Ülkemizin oldukça kritik bir süreç yaşadığı bu dönemde; Ulusal güvenliğimizi tehdit eden türlü terör odaklarını ortadan kaldırmaya yönelik operasyonumuz; Suriye sınırımızın ötesinde Mehmetçiklerimiz, ÖSO ve güvenlik güçlerimiz tarafından kararlılıkla uygulanmaya devam ediyor.

Bu harekâtta şahadet mertebesine ulaşan Şehitlerimize Allahtan rahmet, milletimize başsağlığı, Gazilerimize acil şifalar diliyorum. O Koçyiğitler aldıkları vatan görevini her ne pahasına olursa olsun yerine getirecek güçtedirler.

Devletimiz, vatan topraklarımızın hemen dibinde kurgulanmaya çalışılan kimi ”kukla yapılara” müsaade etmeyecek güçte ve kararlılıktadır.

Bu arada ülkemizde hayat devam etmekte, toplumuzun eğitim sürecine katkı yapan çok güzel etkinlikler de yapılmaktadır. Bana göre bunların en önemlisi Tüyap’ın her yıl ülkemizin değişik illerinde düzenlemiş olduğu kitap fuarlarıdır.

Bu etkinliklerin 4’ncüsü, Karadeniz bölgemizde 20-25 Şubat 2018 tarihinde Güzel Samsun’umuzda yapıldı. Ben de ADD Samsun Şubesinin davetlisi olarak bu etkinliğe katıldım. 23-24 Şubat tarihlerinde Samsun’umuzun o güzel havasını bir kez daha teneffüs ettim. İmza günümde okurlarımla, sevgili dostlarla buluştum, iki özel gün geçirdim.

Bu özel günün ilkinde; 23 Şubatta Samsun’un dünyaya açılan penceresi olan AKS TV ekranında ”Engelsizsiniz” programının yapımcısı değerli Mete Kahraman Bey kardeşim ile güzel bir söyleşi yaptık.

İkincisinde 24 Şubat Cumartesi günü de; Tüyap Kitap fuarında stant açan ADD Samsun Şubesinde okurlarla buluştum, kitaplarımı imzaladım. Onların gülen yüzlerine, değerli yazarları dinlemek adına salon, salon koşuşturmalarına tanıklık ettim. Gerçekten de kitap fuarına yoğun bir ilgi vardı. Keşke yılda bir değil; birkaç kez yapılabilse diye düşündüm

Samsun; Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ümüzün önderliğinde özgürlüğe atılan ilk adımın izlerini taşıyan güzel Samsun… Yıllar önce görev yaptığım bu şehrimizde vatanına hizmet aşkıyla dolu öylesine güzel yürekli insanlar tanıdım ki; hepsi de çağdaş düşüncelerle dolu aydınlık beyinlerinden taşan güçlerini; maddi manevi hiçbir karşılık beklemeden ülkemizin aydınlık geleceği için sarf ediyorlar.

23 Şubat Cuma günü AKS TV’de hazırlayıp sunduğu ”engelsizsiniz” programına beni de davet eden Değerli Mete Kahraman Bey’de bu güzel yürekli insanlardan biri.

Mete Bey Kardeşim yıllar önce geçirdiği talihsiz bir kaza sonucu hayata küsmemiş tam tersine sımsıkı sarılmış, hayata dair tüm güzellikleri çevresine yansıtan cesur yürekli bir insan. O gece katıldığım programında; tekerlekli sandalyesinin üzerinden öylesine mükemmel bir program sunuşu, içi akıl dolu öylesine çarpıcı tespitleri vardı ki, hayran kaldım.

Hele ki programına slogan olan: ‘‘Acımak sizin, susmak bizim suçumuz” cümlesi ne kadar anlamlı bir mesaj veriyordu. Değerli Mete Bey Kardeşimi böylesine güzel bir programı hazırlayıp, sunduğu için gönülden kutluyorum.

Aslında Mete Bey’e hepimizin bir teşekkür borcu var. Çünkü o; aynı zamanda hayatının herhangi bir zaman diliminde kaderin türlü olumsuzluklarıyla karşılaşan, onun izlerini taşıyan yurttaşlarımıza da mükemmel bir rol model olmuş. Aslanlar gibi benim de yapabileceğim çok şey var demiş. Büyük bir beceriyle hazırlayıp sunduğu programında; birbirinden değerli konuklarıyla, güzel Samsun’umuzun dünyaya açılan penceresi AKS TV’den çok güzel mesajlar vermeye devam ediyor.

Biliyorum ki, bu yazımı okuduğunda Mete Bey Kardeşimin mütevazı kişiliği çehresine yansıyacak, gözlerinden birkaç damla yaş gelecek. Ama onca şansızlığına rağmen kaderine boyun eğmeyen; tam tersine çalışma azmiyle, çevresini sarmalayan dost yüreğiyle, gülen yüzüyle, bilgi dolu beyniyle, onu sadece Samsun değil, tüm Türkiye tanısın, bilsin istedim.

Ve ADD Samsun Şubesinin mensupları…

Onlar; beni gönüldaşları kabul eden, Atatürkçü düşüncenin yılmaz savunucuları, takipçileri. Onlar, bir aydınlar ordusu. Onları tanıdığım için çok mutluyum. Bir yıl önce Tekkeköy Büyüklü Orta Okulunda açmış olduğumuz kütüphane ile başlayan yol arkadaşlığımız;  pek çok etkinliklerine beni de davet ederek devam ediyor. Bundan da gurur duyuyorum.

