Dış politika iç politikadan öce gelir. Ve asıl itibar saray – şatafat değil ordaki başarıdır.

Cumhuriyet‘i kuran kadro Osmanlı‘nın yükseliş devrinden bu yana en başarılısıdır. Bilhassa 1938’e kadarki Atatürk öncüllüğü, çamura saplandıkça ilkelerinin kıymetini idrâke başladığımız bir özgünlüktedir.

2002‘ye kadarki sağ’lı – sol’lu ve bazen koalisyonlu Hükümetler, kurucu iradenin ilkeselliğinde idare-i maslahatla yılları desteleyip durdular; ne ileri, ne geri.

Yıl olarak M.Kemal Atatürk‘ten daha fazla ülkeyi yönetme imkanı bulan Adalet – Kalkınma yada R.Tayyip Erdoğan Hükümetleri “Tezkere” ve “Çuval“la başladığı Küresel Güçlerin idaresine maslahat eden dış politikayı ancak bir düzine yıldan sonra terk edebilmiştir.

7 Haziran Seçimleri‘nin siyasî sonuçları, Devlet aygıtını elinde bulunduranları kendi başlattıkları “Çözüm Süreci“ni yine kendilerinin açılmalarına göz yumdukları “Hendek“lere gömerek sonlandırmaya itti.

Son 2-3 yılda evvelki idare-i maslahat parametrelerine dönmeyi başarı mı, tazminat mı, restorasyon mu saymalıyız; bilmem. Zira Suriye Sınırımızda başarıyla tesis edilen ilk Güvenli Bölge, ‘sıfır‘dan kurularak bütün Kuzey Suriye hattını kanton kanton yönetimine terk ettiğimiz PYD / Salih Müslim Kürdistanı‘na neden sonra takoz teşkil etti.

ABD’nin II.Irak Operasyonu‘ndan beri projeden fiiliyata dökülen KDP / Barzanî Kürdistanı‘na verdiğimiz siyasî ve ekonomik desteği ise Kak Mesut‘a babası Mele Mustafa bile vermemiştir. Fakat Bağımsızlık ilânı sonrası tavrımız da Kuzey Irak‘taki denge değişikliklerine ket vurmuştur. Şimdilik.

Afrin ‘Zeytin Dalı‘ ile Güvenli Bölge‘nin 3,5 – 4 bin km²‘ye dek geliştirilmesi doğru bir iştir. Aynı süpürme operasyonunun öncelikle Tel Rıfat ve Menbiç‘e, arkadan da “Fırat’ın Doğusu“na yapılmasını umma noktasındaydık. Hatta Karakozak civarı terörden temizlenirse büyük bir basiretsizlikle Urfa sınırımıza bitişik Eşme Köyü‘ne kaçırdığımız atamız Süleyman Şah‘ın Türbesi ve Saygı Karakolu‘nun yerine iadesi sözkonusu olur diye umutlanıyorduk.

Bu saatten sonra ABD’yle Menbiç konusunda anlaşma oradaki YPG / PKK unsurları tamamen etkisizleştirme üzerine olabilirdi, oysa Menbiç’in Yerel Güçler’e devri ve Türk ve Amerikan askerlerinin ortak devriyesiyle de gözetim altında tutulmasıyla neticelendi. Yani Menbiç’i isim değiştirmeleri şartıyla (Menbiç Askerî Konseyi) PYD / YPG unsurlarına teslime imza attık. Ne onlar Afrin’deki binlerce kayıp, ne de biz onlarca şehidimiz üzerinden kan davası gütmemek kaydıyla.

Türkiye‘nin bu saatten sonra Suriye Merkezî Ordusu ve Esad’la anlaşarak Kuzey Suriye’deki “Terör Koridoru“nu tamamen yok ederek ve bir an önce Suriye’deki İç Savaşı bitirerek hem 4 milyonluk (Nüfusumuzun % 5‘i) bir yekûna ulaşan Suriyeli Mülteci Meselesi‘nin kısmen halli hem de 40 milyar dolara yanaşan ekonomik faturanın – dövizin ve faizin patlamaya hazır bomba gibi hazır beklediği bir iktisadî süreçte – kapatılması aklın yoluydu; bizse Kuzey Irak‘takine benzer şekilde ikinci şıkkı, macerayı tercih ettik. Allah sonumuzu hayreylesin!

Yine bu saatten sonra Kandil‘e icra edilecek operasyon da iki noktada sembolikleşir: Bir; PKK merkezini çoktan Sincar‘a (Şengal) taşıdı ve aslında yapılması gereken tıpkı Fırat Kalkanı gibi Dicle Kalkanı Operasyonu‘yla Sincar – Telafer hattının temizlenmesi ve Ovacık – Telafer çizgisinde dikey bir Güvenli Bölge oluşturulmasıdır. İki; Kandil temizlendikten sonra ABD ve İsrail’in İran’ı vurması için İncirlik Üssü haline getirilmemelidir.

Türk Bayrağı‘nın Kandil’de dalgalanması güzeldir ama tam İran’ın hatta İran Kürdistanı’nın sınırındaki bir dağlık üs bölgesinde Amerika ve İsrail bayraklarının da dalgalanması dış politikada “Dön baba, dönelim” vaziyeti olur ki kaldıramayız.

