“Kur’an’ın kâinattan yaptığı bahis, Hâlikın sıfatlarını ispat ve izah içindir.” Yâni mana içindir. İlahî manaya ermek için, ilâhî anlamı yakalamak için. Ruh hükmünde olan mananın kılıfıdır maddî olan, görülen dokunulan her şey…

Hz. Âdem’in gördükleri, dokundukları, içinde hem-hâl ve haşir-neşir oldukları her şey; bir manayı gösteriyor. Ona delâlet ediyor, ona götürüyor. Yâni manaya eriştiriyordu.

Aynen onun gibi bugünün insanlarının gördükleri, dokundukları, içinde hem-hâl ve haşir-neşir oldukları her şey de aynı manayı gösteriyor. Ona delâlet ediyor. Ona götürüyor. Yâni aynı manaya işaret ediyor.

Çünkü madde beden, mana ruhtur. Ruhsuz beden olmadığı gibi, madde de manasız olmaz.

Madde değişir, başkalaşır, erir, biter tükenir. Fakat onun ruhu olan mana değişmez, başkalaşmaz, erimez, bitmez tükenmez, madde dışı bir şey olan ruh; birdir. Suyun bir olduğu gibi.

Nasıl ki su; girdiği kabın şeklini alır. Rengini alır. Biçimine bürünür. Ruh da onun gibidir. Yâni ruhun şekli şemaili yoktur. Rengi mengi yoktur. Parçalanmaz, ayrılmaz, eskimez. Kısaca kelimeyle ifade edilmez bir şeydir.

İşte mana da ruh gibi. Ezelden gelir ebede gider. Bu bitmez tükenmez yolculuğunda zaman-zemine göre, kılıktan kılığa bürünür. Renkten renge girer. Ama hep olduğu gibi kalır. Mana da ruh gibidir. Mana şuur sahibi olsa bir bakıma o da bir ruh olur. Zaten mana; maddenin ve hareketin ruhu hükmündedir.

Lâfız ve delâlet ettiği madde değişse de hepsinin manası bir. Ve o BİR’e bakıyor. O BİR’i gösteriyor.

Velhâsıl mana; lezzetin tuzu biberi oluyor. Tuzsuz bibersiz yemek nasıl lezzetsizse, manası keşfedilemeyen her şey, her madde de tatsız tuzsuz bir yemek sayılır. Belki karın doyurur ama lezzet alınmaz. Mecbur olmadıkça peşinden koşulmaz. Dâva edilmez. Ruhsuzluk talep edilmezliği doğurur. Manasızlık isteksizliği sonuç verir.

İki kâinat iç içe. Biri zarf, diğeri mazruf. Biri iç öteki dış. Biri zarflanan, muhafaza ve koruma altına alınan mazruf. Diğeri örten, koruyan ve muhafaza eden zarf.

Her iki kâinatın kendileri zarf.İçindekiler, ihtiva ettikleri, içerdikleri mâna, anlam ise mazruf..Kaplayan ve kaplanan. Örtülen ve örten. İç ve kabuk misali.

Kevnî kâinat, içinde bulunduğumuz, taşıyla toprağıyla mevcut olan âlem..Kelâmî kâinat; içinde harfler, satırlar, paragraflar, sahîfeler bulunan âlem.

Biri çekirdek, diğeri ağaç hükmünde. İkisi de birer mâna, birer anlam, birer ruh taşıyor içlerinde.

Ruh mu mânadan, mâna mı rûhdan? Orası ayrı bir konu. Ama bir gerçek var ki ortada. İkisi de mânaları için var edildiler aynı ortamda.

Maddî ayetler, deliller olan kevnî, somut kâinat ile, yine maddesel âyetler, deliller olan kelâmî / sözel, söz ve lâfız kâinatı bir tek şey için yaratıldılar. Mana için, ruh hükmünde olan anlam için.

İşte ulu Yaratıcı yüce Allah kâinatın somut dili ile yâni lisanı hâliyle bir şeyler fısıldıyor insan olan insana.

İşte ulu Yaratıcı, yüce Allah evrenin ikinci somut lisanı olan Kur’an kâinatiyle yine bir şeyler dokunduruyor insan olan insana.

Kısaca ey erenler! İki kâinat kitabının cümlelerinde söz konusu olan şey insanın saadetidir. Ama bu; anlama saadetidir. Farkına varış, ayırdına eriş saadetidir.

Demek ki aziz okur! Saadete eriş; manaya varıştır. Gerçeğe ulaşıştır. İşte bu manaya erişemeyenler, bu maksuda varamayanlar, her iki kâinat ağacından mana meyvesini devşiremeyenler; gerçek saadeti bulamamış, hakikî mutluluğa erememiş bedbaht kişiler, kişiliklerdir.

Bir kere daha tekrar ediyorum: Saadet; manayı anlayıştır. Anlama eriştir. Daha doğrusu manayı yakalayış, anlamı elde ediş; saadetin hem de iki cihan saadetinin buluştuğu, örtüştüğü, eriştiği bir yer, manevî bir mekân, yüksek bir makam. Kısaca insan oluş keyfiyetidir.