Çünkü ADD Samsun şubesinin çatısı altında olanlar; Türkiye’nin aydınlık yarınlarına Atatürkçü düşüncenin çağdaş yapısıyla ulaşılacağını çok iyi biliyor, bunun gayretiyle çalışıyorlar.

Başta şube başkanı Sn. Dr. Işık Özkefeli ve yönetim kurulu olmak üzere, her biri birbirinden kıymetli üyeleriyle ama özellikle de şubede görevli gençlerimizle; Samsun’da çok güzel, ses getiren etkinliklere imza atıyorlar. Gözlemlediğim kadarıyla; başta kendi genel merkezleri olmak üzere, tüm etkinlikleriyle pek çok sivil toplum kuruluşuna da örnek oluyorlar.

İşte Samsun’un bu ‘çağdaş düşüncenin, modern bilimin savaşçıları’ Samsun Tüyap’ta da tek vücut oldular.

Konuk ettikleri yazarlarla, onların kitaplarıyla fuar alanına gelenlere Atatürkçülüğü anlattılar. Stantlarını dolduran o minik öğrencilerin Atatürk’ün adını, imzasını taşıyan çeşit çeşit giysiye, kolyeye, bilekliğe, yüzüğe, rozete gösterdikleri ilgi görülmeye değerdi.

Tanık olduğum bu ilgiden gurur duydum, göğsüm kabardı. Bir kez daha şunu anlamış oldum ki; Gazi Mustafa Kemal Atatürk sevgisini insanlarımızın yüreklerinden, vatan topraklarımızın hamurundan silmeye hiç kimsenin gücü yetmeyecektir. Hele ki, o küçücük gözlerin Atatürk’ümüzü hayranlıkla seyreden bakışlarına binlerce kez tanıklık etmişken.

ADD Samsun şubesinin, milli mücadelemizin simgesi Samsun’umuzda en önemsediğim faaliyeti, pek çok öğrenciye eğitim bursu vermesidir. Onlar gerçekten de ülkemizin ‘kuzey yıldızı’ unvanını hak etmektedirler.

Bir diğer tespitim de; fuar boyunca pek çok yazarımızın, akademisyenimizin, şairimizin, sanat insanlarımızın katılımıyla düzenlenen konferansların, söyleşilerin yapılması; bu toplantılara yoğun bir ilginin olmasıydı.

20-25 Şubat tarih arasında; bağımsızlığımıza atılan ilk adımın izini taşıyan Samsun’da çağdaş yarınlarımıza ışık tutan, tutacak olan kitapların 4’ncü şöleni yaşandı.

Aslında bu şölen, yıllardan beri ülkemizi aydınlatan bir pırıltıydı. Bu pırıltının içinde görev alan herkese binlerce teşekkür.

Selam olsun sana toprağım. Sağ olasın ADD Samsun.

Geçen hafta ümmet birliğini savunan İktidar döneminde “tek millet” diyene dek alt kimlikleri millet sistemi saymanın ve ‘tek’ledikten sonra da adını koyamamanın getirdiği millî travmanın halkımızı panikleterek nasıl soyağacı / alt-üst soy arayışına ittiğini irdelemeye çalıştık. Meselâ bizim Karadenizsporlularda Rum veya Ermeni çıkma korkusu var. Çıksa ne değişecek; civciv mi, kuş mu?

Gizli bir toplumsal mutabakatla Türkiye’nin zencileri pozisyonu içselleştirilen Roman / Çingeneleri (bence Esmer-can) saymazsak Yahudilik ve Ermenilik noktasında bir karşıtlık ve derin bir endişe var. Zaten Esmer-can taifeleri temelde etnik guruplar olmaktan çok düşük meslekî guruplar olarak addedilmektedir. Dahası onlar da ya bu rolü kanıksadıkları veyahut umursamadıkları için yazılı olmayan sosyal akitte ‘en alttakiler‘ kısmında da olsa yerlerini almış durumdalar.

Gelelim Yahudi ve Ermenilere. Buradaki durum daha çok anksiete hâlidir ve ağırlıklı olarak tarih referanslı eko-politik beka kılıfına sarılmış vaziyettedir. Biraz da siyaset ve şikâyet havzasında tüketim malzemesidir. Ki bu yüzden genel kabuller sorgulanmaksızın tekrarlanır. Oysa bu alanda da tarihsel gerçekliğe ve toplumsal birikimimize ters düşen ön yada son yargılar var.

Ermenistan diye bir devlet, varlığını ve milletleşme bağını Türk / Türkiye düşmanlığına bağlasa da; 93 Harbi‘nden İstiklâl Harbi‘mize değin dış birlikli Ermeni Komitelerince hem usûl hem de sayı bakımından anormal derekede Müslüman kıyımı yapılmış olsa da buradan sonuç olarak tüm Ermenilere düşmanlık çıkmamalı. 84’te başlayan PKK Terörü‘nün ilk beş yılında nasıl ki örgüte yüz vermeyecek Kürt kökenli köyler kadın, çoluk-çocuk diğerleriyle birlikte hedef alındıysa Hınçak ve Taşnak Terörü de 1890 sonrasındaki ilk on yılında Osmanlı devletine sâdık Ermenileri diğerleriyle eş zamanlı olarak ailece hedef almıştır.