24 Haziran / 8 Temmuz Seçimleri sonrası için erken uyarı bâbındadır.

Kent konseylerinin kuruluş amacı şehir halkının ortaya çıkan muhtelif sorunlarını, şehirdeki sivil toplum kuruluşları paydaşında ve kendi alt komisyonlarının çalışmaları sonucundaki çözüm önerileri ile ilgililerin dikkatini çekip bilgilenmelerini sağlayarak düzeltilmelere katkı sağlamaktır. İleri demokrasilerde olan ve yönetişim denilen bu tarzda, seçilmiş idareciler yönettikleri halk ile daha yoğun bir iletişim içine girmekte, böylece memnuniyet oranı daha yüksek bir idareciliğin ortaya çıkması hedeflenmektedir.

Bu girişi yapma sebebim 2013 yılında Kocaeli Kent Konseyi Başkanlığım döneminde, Gebze Gazetesinin sahibi Sn. İsmail Kahraman tarafından verilen bir bilgi, önemli ve ilgilenmemizi gerektiren özellikte idi. Konu, Gebze’nin Denizli Gölet’inin 10 kilometre kuzey doğusunda orman içindeki sığırlık merasında yaşayan ve hala hayvancılık yaparak geçimlerini sağlayan Yörük vatandaşlarımızla ilgili idi. Osmanlı Devletimizin kuruluş yıllarında, Sultan Orhan zamanında gelip buralara yerleştirilen Türk unsurların torunları olan ve 22 aileye kadar azalmış olan bu vatandaşlarımız, Yörük yaşantısını devam ettirmekte ve buradaki otlaklarda hayvancılık yaparak geçimlerini sürdürmekte idiler.1950’lerde çok daha kalabalık olan bu Yörük aileler, sanayileşme ve şehirleşme süreci sonucu,  çoğu çevre köy ve ilçelere yerleşerek hayvancılığı bırakmışlar, kalan bu 22 aile ise hala geleneklerini devam ettirmekteydiler. Aldığımız bilgilere göre bu aileler, ayrıca ülkemizde çok azalmış olan ve orta Asya’dan ilk getirilen, halen koruma altına alınmış olan boz ırk sığırlarını da burada yetiştirmekte idiler. 1980’li yıllarda havadan yapılan kadastro çalışmaları esnasında, yüzyıllardır bu insanların yaşadıkları bu alanlar, haberleri dışında orman olarak yazılmış olduğu için, bölgedeki orman işletme görevlileri,  yaşadıkları ve hayvanlarını yetiştirdikleri alanlarını terk etmeleri yönünde muhtelif cezai uygulamalar yapmakta idiler. Verilen para cezaları, hatta hapis cezaları burada yaşayan hemşerilerimiz için ciddi bir haksızlık ve mutlaka düzeltilmesi gereken bir soruna dönüşmüştü.

Kocaeli Kent Konseyi olarak bilgi kaynağımız Sn. İsmail Kahraman’ın yardımları ile önce bu gurupların temsilciliğini yapan, Kocaeli Yörükler Derneği Başkanlığını yapmış olan, halen Oğuz Boyları Konfederasyonu Başkanı Sn. Mehmet Özer Beyle irtibata geçilmiş ve buradaki insanlardan Sn. Cemil Karateke’nin de içinde olduğu bir heyetle önce Büyükşehir Belediye Başkanımız konu hakkında bilgilendirildi. Sn. İbrahim Karaosmanoğlu konuya gereken ilgiyi göstermiş ve çocukluğunda bu Yörüklerin samanlı dağlarındaki yaylalara deve, at, eşek ve kağnılarla, Yuvacıktan ilginç görüntülerle geçtikleri bilgisini paylaşarak onların Sığırlık meralarında varlıklarını sürdürdükleri bilgisini ise hayretle karşılamıştı. Sonra Kocaeli Valisi Sn. Ercan Topaca’yı bizzat arayarak konuyu aktarmış, bize randevu almış,  konu hakkında öncelikli olarak ilgilenilmesini sağlamıştır. Bu ziyaretler sonrası ilgili birimlere verilen talimatlar sayesinde buradaki vatandaşlarımız, günlük hayatlarındaki yasak ve cezalardan kurtulmuşlar ve rahat bir nefes almışlardır. Vali ve Büyükşehir Belediye Başkanımız kısa bir süre sonra bu insanların yaşadıkları alanı görmeye gelmişler,  köy ve ilçelere göçmüş olan yörük vatandaşlarımızın da oluşturduğu kalabalık bir gurup ile bu merada akşam yemeği yemişlerdi. Bu ziyaret, o güne kadar devletin yalnız orman memuru ve jandarmasını tanımış olan bu insanlara derin bir mutluluk yaşatmıştı. Bu ilgi ve başkanlığını Cemil Karateke’nin yaptığı Gebze Yörükler Derneği’nin çalışmaları sayesinde 2017 sonbaharında 80 dönüm arazi tahsisi sonuçlanmıştır.22 dönümlük bir parçanın hukuki bir itiraz sebebi ile tapusunun alınması tamamlanamamış  olup 58 dönümün tapuları burada yaşayan 22 aileye verilmiş bulunmaktadır.

