Makroekonomik ölçümlerden biri olan büyüme verileri, ülkenin toplam ciro artışını gösterir bir ölçüttür.

Kalkınma ise; ülkenin üretim biçimindeki, teknolojiyi kullanma biçimindeki, özellikle dış ticaret biçimdeki köklü yapısal değişim ve ilerlemeleri tarif eder.

Geçen günlerde 2017 yılı 3. çeyrek büyüme verileri açıklandı, müthiş yüksek bir oran % 11,1!

Bu oran dünya rekoru bir büyüme oranına tekabül ediyor, 2017 yılı itibarıyla bizden başka bu kadar büyüyen dünya ülkesi yok!

Sadece 3. çeyrek değil, 2017 yılı başından beri büyüme oranının yüksek oluşunu birçok etkenle açıklayabiliriz,

–TÜİK’in büyüme oranının hesaplamasında yaptığı teknik değişiklik nedeniyle, geçmiş yılların iki katından daha yüksek bir orana ulaşılması.

–Büyüme rakamlarına ulaşırken en önemli etken unsur “aşırı iç tüketim” artışı olması.

–Kredi genişlemesi politikası ve borçlanma teşvikleri.

–Beyaz eşya gibi sektörlerdeki vergi indirimleri ile tüketim artışı teşvikleri.

–Aşırı kamu harcamaları.

Bu etkenler sonucu; büyümenin sağlanması için teşvik edilen iç tüketim artışının olumsuz tarafı ise “enflasyon oranı“nı da patlatmış olmasıdır.

Büyüme oranı artarken, tüketici bazlı yıllık enflasyon da % 13‘lere doğru hızla yükseldi.

Ben, bazı makro iktisatçılar gibi büyüme oranlarını çok ciddiye alan bir ekonomist değilim.

Büyüme rakamlarına nasıl ulaşıldığına bakarım, oranın salt büyüklüğüne değil!

Türkiye’de en derin krizlerinin aşırı yüksek oranda büyüme yılları sonrası oluşmuş olduğunu da hatırlatırım.

Çünkü büyüme denilen unsur konjonktüreldir, ithal mallardaki serbestleşme ve ithal ürün yelpazelerindeki teknolojik gelişmeler nedeniyle yaşanılan talep artışı ile de aşırı büyüme sağlanabilir.

Türkiye’de ihracat artışı olsa bile, bir birim ihraç malı “nihai ürün” üretmek için, birçok birim “ara mal” ürünlerin ithalatının gerektiğini, bunun da aynı zamanda “toplam ithalatı” arttırdığını belirtmekte fayda var.

Büyüme oranları artınca, milli gelir rakamlarının artışı da aynı şekilde, “ithalat artışı” ile daha da kabarmış kıvama gelir.

Fakat bu aşırı tüketim ve dışa bağımlılık sarmalı nedeniyle aşırı ısınan ekonomiler, yıllar sonra ülkeyi derin bir krize sürüklerse, gelmiş geçmiş büyüme oralarının alayı efsane olur!

Salt yüksek büyüme oranları açıklayarak, rakam oyunlarıyla güya sınıf atlayan büyük bir ülkeyiz algısı yaratmak, koca bir yalandır.

Ekonomilerde “enflasyonist dönem” denilen dönem “CANLANMA” dönemidir, enflasyonu patlatırsan, ekonomiyi de aşırı ısıtıp, rakamsal olarak büyültebilirsin.

Bu durum hatta seçimler öncesi daha belirgin bir şekilde tercih edilen, siyasi çıkar elde etme metotlarından başka bir şey değildir!

Ekonomilerde “deflasyonist dönem” denilen dönem ise “DARALMA” dönemidir, tüketimi çok baskı altına alırsan, bu sefer de ekonomiyi küçültürsün.

Bir ekonominin ne aşırı enflasyona ne de aşırı deflasyona girmesi arzu edilmez.

Fakat yanlış büyüme politikaları, ileride ekonomilerin aşırı daralarak tüm büyüme dönemlerini geri almakla kalmayıp, daha ileri durumlarda ekonomik depresyona da sokabilir.

