Ben uzun zamandır hepinizin merak ettiği Patagonya’da yaşıyorum. Hani bazen konuşurken “oğlum sen Patagonya’da mı, yaşıyorsun?” diye denilen yerde!

Çok konuşuruz Patagonya’yı, çok söyleriz ama tahminim o dur ki, birçoğumuz buranın nerede olduğunu bile bilmeyiz. Bilmeyiz ama yine de, bir Patagonya der geçeriz…

Patagonya, Güney Amerika’nın Arjantin ile Şili tarafından paylaşılan güney bölgesindeki uçsuz bucaksız coğrafyaya verilen isim. El değmemiş doğası ile Patagonya; yeryüzünde cenneti yaşayabileceğiniz birkaç yerden biridir.

Patagonya’nın yüzölçümü yaklaşık olarak 1.5 Türkiye’ye denk geliyor. Nüfus yoğunluğu ise çok düşük, kilometrekareye ikiden az insan düşüyor. Bu, eğer görmek istemiyorsanız günlerce hiçbir insan görmeden, dünyadaki tek kişi sizmişsiniz gibi yaşayabileceğiniz anlamına geliyor. Hatta bazı günler görmek isteseniz de kimseyi göremeyebiliyorsunuz…

Ancak her şey tahmin edemeyeceğiniz kadar yolunda!

Eğitim süper! Devlet okulları parasız ve kaliteli… Özel okul falan yok, binlerce liranız cebinizde kalıyor… Zaten daha çocuk doğar doğmaz sosyal devletin gereği olarak ailelere yardım başlıyor. Çalışan annelere kreş ve anaokulu desteği var.

Eğitim planlı, herkes kabiliyetine göre okuyor. Ülke ekonomisi öyle yapılanmış ki, işsizlik diye bir şey yok! Okulunu bitiren hemen işini buluyor. Hem de insanca geçinebileceği bir paraya!

Rantçı yerel belediyecilik anlayışı burada yok. Rantın ne demek olduğu da bilinmiyor.

Gittiğimde rant dedim, rüşvet dedim, adam kayırma ve yolsuzluk dedim anlamadılar, aval aval suratıma baktılar.

Burada emek ve fikir hırsızlığı da yok. Sermayedarlar halka karşı son derece anlayışlı ve adaletli. Çalışanlar ezilmiyor.

Terör falan da buralarda kol gezmiyor. Türkiye ve etrafında olan ve adına “terör” denilen olayları bana sorup duruyorlar. Herkesin temel ilkesi; birinin hakkının bittiği yerde diğerinin hakkının başladığının farkında olmaları.

Hem siz Patagonya’nın adını uluslararası bir tartışmada hiç duydunuz mu? Komşular ve tüm dünya ile “sıfır sorun”!

Yargı son derece objektif. Hâkim ve savcılar ülkenin en saygın kişileri. Onları sokakta görenler inanılmaz hürmet ediyorlar. Boşa hapise atılıp sonra da kusura bakma denilen vatandaşları da yok…

Siyasetçiler de, keza öyle çünkü tek amaçları ülkeye ve topluma hizmet etmek. Göreve bir toplu iğne ile gelip bütün Patagonya’yı ele geçirmek gibi bir amaçları yok. Bu konuları anlamıyorlar zaten. Ben de bazen bunlar zekâ geriliğine mi, düçar oldular diye derin derin düşünüyorum.

Karun diyorsun bilmiyorlar, firavun diyorsun bilmiyorlar, tek adam diyorsun anlamıyorlar! Olsa olsa eğitim sisteminde bir aksaklık var diye düşünüyorum çünkü bu hususta bir yönleri cehalet içeriyor…

Milli gelir çok yüksek. Adaletli ve eşit bir şekilde dağıtılıyor. Kimse istatistiki rakamları şişirmiyor veya eksiltmiyor.

Asayiş son derece kontrol altında. Sokaklarda kavga yok, kadın cinayetleri yok, çocuklara cinsel istismar yok! Ne bileyim işte yok böyle şeyler!

Kimse dilenmiyor. Ben asgari ücrete geçinip gidiyorum hem de kira da oturuyorum. Açlık ve yoksulluk bilinmiyor bile… Kraliçe’nin veya Evangelistlerin uşaklığını yapan cemaat, tarikat, şeyh ve mürid bozuntuları da, yok burada!

Patagonya’ya benim gibi bunalım adamlar dışında sürü ile gelen insan göçleri de yok. Belki mevsimine göre kuşlar ya da leylekler geliyordur.

İnsanlar siyaset yapsın, bunun için partiler kursun diye iktidar tarafından teşvik ediliyor hatta destekleniyor. Malum siyaset zor zenaat…

Ülkenin dış borcu yok. Yeterli zenginlikler mevcut. Anlayacağınız çar çur yok. Büyük bir tasarruf var.

Of be kardeşim, yazarken bile sıkıldım bunlardan. Patagonya’da şöyle bir ağız tadı ile yaşayamıyoruz. Onun için Patagonya’da yaşamanın dayanılmaz hafifliği içindeyim. Öyle birbirinize “Patagonya’da mı, yaşıyorsun?” diye soracağınıza atlayın gelin Patagonya’ya… Görün halimizi!

Avrupa, Asya hatta Afrika arasında çok önemli ve çok hayatî bir konumda olan Türkiye; çok yönlü bir baskı altında çıkış yolu aramakta. Bugün Türkiye; ne Doğusundan, ne Batısından, ne Güneyinden, ne de Kuzeyinden emin değildir. Niyeti bozuk devletlerle kuşatılmış durumdadır.

Ne Denizinden, ne Karasından, ne de Havasından gelecek tehlikelere karşı güvende değildir.