Mustafa Kemal Atatürk…

Türk tarihindeki kıymetini geçiyorum, dünya tarihinin gördüğü en büyük askeri dehalardan biri ve dünya tarihine adını altın harflerle yazdırmış bir lider. “Bitti!” Denilen zamanda imkânsızı gerçekleştirip milli mücadeleyi örgütleyen bu toplumu esaretten kurtarıp özgürlüklerine kavuşturan bir kahraman. Kendisini minnetlerin en büyüğüyle anıyorum. Bugün siyasi görüşleri, ideolojik emelleri her ne olursa olsun Türkiye için idealleri olan herkesin onu minnetle anması gerekiyor, kemi kümü yok. Atatürk’ün çizdiği yol olmasaydı bugün ne durumda olabileceğimizi düşünürken bile tüylerim ürperiyor. İyi ki vardı, bu millete Tanrının bir armağanıydı…

Atatürk pozitivistti, gerçekçiydi ve her koşulda akılcıydı. Sözlerinin bilimle çelişmesi durumunda bilimi tercih etmemiz gerektiğini söyleyebilecek kadar da akılcı ve ileri görüşlüydü…

Atatürkçü düşünce sisteminde belirli ilkeler tasvir edilir ve bu ilkelerin ışığında ideaların her günün gerekliliğine göre şekillendirilmesi gerektiği belirtilir. Bu ilkeler de toplumumuzun ilerleyişini en hızlı şekilde mümkün kılabilmek adına bir araya getirilmiş evrensel ilkelerin bir sentezidir. Beni derinden üzen gerçek şudur ki bugün kendisine Atatürkçü diyenlerin önemli bir kısmının ne akılcılıkla, ne bilimle, ne okumayla alakası var. Atatürk’ü iç dünyalarında sorgulanamaz hale getirip bağıra bağıra İzmir Marşı söylemekten başka bir faaliyet içinde bulunmayan Atatürkçüler en yumuşak tabiriyle sürekli bağnazlıkla suçladıkları taraf kadar bağnazdır. Tarihe mal olmuş bir kişiliğe yapılabilecek en büyük iyilik onun fanatikliğini yapmak değildir. Onu gerçekten okuyup, okurken anlayıp tahlil etmektir. Kısacası onu çözümleyip kavrayabilmektir. Tam bu noktada sizinle bir anımı paylaşmayı istiyorum,

16 Nisan süreci içinde “HAYIR” çalışmalarımızı sürdürüyoruz. Ben etrafımda gördüğüm insanlara neden hayır lehinde oy kullanmamız gerektiğini anlatıyorum. O gün yazmakta olduğum gazetelerde de bunu izah etmeyi deniyorum. CHP’li olduğunu tahmin ettiğim üniversiteli bir arkadaşla konuşuyoruz. Kendisi Atatürk’ün son derece demokratik bir cumhurbaşkanlığı yaptığını iddia etti. Atatürk her zaman yetkisi içinde kalmış hiçbir zaman seçilmiş başbakanın görevine müdahale etmemiş.

Hayretler içerisinde konuşmasını dinledim ve dedim ki vay bizim halimize! Şimdi sevgili dostlar şu konuda bir anlaşalım kimse tamamıyla kusursuz olmak zorunda değildir, olamazdır da! Atatürk otoriter bir sistemi uygulamıştı, bu konuda da kimse mırın kırın etmesin fanatikliğini sustursun. Ama Atatürk’ün otoriter bir cumhurbaşkanı olması hatta fiilen başkanlık modelini uygulamış olması onun ne tarihi değerini küçültür ne de bizim için olan önemini değiştirir. Buradaki asıl mesele Atatürk’ün yaptıklarını niçin yaptığını sorgulayıp bir sonuca varabilmek, Atatürk’ün yaptıklarını doğru kaynaklardan okuduktan sonra akıl süzgecimizden geçirip çözümlemektir. Bunu başarırsak yapmamız gereken en önemli işlerden birini yaparız. İcraatlarıyla, söyledikleriyle gerçek Mustafa Kemal Atatürk’ü tanırız. Ağızdan ağza dolaşan klişelerle değil.

Tabii ben bunları söyleyince bazıları şok havuzuna girmiş gibi oluyor zira Atatürk hakkında söylenecek hiçbir şeyi dinlemeye zerre tahammülleri yok. Ben bilimin, aklın ve şahısların değil değerlerin yolundayım. Fanatizmin veyahut şahsi fantezilerin gerçeklerin üstüne bir sis bulutu misali çökmesinin karşısındayım. Atamız da bu yoldaydı. Dolayısıyla ben kendisiyle aynı yolda yürüyor olmaktan, onun öğütlediği gibi bir Atatürkçü genç olmaktan büyük onur duyuyorum ama o bugünleri bir izlese kendine Atatürkçü diyenlerin halini bir görse kıvanç duyar mıydı işte bu soruya yanıt vermeyi sizin inisiyatifinize bırakıyorum!

Son olarak diyorum ki bağnazlık çok tehlikelidir. Bunu Atatürk ile yapan, Erdoğan ile yapandan daha az zararlı değildir. Bu zararlı düşüncelerin rehabilite edilmesinin yolu da yukarıda söylediğim gibi her görüşten okumak ve akılcı olmaktır. Dünyaya tek bir pencereden bakmayı bıraktığımız zaman bu hastalıkları bertaraf edeceğiz

Küçük çocuklara karşı cinsel istismar ve öldürme haberleri üzerine toplumsal bir infial oluştu.

Vicdanları kanayan vatandaşlarımız sosyal medyada Eylül’ün, Leyla’nın resimleri altına tepkilerini “kıyamet kopsun artık”, “bu mahlûklarla aynı ülkede yaşamaktan utanıyorum” gibi çığlıklarla dile getiriyor. Çoğu da ‘kimyasal hadım‘, ‘idam cezasının geri getirilmesi gibi radikal tedbirler alınmasını talep ediyorlar.