Bu nedenle büyüme oranı rakamlarına nasıl ulaşıldığını iyi incelemek gerekiyor.

Kalkınmayı ise; bir ülkenin sınıf atlaması olarak da adlandırabiliriz.

Kalkınma “tarımsal” olabileceği gibi, “endüstriyel” de olabilir.

Kalkınma, bir ülkenin üretim, tüketim ve tasarruf biçimindeki köklü değişimler demektir.

Büyüme oranlarını hesaplarken ulaşılan gibi öncelik “toplam tüketim” değil, ekonominin “toplam üretim” ve “toplam tasarruf” tarafı kalkınmanın önceliğidir.

Ülkenin tasarruf açıklarının nasıl kapatılacağı, bölgesel farklılıkların nasıl azaltılacağı, gelir dağılımı adaletininin nasıl sağlanacağı, tüm ekonomik sistemin koordinasyonunun nasıl oluşturulacağı gibi sorulara yanıtlar aramak, planlı kalkınma modellerinin temelini oluşturur.

Bu nedenle çok konuşulmayan “KALKINMA” yerine, güncel “BÜYÜME ORANLARI” ile bir ülkeyi tartıp ölçmek, her zaman doğru sonuçlar vermez.

Büyüme oranlarını çok yüksek göstermek, konjonktürel ölçümlerdeki teknik değişikliklerle, borçlanarak aşırı tüketim ve kamu harcamalarıyla, başarılı bir ekonomi yönetimi olduğu algısı yaratmaktan öte değildir.

Türkiye’nin gelecekte daha verimli işlerde kullanacağı kaynakları bir çırpıda tüketmenin bedelini elbet bir gün ödeyeceğiz.

O gün, soyut yaratılmış algılarla değil, somut yaşanılan gerçeklerle bir bir yüzleşmiş olacağız.

Gaflet içinde yüzmek bizim işimiz; aymazlık, vurdumduymazlık ve kendini bilmezlik. Gofreti daha çok biliriz.

Dalâlet yaşam biçimimiz; azgınlık, sapkınlık ve haddi aşma alışkanlığı.

Günde 40 kere dua edip ‘âmin‘ desen de gaflet içindeysen tesiri yok fakat aymazlığın, vurdumduymazlığın, kendini ve okuduğun metni bilmezliğin ters etki yapar durur.

Kudüs; bize göre Kutsal Yer, İsraillilere göre Başkent. Kaç zamandır; İsrail‘e göre 80’den, Amerika‘ya göre 95’ten beri. Ya biz: Temel gibi “tanımayruk!”

Filistin nasıl İsrail oldu: 1-Filistinlilerin gafleti ve dalâleti, 2-Arap ve İslam ülkelerinin ihaneti sayesinde.

Meselâ sorsam; Ortadoğu’da Suriye hariç Filistin Davasını ve Filistinlileri satmayan Müslüman ülke var mıdır? O da Lübnan ve Golan‘daki sabit düşmanlık yüzünden.

57 tane İslam ülkesi, tek tek veya toptan – ismi önemli değil – bir tane sosyalist ülke kadar İsrail’in zulmüne karşı duruş gösterebilmiş mi? N’ayır! E bundan sonra ne bekliyorsunuz? N’olamaz!

Meydanlarda birleştik, sosyal ortamlarda trend topikleştirdik diyorsanız hayırlı işler; filmin cayırtısı yakında kopacak demektir.

Biz Peygamber sünnetini tavır, duruş ve ahlâk yerine şekil – şemâil anladığımızdan beri küffardan yemediğimiz yumruk kalmadı. Küffarın en organize hali olan emperyalizme yumruk atarak hakeme 8’e kadar saydırmış kişiyi de sırf bu yüzden tersinden anladık.

Donald Trump sağ olsun, bize tekrar Amerika’yı keşfettirdi. Yoksa biz nasıl bir araya gelirdik! Ötekileştirmenin bir siyaset sanatı üzre neredeyse ringin dışındakilerin birbirine dalmasına çeyrek vakit bıraktığı bir demde Mevlâ bir cem olma imkânı sundu.