Şimdi uygun ve yerinde bir yapılaşma kademesindeyiz. Bu yapılaşmanın Yörük kültürünün korunduğu, geliştirildiği ve yaşandığı bir yerleşim yeri şeklinde yapılması düşünülmektedir. Doğal doku ile bütünleşmiş, bu kültüre uygun ve birbiri ile uyumlu yapılar Gebze Sığırlık Yörükleri kadar şehrimiz ve ülkemiz için de örnek bir yerleşim yeri çıkmasını sağlayacaktır. Gebze Sığırlık Mandırası adını alacak olan bu yerin istenilen özellikte olması için, Sn. İbrahim Karaosmanoğlu gereken teknik çalışmaların yapılması hususunda ilgililere talimatını vermiş ve çalışmalar sürdürülmektedir. Tapu sahibi olmuş aileler ise bir kooperatif kurarak maksada uygun bir mandırayı verilen planlar ışığında yapacaklardır.

Ayrıca buranın Yörük otantik kültürünü gösteren, tanıtan ve geliştiren, Gebze Sığırlık Merası Yörük Obası adı ile sürdürülecek bir çalışmamız da vardır. Konu hakkında bilgilendirdiğimiz Başbakan Yardımcımız Sn. Fikri Işık Beyin ilgisi ve desteği ile mandıranın hemen bitişiğine böyle bir zenginliğin kazandırılması düşünülmektedir. Bu sayede Sığırlık Merası Mandırası ile birlikte ortaya çıkacak olan Gebze Yörük Obası, örnek bir turistik mekân olarak şehrimize kazandırılacaktır.  Bu iki yer yapılıp ortaya çıktığında,  otantik kültürün ve doğal hayatın içinde yaşayan bu insanlar bilinip-tanınacaklar ve istenildiğinde benzeri birkaç günü yaşama imkânı bulacaklardır. Otantik kültürler ve doğal zenginlikler önemli birer turizm etkenidirler. İşte şehrimizin Gebze bölgesindeki bu sığırlık meraları ve burada yaşayan Yörük kardeşlerimiz bizlere böyle bir imkânı sağlayacaklardır. Otantik kültürümüzü yaşatan ve insanların görmesini sağlayacak olan böyle bir mekân, Kocaeli’mizin turizm potansiyeline de ayrı bir zenginlik ve değer katacaktır.

Kocaeli Kent Konseyi’nin ilgisine ve yerel derneklerin çalışmalarına destek vererek Gebze Sığırlık Merasındaki insanlarımızın sorunlarını çözüp onların mandıra yerleşik düzenine geçmesini ve Yörük Obası düşüncesini hayata geçirilmesine imkân sağlayacak tüm emeği geçenlere takdir ve teşekkürlerimizi sunarım.

Dününü unutmayan, bugününü ise yarınları da bilerek yaşayan insanların daha çok olduğu bir toplum olmamız dilek ve temennisi ile…

“Derelerinizden petrol aksa, dağlarınızdan altın fışkırsa, eğer adalet kavramı yok ise ve kurala göre değil duruma göre adaleti benimsemişseniz, ülkede ekonomik gelişmeden ve kalkınmadan bahsedemezsiniz.”

Biliyorsunuz son zamanlarda ekonomik kriz endişesine dair yazılarımda hep hukuk devleti, adalet ve ekonomi arasındaki ilişkiye dikkat çekiyorum.

İYİ Parti’nin ekonomi kurmayı, Merkez Bankası E. Başkanı Durmuş Yılmaz‘ın yukarıdaki cümlesini paylaştığı tweet’ini okuduğum zaman, “anlatmak istediklerimin özeti işte budur” diye düşündüm.

Daha da özetleyerek söyleyelim:

Ülkede adalet yoksa ekonomik kalkınma olmaz.

***

OHAL kapsamında yargısız bir şekilde şirketlere el koyar, vergi müfettişleri vasıtasıyla bezdirdiğiniz holding patronlarının şirketlerini yandaşlara satmaya zorlarsanız sermayeyi ürkütürsünüz. Dışarıdan sermaye gelmez. Gelmiş olan yabancı sermaye çıkar.

Hatta içerideki “yerli ve milli” sandığımız büyük sermaye grupları korkularından paralarını yurtdışına kaçırır.

Ülkenin en çok dövize muhtaç olduğu süreçte Ülker Grubu (Yıldız Holding), Doğuş Grubu (Garanti Bankası vd şirketler) ile havuz medyasının finansörlerinden, “milletin a…ına koyan iş adamına (Cengiz İnşaat) kadar çok sayıda iş adamı veya şirket dışarıya para kaçırmanın yolunu arar ve bulur.

Siz de devlet olarak Londra tefecilerinden yüksek faizli borç dilenirsiniz.

********************************

Sandık Hâkimiyeti Kurarsak İşi Bitiririz

Ak Parti cumhurbaşkanı adayı Erdoğan’ın partili sandık görevlilerine yaptığı konuşmanın gizli kaydı sosyal medyaya yansıdı.

Erdoğan “sandık hâkimiyeti kurarsak işi başlamadan bitiririz” dediği müthiş etkileyici (!) konuşması ile neyi anlatmak istedi? Veya neyi ağzından kaçırdı?

Bu kayıtta geçen Erdoğan’ın ifadeleri şöyle:

“Seçim gerçekten sandıkta kazanılır. Sandık kurulundaki hâkimiyeti biz elde etmiş olur, bunu sağlama alırsak, İstanbul’da başlamadan işi bitirmiş oluruz.