Bu güzelim çocuklarımızın başına gelenlere gösterdiğimiz tepki kendi çocuklarımızın başına gelmesi halini düşünüp empati (duygudaşlık) yapmanın bir sonucu olabilir.

Hemen hemen bütün toplumlarda “pedofili” yani çocuğa karşı cinsel istismar ahlak kurallarına aykırı kabul edilir.

Kanunlara göre suçtur. Din kurallarına göre günahtır.

Ama biliyoruz ki hukuk devleti olmayan ülkelerde kanuni yaptırımlar güçlülere değil zayıflara uygulanır.

Günahların cezası ise ahiretin konusudur, bu dünyada verilmez.

Eğer hukuk devleti olmaktan uzak bir ülkede iseniz, ahlaksızlığa karşı toplumsal bir tepki olması bir ümit kaynağıdır.

Ancak tüm ahlaksızlıklara karşı aynı tepkiyi verebiliyor olsaydık böyle bir ümide kapılabilirdik.

Oysaki Türkiye’de artık ahlak sadece pedofili gibi sapıklıklar ve kadın davranışlarıyla sınırlı değerlendirilmekte.

Yalan söylemek, iftira, hırsızlık, rüşvet, başkasının hakkını çalmak, ehil olmayanı görevlendirmek, devlet gücünü adil kullanmamak gibi ahlaka uygun olmayan davranışlara karşı toplumsal tepkimiz sıfır mertebesinde.

Hazreti İsa’nın zina işlediği için recm etmeye (taşlayarak öldürme cezasını uygulamaya) hazırlanan gruba “ona ilk taşı aranızda günahsız olan atsın” deyince oradan sıvışan insanları hatırlayınız.

Galiba biz de diğer tüm ahlaksızlıklara karşı, aynı ahlaksızlığı yapan, bu günahkârlar gibiyiz…

**************************

Demokrasisi Gelişmiş ve Geri Kalmış Ülkelerde

Demokrasisi gelişmiş ülkelerde, devleti yönetenlerin halka yalan söylemesi, gerçeklerin üzerini örtmesi ve doğru bilgiye erişimi engellemesi en affedilmez kusurlardandır.

Geri kalmış ülkelerde bunun adı politik beceri ve hatta ustalıktır.

Demokrasisi gelişmiş ülkelerde, devleti yönetenlerin kamu gücünü veya kamu malını şahsı veya partisinin menfaati için kullanması ağır bir suçtur, büyük ahlaksızlıktır.

Hatırlayınız, Watergate skandalı ABD Başkanı Nixon’un rakip parti liderini dinletmesinden çıkmış, Nixon istifa etmek zorunda kalmıştı.

ABD’de bir beyzbol takımının maçı için 5 adet avanta bilet alan ve bu konuda yalan söyleyen Eyalet Valisi istifa etmek zorunda kalmıştı.

Geri kalmış ülkelerde ise bunlar “ayıp” bile değildir. Hatta bunun adı “politik beceri ve ustalıktır“.

Demokrasisi gelişmiş ülkelerde Başkan adaylarının bazılarına her türlü imkân verilmesi, diğerlerine karartma uygulanması hayal dahi edilemez.

Geri kalmış ülkelerde ise adayların birkaç TV programında eşit şartlarda tartışmasını istemeyi dahi hayal edemezsiniz.

**************************

Gayeniz Güzel Ahlak Olsaydı

Şanlı Peygamberimiz “İslâm, güzel ahlâktır” buyurmuş.

“Kur’an’ın amacı, inançlı ve güzel ahlaklı insanlar yetiştirmektir.”

“İslamiyet inanç ve ibadet kadar ahlaka da büyük önem verir. İyi huylu, güzel ahlaklı, dürüst, güvenilir, adaletli insanlar olmak dinimizin müminlerden beklediği davranışlardandır. Güzel söz söylemek, hoşgörülü olmak; yalan, iftira, dedikodu ve gıybetten kaçınmak vb dinimizin güzel ahlakla ilgili emirleridir.”

Ahlak kurallarından bu kadar bahsetmemizin sebebi uygulamada Hukuk devletine olan güvenin azalması, dinin sadece şekli ibadetlere indirgenip ahlak ve din bağlantısının koparılmış olmasıdır.

“Ahlaksız dindarlık” en fazla zararı dinimize zarar veriyor. Bunun siyasete yansıması ise kendisini Müslüman olarak tanımlayan kitlelerin “Külliye iradesini”, neredeyse, “Külli irade” sayar hale gelmesi şeklinde ortaya çıkıyor.

Rakiplerine en ağır iftiraları atmak, halka işine geldiği her zaman yalan söylemek, devlet malını şahsı veya parti menfaati için hoyratça kullanmak, kul hakkı yemek ve adil olmayan bir yönetim tarzı İslami değildir.

“Seçim savaştır, savaşta hile mubahtır” diye fetva verenler ve bu fetvaya göre her türlü ahlaksızlığa prim verenler de ülkemize ve İslam’a zarar veriyor.

Bu İslam dışı davranışlara toplumsal tepki göstermek, hem daha İslami ve hem de daha demokratik bir ülke olmanın ilk gereğidir.

**************************

Siyasi Ahlaksızlık ve Pedofili

Bana göre “siyasi ahlaksızlık” pedofili kadar çirkin bir durumdur. Hatta toplumumuz için pedofiliden daha tehlikelidir.