Ra’d Suresi 11.âyet der ki “Şüphesiz ki, bir kavim kendi durumunu değiştirmedikçe Allah onların durumunu değiştirmez.“

Enfâl 53 de der ki “Bir toplum kendilerinde bulunan davranışları değiştirmedikçe Allah onlara verdiği bir nimeti değiştirmez.“

İsrail’le ortak tatbikat, ortak uçuşlar, ticaret hacminin arttırılması, mayın temizleme ihalesi, ırmak sularının satılması, istihbarat paylaşımı, Başkent Kudüs’e ehlen ve sehlen, Mavi Marmara‘daki imza, evvelen Yahudilerin verdiği Üstün Cesaret Madalyası, âhiren Reza Davası için Amerikan Yahudi Lobisi‘yle görüşme vs. vs.

Mısır, Suudî Arabistan ve Birleşik Arap Emirlikleri‘nin aynı ikircikli tutumu; hem ABD’ye her konuda olduğu gibi bu konuda da yol ver, sonra gel kendi kamuoyunu yatıştırmak için slogan salla.

Ruşen Çakır‘ın Türkiye’deki İslamî Oluşumları anlatan kitabının adı ‘Âyet ve Slogan‘dı. Çeyrek yüzyıl sonra yine slogan, yine slogan ve âyetlerin sahipsizliği..

Ne diyor Nisâ 78: “Bu topluma ne oluyor ki, neredeyse hiçbir sözü anlamıyorlar!“

Adam senin yanıbaşında, seni parçalamak için, sana, senin ellerinle devlet kurdurup Arz-ı Mev’ud yapbozuna bir parça daha ekletiyor ve sen bunu bir düzine yıl geçtikten sonra anca farkediyorsun; hem de en yakın arkadaşın arkanı dayadığın Ağır Abi‘yle anlaşarak senin sattıktan sonra. Sonra da ‘sürüyü kurt çaldı‘ çığlıkları.

Bu kaçıncı ya!. Yeter da!.

Ne de çabuk geçiyor zaman! Tam 43 yıl geçmiş Kıbrıs Barış Harekâtının ardından…

Ama daha da önemlisi; Kıbrıs konusuna milletimizce, ‘millilik’ vasfının verildiği yılların arkasında kalan zaman, 67 yıla dayanmış. Ondan öncesini unutanlar tarih sayfalarına baksınlar…

Daha dün gibi hatırlardadır; 50’li yıllarda Ankara’dan başlayıp, ülkemizin her yöresine dalga, dalga yayılan, sonrasında Taksim meydanında milletçe haykırdığımız:

”Kıbrıs Bizim Canımız Feda Olsun Kanımız…”, ”Ya Taksim, Ya Ölüm…” diyerek, ettiğimiz yeminler…

Ya şimdilerdeki Kıbrıs Milli Davamız?

Öyle denmemiş miydi?

”Kıbrıs Milli Davamızdan gereken tavizlerin verilebileceği” söylenmemiş miydi? Ab sürecinde…

Aslında ‘komşularımızla sıfır sorun politikasının’ temelleri de böyle atılmış olacaktı demek ki..!

Ancak bu açılım sonrasındadır ki; Kıbrıs’ta elde edilen tüm kazanımlarımız müzakere edilir hale gelecekti. Hem de Türkiye için tam üyeliği kesin olmayan AB süreci uğruna..!

Kıbrıs’ta ne değişmişti de; AB ile başlayan müzakere sürecinde; ”Kıbrıs konusunu çözmelisin” dayatması, ülkemizin önüne konulmuştu?

Aslında haçlı zihniyetinin temsilcileri; Amerika’sı, İngiltere’si, o süreçte de AB’si yıllardan beri bunu istiyordu. Bu dayatmalarında değişen bir şey de yoktu!

Onlar yıllardır adanın stratejik özelliğinin yanı sıra, çevresinde bulunan zengin doğal gazın, petrol yataklarının peşindeydiler…

İstedikleri de kısmen de olsa gerçekleşti!

