımıza hareket etmeyeceğiz). Bu azmimizle başka unsurlara (diğer etnik gruplara da) ders-i ibret (ibret dersi) vereceğiz…’

“Ve ‘İyi evlât böyle olur’ deyip devam ediyor: ‘Hem de istibdat zamanında bir batman itaat etmişsek, şimdi bin batman itaat ve ittihad (birlik ve beraberlik) farzdır. Zira şimdi sırf menfaati göreceğiz. Çünkü hükümet-i meşruta (meşrutiyet hükümeti), hakikî hükümet-i meşruadır (meşru hükümettir). (Eski Said Dönemi Eserleri, s.186)’

“Türklerle Kürtler arasındaki irtibatı (bağı) peder-evlât ilişkisiyle bir tutarak konuyu bir aile sıcaklığı ortamına taşıyan (Said Nursî)…böylece ayrılıkçı duyguları besleyen komplekslere gerek olmadığını ima” eder.

(Kâzım Güleçyüz – Ömer Ergün)

Siyasetin en sevdiğim yanı bu vesile ile Türkiye’yi gezmek ve insanlarımızla tanış olmaktır. Son yaptığımız Mardin ve devamında gittiğimiz Midyat, Ömerli, Gercüş ve Hasankeyf seyahatinde de, bu böyle oldu.

Onlarla yaptığımız konuşmalarda kah sorunlarını, kah hayatın güzelliklerini araya hatıralar sıkıştırarak anlattılar. Bu bize bir kez daha siyasetin “gitmediğin yer senin değildir” kuralını canlı olarak yaşattı.

Hele bir delikanlının 50 sene önce Süleyman Demirel’in yoldan geçerken Hasankeyf’e uğrayışını, mağaralarda yaşayan insanları görünce “bana oy verin, sizlere ev yapıp, mağaralardan kurtaracağım” deyişini bir anlatışı vardı ki, heyecanlanmamak mümkün değildi.

Sorunlar bildiğiniz sorunlar! Yoğun nüfus artışı nedeni ile gençler arasında aşırı bir işsizlik var. Eğitim gene sancılı. Tarım ve hayvancılık Türkiye’nin genelinde olduğu gibi bölgede de çöküş içinde… Ekonominin giderek bozulması, orada da halkı etkilemeye başlamış. Bu sebeple esnaf perişan halde. Üretimsizlik bölgenin belini büküyor. Bu yüzden siyasette yeni arayışlar başlamış.

Bu yazdıklarımdan rahatsız olabilirsiniz ama birileri de, gördüklerini anlatmak ve konuşmalara tercüman olmak zorunda. Çünkü aralarında bazılarının bu şekilde talepleri oldu ve “sesimizi duyuramıyoruz” dediler.

Bunları yazarken, vatandaşı olmaktan gurur duyduğum Türkiye Cumhuriyeti Devletinin, bütün varlığı ile hizmet götürmeye ve huzuru sağlamaya çalıştığını da, özellikle belirtmeliyim. Allah bizleri devletsiz bırakmasın!

Aralarında biri var ki; ona kendisinden bahsederek bir yazı yazacağıma söz verdim. O da Hasankeyfli Muhammed Usta. Kendisi halı dokuyor. Bende kendisinden, keçi tiftiğinden dokunmuş küçük bir “Hasankeyf Hatırası” aldım. O artık bu mesleğin unutulduğunu söylüyor. Bir iki kişi yapıyorlarmış. Diyor ki, Hasankeyf geçmişte bu işin merkeziymiş. Siirt nasıl bu dokuma işinde marka ise Hasankeyf dokumalarının da çoktan marka olması gerektiğini anlattı.

Yetkililerle görüşmüş, Halk Eğitim Merkezi’ne gitmiş ama sonuç alamamış. “Bana cüzi bir maaş versinler, gençlere bu mesleği öğreteyim, hem işsizliğe hem Hasankeyf İlçesinin ekonomisine katkımız olsun” diyor. İşin erbabı ki, önümüzdeki günlerde İstanbul’da yapılacak fuarda Batman’ı temsil edecek.

Bir de “Dolar Ahmet”le konuştuk. Aldığımız kuru dutların kilosunun sadece altı lira olduğunu söylersem, üreticinin değil aradaki komisyoncuların ne kadar para kazandığını zannedersem anlarız.

Şu bir gerçek ki; Türkiye bir bütün… Yurdun dört bir köşesinde benzer yaşamlar, benzer sorunlar, benzer üzüntüler ve de benzer mutluluklar var. Bence bu durum geleceğimizin en büyük teminatı. Ancak çocuklar ve gençler en büyük sorunumuz!

Nice Muhammed Ustalar ve nice sesini duyurmak isteyenler var. Ben verdiğim sözü tuttum. Belki birileri, okurda; Hasankeyf’in dokumalarına sahip çıkar. Bunu çoktan hak etmişler.