Çünkü Türkiye’deki en önde gelen Adli Tıp uzmanlarından biri olan Prof. Sevil Atasoy‘a göre, Toplumlarda “pedofili”ye yani çocuğa karşı cinsel istismara yatkın insan oranı yüzde 1 ile 5 arasında değişiyor.

Oysa çocukluk çağını yaşayan demokrasimize saldıran siyasi ahlaksızların oranı daha yüksek. Toplumsal bedeli de daha ağırdır.

Çocuklarımızı, Eylül’lerimizi, Leyla’larımızı korumamız lazım.

“Cinsel istismar, kaçırma ve öldürme olayları için Türkiye, İtalya, İspanya gibi sokağa açık sıcak ülkelerde daha da dikkatli olmak gerekiyor.”

Demokrasimizi korumamız lazım.

Bizim gibi demokrasisi çocukluk çağındaki, çoğu sözde Müslüman ülkelerde daha dikkatli ve özenli olmak gerekiyor.

Milletvekilliğinde, Cumhur İttifakı: %53,66 / 340 Milletvekili AKP: %42,56 / 291 Milletvekili MHP: %11,10 / 49 Milletvekili Millet İttifakı: %34,07 / 193 Milletvekili CHP: %22,50 / 143 Milletvekili İYİ: %10,19 / 47 Milletvekili SP: %1,38 / 3 Milletvekili HDP: %11,60 / 67 Milletvekili Bu sonuçlara baktığımızda beni en çok şaşırtan sonuç MHP’deki kaybın sadece %0,80’le sınırlı kalması oldu.

Bugün bizler MHP teşkilatının özellikle İYİ hareketinden sonra oldukça zayıfladığını, kan kaybettiğini biliyoruz ama buna rağmen elde ettiği %11,10’luk oran hakikaten büyük bir başarı. Bu seçim sonuçlarıyla birlikte Devlet Bahçeli’nin düşündüğümüzden daha büyük bir siyasi öngörü yeteneği olduğunu düşünüyorum. Çünkü bugünkü sonuçlara baktığımda AKP meclisin kontrolünü kaybetmiş durumda. Mecliste verdiğimiz oylar nasıl olsa karşı tarafa gitmiyor düşüncesiyle MHP’ye giden ciddi bir oy olduğu kanaatindeyim.

AKP’deki %7,50’lik kaybın %3,50’luk bir kısmı bu şekildedir. Devlet Bahçeli hem partisinin baraj sorununu ortadan kaldırmış, hem bütün beklentilerin aksine partisinin mevcut durumunu korumuş en önemlisi de meclis tablosunda partisini kilit hale taşımıştır. Milletvekilliği seçiminin en büyük kazananlarından biri Devlet Bahçeli ve MHP’dir tebrik ediyoruz.

Bir diğer büyük kazanan da tartışmasız İYİ Partidir. Siz bir parti kuracaksınız, bu parti çıkacak 7 ay sonra daha doğru düzgün teşkilat toplayamadan seçime girecek, bu seçimden de barajı tek başına geçebilecek bir oy oranı elde ederek çıkacak… İYİ Parti kesinlikle büyük bir sınavdan geçip siyasetimizde kalıcı olduğunu kanıtladı. Daha bazı ilçelerinde yönetim bile yokken girdiği ilk seçimden %10,19 oy alarak mecliste 47 milletvekilliği ile temsil edilme hakkını kazandı. Pek tabii şimdi “İYİ’nin iddiası çok büyüktü !” “Facia bir netice !” tarzında yorumlar yapanları görüyorum. Beyler, bayanlar pardon ama bu yahut buna benzer bir neticeyi İYİ gençlik Kocaeli yönetiminde bulunan bir partili olarak ben bekliyordum. Seçim öncesi tahminlerimde de “%10’u aşar, 50 civarı vekil ile güçlü bir temsil kazanırız.” diye paylaşmıştım. Sizlerin başarı algısı tam olarak ne oluyor ben bilmiyorum ama tekrar ediyorum doğru düzgün teşkilatı olmayan bir partinin baskın seçimden %10,19’luk oyla hemen hemen 5 milyon seçmenle çıkması bana göre ciddi manada bir başarıdır.

İYİ’nin %10,19’luk seçmenine baktığımızda cumhur ittifakının 1 Kasım 2015’te %61 olan oyunun bugün %54 olmasıyla birlikte kayan 7 puanlık seçmenle birlikte %3’lük bir de CHP seçmeni görüyoruz. Cumhur ittifakından gelen oyun merkez sağ seçmen ağırlıklı olduğunu dolayısıyla İYİ’nin bir milliyetçi parti alternatifi olmaktan çok DYP geleneğinin devamı olan bir merkez parti olduğunu görüyoruz bunun bu şekilde olacağını bundan önceki analizlerimde paylaşmıştım.

CHP’den gelen oyun ise CHP’yi başarısız bulan, yeni bir alternatif arayan daha ulusalcı sol seçmenden geldiğini görüyoruz. CHP’ye baktığımızda sanıyorum ki milletvekili seçimleri bazında en başarısız parti olduğunu görüyoruz. Cumhurbaşkanı adayı Muharrem İnce muazzam bir performansla %31 oyu yakalarken CHP uzun zamandır sabitlediği %25-26’lık oyun da altına düşerek %22’lik bir sonuç elde etti.