Zira “Bin dost az, bir düşman çoktur.” Çünkü bir düşmanın yapacağı hainlikleri bin dost önleyemez. Niçin? Gizlice, sinsice, dostlardan habersiz ve belirsiz bir zamanda yapılacağı, için…

Ne yazık ki, güya müttefikimiz ve güya dostlarımız sayılan ABD, İngiltere, Fransa, Hollanda, Almanya, İsrail, -hatta dost gözükmesine rağmen- Rusya gibi devletler Türkiye’yi sırtından bıçaklıyorlar.

Üstelik bu işin gizlisi saklısı da yok. Bu ihaneti, bu düşmanlığı, bu alçaklığı; alenen, açıkça ve göstere göstere yapıyorlar!

Türkiye de bunlara karşı, haklı olarak veryansın ediyor. Bütün bunların ne dostluğa, ne müttefikliğe sığmadığını her vesile ile söyleyip duruyor.

Fakat yine de Batı bildiğini okuyor. Nuh diyor Peygamber demiyor. Yapacağını yapıyor. Tenkitlere hiç aldırış etmiyor.

Türkiye ise bu kaşarlanmış aleyhimizdeki siyaset olgusunu; biraz da hayret ve şaşkınlıkla izliyor ve haklı olarak küplere biniyor.

Türkiye’mizin yanılgısı şu: “Hüsnü zan, ademi itimat.” / “Herkes hakkında güzel düşünmeli fakat körü körüne kimseye güvenmemeli, asla tedbiri elden bırakmamalı.” düstur, prensip ve ilkesini ihmal edip hafife alıyor. Bu yüzden sonucu, bir türlü hazmedip kabullenemiyor.

Acı bir gerçektir ama Batı devletlerinin resmiyetinde, bizim anladığımız şekilde bir fazilet anlayışı yoktur.

Bizce “Hak deyince akan sular durur.” Onlar için ise sadece kendi menfaat, çıkar ve yararları söz konusudur. Üstelik menfaat ve yararlarını elde etmek için -onlarca- her şey mübahtır.

Bu uğurda yapamayacakları ve yapmayacakları ihanet, yalancılık ve iftira yoktur. Asar da, keser de, yakar da, yıkar da. Menfaati için hiçbir engel tanımaz.

Zorbalık gerekiyorsa zorbalık, yalan gerekiyorsa yalancılık, iftira gerekiyorsa iftira. Velhasıl Batı ve onlar gibi devletler için “Gaye için her şey mübahtır.” Yani Makyavelci bir bakışı; her şey için geçerli bir metod ve usul olarak görmüş ve görmektedirler.

Bu bakımdan Batı devletleri, Avrupa devletleri -kendi açılarından- haklıdırlar. Onlardan aksini beklemek; yani doğruluk beklemek yanlıştır. Abestir.

Dikkat! Onlar; Hak, haklılık ve doğruluk içindedir demiyorum. Haklıdır ve doğrudurlar da demiyorum. Kendi menfaatlerini gözettikleri ve bunun için her yolu geçerli saydıkları için, bu menfaat yollarında her şeyi doğru buldukları için -kendi açılarından- haklıdırlar.

Yoksa zatında yani işin aslında haklı değildirler.

Dikkat! Hak katında, Adalet huzurunda, İnsanlık gözünde; asla ve kat’a haklı değildirler. Doğru hiç değildirler.

“Es-Sebebü ke’l-fail.” / “Sebep olan yapan gibidir.”

Sırrınca yapılan her türlü zulümden, her türlü katliamlardan, çeşit çeşit zorbalıklardan; tüm Batı devlet ve hükümetleri sorumludur.

Hiçbir mazeret ve özürleri olamaz.

Bu durumda Batı ülkelerinin Türkiye aleyhinde olmalarını, Türkiye’ye düşmanlık beslemelerini, her türlü sahte görüntü sunmalarını, inanmadıkları lâflar etmelerini çok görmemeliyiz.

Karanlığa küfür edeceğimize, ışık yakmaya bakmamız; onları bu durumdan vazgeçirecek, onlara engel olacak, onları caydıracak, onları kendine getirecek politikalar üretmenin yollarını aramamız gerekir.

Kısaca demek lâzımsa, onların yolunu kesecek stratejiler üretmeliyiz.

Türkiye’nin büyük meselelerinin ana kaynağı ortak aklın ve devlet tecrübesinin kullanılamıyor oluşudur.

Ülkemizde, son dönemde devlet adına karar verme mekanizmalarının çalıştırılmadığı, bütün kritik kararlar için tek kişinin aklına güvenildiği bir yönetim anlayışı hâkim.

Oysaki Türkiye dünyanın en eski, en köklü devlet geleneğine sahip devletlerinden biridir. Türkler de, devlet yönetme tecrübesi en yüksek olan milletlerin başında gelir.

Fakat halen “kurumlarda ciddi sorunlar var. İş üreten, proje üreten, fikir üreten, inisiyatif alan yeni açılımlar yapan çok az insan kaldı. Bürokratik kadrolarda, siyasi kadrolarda, devlet kadrolarında bir ehliyet sorunu yaşanıyor.”

Bu teşhis iktidara yakın bir yazara, Yeni Şafak’tan Kemal Öztürk‘e ait.  Öztürk devam ediyor: “Bunlar doğru. Ancak bu kaht-ı rical, yani ‘devlet adamlığı yoksunluğu’ bu demek değildir. Yaşadığımız sorun, liyakat ve ehliyete göre insan istihdam etmeme sorunudur. Zira Türkiye’nin yetişmiş nitelikli insan kaynağı, devlet adamı bulunuyor.”

“Liyakat ve ehliyet meselesi devletin ciddi sorunu haline geldi.”

“Her dediğime ‘evet’ diyecek, hiç itiraz etmeyecek, hep bana sadık kalacak adam arıyorlar.”

İşte bahsettiğim temel sorun, bu tip adamlarla devleti yönetmektir.