Çünkü ‘Annan tuzak planının’ oylandığı 24 Nisan 2004 tarihli referandumuyla, Kıbrıs adasını elimizden çeke, çeke almanın planlarını yapanlar; GKRY’ni AB çatısı altına alarak bunu başardılar. Kimilerimiz bu süreçte ”aldatıldık” dese de, hiç kulak asmadılar! (Bk. Elveda Kıbrıs Ama bir gün mutlaka, 2007-Atilla Çilingir)

Annan planı sonrasında, Kıbrıs milli davamızın lideri rahmetli Sn. Denktaş:

Türkiye’nin AB ile başlatmış olduğu müzakere sürecinde ‘Kıbrıs konusunun’ olmaması gerektiğini, her defasında uluslararası antlaşmalara, hukuki gerçeklere vurgu yaparak, hem Türkiye’yi yönetenlere, hem de Rum tarafıyla müzakere masasına oturan K.K.T.C temsilcisine son nefesine kadar anlatmaya çalışmıştı..! Ama ne yazık ki, ona; ‘Statükocu’ , ‘Mr. No’ damgasını vuranlar bu önerilerine kulak asmadılar.

Ve hatta o süreçte;

Ömrünü Kıbrıs milli davamıza adayan, bu konuda Türk Milletinin, Kıbrıs Türk Halkının hakkını, hukukunu savunan Sn. Denktaş’a: ‘Git kendi ülkende konuş’, ‘Kıbrıs davası senin şahsi davan değil!’ diye seslenenler bile olmuştu!

Ama o, her şeye rağmen Kıbrıs konusunda yapılan doğruları da, yanlışları da, son nefesine kadar milletimize anlatmaya, dönemin siyasilerine tarihi uyarılarını yapmaya devam etti.

Can liderim Sn. Denktaş’ı, dava arkadaşlarını bir kez daha rahmet ve şükran duygularımla anıyorum. Bugün Kıbrıs’ta kurulu bir Türk devleti varsa; bu gerçeği dönemin Türkiye yöneticilerine, ona ve dava arkadaşlarına, bu uğurda hayatlarını seve, seve feda eden tüm şehitlerimize, gazilerimize borçlu olduğumuz unutulmamalıdır.

Kıbrıs konusu ne yazık ki artık eskisi kadar ne yazılı, ne de görsel medyamızda yeteri kadar yer bulmuyor, bulamıyor!

Düşünüyorum da, 43 yıl önce vatan ve vazife uğruna savaştığım/savaştığımız Kıbrıs adasında, 498 evladını feda eden, binden fazlası malul gazi olan milletimiz, ata yadigârı bu adanın serdarlığını yapan, vatan topraklarında yaşayabilmek uğruna on binlerce şehit, gazi, kayıp veren Kıbrıs Türk Halkı, bu milli davamızın sonunda neyi, nasıl görecek?

AB’ye giden yol’da; ‘Kıbrıs konusunu çöz de gel” dayatmasını önümüze koyan ülkelere onca tavizi verenler!

Yıllar önce Kıbrıs Milli davamızın tüm kazanımlarını göz ardı ederek; ‘Rumlardan daima bir adım önde olacağız’ tezini savunanlar, günümüz Ortadoğu coğrafyasında bu adanın Türkiye ve K.K.T.C için ne kadar önemli olduğunu anlamışlardır sanırım?

Kıbrıs Milli Davamızın bugün geldiği/getirildiği noktayı düşündükçe; önümüzdeki sürecin Kıbrıs adasında Türkiye ve K.K.T.C için çok zor geçeceğini düşünüyorum.

Çünkü ülkemizin çevresi adeta ateş topuyla çevrili, iç ve dış sorunlarımız büyüyor. Emperyalist ülkelerin, Rusya’nın bölgesel menfaatleri çatışması giderek tırmanıyor. Bu gelişmelere bir de terör örgütlerinin bölgesel amaçlarını, alçaklıklarını eklediğinizde; 2018 yılının oldukça sıkıntılı bir süreci de beraberinde getireceği kaçınılmazdır.