Oysa misyoner mekteplerindeki propagandaya karşı duran ve ortak yaşam kültürünü bozmamak için çabalayan kesimler de bulunmuştur. Büyük vaatlerin ve konjonktürel zeminin etkisiyle gençlerin öncülüğünde devasa kitleler gaza getirildiyse / geldiyse de I.Cihan Harbi‘nde bile bizimle beraber şehit düşen Ermeni ve Rum vatandaşlarımız bulunmaktaydı. Azlık – çokluk kısımları her ne olursa olsun haksız genellemeler bu bağlamda boşa düşmektedir.

Etnoloji ve antropoloji gibi bilim dallarına tarih metodolojisiyle girersek sürprizlerle karşılaşabiliriz. Örneğin; Gregoryenlik nedir, Aziz Gregor kimdir, ilk kiliseler neden Kafkasya‘da teşekkül etmiştir? Ermeni olgusu hangi etnisitelerden mürekkeptir ve bunun yüzdelik dilimde ne kadarı Türkî unsurlardır? En azından Anadolu‘daki 950 yıllık Selçuklu ve Osmanlı tarihinde nereye kadar birliktelik yaşanmıştır?

Levon Panos Dabağyan‘dan Agop Minasyan‘a, Garkavets‘den Abdurrahman Küçük‘e, Aynakulova‘dan Abdullin‘e birçok yayın ve araştırma incelenebilir. Fakat mevzu yalnız akademik değil belki daha fazlasıyla kültürel kimlik ve duygu aidiyetidir. Yetmişli – seksenli yıllarda onlarca diplomatımızı öldüren ASALA militanları tabiî ki düşmanımızdı ama o teröristleri protesto etmek için Taksim’de kendini yakan Artin Penik bizdendi.

Yanızca “Türkiye Cumhuriyeti’ni kuran Türkiye halkına Türk Milleti denir” demiyoruz. Ne diyoruz Anayasa‘mızın 66. maddesinde:  “Türk Devletine vatandaşlık bağı ile bağlı olan herkes Türktür.” Yani o bağı duyumsamadır önemli olan ve ‘biz diyebilmek‘tir. Hissî aidiyetiniz yoksa hangi kökenden olursanız olun o millete ait değilsinizdir.

Afedersiniz ama Ermeni olmak, Çingene olmak yada Türkmen olmak, Yörük olmak değil de mesele adam olmak / insan olmak, toplum için değer ve fayda üretmektir.

Karakter ve ahlâk; işte bütün mesele bu!

Cumhurbaşkanı Erdoğan Afrin‘e yönelik “Zeytin Dalı Harekâtını” bir “savaş” olarak tanımlayarak buradan bir “savaş atmosferi” yaratmaya çalışıyor. Bu atmosferi kamuoyuna yaymak için de her fırsatı kullanıyor.

En önemli devlet meselelerini bile partisinin il kongrelerinde gündeme getiriyor.

Hafta sonunda AKP’nin Kahramanmaraş ve Gaziantep il kongrelerinde konuştu.

• Partililerin ‘Reis bizi Afrin’e götür’ sloganları atmaları üzerine; “Sefer görev emri olanlar göreve hazır olsunlar ama şu anda ihtiyaç yok. Karar verildiği anda yola revan oluruz” dedi.

Oysaki böyle bir ihtiyacın olmadığı ve bu şartlarda olmayacağını hem kendisi ve hem de TSK mevcudu ve harekâta katılanların niteliklerini değerlendiren herkes biliyor.

Ancak bu söze inanan vatandaşlarımız tarafından e-devlet “sefer görev sorgulama hizmeti” yoğun bir ilgi gördü. E-devlet kilitlendi, bu hizmeti veremez hale geldi.

• Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın kendisini izleyenler arasında bulunan ve asker selamı vererek ağlayan, asker kıyafetli küçük bir kız çocuğunu gördükten sonra kürsüye çıkarttı.

Ağlayan çocuğa sarılan Erdoğan, “Türk bayrağı da cebinde… Şehit olursa inşallah, bayrağı da inşallah örtecekler. Her şeye hazır, değil mi?”

Elbette şehitlik kutsal bir kavram ve her Türk gerekirse vatan için şehit olacak bir inanca sahiptir. Ancak gerektiğinde asker ve asker adaylarına gösterilebilecek bir hedefi ve motivasyon cümlelerini küçük bir kız çocuğuna söylemek ne kadar doğrudur?

Bir devlet başkanının küçük bir kız için ölmeyi teşvik edici değil, daha güzel yaşayabileceğine dair umut veren konuşmalar yapması gerekmez mi?

Cumhurbaşkanı Erdoğan‘ın “çözüm süreci” dediği dönemde teröristlerce şehit edilen Mehmetçiklerin cenaze törenlerinde “şehitler ölmez, vatan bölünmez” sloganlarının atılmasına dahi karşı çıktığını hatırlıyoruz. Hatta bu sloganların söylenmemesi için gerekli önlemleri aldırdığını biliyoruz.

Dahası, bu sebeple Devlet Bahçeli ve Kemal Kılıçdaroğlu’na “Siz kandan besleniyorsunuz, kafatası milliyetçilerisiniz” dediğini de unutmadık.

Ancak “savaş atmosferi” yaratmak şu anki politikalarına daha uygun geliyor.