Dış politikada da en yetkin kadroları “monşer” diye aşağılayarak tasfiye ettiler.

Yerlerine getirilen liyakatsiz kadroların tek derdi “Reis’e” yaranmak. Bunun için O’nun Kasımpaşalı üslubunun kötü birer taklitçisi durumundalar. Bunların ülkeye bir yarar sağlamadığı görülüyor.

O üslup “Reis’e” yakışabilir. Belki kitlelerin hoşuna da gidebilir. Ama…

Diplomatın görevi siyasilerin hatalarını tekrarlamak değildir. Onların hatalarını da örten, gerektiğinde nükteli, gerektiğinde zarif, yeri geldiğinde sert ve kararlı fakat her zaman sakin ve zekice bir diplomatik lisan kullanmasıdır.

Zaman zaman TV’lerde izlediğimiz eski büyükelçiler meğer ne kadar değerli bürokratlarmış. Milli menfaatleri önceleyen, dış politika meselelerine vakıf, meramlarını son derece zarif ve etkileyici bir üslupla anlatabilen bu insanları “monşer” diye aşağılarken meğer ne kadar haksızlık yapmışız.

******************************************

Stratejik Çukura Düşmenin Sebebi

Ak Parti iktidara geldiğinde dış politika alanında çok doğru bir hedef ortaya koymuştu: “Komşularla sıfır sorun.”

Fakat Ahmet Davutoğlu’nun mucidi olduğu bu hedefe ulaşmak şöyle dursun, tam tersine ciddi sorunlar yaşamadığımız komşumuz kalmadı.

Ahmet Davutoğlu‘nun Dışişleri Bakanı ve Başbakan, Tayyip Erdoğan‘ın ise Başbakan ve Cumhurbaşkanı olarak birlikte yürüttüğü dış politika alanında en büyük başarısızlık Suriye konusunda yaşandı.

“Stratejik Derinlik” kitabının yazarının ülkemizi düşürdüğü durum, şimdi “stratejik çukur” olarak tanımlanıyor.

***

1980-1988 İRAN- IRAK SAVAŞI ÖRNEĞİ: 8 yıllık İran- Irak savaşında ortak akıl ve kurumlarımızda var olan devlet tecrübesi ülkemizi “Ortadoğu bataklığına” girmekten korumuştu.

Her ikisi de komşumuz olan İran ile Irak’ın Savaşında mülteci problemi, ülkemize terör transferi, ülkemizin hedef alınması olayları yaşanmadı. Ekonomik kayıp olmadı.

Çünkü devreye devlet aklı girdi.

Türkiye savaşan iki devlet arasında taraf olmadı. Gerektiğinde arabulucu oldu. Hatta BM’de savaşan her iki tarafın temsil yetkisini verdiği devlet oldu. Siyasi itibarı ve bölgesel ağırlığı arttı.

Her iki ülkenin de (savaştıkları için) üretimleri düşmüş, ihtiyaçları artmıştı. Türkiye iki tarafa da bol bol ihracat yaparak süreçten ekonomik olarak da çok kârlı çıktı.

Suriye iç savaşında ise ortak akıl ve devlet tecrübesi kullanılmadı.

Türkiye taraf oldu. Esed’i devirme gayretkeşliğine girdi. Mezhepsel tercihler kullandı. Suriye’nin stratejik önemini kavrayamadı. Burada Rusya, İran ve Çin’in meydanı ABD’ye bırakmayacağını öngöremedi. Devletimizi yönetenler üç gün içinde Şam’da Emevi Camisinde namaz kılma hayallerine kapıldı.

Sonuç: Güvenliğimiz, ekonomimiz, sosyal dengelerimiz zarar gördü. Ülkemiz bir beka problemi ile karşı karşıya kaldı.

İş TSK’ya düştü. Siyasi hataları temizleme görevi Mehmetçiğe verildi.

Şehitler. OHAL… Ekonomik kayıplar…

Ve ABD ile savaşın eşiğine geldik.

Görüldüğü gibi devlet tecrübesini, kurumların ortak aklını kullandığınız zaman krizler fırsata dönüşebiliyor.

Tam tersine kişilerin şahsi ihtirasları, ideolojik hayalleri, benlikleri ön plana çıkınca stratejik çukura düşebiliyorsunuz.

Bunun zararını yanlışları yapanlar çekse pek aldırış etmeyebiliriz.

Ama zararını bütün millet çekiyor.

Terörle çekiyoruz. 3,5 milyon Suriyeli sığınmacı problemi olarak çekiyoruz. En acısı da gencecik fidanlarımızı şehit vererek çekiyoruz.

Bütün bu zararlara yol açan politikaları uygulayanlar ise “pişmanlık duymadıkları” gibi, milletimize bir özür dileme borcunu bile yerine getirmiyor.

Özrü bırakın, yanlış siyasi tercihlerin sonucunu, doğru ve meşru bir harekâtla düzeltmeye çalışan Mehmetçiğin sırtından, bir de “muzaffer başkomutan, gazi” gibi unvanlar kazanmaya çalışıyor.

“Hep yakınıyorsun, çare ne?” diye soranlara cevabım çok kısa:

Çare ortak akla dönüşte… Çare kurumların devlet aklını kullanmasının yolunu açmakta… Çare liyakatsiz, ehliyetsiz muhterislerden devleti kurtarmakta…

“Pasif direniş ya da şiddet içermeyen direniş (ahimsa), insanoğlunun sahip olduğu en büyük güçtür. İnsan yaratıcılığının tasarladığı en güçlü silahtan da daha güçlüdür.” (Mahatma K. Gandhi)

Hinduizm’in temel doktrinlerinden birisi olan “Ahimsa”ya uygun olarak Gandhi, İngilizlerin tuz tekelini protesto etmek amacıyla 1930 yılında 24 gün süren bir yürüyüş organize etmiş; bu yürüyüş;  tarihe “Tuz Yürüyüşü” olarak geçmiştir.