Yani iş çantada keklik değil, onu da söyleyeyim. Şu anda kamuoyu araştırmalarında filan öyle iş bitmiş havada değil.

Bu neyi gösteriyor. Son seçimlerde yaşadığımız olay 7 Haziran, Kasım. Bakın bir 7 Haziran yaşamamalıyız. Aynı şekilde bir Kasım yaşamamalıyız. Yani iş bıçak sırtı olmamalıdır. Buradan (İstanbul) çıkacak netice Türkiye’nin neticesidir.”

Durum açık:

• Anketlerin gösterdiği rakamlar doğruyu söylemiyor. AKP kaybetmek riskinden endişeli.
• 7 Haziran benzeri bir durumdan korkuyor. Cumhurbaşkanlığı seçiminde durum bıçak sırtı dengede.
• Sandık hâkimiyeti sağlayarak sandık kurullarında görevli AKP’lilerin yapacağı manipülasyonlara ihtiyacı var.

Bu video kaydında ikinci önemli husus ise Erdoğan’ın vatandaşların fişlenmesi anlamına gelecek ifadeleri.

“Önemsiyorum. Zira kale içeriden fethedilir. ‘Efendim işte kapılardan falan geri döndürüyorlar’ falan filan. Döndürenler onların, döndürmeyenler de bizimdir. Biz orada ona da katlanacağız. Çünkü bu işte kapısını açmayan veya kendi kimliğini, kişiliğini ortaya koyuyor. Bu bir hırs meselesi. Bu mücadeleden Allah’ın izniyle galip çıkmamız lazım. Öyleyse koşturacağız. Bu mahallelerde hangi ailenin konumu, durumu nedir? Bunları kim tespit edecek? Mahalle yönetimi tespit edecek. Dolayısıyla da bunları sandık seçmen listesinden çıkaracağız. Ve seçmen listesinden çıkardıktan sonra da burada onların üzerinde bire bir ayrıca çalışma yapmamız lazım. ‘7 Haziran yaşamamalıyız’ Kalan süre 13 gün. Fazla bir süre yok. Bire bir yapacağımız çalışmayla da inşallah bunları markaja alacağız.”

Bu sözlerin yoruma ihtiyacı yok.

Demokratik bir ülkede bunun bir benzeri yoktur.

Takdir milletimizin.

********************************

Kütüphane / Kıraathane / Kahvehane

Son günlerin siyasetteki en önemli konularından biri kek ve çay ikram edilen kıraathaneler yani okuma evleri.

Ak Parti Genel Başkanı ve Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan’ın en önemli seçim vaatlerinden biri bu.

Devletimizin bu konuda mevcut kurumlarının adı halk kütüphaneleridir. Halkımızın kitap okuma imkânı bulabilmesi için yapılmış halk kütüphanelerinin (çocuk kütüphaneleri dâhil) sayısı sadece 1.137 dir.

Bu sayı 2003’de 1.350 iken son 13 yılda 213 tane halk kütüphanesi kapatıldığı için azalmış.

Halk kütüphanelerinin nitelik olarak da hiç de iyi durumda olmadığını söylemeye bile lüzum yok.

Madem kütüphane açacaktık neden mevcutların sayılarını ve kalitesini artıracağımıza niye kendi haline bıraktık?

Kek ve çay ikram etmek okuma alışkanlığını artıracaksa, ikramlara mevcut halk kütüphanelerinden başlasak daha iyi olmaz mı? (Kek ve çay ikramı okuma alışkanlığı sağlasaydı ilk tesirini kadınlarda görürdük. Hanımların günlerinde çay kekten daha fazla ikram oluyor. Ama kitap okuma alışkanlığına bir katkısı olduğunu söyleyemeyiz.)

Her ne kadar adı kıraathane olsa da mahalle kahvehanelerinin biraz daha gelişmişini yapmak istiyorlarsa zaten bu işi yapan özel sektör var. Ülkemizde özel şahıslar tarafından işletilen 700 binden fazla kahvehane var.

Devlet yeni kahvehaneler açacaksa, bunun yerine işletmeci vatandaşlarımıza biraz destek ve teşvik vermek, belli standartlar koymak suretiyle bu yerleri geliştirse daha doğru olmaz mı?

En yüksek teknolojili ve sermayeli sektörlerden bile devleti çekip özel sektöre devreden bir hükümetin kıraathaneleri devletleştirme sebebini anlamak mümkün değil.

Rahmet, mağfiret, Cehennem ‘den kurtuluş ayı olarak tanıtıldı Ramazan ayı hep. Arkasından gelen Bayram için “kardeşlik ve barışma” günleri dendi. Biz de inandık.  Peki, denenler, hayatımıza ne kadar yansıdı?

Ramazan’ı ve arkasından gelen Bayram’ı eskilerin ferdi ve içtimai, yeni neslin bireysel ve sosyal dediği iki perspektiften ele almak gerekir.