Ancak hem Türk Milleti, hem de Kıbrıs Türk Halkı ve hükümetleri milli davamız söz konusu olduğunda yine dimdik duracak, hiçbir neden uğruna Kıbrıs’taki kazanımlarımızdan vazgeçmeyecektir.

Türkiye’nin, Kıbrıs konusunda TBMM’de almış olduğu kararlar, devletimizin kırmızıçizgileri olarak hala geçerlidir. Son müzakere sürecinde ortaya çıkan tablo; Türkiye açısından bu çizgiler doğrultusundadır.

Ancak 2018 yılında yeniden başlayacağı söylenen müzakerelerde, sırf çözüme ulaşmak için önemli kazanımlarımız; Türkiye’nin Kıbrıs’taki ”garantörlük hakkından”, ”adadaki Türk askerinin varlığından, ”yönetimin taraflarca ortak paylaşımından”, ”toprak, mülkiyet hakkımızdan”  vazgeçilecek olursa!

Kıbrıs adası kısa bir süre sonra elimizden kayıp gidecek; yıllar önce tarihe not düşen Büyük Önderimiz Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün şu önemli tespiti bir kez daha önümüze çıkacaktır:

” Efendiler, Kıbrıs düşman elinde bulunduğu sürece bu bölgenin ikmal yolları tıkanmıştır. Kıbrıs’a dikkat ediniz. Bu ada bizim için önemlidir…”

K.K.T.C Devletinin kurucusu, rahmetli Sn. Denktaş’ın 2004 yılındaki şu tespiti de, günümüzde yaşananlara verilecek en önemli yanıttır:

“Değerli gençler,

Biz size bir devlet bırakıyoruz. 21 yaşında genç dinamik, Türkiye’nin tanıdığı, 90-100 ülke ile ticari ilişkisi olan bir devlet. Bunu yaşatarak, bunu temel alarak yapılacak bir anlaşma sizin başarınız, gelecek nesillere sizin armağanınız olacaktır. Kısa dönemde size vaat edilen (ve hala verilmemiş olan) rahatlatıcı hediyeler için, bu devletten vazgeçerseniz Girit dramının son sayfasını siz yazmış olacaksınız ve tarih hiçbirimizi bağışlayamayacaktır.”

Kıbrıs adasının önemini, tarihe not düşen bu tespitlerden daha iyi anlatacak ne olabilir ki?

Ak Parti liderinin 15 seneden beri taktiği değişmedi. Kendisini sıkıştıran muhalefete karşı hiç savunmaya geçmedi, hep karşı saldırı ile cevap verdi.

Başka bir siyasetçi veya parti karşı karşıya kalsa siyaset arenasından silecek siyasi hatalar, “aldatılmalar” ile yolsuzluk, rüşvet, görevi kötüye kullanma, ihaleye fesat karıştırma dâhil bütün suçlamaları da aynı taktikle savuşturdu.

Hatta bu yolla kendi taraftarını iyice tahkim etti.

Beraber yürüdüğü eski ortakları FETÖ ile birlikte yaptıkları hukuksuzlukları savunurken, o günkü düşmanları olan Ergenekon, Balyoz ve diğer kumpas davalarının sanıklarını hain ilan ederken de hep saldıran taraf oldu.

AKP ve Erdoğan eski ortaklarıyla yollarını ayırdıktan sonra da, bu defa geçmişi bir tek cümleyle “aldatıldık, milletim ve Rabbim beni affetsin” diyerek sildiler. Savunma yaparak inisiyatifi rakiplere vermeden hemen hücuma geçtiler. FETÖ ile hiçbir bağı olmayan insanları FETÖ’cü diye suçlama yoluna gittiler.

***

Reza Zarrab İçin de Aynı taktik Devrede

“Savunma, saldır” taktiği Reza Zarrab konusunda da uygulanıyor.

Önce “Türkiye’nin cari açığını kapatan, hayırsever iş adamı” olarak övdüler. Hapisten çıkardılar, rüşvet iddialarının soruşturulmasını önlediler.