Bu politik bir gösteri değildi. Ama bir toplumun hakkına, hukukuna, milli varlıklarını korumak adına sömürgeci İngiltere’ye karşı düzenlenmiş; şiddet içermeyen ama Hindistan’dan çıkıp gitmesine yönelik toplumsal bir tepkiydi.

Özellikle kapitalizmin baş aktörleri Amerika ve İngiltere’nin; yoksul ülkelerin doğal zenginliklerini, enerji kaynaklarını, topraklarını ele geçirmek için uyguladıkları siyasi, ekonomik, kültürel ve askeri yaptırımlarına, türlü oyunlarına karşı pek çok toplumsal/tepkisel protestolar sayılabilir.

Ülkemizin yakın tarihinde de bazı ülkelerin, devletimiz aleyhine aldıkları haksız kararları protesto etmek adına milletçe sergilediğimiz, milli duruşumuzu gösteren benzer tepkiler yaşanmıştır.

Örneğin; 1998’de P.K.K. terör örgütünün başı bebek katili, eli kanlı Abdullah Öcalan’ı, İtalya’nın Türkiye’ye teslim etmemesi nedeniyle, İtalyan mallarına karşı milletçe bir boykot başlatılmıştık. Bu boykot süresince İtalya’dan yapılan ithalatımız yüzde 30 oranında düşmüştü.

Çok değil, bundan yedi yıl önce;

22 Aralık 2011’de Fransa Parlamentosu’nun sözde soykırım yasasının inkârını suç sayan yasayı kabul etmesiyle birlikte Türkiye’nin her kesiminden toplumsal tepkiler yükselmiş;

Siyasi tepkilerin yanı sıra başta iş dünyası olmak üzere; ‘Fransız mallarını almayalım’ çağrıları yapılmıştı. O dönemde kozmetikten gıdaya, bankacılıktan oyuncağa kadar hemen her alanda Fransız ürünleri Türkiye’de bulunurken, bine yakın Fransız şirketi ülkemizde faaliyet gösteriyordu…

İş dünyamızın temsilcileri boykot kararının uygulanmasıyla Fransız ekonomisinin ciddi şekilde etkileneceği görüşünde birleşirken, vatandaşlarımızın bu tepkiselliğini desteklemişler; sonuçları oldukça etkili olmuştu.

Ülkemizin yaşadığı terör sürecine bakıldığında;

Başta PKK-PYD-YPG-DEAŞ-FETÖ terör örgütleri olmak üzere; DHKP/C-MKP-TKP/ML-MLKP vd. terör örgütlerinin insanlarımıza, ülkemizin ekonomik yapısına verdiği zararın büyüklüğü ortadadır.

Terörün ülkemiz ekonomisine vermiş olduğu zararın maddi anlamda mutlaka bir karşılığı vardır. Ancak bu hain terör örgütlerinin insanlarımıza, insani değerlerimize, milletimizin birlik ve beraberliğine, milli, manevi dünyamıza verdikleri direk, ya da dolaylı zarar ne ile ölçülebilir?

1984 yılından beri terör belasıyla uğraşan devletimizin; bu uğurda seve, seve evlatlarını feda edip de, ”vatan sağ olsun” diyebilen böylesine yüce bir milletin, canından canı giden Şehit analarının, babalarının, eşlerinin, evlatlarının, diğer aile fertlerinin yangın yerine dönen yüreklerindeki ateşi söndürmek mümkün müdür?

Suriye iç savaşıyla birlikte;

Irak’ın kuzeyinden başlayarak, Suriye sınırımızın ötesinde yapılanmaya başlayan ama asıl amacı bu bölgede; ”sözde bir Kürt devletini” kurmak olan; PKK-PYD-YPG terör üçlüsü ile bunlara destek veren DEAŞ kelle avcılarının bölgesel faaliyetleri; ulusal egemenliğimizi tehdit eder hale geldiğinden beri; devletimiz bu alçaklara yönelik ezici gücünü kullanmaya başlamıştır.

Yaklaşık bir aydan beri Suriye sınırımızın ötesinde; Mehmetçik, ÖSO güçleriyle birlikte tamamen terör çetelerini temizlemeye yönelik bu harekâtına başarıyla devam etmektedir.

Bu süreçte milletimiz, tek bir yumruk halinde bu operasyonu desteklemektedir. Devletimizi yönetenler; bu terör yapılanması tamamen ortadan kaldırılıncaya kadar, operasyonların devam edeceğini açıklamışlar, çok da doğru yapmışlardır.

Bu terör belasını destekleyen iç ve dış odaklar hepimizce bilinmektedir. Zaten onlar da bunu saklamamaktadırlar!

Amaçları birdir, birbirinin aynıdır. İstedikleri şey; bu coğrafyada gelişen, çağdaş yarınları yakalayan birlik ve beraberlik içinde büyüyen bir Türkiye olmamalıdır.

Amerika’nın, İngiltere’nin, Mondros’u aziz milletimize yaşatan, Sevr ile bizi dünya coğrafyasından silmek isteyen bildik Avrupa ülkelerinin bu terör örgütlerine verdiği desteği, bu ülkelerin siyasi yaklaşımını, şer odaklarının ülkemize verdikleri zararı unutmak, görmezden gelmek mümkün müdür?

ABD yaptığı açıklamalarıyla; Suriye’de bu terör örgütleriyle kucaklaşmakta, bu alçakları Amerika’nın sadık dostu olarak tanımlamaktadırlar! Bu hainler sürüsüne Amerika’nın verdiği eğitim, yapmış olduğu tırlar dolusu malzeme, silah yardımı ne içindir?