Gözlediğim kişilerde ve bende bir dinginlik ve muhasebe süreci oluşturdu Ramazan ayı. Mevsimin sıcak olması dolayısıyla tahmin ettiğim tedirginliği yaşamadım, çevremden bu manada bir yakınma da duymadım. İbadet, okuma, sorgulama, dostlara daha da yaklaşma, insanları anlamaya çalışma mevsimi oldu Ramazan ayı benim için. Beklediğim fiziki, biyolojik sıkıntıların hiçbiri uğramadı semtimize. Mevsim güzeldi, yediklerimiz lezizdi, insanlar samimiydi, aile fertleri ve akrabalar anlayışlıydı, insan – eşya ilişkisi sanki daha uyumluydu. Gece-gündüz, yer-gök arasındaki kozmik ahenk, insana dinçlik, sinerji, mana derinliği verdi.

İhtiyaç sahiplerine el vererek, yükümüzü hafifletmiş olduk Ramazan’da. Orucumuz, ruhumuzu teskin, nefsimizi terbiye ederken daha da insan olmanın hazzını duyduk sanki. Mabetlerle samimi olduk, hayatın içine çektik onları. Recep, Şaban ayında ılgıt ılgıt esen yel, Ramazan’da fırtınaya döndü, yüksek performansını otuz gün, özellikle akşam saatlerinde yeniden dirilişi teneffüs ettirdi bize. Yıllardır ötelediğimiz bazı insani ödevlerimizi yerine getirmenin huzurunu hissederken, kendimize geleceğe yönelik bir takım görevler de yükledik, “İnşallah gelecek Ramazan” diyerek.

Dışarıya bakarak söylenecek çok şey vardı elbet. Kendimle uğraşmayı tercih ettim. Kitaplarla, satırlarla, klavyeyle meşgul oldum. Aynaya bakarak kendimle yüzleştim, “Ben neyim, niçin varım, ne olmalıyım?” sorularını sordum, bu soruların cevaplarını aldım. Buna iç muhasebe de diyebiliriz. “Siz hiç akıl etmez misiniz?” sorusunun muhatabı olarak akıl edenlerden olmaya çalıştım. Başardım veya başaramadım; en azından bir görevi yapmış oldum.

Çocuklarımla, torunlarımla aynı zaman ve mekânda birlikte olup aynı iklimi teneffüs etmeye çalıştım. Bu birlikteliklerimiz onları sanal ortamdan kurtarsın, hafızalarında yer etsin, aile kurduklarında kendi çocuklarıyla bu güzelliği paylaşsın istedim. Dar çerçevede yedik, içtik, dua ettik, “Rabb’im huzurumuzu, ağız tadımızı artırsın.” dedik.

Zekât, fitre gibi maddi ibadetlerimizle inancımızın sosyal sorumluluk yükünü kaldırmaya, taşımaya çalıştık. “Veren el, alan elden değerlidir.” inancıyla, “Zenginin malında fakirin de hakkı vardır.” düşüncesiyle maddi borçlarımızı ödedik, bu davranışımızın sosyal barışa zemin oluşturmasını ümit ettik.

İnancımız bir aylık yoğun temponun sonunda elde edilen hasılayı Rabb’imin takdirine bırakırken geleneğimiz, bunu “Bayram”la taçlandırmış.

Bayram, kaçış değil, birbirine varış olmalı; kopuş değil, kaynaşma olmalı; zenginle fakir arasındaki seviye farkını kaldırmalı onları bir düzlemde buluşturmalı. Üstünlüğün; maddiyatta, mevkide, kariyerde olduğu algısını reddederek takvada olduğu anlayışıyla, maddi olarak aynı yerde, aynı fiziki görünümle dostlarımızla vedalaşacağımız, hesaba çekileceğimiz gerçeğinden dolayı, bize bir prova ortamı oluşturmalı.

Bayram, sadece bir ödül veya başarı belgesi alma günü değil, aynı zamanda geleceğe dönük bir “ahit” günü olmalı. Adaletli, hakkaniyetli olacağımızın, kalpleri kırmayacağımızın, bir âdemi âlem kadar değerli göreceğimizin, faniliğe gerçekten inandığımız için maddi çıkarlar uğruna kavga etmeyip kan dökmeyeceğimizin, büyüklere saygıda, küçüklere sevgide kusur etmeyeceğimizin sözünü vermeliyiz bayram günlerinde. O zaman bir muştu olur bayramlar; o zaman her gün, bayram olur.

Her ayın Ramazan, her gecenin Kadir, her sonun bayram olması, istersek, elimizde. Dünyaya gelmek kaderimiz, ancak dünya sahnesindeki oyunu, bir miktar, biz yazıp oynuyoruz. “Akıl edenler” doğru senaryoda doğru aktör oluyor, imtihanı kolay veriyor.

Hak edilmiş bayramlarımız kutlu olsun.

Ey ikinci, bozuk Avrupa! Senin çürük, esassız esaslarının bir kısmı şunlardır:

“En büyük melekten en küçük balığa kadar her bir canlı, kendi nefsine yani kendine maliktir! Kendi zâtı yani kendisi için çalışır! Kendi lezzeti için çabalar! Onun bir yaşama hakkı var. Gayret, çaba ve çalışmasının amacı yaşamaktır. Asıl varmak istediği hedefi; bekasını / kalıcılığını sağlamaktır!” diyorsun.