Burada HDP’ye barajı aştırmak için verilen oyların etkisi var ama ben bunun %1,5 – 2 düzeyinde kaldığını CHP’nin İYİ’ye beklenenden çok oy kaybettiğini düşünüyorum. Buradaki en büyük etmen tabii ki CHP genel merkezi… CHP’li seçmen aday listelerinden son derece memnuniyetsiz olduğunu zaten dile getiriyordu partinin muhalif kanadındaki adayların liste dışında kalması, daha sol adayların liste dışında kalması seçmeni mutlu etmedi. Bununla birlikte CHP’nin son dönemde HDP ile olan yakınlığından rahatsızlık duyan CHP’nin ulusal kanadındaki seçmen de yine Atatürkçü olan ama HDP’ye mesafeli duran İYİ’yi tercih etti.

CHP’nin %22, İnce’nin %31 oy alması aslında seçmenden gelen çok açık, net bir mesaj. “Kılıçdaroğlu evet dürüstsün, namuslusun, efendisin ama bu iş hakikaten seninle olmuyor sen biraz dinlen!” Bugünden sonra Kemal Kılıçdaroğlu’nun ne kadar demokratik bir lider olduğunu gözlemleyeceğiz. Haa demokratik de demeyelim bakalım kulakları mesajı alacak kadar işitiyor mu yoksa işitmiyor mu belki para toplar bir kulaklık hediye ederiz kendisine…

Saadet Partisi %0,68’lik oyunu beklendiği gibi artırdı ama bu artış umulan düzeyi bulamadı. %1,38 ile Saadet partisi oylarını ikiye katlasa da kendi başına hiçbir ilden vekil çıkaramadı. Beni en çok şaşırtan bir diğer sonuç Saadet’in Kocaeli’den vekil çıkaramaması oldu. CHP listelerinden seçilen 3 vekil 27’inci dönemde mecliste yerlerini alacak. Bakalım Temel Karamollaoğlu ve saadet partisi bugünden sonra nasıl bir yol izleyecek. Umuyorum ki bugüne kadar sürdürdükleri duruş devam eder.

HDP’nin barajı aşmama ihtimalini hiçbir zaman mantıklı bulmadığımı herkes biliyor. HDP’nin bu ülkede baraj sorunu yaşayacağını düşünmüyorum. Kendisi beklediğim bir oy alarak meclise 67 vekil gönderdi. HDP hakkında söyleyeceğim çok şey yok da ilginç olan bir iki nokta var. HDP doğu illerinde oy kaybı yaşarken batı illerinde oylarını artırdı. %85-86 Oy çıkan Hakkâri ve Şırnak’ta %69-70 bandına inmiş bir HDP görüyoruz. %50 İle kazanılan Bitlis’in, %41 ile kaybedildiğini görüyoruz. HDP’nin batı kanadında oylarının ciddi ciddi arttığını İstanbul’da hem MHP hem de İYİ’yi geçtiklerini görüyoruz.

Benim de beklediğim gibi AKP açıkça 7 Haziran bandına indi, bu görünüyordu zaten. Bu şekilde AKP bir lider partisi olduğunu tekrar göstermiş oldu. Erdoğan’ın takdire şayan zaferine karşın mecliste AKP’nin takdire şayan bir netice aldığını söyleyemiyorum çünkü tek başına meclis çoğunluğu kaybedildi. Bu noktada AKP cumhur ittifakına mecbur bir parti haline geldi. Hâlbuki biz tam tersi olarak MHP’nin ittifaka mecbur olduğunu düşünüyorduk.

Bugün AKP’nin MHP dışında işbirliği yapabileceği bir parti kalmadığı için cumhur ittifakına bağımlı hatta küçümseyip küçük ortak olarak gördükleri MHP’ye bağımlı kalmaları AKP için ciddi bir başarısızlıktır. 24 Haziran’dan itibaren AKP’nin kendi başına yeten bir siyasi iktidar olduğu günler mazi olmuştur. 24 Haziran 2018 için ben kısaca tecrübenin, heyecanı mağlup ettiği seçim diyorum. Dün geceki temennilerimi aynen sürdürüyorum. Umut ediyorum ki yarın bir gün bizler tarih olunca, tarih kitapları bizlerden bahsederken son umudun yok olduğu gün olarak bugünü yazmaz.

Açıkçası bu kez vicdanım çok rahat çünkü bugüne kadar takip ettiğim seçimlerde dışarıdan bir izleyiciydim, ama bu kez sahada çalışanlardan biri oldum. En baştan sandıkların ilçe seçim kuruluna teslim edilmesine kadar elimden gelen bütün gayreti gösterdim. Millet “tamam” değil, “devam” dedi. Bu sonuçla kavga edip, olmadık senaryolar üretip daha fazla sinir bozmaya hiç gerek olmadığını düşünüyorum, demokratik olgunluğa davet ediyorum. Herkes elinden geleni yaptı ama bu sonuç alındı. Şimdi oturup biraz analiz yapmak, biraz daha akıl yürütmek, en önemlisi de siyasetin ekrandan, sosyal medyadan takip edildiği kadar olmadığını idrak etmek gerekiyor.

Dün gece hepimiz üzüldük ama ben en çok siyaseti sosyal medyada yapılıyor sananların neticeyi kabullenemediğini gördüm. Hala “imkânsız, olamaz, hile var !” diyenlere şu uyarıyı yapmak isterim. Sonuçlara imkânsız demek yerine, nasıl olur da kötü giden onca vaziyete rağmen millet bu kararı verir diye düşünür, okur, gözlemler, siyaseti sadece seçim zamanlarında takip etmek yerine birazcık takip ederseniz gerçekten gidişatı değiştirebiliriz. Meselenin İstanbul’da milyonları toplamak değil, dünyaları Orta Anadolu’ya sıkışıp kalmış Ayşe teyzelerin, İsmail amcaların ellerini sıkmak olduğunu kavradığımızda gidişatı gerçekten değiştirebiliriz.