Artık her şey ayan beyan ortadadır! ABD emperyalizmi Ortadoğu’da kendi kapitalist çıkarlarını koruyacak uydu bir devleti, ”sözde Kürt devletini” kurmanın rüyasını görmektedir!   Ancak devletimiz, hiç de beklemediği şekilde bu Amerikan rüyasını kâbusa çevirmiştir.

Devletimizin terör örgütü olarak açıkladığı PKK-PYD-YPG üçlüsünü, Amerika’nın bölgesel müttefikleri olarak tanımlaması; ABD’nin nasıl bir dostumuz olduğunun çarpıcı göstergesidir! Zaten böylesi dostluk düşman başınadır.

Artık ok yaydan çıkmış, Türkiye kendi göbek bağını kendisi kesecek güçlü bir devlet olduğunu; Fırat Kalkanı operasyonu sonrasında, Afrin harekâtıyla da göstermiştir.

Ülkemiz son terörist yok edilinceye kadar Membiç’e de, Fırat’ın doğusuna da gideceği mesajını çok net vermiştir.

Pekiyi, böyle bir dönem yaşanırken;

Tıpkı 1998’de İtalya’ya, 2011’de Fransa’ya uyguladığımız gibi; devletimize karşı böylesine hasmane tutum içinde olan Amerikan yönetiminin; USA menşeli mallarına/yiyeceklerine karşı tüketiciler olarak bir boykot başlatmayı hiç düşündük mü?

Her gün yediğimiz Amerikan fast-food’undan yemediğimizde, cola’sından içmediğimizde karşımıza çıkacak tabloyu düşünebiliyor musunuz?

Sadece bu iki kalemden milyonlarca ret, milyonlarca USD zarar. Kullandığımız Amerikan menşeli diğer ürünlerini de düşündüğünüzde?

Aslında bunların yerine koyacağımız o kadar güzel yerli yiyeceklerimiz/içeceklerimiz/mallarımız var ki.

Bu tepkisel yaklaşım tabii ki, bu ürünleri satan iş yerlerine değil, oralarda satılan Amerikan menşeli ürünlere olmalıdır. Böylesi ürünleri satan iş yerleri, belki bir süreliğine mağdur olabilir!

Ancak sınırlarımızın ötesinde ulusal güvenliğimizi tehdit eden, Mehmetçiklerimize ateş açan bu terör örgütlerine eğitim veren, silah sağlayan bu had bilmez Amerikan yönetiminin devletimize verdiği zarar düşünüldüğünde; bu mağduriyet nedir ki?

Gerekirse bu mağduriyeti, yerli ve milli söylemlerle milletimize çağrılarda bulunan siyasi erk, uygulayacağı mali kolaylıklarla da giderebilir.

Afrin harekâtının 24’ncü gününde TSK’den yapılan açıklamada; 31 vatan evladımızın Şehit olduğu, 142 evladımızın yaralandığı bildirilmiştir. Şahadet mertebesine erişen tüm kahramanlarımıza Allah’tan rahmet,  yaralılarımıza acil şifalar diliyorum. Milletçe başımız sağ olsun.

Ama ABD, bu hainlere hala destek olmakta; bu terör sürülerine verdiği/vermeye devam ettiği silahların namlusu, Mehmetçiklerimize çevrilmiş ateş etmeye devam etmektedir.

Bu arada ülkemizde yiyeceklerinden, temizlik malzemesine, elektronikten, giyimine türlü Amerikan menşeli mallar da tüketilmeye devam edilmektedir…

İşte tam da bugünlerde, milletçe Amerikan mallarının kullanılmaması yönünde yapacağımız yerli ve milli tercihimiz; bu had bilmez Amerikan yönetimine çarpıcı bir mesaj olacaktır.

Hiç düşündük mü?

Keyfimizi balta kesmiyor. Tırnağımızı keserken biraz derin kaçırsak akşama kadar mızmızlanırız. Bir futbol takımı sayısınca Mehmetçik şehit oluyor; kimsenin yüzü düşmüyor. Meşin yuvarlağını öptüğümün maçlarının ve maç geyiklerinin mola vermesi için 110 şehit vermemiz mi gerekiyor?

Aşna-fişnadan tarih asparagasına dek canına yandığımın dizilerinin yayından kaldırılıp kara kurdelalı yas iklimine geçiş için kaç parça olmamız bekleniyor? Çuvalla para karşılığında ve binbir kaprisle sahteden olaylar için rol kesen yüreksizlerin tiryakisiyiz de gerçek kahramanların canhıraş mücadelesi ve can fedası niye haber kanalı alt yazısı kadarcık bile ilgimizi çekmiyor?

Türkiye’nin beka sorunu yok; Survivor’da kim şampiyon olacak sorunu var. Masa tenisi maçı gibi popülist kitleyi bir yarışmadan öbür yarışmaya hiç gaz kesmeden savuran Acun tabiî ki rütbe olarak Hulusi Akar’ın üzerindedir. Saatler dolusu traşın 40 saniyesi de asker muhabbetine ayrıldığında toplu günah çıkarma seansımız şipşak hızda gerçekleşmiş oluyor.

Değil mi ki gol atan futbolcu asker selamı veriyor; huzur bulabiliriz. Değil mi ki dizilerde artistik birliklerimiz acayip vaziyette intikamımızı alıyor; koltuğa – kanepeye hamamda göbek taşında keseleniyor gibi uzanabilirsin. Çekirdek çitlerken Afrin aklına gelmezse üzülme; git bir de soda iç!

Terör-merör, vatan-matan, savaş-mavaş aslında umurumuzda değil. Ve toplumsal mutabakat herkesin -mış gibi yapmasında. Ülkesini seviyor-muş, Türkiye’nin geleceğinden endişeleniyor-muş, sınırların güvenlik altına alınmasını önemsiyor-muş pozları.. Aslında tek derdimiz kendimiz; yememiz – içmemiz, karşı cinse ilgimiz, para-pul ve makam-çul sevgimiz. Ki her Allah’ın günü trend-topic olan arzu ve isteklerimizdir ömrümüzün kaderi.