ABD’de yargılanan Zarrab kendini kurtarmak için itiraflarda bulundu, sanıklıktan tanıklığa geçti.

Bu adam ABD mahkemesinde Ak Parti hükümetlerinde görev yapan bir bakana şu kadar milyon dolar, diğer bir bakana ayakkabı kutusunda bu kadar milyon dolar, devletimize ait bir bankanın genel müdürüne de şu kadar milyon dolar rüşvet verdiğini ifade etti. Her bir iddiasını ses kayıtları, banka dekontları ve görüntülerle delillendirdi.

Suçlananlar ve de bunlarla aynı hükümetlerde, aynı partide görev yapanlardan bir Allah’ın kulu çıkıp bu şaibelerden kurtulmak için tek kelime laf edemedi.

Yine savunma yapmak yerine “bu adam İran ajanı, CIA ajanı, hain, kripto Fetöcü vs” diye, “ABD Türkiye’ye savaş açtı” diye, “bunlar ABD’nin, FETÖ’nün tuzağıdır, bu soruları soranlar da bunların maşasıdır” diye suçlayarak hücuma geçtiler.

Gözler bu davaya odaklanmış, bu fay hattının kırılmasının Türkiye’ye ve AKP yöneticilerine yaratacağı sıkıntıları anlamaya çalışırken, başka bir fay hattı daha harekete geçti.

***

MAN Adasından Para Transferleri

CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu’nun dile getirdiği kara para aklama işlemlerinin merkezlerinden MAN adası üzerinden para transferleri gündemi sarstı. Çünkü bu 15 milyon dolarlık transferleri yapanlar Cumhurbaşkanı ve AKP Genel Başkanı Tayyip Erdoğan’ın özel kalemi, oğlu, kardeşi, eniştesi, dünürü gibi en yakınlarıydı.

İlk önce “belgeler sahte” diye karşı saldırıya geçtiler.

Sonra “para çıkışı yok, girişi var. Uluslararası ticaret yapan şirketlerin para transferi suç mu?” diye saldırdılar.

Ama bu yetmedi. Kamu vicdanı bu transferlerin hangi malın satışından elde edilen gelir olduğunu soruyordu.

Kamuoyu, transferlerin neden normal bankacılık sisteminden değil de, kara para aklama merkezinden yapıldığının cevabını merak ediyordu.

Devletimizi yönetenler bize “dövizlerinizi satın, TL olarak bankalara yatırın” kampanyaları yaptılar. Kendileri paralarını döviz olarak tutup, vergi de vermemek için bu türlü transferler yapmış olmasından bir kısım halkımız öfkelenmiş olabilirdi.

Dahası transferleri yapan kişilerin ne tür ticaret yaptığına dair hiçbir bilgi yoktu. Bu paraların “rüşvet ve başka yollarla zimmete geçen kirli para olabileceğine” dair iddialar vardı.

O zaman ya bu soruları açıklıkla cevaplandırmak, şüpheleri gidermek gerekiyordu.

Ya da cevap vermek şüpheleri daha da artırır endişesi taşınıyorsa, dikkatleri başka alana çekmek gerekiyordu.

İkinci yol seçildi.

Recep Tayyip Erdoğan gündem oluşturmakta çok usta bir politikacıdır.

Yunanistan gezisinde olmayacak bir şey yaptı. Lozan Antlaşmasını tartışmaya açtı.

O da biliyor ki, Lozan Antlaşması çok taraflı bir antlaşma olup, aynı zamanda hem Türkiye ve hem de Yunanistan devletlerinin kuruluş belgesidir. Güncellenmesi yakın gelecekte mümkün değildir.

Ama Lozan tartışması, Zarrab’ın itiraflarını ve MAN adasından para transferleri dosyasını gündemin arka sıralarına itebilirdi.

Erdoğan’ın yapmaya çalıştığı da bundan ibaretti.

***

Turump’n Kudüs Kararı

Bu arada ABD Başkanı Trump da gündemin değişmesine katkı sağladı. Kudüs’ü İsrail’in başkenti olarak tanıyan kararı ile Türkiye’de milli refleks harekete geçti.