***************************************

Savaş Değil Terörle Mücadele

Öncelikle tespit edelim ki, Afrin’de TSK’nın yaptığı bir savaş değil, terörle mücadele operasyonudur.

Üstelik 1980’den itibaren muhtelif tarihlerde yapılan terörle mücadele operasyonlarının en büyüğü de değildir. Türkiye’nin 50 bini aşan sayıda askerle yaptığı operasyonlar olmuştur. Hiçbiri iç politika malzemesi olmamış, savaş atmosferi oluşturulmamıştır. (Afrin Harekâtına katılan kuvvetlerimiz, ÖSO dâhil, 25 bin civarındadır.)

Afrin’de Türk ordusunun karşısında bir ordu yoktur, terör örgütleri vardır.

Cumhurbaşkanı ve AKP Genel Başkanı Erdoğan yarattığı savaş atmosferi içerisinde halkın hoşuna gidebilecek bazı sözler de serpiştiriyor.

Anketlerde sığınmacı Suriyeliler konusunda toplumumuzda biriken bir tepki olduğunu gördü.

“Misafir ettiğimiz 3,5 milyon Suriyeliyi, topraklarına geri göndereceğiz” dedi. “Bunun için sınırın iki tarafında konutlar yapılacağını ve Suriyelilerin oraya yerleştirileceğini” söyledi.

Oysaki daha birkaç ay önce, Gıda Tarım Bakanı Ahmet Eşref Fakıbaba tam tersini söylemişti: “Suriye’den gelen 3,5 milyon misafirlerimiz var, kendileri gitse biz onları göndermeyeceğiz, bizim ihtiyacımız var” demişti.

Hâlbuki yapılması gereken belliydi. Suriyelilerin ülkelerine geri dönebilecekleri siyasi ve ekonomik şartların oluşmasına katkı sağlamak gerekiyordu.

***************************************

Gizli Görüşmede Neler Konuşuldu

15 Şubat 2018 tarihinde, Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, ABD Dışişleri Bakanı Tillerson’la, Dışişleri Bakanı Mevlüt Çavuşoğlu’nun tercümanlığında, 3 saat 15 dakikalık resmi tutanaklara geçirilmeyen bir görüşme yaptı.

Bu tarz bir görüşme hiç bir ciddi devlette olağan sayılmaz. Türkiye Cumhuriyetinin diplomatik geleneklerine de aykırıdır.

İYİ Parti’nin resmi basın açıklamasında, “tutanaklara geçirilmemiş bu toplantıda alınan hiçbir kararı ve verilmiş hiçbir sözü tanımadığını ve bağlayıcı saymadığını yüce Türk Milleti önünde bütün devletlere deklare etmektedir… Sayın Meral Akşener’in Cumhurbaşkanı seçilmesi ile birlikte, Türkiye Cumhuriyeti’nin dış politikalarını yeniden inşa ve ihya edeceğiz. BOP çerçevesinde kayıt dışı verilen sözleri tarihin çöplüğüne atacağız” ifadesi yer aldı.

***

• İYİ Parti çok önemli iki soru sordu. Türk milletinin bu soruların cevabını bilmeye hakkı vardır:

“Afrin operasyonunu başarıyla tamamlayıp Suriye’nin bütünlüğünü sağladıktan sonra geri çekileceğiz,” dediğinize göre,

Şam ile doğrudan diyalog kurmak için ne bekliyorsunuz?

Amerika’ya, Afrin ve Menbiç’te izin verilen alanlarda kalmamız karşılığında, Fırat’ın doğusunu PYD/YPG’ye bırakma sözü verdiniz mi?

• Bir de CHP Genel Başkan Yardımcısı Veli Ağbaba‘nın iddiası var. “O toplantıda, Cargill‘in talepleri doğrultusunda, şeker fabrikalarının satışı görüşüldü.”

Doğru mu? Bu konuda bir söz verildi mi?

Bilmeye hakkımız var.

***************************************

Fesli Kadir’in Önemli Ziyaretçileri

Türkiye Cumhuriyeti devletinin protokoldeki ilk iki ismi, “fesli Kadir” olarak bilinen, sözde tarihçi Kadir Mısıroğlu’nu hastanede ziyaret ettiler. Önce Cumhurbaşkanı Erdoğan, arkasından TBMM Başkanı İsmail Kahraman (Şevki Yılmaz ile birlikte) Mısıroğlu’na bizzat “geçmiş olsun” dediler.

Türk Milleti olarak bizleri temsil makamında olan bu iki devlet adamının ziyaret ettiği kişinin “herhalde devletimiz ve millet olarak bizler için çok değerli özellikleri olmalı” diye düşünebilirsiniz.

Bu adam gerçekten çok özel biri.

İstiklal Harbimizde “keşke Yunan galip gelseydi” diyebilecek kadar Atatürk ve Türk düşmanı…

Türkiye Cumhuriyeti devletimizin kurucusu Atatürk’e nefretini “10 Kasımda saat 9.05’de kenefe gidin” diye açıklayan bir terbiyesiz…

“30 Ağustos zafer değil, yenilgidir…  Mustafa Kemal’in verdiği zararı Yunan vermezdi” diyen bir meczup…

“Atatürk’ü sevenler ahmak ya da sahtekârdır” diyen bir edepsiz…

“Bir kâfiri (Mustafa Kemal Atatürk’ü kast ediyor) beğendin mi namaz kılsan da kâfir olursun. Oruç tutsan da kâfir olursun. Hacca gitsen de kâfir olursun. İman hassas bir şeydir” diyen bir din istismarcısı…

İstiklal Marşı şairimiz Mehmet Akif Ersoy hakkında “pezevenk, serserinin teki” diyen ortak değerlerimizin düşmanı bir çukur adam…

Ben bu kişiyi Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan’ın Beştepe’deki sarayda ağırlamasını anlayamıyorum. Erdoğan ile Meclis Başkanı İsmail Kahraman’ın bu adamı hastanede ziyaret etmelerini de tasvip edemiyorum.