Sonuçlar hepimize hayırlı olsun… Son olarak, Asla ama asla umutsuz olmayın, ama gerçeklerden soyutlanıp hayallerde de yaşamayın. Her zaman uğurunda mücadele edilecek değerler vardır, her zaman uğuruna hırpalanmaya değer davalar vardır ve her zaman aldığımız yaralardan çıkarılacak dersler vardır… Her şeye rağmen aydınlık bir geleceğin ümidiyle. Son

Gazete haberine göre, ülkemizin dört bir yanından gelen üzücü haberler dolayısıyla kayıp çocuklara dair açıklanan son istatistikte Türkiye’de beş binin üzerinde çocuk kayıpmış. Son üç yılda sayının bir miktar daha arttığı tahmin ediliyormuş. Yetkililer, kayıpların daha çok tatillerde ve bayramlarda yaşandığına dikkat çekiyormuş ve ‘Sizin dalgın olduğunuz bir an, onlar için büyük bir fırsattır. Çocuklar kaybolmuyor, kaybediliyor’ diyerek aileleri uyarmış.

Gazete, haberin devamında çocukların kaybolmaması veya kaybedilmemesi için ailelerin alması gereken tedbirleri, çocuklara ve emniyet birimlerine düşen görevleri yazmış.

Varlıklarından ümit kesildikleri için çocukların bir kısmının aranmasından vazgeçilmiş.

Beden varlığını sürdürmek, dünyaya gelen her canlının hakkıdır. Buna kimse müdahale edemez. Varlık mücadelesini sürdürmek, o canlının fıtri, aynı dünyayı paylaşan diğerlerinin de ilahi mecburiyetidir. En basitinden en mükemmeline kadar hiçbir canlı, bu mecburiyetten kaçamaz. Madem yaşıyoruz, yaşatmak zorundayız. Çıkmayan candan, umut kesilmez.

Kayıp nitelemesiyle veya kaybolmak eylemiyle biz daha çok bedensel yok oluşu anlıyoruz. Kelimelere somut anlam yüklüyoruz, bunu beş duyunun kapsamıyla izah ediyoruz. Ölümüne şahit olmadığımız bedensel yok oluş, kayıp olarak adlandırılıyor. Gerçekte, bu mudur kaybolmak?

Kendimi kaybettim, kalabalıklarda kayboldum deriz bazen. İnsanlığa faydasız bir evlat yetiştirsek, onun yaptığı her şey bize, çevresine, ülkesine zarar verse o, mevcut mudur yoksa kayıp mıdır? Biraz kötümser olacak; ama neslimizi kaybettiğimizi düşünüyorum.

Kayıp, bedeninden, varlığından hiçbir şekilde başkalarının fayda görmediği şeydir. Çanakkale Savaşı’nda iki yüz elli bin insanımızı şehit verdik; ama kaybetmedik. Onlar, bir tarih yazdı. Biz bu topraklarda yaşamamızı onlara borçluyuz. Onlar, öldüler, şehit oldular; ama kaybolmadılar.

Televizyon karşısında, internet ortamında zamanımızı; fastfoodlarda bedenimizi; kötü arkadaşlarla ümitlerimizi, yaşama sevincimizi; tembellikle yarınlarımızı, kötü yöneticilerle vatan aidiyetimizi, modern hayat tarzıyla ruh sağlığımızı, bize kimlik kazandıran değerlerimizi hayatımızdan çıkarmakla saygınlığımızı kaybediyoruz. Bedenen, ruhen, insanlığa, bize ve kendisine değer katmayan her oluş ve olgu, kayıptır. Var olsa da kayıptır.

Acıma, sevgi, saygı, yardımlaşma, vefa, sabır, merhamet, iyi niyet, cömertlik gibi değerlerimizi kaybediyoruz, insanlığımızı kaybediyoruz.

Trajik durumla karşı karşıyayız. Bedenen kaybolan çocuklarımızı bulmak için ülke olarak seferber oluyoruz; ancak değerleriyle bir mana kazanacak insanımız, çocuklarımız için aynı hassasiyeti göstermiyoruz. Onları bulmak yerine kaybetmek için büyütüyoruz, her türlü zorluğa katlanıyoruz; yetiştirmiyoruz, büyütüyoruz.

Sosyal medyanın kirli mecrasında büyüyen çocuk, bütün öğrenim hayatını bu ülkenin kaynaklarını kullanarak yapmış ancak kendisine yurt dışında iş bulmuş bir aydın, coğrafyasının verdiği yer altı ve üstü kaynaklarını halkı için değerlendirmeyip onları başka ülkelere peşkeş çekmiş bir idare, ülkesine ve insanlığa yararlı evlat yetiştirememiş bir aile, kendisine emek verilmiş, uğruna yatırım yapılmış bir hekim, pilot borçlu olduğu milletine hizmet etmemişse sizce var mıdır, kayıp mıdır? Yaşatmak nedir bilmeden yaşamış, yük almayıp hep yük olmuş bir kişi bana göre, size göre var mıdır, kayıp mıdır?

Mevcudun bir an yok alması kayıp. Bu doğru. Bir nesne veya varlıktan beklenen faydayı görememek, istenen anlamı onda bulamamak, bir yeteneği veya birikimi işlevsiz hale getirmek de bir kayıptır. Bunlar, yaşayan kayıplarımızdır.