Çünkü Kudüs Türkiye’de yaşayan hemen herkesin ortak kutsallarındandır. Türk halkı Kudüs’ün düşmesinin Anadolu’yu tehdit altına sokacağının farkındadır.

AKP bu krizi fırsata çevirmek için harekete geçti.

AKP hükümetinin ve yandaş STK’ların öncülüğünde yapılan mitinglerle Kudüs gündemin birinci sırasına getirildi.

Peki, bunlar Zarrab’ın bakanlara ve Halkbank Genel Müdürüne verdiğini itiraf ettiği rüşvetleri ve Cumhurbaşkanının yakınlarının kara para aklama cenneti olarak bilinen MAN adasından para transferlerini unutturabilir mi?

Bir fıkra ile açıklayalım:

İmam Efendi, camide namaz kıldırırken istemeden yellenmiş. Öyle bir utanmış ki, “artık bu köyde kimsenin yüzüne bakamam” deyip köyü terk etmiş.

Aradan 20 yıl geçmiş, hoca köyünü çok özlemiş.

“20 yıl geçti aradan, unutulmuştur nasılsa” demiş. Köye yaklaştıklarında genç bir çoban görmüş. Hoca çobanın yanına yaklaşmış. Kimlerden olduğunu ve sonra da kaç yaşında olduğunu sormuş.

Çoban “valla yaşımı bilmem ama ‘imamın camide yellendiği yıl’ doğmuşum” demiş.

Toplumun önünde olan insanların yaptıkları çirkin işler kolay unutulmaz.

Devlet gücünü kullanan insanların yaptıkları pisliklerin kokusu bir süre sonra kalmaz ama yapılan pisliklerin hiçbiri unutulmayacaktır.

Bu böyle olsa da, “yakın tarihte yapılacak seçimlere bir etkisi olacak mı?” sorusunun cevabı şimdilik daha önemli.

Bu cevap muhalefetin becerisi ve halkımızın basiretine bağlı.

İnsanımız, bilhassa 18, 19 ve 20. yüzyıllarda sosyal, fikrî ve düşünce okyanusunun devasa çalkantıları ve dalgalanmaları arasında çırpınıp durdu. Bu uğurda nice boğulanlar yolunu kaybedenler; şaşkınlık deryasında apışıp kalanlar oldu. Bu arada iki canavardan birinin kursağında manen can verdiler. Ruhsuz birer insanlar olarak; maneviyattan uzak bir ortamın dehşetli korkutan, ümitsizlik girdaplarında çırpınıp durdular. Nisyan ve unutkanlık dalgaları arasında yollarını kaybettiler. Kendilerini, benliklerini; meçhuliyetin hiçliğinde; toplum için ferdi topluma feda eden Komünizm ile, fert için toplumu ferde feda eden Kapitalizm gibi, iki büyük doymaz canavarın itip kakmaları arasında kaldılar. Halen de, bu iki zıt kutup arasında, kararsız bir şekilde oradan oraya savrulup duruyorlar. Hem kendilerini, hem kendilerinden çok şey bekleyen; vatanın, milletin ve devletin tüm umutlarını sönecek noktaya taşıdılar.

Yirminci Asrın başlarına, Hilâfeti de bünyesinde bulunduran Osmanlı Devleti’nde -maalesef- dinin özü gitmiş, kabuğu kalmıştı. Özellikle genç kitle; İslâmiyet’e ne lâyıkıyla sarılabiliyor ne de İslâmiyet’ten büsbütün kopabiliyordu! Ama bir arayış içinde olmaktan da kendini alamıyordu. Osmanlı Devleti’nin her bakımından geri hâli, genç aydın kitleyi bir kurtuluş çaresi aramak zorunda bırakıyordu. Bu durum onların başını -ister istemez- Batı’ya ve hattâ Kuzey’e çevirmek sonucunu doğurdu. Böylece Komünizm ve Kapitalizm denen iki büyük canavarla karşılaştılar. Biri Tefrit, öteki İfrat olan rejimlerdi. Vasat ve Orta Yol olan İslâmiyet’in mahiyeti ise, zamanın zorlamasıyla -yazık ki-, meçhuliyet örtüsü altında kalmıştı.