Bu eylemlerinde Türk Milletini ve bir ferdi olarak beni temsil etmediklerini ilan ediyorum.

Artık Müslümanlar bürhan, delil ve kanıtlara tâbi oluyorlar. Akıl, fikir ve kalbleriyle iman ve inanç hakikatlerine giriyorlar. Başka dinlerin kimi fert ve bireyleri gibi, ruhbanları taklit için, bürhan ve kanıtları bırakmıyorlar.

Bundan dolayı akıl, ilim ve fen hükmettiği istikbal ve gelecekte, elbette aklî delillere dayanan ve bütün hükümlerini, akla tesbit ettiren Kur’an hükmedecek.

Çünkü, İslâmiyet güneşinin tutulmasına ve insanları aydınlatmasına engel olan perdeler açılmaya  ve çekilmeye başlamıştır. Nitekim senelerce evvel o şafağın sökmesinin emare ve işaretleri göründü. Artık doğmak üzeredir. Nerdeyse, doğdu doğacak.

Evet gerçekten, İslâm hakikatlerinin, mazide tam olarak kendini göstermesine dehşetli engeller set çekmişti. Meselâ Batılıların bilgisizlikleri, vahşice bir yaşayış içinde bulunmaları ve dinlerine taassupları / bâtıl inançlarına körü körüne bağlı oluşları; medeniyetin her alandaki güzellikleri ile kırıldı, kırılıyor. Dağıldı, dağılıyor ve dağılmaya devam ediyor.

Yine Papazların ve ruhanî reislerin riyasetleri / başkanlıkları, tahakküm ve baskıları vardı. Batılıların; körü körüne onları taklit etmeleri vardı.

İşte bu iki engel de, hürriyet fikri ve gerçekleri arama meyli başlamış olduğu için, yok oldu ve yok olmaya devam ediyor.

Bizde de komitelerin dehşetli istibdat ve baskıları vardı. Dinden uzak kaldığımız için baş gösteren çeşitli ahlâksızlıklarımız vardı. Bizleri medeniyet yolundan geri bırakıyordu. İslâm hamiyet, gayret ve çabasının canhıraş / yürek paralayan  feryadı ile, bütün bu kötü ahlâkın çirkinlikleri görüldü. Yavaş yavaş aramızdan çekildi ve çekilmeye devam ediyor.

Ne yazık ki, bilim ve fenlerin bazı müspet mes’eleleri; İslâm hakikatlerinin zahirî mânâlarına aykırı ve zıt sanıldı. Bu yanlış anlayış; onları bir an önce anlamamızı ve almamızı geciktirdi.

Fakat bütün bunlara rağmen, bilim ve fen alanındaki baş döndürücü gelişmeler; gerçek mârifet ve medeniyetin tüm güzelliklerini gözler önüne sermiş. Herkesi hakikati arama meyli sarmış. İnsaflı bakış kendini göstermiş. İnsanlık muhabbet ve sevgisi, taassup ve geriliği yerle bir etmiştir.

Çünkü zaman ihtiyarlandıkça Kur’an gençleşiyor. Her türlü ilim; Kur’an’ın asırlarca önceden haber verip işaret ettiklerinin gerçekliğini ispatlamış ve ispatlamaya devam ediyor. Doğrulamış ve doğrulamaya devam ediyor ve edecek.

Evet meşhurdur ki:

“En kat’î fazilet odur ki, düşmanları dahi o faziletin tasdikine şehadet etsin.”

On dokuzuncu asrın ve Amerika kıt’asının en meşhur feylesofu Mister Carlyle, en yüksek sadâsıyla, çekinmeyerek, feylesoflara ve Hristiyan âlimlerine eserlerinde şöyle sesleniyor:

“İslâmiyet gayet parlak bir ateş gibi doğdu. Sâir dinleri kuru ağacın dalları gibi yuttu. Hem bu yutmak İslâmiyetin hakkı imiş. Çünkü, sair dinler -Kur’an’ın tasdikine mazhar olmayan kısmı- hiç hükmündedir.”

Hem Mister Carlyle yine diyor:

“En evvel kulak verilecek sözlerin en lâyıkı, Hz. Muhammed’in sözüdür. Çünkü, hakikî söz, onun sözleridir.”

Hem yine o, şu anlama gelecek şekilde diyor ki:

“Eğer İslâmiyetin gerçekliğinden şüphe etsen, bedîhiyat / apaçık bir şekilde ve zaruriyat-ı kat’iyede / zorunlu olarak kabul edilmesi gereken, ilmî bir gerçekten şüphe etmiş olursun. Çünkü, İslâmiyet; en bedîhi / son derece açık ve reddi imkânsız hakikî ve gerçek bir dindir.”

İşte bu meşhur feylesof, İslâmiyet hakkındaki bu şahitliği, eserinin değişik yerlerinde yazmış.