Kaybolan çocuklarımızı bulmak için seferber olalım. Unutmayalım ki, seferber olmamızı gerektiren daha pek çok kaybımız var.

Şimdi sefer vakti.

Bu sonuçlara baktığımda diyorum ki sevelim, sevmeyelim, görüşlerine muhalif olalım veyahut olmayalım ama Recep Tayyip Erdoğan’ın siyasi arenadaki belki de en güçlü diyebileceğimiz adaylarla girdiği yarıştan 2014’teki %51,79’luk oyunu da artırarak %52,57 gibi bir oranla birinci çıkıtı. Seçimi ilk turda sonuçlandırması takdiri hak ediyor, bu büyük bir seçim zaferidir. İlk yapacağım yorum da budur.

Daha sonra Muharrem İnce’ye helal olsun diyorum. Malum beyefendinin 8 senedir yapamadığını şurada bir kaç haftada yaparak psikolojik bir eşik olan %30’u aşması çok büyük başarıdır. Kendisi üzerine düşen görevi hakkıyla yapmış, alabileceği en sağlam oy oranını almıştır. Bazı CHP’lilerin ona yüklendiğini görüyorum bunu kesinlikle Muharrem hocaya yapmayın yahu! Elde ettiği oy oranı, elde ettiği başarı öyle ufak tefek bir mevzu değil. CHP’nin adayı 41 sene sonra partiyi %30 üzerine çıkardı, inanılmaz performans! Ve bugün yaptığı açıklamayla da kendisine olan saygımı, sevgimi daha da artırdı. Seçim sonuçlarına ilişkin değerlendirme yaparken ki üslubu %31 oy almış bir adayda bulunması gereken olgunluğu taşıyordu. Tebrikler hocam büyük iş başardın! Tabloya baktığımda cumhurbaşkanlığı seçiminin iki kesin kazananı olarak Recep Tayyip Erdoğan’ı ve Muharrem İnce’yi görüyorum.

Selahattin Demirtaş potansiyel Kürt oyunu taşıdığı için ona yapacak spesifik bir yorumum yok ama seçimin iki kesin kaybedeni Meral Akşener ve Temel Karamollaoğlu’dur…

Milletvekilliği seçimleri için izlenimlerimi bundan sonra yapacağımı hatırlatarak devam ediyorum, Meral Akşener net bir başarısızlık elde etti. Bunu dolandırmanın alemi yok. Parti oyu %10,20’lerdeyken kendisinin oyu %7,29’da kaldı. %3’lük Puan farkı göz ardı edilecek kadar küçük değil. Tabii buradaki bu sonucun medya ambargosuyla alakası var efendime söyleyeyim imkânsızlıklarla alakası var ama Meral Akşener iki sefer memleketi dolaştı, sayısız insanla buluştu çok büyük bir beklentisi söz konusuydu ikinci tura ben kalıyorum derken bırakın Erdoğan’ı Muharrem İnce’nin 4’te biri kadar oy elde etti. Buradaki gerçeğin üzerinde iyi düşünmek, tahlilini iyi yapmak gerekiyor. Bana soracak olursanız bu neticenin en büyük sebebi Meral Akşener’in “Sağdan nasıl olsa oy alacağız” kafasıyla düşünüp özellikle kampanyanın son düzlüğünde sol seçmenden oy koparma stratejisine gitmesi. Meral Akşener kendini anlatması gereken güruha yeteri kadar anlatamadı ve Muharrem İnce gibi kitlesinin üzerindeki ölü toprağını atıp peşine takmış bir liderin arkasındaki seçmenden oy koparmayı denedi. “İkinci turda kimi görmek istemez.” “Sağ-sol sosyolojik seçmen.” argümanları çok doğru olsa da bunların altına imzamı atsam da kendisi sağ tarafı halletmeden sol oya oynamaya kalktı netice itibariyle kendisinden beklenilen oyun çok altında kaldı.

Temel Karamollaoğlu’nun başarısızlık sebebi ise tabanına meseleyi iyice anlatamamasıdır. Beni tanıyanlar biliyor ki benim görüşlerimin kendisiyle hiçbir alakası yok ama paylaştığımız ortak değerlerimiz var. Kocaeli mitingine katıldım, kendisini en önden dinledim. Hiçbir yerden okumadan, tamamen doğaçlama bir biçimde 1 saatten uzun bir konuşma yaptı. 78 Yaşındaki bir adamdan, 78 yaşındaki bir saadet partili adamdan beklemeyeceğim kadar bilgi dolu, pozitif mesajlar dolu, akıl ve bilim dolu bir konuşmaydı. Hatta öyle bir konuşmaydı ki ben o konuşurken alanda kendimi misafir olmama rağmen hiç misafir gibi hissetmedim, söylediklerine katıldım. Sorun şu ki Temel Karamollaoğlu’nun “Ben İslamcı değilim, Müslümanım.” Beyanıyla birlikte başlayan süreçle birlikte kendisi tam bir muhafazakâr demokrat imajı çizdi. (Zaten epey entelektüel bir insan olduğunu düşünüyorum, belirtmeden geçmeyeyim.) Fakat saadet partili taban buna bence hazır değildi, sloganlarındaki gibi bence Temel Karamollaoğlu tabana çok “bilge” geldi. Dini duyguları sömürmeden, tamamen akılcı, ilkeli ve dürüst yürüttüğü siyaset de kendisine kazanım getirdi. Ama bu kazanım %0,30 kadar olabildi. Ben bu %0,30’luk kazanımın çok kıymetli olduğunu, saadet partisi ve kendisinin oyuna bakarak ülkemizdeki akılcı Müslüman demokrat oranını aşağı yukarı tahmin edebileceğimizi düşünüyorum. Keşke herkes Temel Karamollaoğlu gibi kaybetse. Şimdi bugün bakarsak Numan Kurtulmuş bakanlık koltuğunda, bir şeyler kazanmış durumda. Ama Temel Karamollaoğlu bu süreçteki duruşuyla, liderliğiyle, sempatikliğiyle kesinlikle kaybetse bile manevi yönden en çok kazananlardandır. (Devam edecek)

Onlar ölüyorken

Siz orada yoktunuz!