“Sezai Karakoç, İslâm Toplumunun Ekonomik Strüktürü’nde bütün bu karşılaştırmaları kullanarak İslâm İktisadî Prensipleri’nin inşasına çalışmıştı. Buna göre İslâm toplumunda, ne Komünizmdeki gibi, tek kişiyi mülkiyet hakkına ehil görmemek, yani insana güvensizlik vardır, ne de Kapitalizmdeki gibi insana Allah’ı unutturan mutlak mülkiyet hakkı tanınmıştır. Komünizm’in, ferde hiç bir hak tanımamasına karşılık; topluma tanıdığı mutlak hak; İslâm toplum anlayışına aykırı bir haktır.

“Komünizmde fert toplum için feda edilmiş, kapitalizmde de toplum fert için. Bediüzzaman bu sebeple menfaat yerine ‘fazilet’ ölçüsünü medeniyet tasavvuruna yerleştiriyor. Yani toplumdaki mutlak eşitliği bozan tek ölçü birimi olarak ‘üstünlük ancak takvadadır’ın bir parçası olarak. Yeni bir sınıf anlayışı da getiriyordu. Eflatun’un ‘Medine-i Fuzala’sına (Faziletliler Şehri’ne) lâyık şeriat-ı garra (parlak şeriat / din) olması böylece yerini bulabiliyor.

“Neticede Karakoç şu noktaya geliyor ‘…haram ve helâl ölçüleri, kazancın temelde emeğe dayanması kuralı, paranın sırf para olduğu için para getirmesinin yasak oluşu (faiz yasağı), kazancın belli bir nisbetinin bir sosyal adalet vergisi gibi devlet eliyle alınarak fakir sınıflara transferi (zekât), bir Müslümanın öbür Müslümanların durumundan tam sorumlu oluşu, israf yasağı, parayı bir işte kullanmayacak şekilde biriktirme, yani parayı iş dışına çıkarma yasağı, diğer bir deyişle yatırım yapmak mecburiyeti ve bütün bunlara hâkim, insanın, kendisini de, çocuklarını da, bütün mallarını da İslâm yolunun bir mülkü ve hakkı sayma şuuru…İşte bütün bu sınırlar, mülkiyet hakkına İslâm’ın koyduğu sınırlardır ki, insan bu hakkı kötüye kullanıp toplumu, öbür insanları ve eşyayı ezmesin.’

“Karakoç, Bediüzzaman’ın öngördüğü ‘serbestiyet ve malikiyet’ döneminin bir parçasını şöyle ifade ediyor: ‘Her insan, İslâm düzenini, İslâm toplumunun yaşama şartlarını sarsmamak şartıyla, kendi geçimini sağlamak, dünyadaki tasarruf gücünü ve hakkını kullanmak için bir takım çalışmalara hür olarak girişecektir. Mülkiyet hakkının dinamiğidir bu teşebbüs hakkı. Öldürücü bir rekabet yerine, hayırlı bir yarışma halinde, öbür insanlara en faydalı, en iyi, en sağlam, en güzel, en elverişli, en kullanışlı eşyayı yapmak, o eşyayı en ucuz şekilde elde etmek ve piyasaya sürmek, onu en seri bir araçla ulaştırmak için alınteri dökmek, çalışmalar yapmak, serbestçe kararlar almak, bilgiler edinip yeni buluşlar yapmak, bir Müslüman için sulh zamanlarının gereklerindendir. (‘Sulh-u umumî’ şartı!).

‘Çalışma kutsaldır. Emek kutsaldır. Bu çalışmayladır ki insan, Allah’ın halifeliğini yerine getirecektir. Bu çalışmayla, zekâtını verecek, yani malî ibadeti yapabilecektir.’ ” (Caner Kutlu, Yeni Asya, 30 Kasım 2017, s.2)