Avrupa’nın son asrımızdaki en meşhur bir feylesofu olan Prens Bismarck da diyor ki:

“Ben bütün Semavî Kitapları araştırdım. Bozulmalarından ötürü, insanın mutluluğu için aradığım hakikî hikmeti / faydayı onlarda bulamadım. Fakat Hz. Muhammed’in Kur’anını tüm kitapların üstünde gördüm. Her kelimesinde bir hikmet ve fayda buldum. Bunun gibi, insanlığın saadetine hizmet edecek, başka bir eser yoktur. Böyle bir eser insan sözü olamaz. Buna ‘Muhammed’in sözüdür’ diyenler; ilmin zaruriyatını inkar etmiş olurlar. Yani, Kur’an’ın Allah kelâmı olduğu bedihidir / çok açıktır.”

Eğer biz İslâm ahlâkının ve iman hakikatlerinin mükemmelliklerini fiil ve eylemlerimizle göstersek, diğer dinlerin tâbi, mensup ve bağlıları; elbette topluluklar hâlinde İslâmiyete girecekler. Belki dünyanın bazı kıtaları ve devletleri de İslamiyet’e girecekler.

Çünkü insanlar, özellikle medeniyetin fen ve bilimlerinin ikaz ve uyarılarıyla uyanmış; insanlığın mahiyet ve içyüzünü anlamıştır.

Elbette ve elbette dinsiz, başıboş yaşamazlar. Ve olamazlar. En dinsizi de, dine sığınmaya mecburdur.

Çünkü, insanın aczi ile beraber sayısız musibet ve onu inciten iç ve dış düşmanlara karşı dayanak noktası; yalnız ve yalnız Alem’in Sanatkâr Yaratıcısını tanımak ve O’na iman etmek ve inanmaktır.

Evet uyanmış insanın; Ahirete inanmak ve tasdik etmekten başka, çaresi yok. Kaldı ki, bu insanın; fakrıyla beraber hadsiz ihtiyaçları vardır.

Ebede kadar uzanmış arzuları vardır. Bütün bunları sağlayacak olan ise, sadece ve sadece Yüce Allah’tan başkası değildir.

Kalbin sadefinde / kıymetli kabuğunda hak dinin cevheri / özü bulunmazsa, insanın başında maddî mânevî kıyametler kopacak ve canlıların en bedbahtı / en talihsizi, en perîşânı olacak.

İnsan bu asırda savaşların, fen ve ilimlerin ve dehşetli olayların ikazlarıyla uyanmış. İnsanlığın cevherini ve çok yönlü kabiliyetini hissetmiş.

Ve insan, acip sayısız istidadiyle yalnız bu kısacık, üstelik dağdağalı / zorluklarla dolu dünya hayatı için yaratılmamış.

Şüphesiz ebed ve sonsuz hayat için gönderilmiştir ki, ebede uzanan arzu ve istekleri, mahiyet ve içyüzünde var.

Kaldı ki, bu dar, fâni dünyanın; insanın sonsuz emel ve arzuları için, yeterli olmadığını herkes bir derece hissetmeye başlamış.

Hattâ, insaniyetin bir duygusu ve hizmetkârı olan hayal hissine denilse: “Sana dünya saltanatı ile beraber bir milyon sene ömür verilecek, fakat sonunda hiç dirilmeyecek bir surette bir idam senin başına gelecek.”

Elbette hakikî insaniyetini kaybetmeyen ve uyanmış o insanın hayâli, sevinç ve müjdeye bedel, derinden derine üzüntü ve eyvahlarla, ebedî saadetin bulunmamasına ağlayacak. İşte bu ince mâna içindir ki, herkesin kalbinde derinden derine bir hak dini arama meyli çıkmış. Herşeyden evvel, ölüm idamına karşı hak dindeki bir hakikati arıyor ki, kendini kurtarsın.

Şimdiki dünyanın durumu bu gerçeğe şahitlik ve tanıklık eder. Zamanla insanın bu şiddetli ihtiyacını; dinsizliğin ortaya çıkmasıyla, dünyanın kıt’a ve devletleri birer insan gibi hissetmeye başlamışlar. Hem Kur’an âyetleri, başlarında ve sonlarında, insanı akletmeye çağırır. “Aklına bak!” der. “Fikrine, kalbine başvur, meşveret et / danış, onunla görüş ki, bu gerçeği bilesin” diyor. Meselâ:

“Bakınız, o ayetlerin başında ve sonlarında diyor ki: “Neden bakmıyorsunuz? İbret almıyorsunuz? Bakınız ki, gerçeği bilesiniz,” “Biliniz” ve “Bil” hakikatine dikkat et.

“Acaba, neden insanlar bilemiyor, tam bir bilgisizliğe düşüyorlar? Neden akıl etmiyorlar, divâneliğe düşerler? Neden bakmıyorlar, Hakkı görmeye kör olmuşlar?

Neden insan hayat maceralarını, âlemdeki olayları hatırlamıyor ve düşünmüyor ki doğru yolu bulsun?

Neden sonrayı düşünmüyorlar? Neden akıllıca ve dikkatlice muhakeme ve fikretmiyorlar? Neden dalâlete / yanlışa düşüyorlar?

Ey insanlar, ibret alınız! Geçmiş asırlardan ibret alıp gelecek manevî belâlardan kurtulmaya çalışınız!” manasında gelen ayetlerin bu cümlelerine kıyasen çok ayetlerde, insanı aklına müracaata, fikriyle meşverete / danışmaya çağırıyor.