Yalandan bir dünya kurmuşuz; habire yallıyoruz, sallıyoruz. Japonya‘ya giden bizim Türkler Japonlardan şikâyet ediyorlar: Ne desek inanıyorlar, yalan nedir bilmiyorlar. Hâlbuki bizde herkes birbirinin atıp tuttuğunu bildiği için yekdiğeri de atar tutar. Böylece mütekabiliyet oluşur. Düşünsenize karşınızdakinin sizi ciddiye aldığını; hooop hüloğğğ!

Afrin’e gitmeye, can vermeye hazırmış! Sanki Ayvalık Plajı’na gidiyor, sanki arkadaşına sigara veriyor. Kalabalık bağırıyor: Bizi Afrin’e götür! Sanki halı saha turnuvasına götürecek. O da diyor: Çıkışta! Sanki çay bahçesine..

Facebook‘tan bir asker ve bayrak paylaşımı, bir de yakın-yıkın twiti; oooh görev tamam! Sonra okeye dördüncü aramaya devam. E, n’apacaksın; hayat devam ediyor. Evet, maalesef; hayat devam ediyor.

“Vatana kurban söyleyin.

Bana karşı, yüzü yok diye eseflenmesin.

Mehmet’e beni demeyin.

Yetim sevgileri ağlatmak olmaz.

Mehmet’i Mehmet’e anlatmak olmaz.

Bulanık seherlere, bir kutlu ezan gibi asılı kaldım göğe.

Yalnızdım ve yalnızım.

Hak’tan gayrı kimse sesim işitmez.

Kimseye bir şey demeyin, demeyin değmez..”

Şehitler kervanına her gün yenileri ekleniyor. Şimdi yine yeni şehitler var. Allah hepsine rahmet eylesin. Türk Milleti’nin ve daha çok ateşin düştüğü şehit ailelerinin başı sağ olsun.

* “Şehitler ölmez, vatan bölünmez” diye haykırdığımızda “kandan besleniyorsunuz” diyenler, üzerimize güvenlik güçlerini gönderenler, zannederim dünyanın nasıl döndüğünü yeni yeni anlıyorsunuz. Bizler gençliğimizden beri bu ateşin içinde olduğumuz için meselelerin ne kadar ciddi boyutlarda olduğunu, ülkemiz üzerindeki oynanan oyunları az çok biliyoruz. Şimdi bu ülkeyi yönetmekle yükümlü olanlar, şehitlerin acısının nasıl olduğunu artık sizlerde anlamalısınız ve kendi çocuklarınıza aldığınız sakat raporlarını bir yırtıp atın, çocuklarınızı askere gönderin , o zaman siz de neyin ne olduğunu anlayarak , bağırırsınız “Şehitler ölmez, vatan bölünmez!” diye…

*Her yerde Türk kelimesini kaldırmaya çalışanlar, Atatürk ‘e sinsi sinsi düşman kesilenler, ne duruyorsunuz hadi siz de gidin o hainlerle savaşın bakalım! Ama birileri ancak malı götürmekle meşguller zahir! İhale peşinde koşmaya, alışık olanlar bu vatan ve millet için ölmeyi istemezler, ancak edebiyat yaparlar. Dini kullanarak, halkı kandırmayı iyi becerirler. Ve Allah onlara şehit olmayı asla nasip etmez!

*Evet hainlerle türküler söylenilen günleri hatırlıyor musunuz? Dolmabahçe mutabakatını, Osloyu hatırlıyor musunuz? ABD ile bir olup bu hainlere silah, gıda, ilaç yardımı yapıldığını hatırlıyor musunuz? Bu pkk nın Suriye koluna yardıma gelen pkk peşmergelerini zılgıtlarla karşıladığınızı hatırlıyor musunuz? Bu alçaklara bir belediyemiz tarafından yedikleri pidelerin ve diğer masrafları birilerinin verdittiğini hatırlıyor musunuz?*

İbrahim Tatlıses, pkk lı Megri Megrici Türk düşmanı sözde sanatçı bozması ile birilerinin el ele tutuşup türküler söylediğini hatırlıyor musunuz?

Dağdaki pkk itlerini sınırda kurulan seyyar mahkemede affedip yurt içine salınmalarını ve şimdi de bu hainlerin Afrinde ve tüm Suriye cephesi ve iç bölgelerde Türk askerine karşı savaştığını biliyor musunuz?

*Biz bağırdıkça ,”Şehitler ölmez, vatan bölünmez ” diye bizi hakir gören özürlü beyinliler ,şimdi bu silah ,ilaç ,yiyecek yardım ettiğiniz hainler, onları hastanelerimizde tedavi edildiklerini,ettirdiğinizi hatırlıyor musunuz? O zamanlar bu hainler bizlerden iyiydi size göre,ne oldu şimdi?

Hadi kendi çocuklarınızı da gönderin savaşa. Hadi o beyaz dantelli kefen giyenler nerede? Onlarda gitsin cepheye şehit olsunlar da biz de alkışlayalım. Ama tüm sayfalara baktığınızda, tüm TV lere baktığımızda orada savaşanların Türk Milliyetçileri , vatanseverler , Başbuğun Bozkurtları olduğunu görebiliyoruz.