Hâlbuki Hâlık-ı Kerîm’in; ikramı bol, yaratıcı Allah’ın; cömertlik, lütuf, ihsan, bağış gibi kerem denilen düstur ve kuralları var. Kâinat erkânı arasında; âlemin esasları, kâinatın rükun ve direkleri demek olan teavün / yardımlaşma düsturu / kuralı var. Bu kurala tam bir itaat etme ve uyma var. Nitekim bitkiler hayvanların imdadına, hayvanlar da insanların yardımına koşuyor. Bu şekilde o teavün / o yardımlaşma kanunu, kendini apaçık gösteriyor. Böylece o umumî / genel kanun rahîmane / merhametle, kerîmane / cömertçe kendini belli ediyor. İlahî ışıklarını etrafa saçıyor.

İşte bu cihanşümul / evrensel / kâinatı içine alan kanun ve kuralı; İkinci Avrupa görmüyor! Canlılar arasında bir cidal yani muharebe, cenk, kavga ve savaş var sanıyor! “Hayat bir cidaldir / kavgadır!” diye tutturmuş gidiyor. Ahmakçasına, akılsızcasına bir hükümde bulunuyor.

Acaba o teavün / yardımlaşma denen kanunun tecellî ve görüntüsünden ileri gelen taam; yani yiyecek zerreleri ve yemek taneciklerinin; tam ve kusursuz bir istek ile, beden hücrelerinin gıdalandırılması için koşmaları; nasıl olur da bir cidal, bir muharebe, bir cenk, bir kavga ve bir savaş sayılabilir? Bu nasıl bir çarpışmadır?

Tam tersine o yardım, o birbirinin yardımına koşmak; olsa olsa ihsan ve ikramı bol, kerîm bir Rabbin emriyle yapılan bir teavün, bir yardımlaşma ve birbirine yardım etmektir.

Hem çürük bir esasın: “Her şey kendi nefsine mâliktir!” / “Her şey kendi kendinin sâhibidir!” diyorsun. Oysa hiç bir şey; kendi nefsine / o şeyin kendisine, kendi şahsına malik ve sahip değildir. Nitekim bunun böyle olmadığına kat’î / kesin, şüpheye yer bırakmayan bir delil ve kanıt şudur ki:

Sebep, vasıta ve aracılar içinde en şerefli olan insandır. İrade, tercih, kendi istek  ve arzularına göre hareket etme noktasında, en geniş irade ve dilemesi olan insandır. Bu konuda, yâni bir şeyi yapıp yapmama hususunda, iktidar ve güç  sahibi yine insandır. Halbuki bu insanın düşünmek, söylemek ve yemek gibi en zâhir, en açık, en görünür fiil ve hareketlerinin oluşmasında; yâni kişinin kendi isteğiyle yaptığı işlerin, kendi arzusuyla yerine getirdiği fiillerin oluşması için, yüzlerce şıkkın yerine getirilmesi lâzımdır. Bu yüzlerce şık ve husustan; onun irade, istek eline verilen, güç ve kuvvet dairesine giren; yalnız -o da şüpheli olan- tek bir cüz, tek bir parçadır. Böyle en zâhir, en açık ve görünür bir fiil, iş ve hareketin; yüz cüz ve şıkkından ancak bir cüz ve şıkkına / seçeneğine bile malik olamayan insan için, nasıl olur da “Kendine mâliktir!” denilir?

Madem ki, en şerefli, en iyi, en güzel insandır. İrade, tercih, kendi istek ve arzularına göre hareket etmesi en  geniş olan yine insandır. Üstelik  o insanın; hakikî tasarruf ve sahiplenmekden eli bu derece bağlanmış hâldedir. İşte gerçek bu iken: “Diğer hayvanlar ve cansız varlıklar kendine maliktir!” diyen kimse; hayvandan daha ziyade hayvandır. Cansız varlıklardan daha ruhsuz ve cansızdır. Hattâ daha şuursuz, bilinçsiz ve ince kavrayıştan uzaktır.

İşte ey İkinci Avrupa! Seni bu hataya atıp vartaya / büyük bir tehlikeye düşüren, tek gözlü dehandır. Kendini çok akıllı, çok zeki, çok harika ve olağanüstü sanman; yani o uğursuz zekândır. O kör dehân ile, her şeyin Hâlıkı / her şeyi yoktan var eden yaratıcı Allahı, yani Rabbini unuttun! Aslında olmayan, vehim ve hayal ürünü olan mevhum bir tabiata isnat ettin / dayandın! Her şeyi ona mal ettin! Allah’ın eserlerini sebep ve vasıtalara verdin! O Hâlık’ın malını bâtıl / boş ve mânâsız olduğu hâlde, tapılan mâbud ve tagutlara / Allah’a isyan ettirenlere taksim ettin / paylaştırdın! Şu noktada, o dehan nazarında; her canlı ve  her insanın; tek başına, sayısız düşmanlara karşı koyması ve nihayetsiz ihtiyaçlarını kazanabilmesi için, çok çabalaması gerekiyor. Zerre gibi bir iktidar, ince tel gibi bir tercih ve seçme kabiliyeti, zail / yok olmaya mahkûm parıltılı bir bilinç, çabuk söner ışıltılı bir hayat, çabuk geçer dakika gibi bir ömür ile, o hadsiz düşmanlara ve ihtiyaçlarına karşı dayanmaya mecbur oluyor!

Hâlbuki o zavallı canlının sermayesi, binler isteklerinden birine bile yetmiyor. Musibete uğradığı zaman; kör ve sağır sebeplerden başka derdine derman olacak birini bulamıyor.