Kısaca söylemek lâzımsa, insan son asırda olup bitenleri iyice düşünmeli. Artık aklını başına almalı. İbret aldığını göstermeli.

Merhum Turgut ÖZAL’ın Başbakan olduğu 1980’li yıllardan beri hükümetler, “serbest piyasa ekonomi gereği özelleştirme” diyerek Cumhuriyet’in ilk yıllarından 1980’e kadar yapılan bütün fabrikaları, barajları, rafinerileri, elektrik santrallerini, telekomünikasyonunu, bankaları, iktisadi devlet teşekküllerini, kupon hazine arazilerini özel sektöre satıyor. Böyle giderse gelecek kuşaklara satılacak hiçbir maddi varlığımız kalmayacak.

Sıra şimdi de şeker fabrikalarına geldi. Özelleştirme İdaresi Başkanlığı (ÖİB) Resmi Gazetede devletin elinde bulunan 14 şeker fabrikasının 2018 yılı Nisan ayı içinde ihaleyle satılacağını açıkladı.  Bu fabrikalar; Afyon, Alpullu, Bor, Burdur, Çorum, Elbistan, Erzincan, Erzurum, Ilgın, Kastamonu, Kırşehir, Muş, Turhal ve Yozgat Şeker Fabrikalarıdır.

Şeker, tuz, ekmek ve yağ gibi temel tüketim maddelerindendir. Eğer bu 14 şeker fabrikası özelleştirilirse, hem ülkemizin şeker pancarı üretimi, hem bu fabrikalarda çalışan personel, hem de şeker fiyatları olumsuz anlamda etkilenecektir. Bunun için bu kararın yeniden gözden geçirilerek bu satıştan vazgeçilmesi ülkemiz yararına olacaktır.

Son yıllarda Türkiye’yi yönetenler veya tüm siyasiler arasında bir “aldatıldım veya kandırıldım” modası var. Bunun üzerine düşünmek gerekiyor.

İnsanlar koskoca bir Türkiye’yi yönetmeye soyunuyor ve hem de bu Türkiye, dünya coğrafyasının en zor yerinde bulunuyor. Yani yönetmek bilgi, liyakat, ehliyet ve cesaret gerektiriyor. Bunlardan biri bile eksikse başarılı olmak nerede ise imkânsızlaşıyor.

Osmanlı’da ve Türkiye Cumhuriyeti döneminde o kadar çok “aldatılan ve kandırılan” siyasetçimiz var ki; bir yazıda bunların tamamını anlatmaya imkân yok!

Ancak birinden başlamak isterim. Osmanlı’nın dış işleri bakanlığını yapmış olan Ermeni asıllı Gabriyel Noradunkyan Efendi, Mebusan Meclsi’nde yaptığı konuşmada “Balkanlarda savaş çıkmayacağından adı kadar emin olduğunu” söyler ama günler sonra Balkan Savaşı patlar. Gereken tedbirlerin alınamadığı bu savaş; inanılmaz toprak ve insan kayıpları ile neticelenir. Koca Osmanlı’nın padişahı dâhil bütün yönetimi kandırılmıştır. Hâlbuki İngilizler savaş çıkmadan bir ay önce gazetecilerini savaşı izlemek için Londra’dan yola çıkarmışlardır. Bu Noradunkyan Efendi daha sonra Paris Barış Konferansı ile Lozan’da Ermenileri temsil etmiştir!

Babanzadeleri daha doğrusu Ahmet Naim’i bilmeyenler, Hürriyet ve İtilaf Fırkasını ve Cumhuriyet döneminde Demokrat Parti, Adalet Partisi, Anavatan ve Doğruyol Partilerini ve de nihayetinde İslamcı bir iktidar görüntüsü veren AKP’yi anlayamazlar… Yapılanların sebep-sonuç ilişkilerini kuramazlar.

Bugün fesli meczubu dinlerken mutlaka Türklükten istifa etmiş ve Yunan’ın şefkatli kollarına sığınmış Şeyhülislam Mustafa Sabri’yi bilmiş olmanız gerekir. Aksi halde aldatılır ve kandırılırsınız!

Halid-i Bağdadi’yi öğrenmedi iseniz yüzyıllar içerisinde Türkiye’deki bölücülük hareketlerinin din kullanılarak nasıl zemin bulduğunu ve Osmanlı’nın onca toprağı nasıl kaybedip dağıldığını anlayamazsınız. Şeyh Said denilen hainin nasıl böyle işlere kalkıştığını yorumlayamazsınız. Diğer bir Kürt Said(Nursi)’i kavrayamazsınız… Bağdadi’ye bağlı İskerderpaşa Dergâhı boşuna son 30 yılda üç cumhurbaşkanı en az bir o kadar başbakan çıkarmamıştır. Zahit Kotku’nun etrafına toplananlara “mürşidi olmayanın cennete giremeyeceğini” söylerken aslında mürşidi olmayanın siyasette de bir yere gelemeyeceğini anlatmaya çalıştığını düşünüyorum. Tabii halk için söylüyorum, bilmeyenlerin bunu anlaması ve kandırılması kaçınılmazdı… Birileri onun için iktidar oldu ve iktidar olmaya devam ediyor.