*Yemin olsun ki biz savunduklarımızda haklıyız. Çünkü bizi kimse kandıramadı, ama birilerini herkes kandırdı. Kananların barkacına ayran taşıyan; sana ne oldu da bu ihanete karşı çıkarken, söylediklerini birden bire yalpalayıp, yalayıp yutup, Türk kelimesini her yerden silenlere, teslim oldun? Size ve Türk Milliyetçilerine bunca hakaretleri yapanlara bir anda ne oldu da teslim oldunuz? ”Beka ” meselesi mi? Siz teslim olduktan önce Beka sorunu yok muydu? Kitabına kadar da vardı! Sizleri anlamak mümkün değil. 47 yılımızı verdiğimiz ve onca acılar çektiğimiz davamıza yazık ettiniz. Milli Hareketin bölünmesini çok iyi becerdiniz! Yazık ve tekrar yazık!!! Tüm bu şehitlerimizin günahı, anaların göz yaşları, hep bu kananlar yüzündendir! Onlara destek verenler ise bu günaha

ortak olanlardır.

*Bu vesile ile deriz ki;her vatandaşımızın kendi hikayesini bulacağı, sivil, milliyetçi, demokrat, çağdaş, cumhuriyet değerlerine bağlı, inanmış insanlarla yeni oluşan CESURLAR HAREKETİ bu ülkenin kaderine el koymalıdır.

*Evet, yıllardır iktidar olamayan başta Türk milliyetçileri olmak üzere, Türk milleti’nin ortak paydalarını esas alan ve Türk milletinin milli refleksi olan CESURLAR HAREKETİ , sen ben kavgasına düşmeden , ben adayım, sen adaysın ,sen seçildin -ben seçilmedim handikabına düşmeden, vatanını ve milletini seven herkesi kucaklayarak yol almalıdır.Mutlaka iktidar olmalıdır.

*

Türk milleti gerçekleri er geç anlayacaktır. Allah askerlerimizi korusun ve muzaffer kılsın inş. Amin

Zeytindalı Harekâtı‘nın öncesinde ve günümüzde olup bitenleri takip ettikçe ABD Başkanı Johnson’un Kıbrıs’a yaptığımız yasal müdahaleye karşı çıkışı ve dönemin Başbakanı rahmetli İsmet İnönü’ye yazdığı malum mektup akla geliyor. Bu mektupla Türkiye diplomatik saygı hudutları aşılarak tehdit edilmiş ve ardından ülkemize Amerikan ambargosu uygulanmıştı.

Bugün de sözde müttefikimiz ABD’nin milletlerarası hukuku çiğneyen davranışları ve kendi yarattığı IŞİD‘e (DEAŞ) karşı sözde mücadele eden YPG ve PYD ile çirkin ittifakı açıkça ortaya çıkmıştır. PKK‘dan farkı olmayan bu örgütler ile bir NATO üyesi olan Türkiye kuşatılmaya çalışılmaktadır. Amaç Büyük Ortadoğu Projesini işletmek, Ortadoğu’da sınırları değiştirmek ve istikrarı iyice bozmaktır. Ortadoğu Balkanlaştırılmaktadır. Suriye ve Irak federal bir bölünmüşlük ortamına sürüklenecektir. Türkiye’ye bu teklif edilememektedir. Eğer 15 Temmuz Türkiye’yi işgal ve darbe teşebbüsü başarılı olabilseydi; yerli işbirlikçileri ile Türkiye de federal yapıya zorlanacaktı. Terörle mücadele iyice yerini müzakere ve sözde barış sürecine bırakacaktı. Maalesef ülkemizin bu tehlikeli yolda epey mesafe aldığı da bir gerçektir. Kozmik odalara girilmiş, FETÖ terör örgütü her alanda destek bulmuş, kadrolaşmış ve ABD güdümünde Devleti ele geçirme yoluna koyulmuştu. Akiller heyeti ülkede ikna turlarına çıkmış, barış ve açılım sürecini anlatıyorlardı. Ancak kendilerine soru sormak da yasaktı. Milli ve yerli tezlerle adeta mücadele ediliyordu. Milli kimlik tartışmaları açılmıştı. Bu asıl terörün kendisiydi. Etniklik konusunda cehaletimiz ortaya çıkıyor; milliyet, milli kimlik ve etniklik birbirine rakip zannediliyordu. Milli güvenlik ile ilgili politikalar ütopya halini alan özgürlükçülüğün gerisine düşüyordu.

15 Temmuz ve sonrası olup bitenler, Zeytindalı Harekatı sonrasında siyasilerimizin hiç de yakışık almayacak beyan ve tartışmaları pek uymasa da Balkan Bozgunu faciasını bize hatırlatmaktadır. Her nekadar Yenikapı ruhu hala büyük çoğunlukla sürmekte ise de; milli ittifakları zedeleyici siyasi rant hesapları yine görülmüştür. Bir tabipler birliğinin sözde savaşa karşı çıkıcı, sözde barışçı ama yıpratıcı açıklaması üzücü olmuştur. Ancak sürpriz de değildir.

Harekat milletlerarası hukuka uygun bir meşru müdafaa idi. Türkiye’nin beka sorunu vardı ve müdahalede de geç kalınmıştı. ABD Türkiye’yi terör konusunda Çekiç Gücün Bölgeye yerleştirilmesinden beri oyalamıştır. Diğer taraftan, hayali bir AB üyeliği yolunda terörle barışın demokratikleşme diye yutturulması bize çok zaman kaybettirmiştir. Keşke Türkiye çeşitli oyalamalara fırsat vermeyip Orgeneral Necdet Özel’in ve Genel Kurmayın taleplerine kulak verip bölgeye kısmi bir harekata girişebilseydi. Bizi oyalayanlar sadece ABD değil; diğer bazı Batılı sözde dost ülkelerdi. Bunlar terör örgütlerine mazgallar, tüneller, sığınaklar inşa etmekle kalmayıp her türlü silah ve malzemeyi de vermişlerdi. Yani kendileri adına aslında bir vekalet savaşını hazırlamışlardı. Bu dönemde biz de kanlı terörle barışma yanlışına düşerek mücadele yerine daha çok müzakereyi seçmiştik. Valilerin askere ancak izinle harekat imkanı verdiği ve harekatı geciktirdiği günleri unutmadık. Bu ülkede “ben de dağa çıkardım” diyebilen sözde devlet adamları görmüştük. Bugün bu karmaşadan nispeten uzaklaştık. Milli ve yerli tezlere, milliyetçi bakış tarzına nispeten kavuştuk. Bütün dünyanın yaptığı gibi… Eğer bir ülkenin geleceği büyük bir tehlike ile karşı karşıya ise mücadeleyi ve savaşı bir cinayet ve yanlış olarak kabul edemeyiz. Türkiye Suriye ve Irak’ın potasına sokularak İran’la birlikte federal bir yapıya zorlanmaktadır. Bugüne kadar olduğu gibi, bundan böyle de Ankara, Bağdat veya Şamlaştırılamayacaktır. Sosyal dokusu buna da müsait değildir. Milli Mücadele ile milli ve üniter bir devlet olarak kurulmuştur. İzinle bağımsızlığını sağlamamıştır.