Kıraathane, kelime anlamı itibariyle;

”Müşterilerinin okumaları için gazete ve dergi bulunduran, geniş, temiz ve iyi döşenmiş yer.” Anlamına gelmektedir.

Yıllardan beri de ülkemizde kahvehane şekline dönüşmüş yer olduğu bilinir.

Bu mekân; 24 Haziran seçimleri öncesinde, birdenbire seçim meydanlarının konusu oluverdi!

Nedeni de Cumhurbaşkanı adaylarından ”Cumhur Cephesi” adayı AKP Genel Başkanı Sn. Erdoğan’ın seçim meydanlarında ”Millet Parkları” açacağı vaadinden sonra, ”Millet Kıraathaneleri” açacağını söylemesiyle gündeme oturdu!

Diğer Cumhurbaşkanı adayları, siyasi parti liderleri seçim vaatlerinde, milyonlarca işsize iş yaratmak adına fabrika açacaklarını, tarıma-hayvancılığa destek vereceklerini, işsizliğe son verip istihdam alanları yaratacaklarını söylemesine rağmen ”Kıraathane” açmak da nereden çıktı denebilir?

Ancak  ”Çılgın Projeleri” olan bir liderin bu söylemi sonrasında toplumun çeşitli kesimlerinde şaşkınlık yarattığı, diğer adaylardan çok eleştiri aldığı da bir gerçek…

Ama özellikle de ”Millet İttifakının” Cumhurbaşkanı adayı Sn. İnce; Sn. Erdoğan’ın ”Millet Kıraathanesi” açacağım, buraya gelecek gençlere iskambil oynamaları değil, kitap okumaları sağlanacak. Bedava kek, çay dağıtılacak söylemleri üzerine, fırsatı hiç kaçırmadı:

”Ben fabrika açacağım’ diyorum, o ‘Kıraathane’ diyor. Ben ‘Gençlere iş’ diyorum. O bedava kek verecekmiş. Yani diyor ki; ‘Ey milletim sizi de bu seçimde kekleyeceğim’. Böyle bir şey gerçekten inanılır gibi değil. Türkiye’de 16 yılda bir tane fabrika açmadı. Var olanları sattı. Şimdi kıraathane açacakmış, oturacakmışız, kekler çaylar bedavaymış, kitap okuyacakmışız. İnternetten haberin yok mu senin? İnternet bağlatacak mısın? Vikipedia’yı açacak mısın? Bunlar yok! Orada bedava kek yiyebilecekmişiz. Bedava kek yemek istiyorsanız Erdoğan’a oy verin. Fabrikada çalışıp ekmeğinizi kazanmak istiyorsanız bana oy verin” diye konuştu.

Cumhur ittifakı adayının böyle bir açıklamayı neden yaptığının yorumunu toplumumuza bırakalım!  Ancak ülkemizde mevcut yaklaşık 700 bin civarında Kıraathane/Kahvehane hatırlatmasını yaparak, sokaklarda iş aş peşinde koşanları göz ardı etmeden, okulunu bitirmiş ancak iş bulamamış milyonlarca gencimize ”kıraathane” açmayı, bedava kek, çay dağıtmayı vaat etmek yerine, size yeni iş yerleri açacağım, mevcut fabrikalara destek olacağım, kapanmalarına fırsat vermeyeceğim denilse,

Pek çok kıraathaneyi kahve-çay içme, sohbet etme, namaz saati bekleme yeri olarak kullanan emeklilerimize yeni, yeni kahvehaneler açılacağına onların cebine daha fazla para konulsa, onlar da canları nereye gitmek isterlerse oraya gitseler olmaz mı?

Aslında ”Kıraathaneler” günümüz Türkiye’sinde işsizlerin gittiği, gideceği yerlerdir, açıkçası ülkemizde giderek artan işsizliği de gösteren yerlerdir.

Ülkemizin kıraathane yerine işsizlerin çalışacakları yeni, yeni iş yerlerine ihtiyacı vardır.  Dolayısıyla kıraathane açma vaadiyle ne hedeflenmiştir bilinmez!

Ama gerçek olan şudur ki; geleceğimizi büyütecek bir hamle değildir. Bugün Kıraathanelerin/Kahvehanelerin hemen, hemen tamamı işsizlerle doludur.

Bu noktada çok önemli bir şeyi de unutmamak gerekir!

Nedir bu?

Kıraathaneler genel de erkeklerin gittiği kadınlarımızı, çocuklarımızı dışlayan yerlerdir! Millet Kıraathanesi açmak yerine, kadınlarımızın da, çocuklarımızın da gidebileceği  ”Halk Kütüphaneleri” açılacak denmesi daha doğru olmaz mıydı?

Böylesine bir tercih, ”Millet Kıraathanesi” açarak toplumumuza kazandırılmak istenen okuma alışkanlığına daha iyi hizmet ederdi…

Bu arada ne ilgisi var denebilir ama şu hususu da düşünmeden geçemedim!

Marmara Üniversitesinde yer yok diye ”müzik bölümü” kapatılırken! ”Millet Kıraathanesi” açmak için ne kadar çok yer varmış meğer…

Hani bizim şeker fabrikalarımız vardı. Cumhuriyetin ilk yatırımlarındandı. Ürettiği şeker pancardan üretilirdi, en zararsız şekerdi. Bizim işçimiz çalışır, pancarını bizim köylümüz üretirdi. Binlerce işçimiz ve köylümüz için geçim kaynağıydı. Pancar üreticisine, melasçıya, süt üreticisine, damızlık sığır yetiştiricisine ekmek kapısıydı.