Sadece 100. yılında olduğumuz İstanbul’un işgalinde hangi cemaat ve tarikatların, işgal devletleri ile iş birliğine gittiğini bilirseniz; cemaat ve tarikatlardan ne kadar uzak durmanız gerektiğinin de o kadar bilincindesiniz demektir.

ABD’de beni hiç aldatamadı. Rusya’da öyle! Çünkü onların geleneksel politikalarını biliyorsanız size karşı yapılanların bunları tahakkuk ettirmek için yapılan tekrarlardan ibaret olduğunu da bilirsiniz. Örneğin Almanya’nın Hitler dönemindeki hedefleri ile AB’nin başını çektiği günümüzdeki hedefleri arasında da büyük benzerlikler vardır. Bu ülkeler genel anlamda tarih boyunca, Türkiye’ye ufak nüanslar dışında hep aynı bakmış ve davranmışlardır.

Osmanlı’da nazır veya sadrazam atanması hususunda İngiltere, Fransa, Rus elçileri kendi ülkelerinden aldıkları talimatla adeta emirler verirlerdi. Bizim de Atatürk sonrası dönemde farklı şeyleri yaşadığımız söylenemez.

Kore’ye asker göndermek, Nato’ya üye olmak, eğitimi CIA ile planlamak, şuursuzca AB üyeliği peşinde koşmak, uzunca bir süre Türk Dünyası ile ilişkileri kesmek, teslimiyetçi politikalarla serbest piyasa ekonomisine geçmek, tek taraflı gümrük birliğini kabul etmek, ülkenin varını yoğunu yabancılara satmak sizce “aldatılmak ve kandırılmak”la izah edilebilir mi?

Ya son yıllarda pkk ile uzlaşmaya çalışmak, BOP eşbaşkanlığına soyunmak, Fetullahçılarla kol kola “ne istediniz de yapmadık” muhabbetine girmek, Barzani ile kol kola gezmek, bugün savaştığımız peşmergeyi Türkiye’den geçirtip yedikleri lahmacunun içtikleri ayranın parasını bize ödetmek, Obama ile mutabakat sağlamak “aldatılmak ve kandırılmak”la izah ve kabul edilebilir mi? Ya KKTC’yi gözden çıkarmak ve Bulgaristan’da ki Türkleri siyaseten bölmek unutulabilir mi?

Ben şahsen Ermenistan’la yapılmaya çalışılan zoraki evlilik döneminde, Bursa’da oynanan milli maça, Azerbaycan bayraklarının sokulmayışını unutmadım ve unutacağım da yok! Çünkü Ermeni meselesini biraz bildiğimi zannediyorum!!!

Son dönemde yüz seksen derece rampa edilen politikaları ve söylemleri buraya yazmaya kalksam yer yetmez. Şimdi de birbirlerine olmadık lafları söyleyenlerin ittifakını bu nedenle anlamakta ve samimi bulmakta çok zorlanıyorum…

Tarih boyunca aldatılmak ve kandırılmaktan, sizi bilmem ama ben bıktım!

Şimdi devlet geleneğimizde olmadığı bir şekilde, ABD Dışişleri Bakanı Rex Tillerson ile 3 saat 15 dakika kayıt altına alınmadan bir görüşme gerçekleştirilmiştir. Burada neler konuşulmuştur? Yarın bize yine “aldatıldım, kandırıldım” denilmeyeceğini, kim söyleyebilir?

Önümüzü aydınlatan bir örnek de şudur; Kenan Evren’in asker arkadaşı(!) ABD’li General Bernard Rogers’in sözü ile Yunanistan’ın Nato’ya dönüşüne kimseye sormadan onay vermesi ve sonradan unutulan sözler nedeni ile Yunanistan’ın vetoları sonucu avcumuzu yalayışımız! Kenan Evren öldü gitti ama Türk devleti ve milleti faturayı ödemeye devam ediyor.

Ben milli ve manevi meselelerde hiç aldanmadım ve kandırılmadım kanaatindeyim. Aldatılıp kandırılamazmıydım? Tabii ki, bir insan olduğum için yanılabilirdim. Ama sorumluluk makamındaysam ve samimi bir yurtseversem; bu kadar aldatılma ve kandırılma lüksüm de yok demektir. Eğer bu kadar çok aldatılıyorsam ve kandırılıyorsam, her halde bende bir problem vardır. Bir hastane ziyareti ile değerlerimize söven bir adamın elinin sıkılışı kusura bakmayın ama bana böyle düşündürtüyor.

Yarım asrı geçen ömrümde bu coğrafyanın inanılmaz şeyler gördüğüne ve insanlarımızın çok sıkıntılar çektiğine şahit oldum. Halen de, böyle! Bu sadece coğrafyamızın zorluğu ile izah edilemez. Eğer sadece coğrafyamızın zorluğu ile izah etmeye kalkarsak yanılır ve tekrar tekrar aynı zorlukları yaşamaya devam ederiz.

Biraz düşünmemiz lazım. Bilgiye mutlaka ulaşmalıyız. Topluma ve bireye egemen olmuş ruhsal hastalıklardan arınmalıyız. Güçlüden yana değil doğrulardan yana pozisyon almalıyız. Gerçekten yerli ve milli olmalı ve de yerli ve milli olmayanları ya da öyle gözükenleri dışlamalıyız. Yoksa aldatılmanın ve kandırılmanın faturaları nesilden nesile katlanarak torunlarımızın önüne konur… Bilmem anlatabildim mi?