Fırat Kalkanı Harekâtı ile Türkiye Ortadoğu’da ABD tezgahı olan oyunu bozmuştur. Büyük Ortadoğu Projesi ve Arap Baharı kumpasları çoğu demokrasi ile yönetilmeyen ve laik bir yapıda da olmayan ülkeleri iç çatışmaya sokmuştur. Bir etnik gurubun veya mezhebin diğerleriyle birlikte yaşaması değil; birinin diğerine mutlaka üstünlük sağlaması körüklenmiştir. Bu plan bazı denemelere rağmen, Türkiye’ye uygulanamamıştır.

Bugün de milli menfaatleri icabı emperyal güçlere karşı birlikte olması gereken Bölge ülkeleri birbirine karşıdır. Hiçbir ülke diğerlerini kendinden bir adım bile ileri geçirmeme gayretindedir.

Suriye rejimine haklı olarak muhalif olan ve topraklarını savunan ÖSO ile harekat bazılarınca yadırganmıştır. Oysa, ÖSO içinde Türkiye’ye bağlılık ve sevgi içinde bulunan unsurlar vardır. Kanlı terör örgütlerinde ise gayrimüslim, paralı asker ve Süryani bolluğu vardır. Türkiye’ye sürekli Esad ile doğrudan görüşmeyi teklif edenler, harekâtta bizi yalnızlaştırma amacı mı gütmektedirler? Aslında değişik ve uygun yollarla, vasıtalı şekilde Suriye rejimiyle görüşmenin olmadığı da ileri sürülemez. Silahlı mücadele ile diplomasi çoğu kere birlikte yürütülebilir.

Türkiye’nin sınırlarını ve ülke bütünlüğünü korumak için çaba göstermesi gereken NATO müttefikimiz ABD, NATO sınırlarını bırakın korumayı, Türkiye ile dolaylı bir savaşa girmiştir. Kiralık terör örgütlerinin patronluğunu yapmaktadır.

Bütün bu olumsuzluklara rağmen, Türkiye NATO dışına çıkarak kimseyi sevindirmemeli, Yunanistan dahil birçok ülkenin elini ve pazarlık gücünü güçlendirmemelidir. NATO’da kalarak, bazı olumsuzluklara rağmen, mücadele sürdürülebilir. Türkiye Batı dünyası ve Doğu komşuları ile ilişkilerinde milli menfaatlerini ençoklaştırabilmek için; iki tarafa da dengeli ve ölçülü yaklaşmalıdır. NATO’dan çıkmak veya başka bir yere girerek maceraya atılmak bir AVM’den çıkıp diğerine gitmek olamaz. Konu bu kadar basit değildir.

Yakın geçmişte bir Dışişleri Bakanımız bölge barışı için Esad ile görüşmeye gider. Görüşmeden sonra Esad’a toplantıyla ilgili soru yöneltilir ve Bakanımızın teklifi sorulur. Esad’ın verdiği cevap ilgi çekicidir: “… misafir bakanın tekliflerini ABD Büyükelçisi de yapmıştı” der. Aracı olduğunuz dönemlerde bile kendi milli ve yerli tezlerinizi savunmanız ve teklif etmeniz gerekirdi.

Aşırı iddialı ve ülkeyi bağlayıcı, suçlayıcı konuşmalar Türkiye aleyhtarı havayı körüklediği unutulmamalıdır. İç politika ile dış politika bir ezogelin çorbası haline sokulmamalıdır. Mezhepler üstü kalma geleneğimiz kesinlikle sürdürülmelidir. Son on yıldır desteklenerek görevler verilen ve sözde Türkiye’nin dışarıda da propagandasını yapan FETÖ’cüler şimdi Türkiye aleyhine ellerinden geleni yapmaktadırlar. Yabancıların muhatabı bunlardı; onun için bugün yine bunlarla temas kuran yabancılar ülkemizi suçlama yarışına girmişlerdir. ABD güdümlü FETÖ’yü devlette ve değişik alanlarda egemen kılma tarihi bir yanlış idi. Diğer taraftan, Ayn-el Arab’a (Kobani’ye) sınırlarımızdan geçirilen, yedirip içirdiğimiz ve başarı dilediğimiz silahlı peşmerge sürüleri bugün bizimle çatışmaktadır.

Bütün bazı olumsuzluklara rağmen, Türk Milleti büyük çoğunlukla Devletinin, askerinin ve yönetenlerinin yanındadır. Birlik ve beraberlik mesajları vermektedir. Bu mukaddes davada ve Türkiye’nin var olma mücadelesinde hayatını vermekten çekinmeyen düğüne gider gibi vatan savunmasına koşan, Türk Milletinin aziz evlatları olan şehitlerimize Allah’tan rahmet diliyor, gazilerimize şifalar temenni ediyoruz. Onlara çok şey borçlu olduğumuzun şuurundayız. Ne mutlu Türküm diyene…