Onları insan sağlığına zararlı mısır şurubu üreticisi ve Türkiye’nin şeker piyasasını ele geçirmeye çalışan Cargill şirketinin raporuna ve ABD Başkan yardımcısının ricasına dayanarak sattılar. Bir KHK ile de Şeker Kurumunu kapattılar.

İnsanlarımızın sağlığını, geçim kaynağını hiçe saydılar. Bu 11 şeker fabrikamızı içindeki stoklarıyla, alacaklarıyla, arsalarıyla birlikte 4,5 milyar liraya sattılar.

***

Adalet ve Kalkınma Partisi bu seçimlerde bir milyar liranın (eski parayla bir katrilyon lira) üstünde bir harcama yapıyor.

Sadece 580 milyon TL hazine yardımını, Belediyelerin sınırsız imkânlarını, valilik ve kaymakamlıkların gücünü, devlete iş yapan müteahhitlerden alınan zorunlu bağışları, Cumhurbaşkanlığı fonunu ve muhtemelen örtülü ödenekleri kullanıyorlar.

Yani şeker fabrikalarının satışından elde edilen gelirin asgari dörtte birini sadece bu seçimde AKP harcıyor.

O da yetmiyor ele geçirdikleri TV kanallarını ve gazeteleri, hatta devletin TRT’sini bile hoyratça adaletsizce kullanıyorlar. Meral Akşener ve Temel Karamollaoğlu’na kapattıkları bu mecralarda 7/24 AKP Genel Başkanını, Başbakanı ve diğer AKP’lileri izlemeye mahkûm ediliyoruz.

Gündüz üç ayrı yerde, iftarda, sahurda her an herhangi bir saatte Erdoğan’ı ve AKP’lileri canlı yayınla veren kanallar iki Cumhurbaşkanı adayına ambargo uyguluyor. (Devletin TRT’si bile utanmadan Meral Akşener ve Muharrem İnce’ye sadece on dakika yayımlayabileceğini açıkladı. Onlar da bu teklifi reddetti)

Tayyip Erdoğan’ın mitinglerinin günlerce öncesinde şehrin bütün billboardlarını afişleriyle donatıyorlar, miting bittikten sonra da indirmiyorlar. Parti bayraklarını o kadar yoğun kullanıyorlar ki başka partilerin ki görülmesin. Müthiş bir güç gösterisi ile psikolojik baskı uyguluyorlar.

Ancak Tayyip Erdoğan TV’lerde diğer adaylarla birlikte tartışma programına çıkamıyor.

Bu tavır demokratik değil.

Bu tavır adaletli değil.

Bu tavır medeni değil.

Bu tavır İslami değil.

Bu tavır insanlarımızın haber alma hakkının gaspı demek.

Bu tavır kendilerine emanet verilen devlet gücünün kötüye kullanılması demek.

Ama ne yazık ki, bu tavır AKP seçmenini rahatsız etmiyor.

Haksız ve abartılı güç kullanımından mutlular.

****************************

Aslında Çok Fakirler

Bunların o kadar çok paraları var ki haddi hesabı yok.

Fakat o kadar fakirler ki, Paralarından Başka Hiçbir Şeyleri Yok.

Bunların paraları çok ama, adalet duyguları yok.

Bunların paraları çok ama, vicdanları yok.

Bunların paraları çok ama, halkın içinde dolaşacak yüzleri yok.

Bunların paraları çok ama, eşit şartlarda yarışmaya cesaretleri yok.

Bunların paraları çok ama, rakiplerini dinlemeye tahammülleri yok.

Bunların paraları çok ama, nezaketleri yok.

Bunların paraları çok ama, değerleri yok.

**

Bunların paraları çok ama, içinde haram ve kul hakkı ÇOK.

Bunların paraları çok ama, korkuları paralarından da ÇOK.

Ama iyi biliyoruz ki “korkunun ecele faydası yok.”

****************************

Atatürk ve Akşener

Mustafa Kemal Paşa vatanımızın kurtuluşu için yola çıktığında şartlar o kadar ağırdı ki.

Ona

“Ordu Yok!” dediler; “Kurulur” dedi.

“Para Yok!” dediler; “Bulunur” dedi.

“Düşman çok” dediler; “Yenilir” dedi.

Ve bütün dedikleri oldu.

*

Meral Akşener Büyük Atatürk’ün doğduğu yerden göç eden bir ailenin evladı. Meral Akşener de “öğrenilmiş çaresizlik” çemberini kırmak için, memleketi içinde bulunduğu kötü şartlardan çıkarmak için yola çıktı.

Ona

“Parti Yok, kurdurmaz” dediler; “Kurulur” dedi.

“Seçime sokmaz” dediler; “Girilir” dedi.

“Para Yok!” dediler; “Bulunur” dedi.

Ve dedikleri oldu.

“Rakip çok güçlü” dediler; “Yenilir” dedi.

Çok az zaman kaldı.

Rakibi yendiğini görmek için seçim sonuçlarını bekleyeceğiz.