Ben gözlerini gördüm

Ölmüş bir çocuğun.

Yıpranmış bir gazetede,

Annesini yanına yatırmışlardı

Annesini ölü sanmıştım!

Sonra annesi kalktı,

Ağlamıyordu!

Çünkü suyu çekilmişti kuyusunun.

“Bir Hıçkırıktı Geçmiş Zaman” şiirinde öyle söylüyor M. Burak Sezer.

Aylan‘dan Eylül‘e, Bodrum’dan Ankara’ya değin ve Muhammed‘den Leyla‘ya, Arakan’dan Ağrı’ya dek içte ve dışta günahsız güvercinlerin katli, gayri sözü de hükümsüzleştiriyor.

Şiir limanının mısra halatlarına sığınalım. İmgelerimizi af dileme bâbında onlara adayalım. Ve bu meyanda 21 Ocak 1993‘te Silvan‘da yazdığımız “Gözlerime Akan Çocuk” şiirini paylaşalım:

Bir hıçkırıktı geçmiş zaman

Yakamda bir rozet suçluluklar

Gözlerimin buğusu duman duman

Gölgesinde ip atlıyor çocuklar

Akköpüklü atlar geçecek dörtnala

Toynakları gözbebeğimde yangın

Resmini çizin ve anlatın çocuklara

Demir yumrukları var ayrılığın

Bir çocuk sesinde hissetmek ölümü

Ve teslim olmak bir çiçek açışına

Gözlerime bahsetmeyin öldüğümü

Ve çocukları gömmeyin gözyaşıma

O çocuklar ki beni anlayabilir

Fakat siz esirsinizdir çığlıklara

Çağdaş günahları yıkanın bir bir

Ve teslim olun çocuklara!..

Evet! Dona kalma faslı sona ererken hepimizi derinden etkileyen 24 Haziran 2018 seçimlerinin bir analizini yapmanın zamanı geldi. Neler beklendi, sandık neler verdi? Her yazımda olduğum gibi mümkün olduğunca objektif izlenimlerimi aktarmaya çalıştım… Göz atalım bakalım… 24 Haziran seçimlerine gitme kararı apar topar alındı, bunu hepimiz biliyoruz. Buradaki en temel üç gaye iktidar cephesinin yeni sistemi bir an evvel uygulamak istemesi, ekonominin vaziyeti ve muhalefeti zora sokmaktı.

Paldır kültür bir seçim gerçeğiyle karşılaştık hatta vatandaşlarla konuştuğumda seçimin hiç seçim havası içinde gitmediğini belirtenlerin sayısı haddinden fazlaydı. Doğrusu buna bende katılıyorum, “Bu pazar seçim olsa kime oy verirsiniz ?” tadında bir seçim dönemi geçirdik. Seçim sürecinin pek tabii kritik noktalar oldu.

Bir kere bunların ilki CHP’nin 15 milletvekilinin YSK’nın işi uzatmasının önüne geçmek ve İYİ’nin seçime girebilmesini garanti altına alması için İYİ’ye katılmasıydı. Bu hamle ustaca atılmış bir adımdı hiç beklenmeyen zamanda acaba seçime girecekler mi girmeyecekler mi tartışmasını bıçak gibi kesti, muhalefetin bir arada durduğunu gösterdi. Bu hareketten daha sonra adına millet ittifakı diyeceğimiz seçmenin birlik ruhu pekişti.

İkinci kritik nokta ise Saadet’in tam 3 defa davet almasına rağmen cumhur ittifakına katılmaması oldu. Pazarlığın aslı astarını bilmiyoruz ama kulislere göre AKP 20 civarı vekillik ve bakanlık teklifi sunmuş Temel Bey de bunu reddetmiş. Saadet burada büyük bir tercih yaptı. İlkelerini sürdürmek mi yoksa meclis sıralarına hasret kalmış partinin hasretini dindirmek mi? Temel bey ve saadet yönetimi ilkeli duruşlarını sürdürme kararını aldı. Böylelikle saadet partisi büyük bir uzlaşının temel unsurlarından oldu.

Üçüncü kritik nokta iktidar cephesinde Recep Tayyip Erdoğan ve Devlet Bahçeli liderliğindeki cumhur ittifakının ustalığı oldu. Burada siyaset konusunda tecrübeli iki lider bizlere çok zayıf görünen ama aslında kendilerine %54’lük zaferin önünü açan bir taktiği izleme kararı aldı. Farkındaysanız Erdoğan ve Bahçeli fevkalade umursamaz davrandı. Muhalefet her ne derse desin bir kaç istisna dışında karşı tarafı doğru düzgün muhatap bile almadan duruşlarını sürdürdüler. İşte bu duruş siyasi tecrübenin onlara getirisiydi. Bu tavırlarıyla bazı konularda hassasiyeti yüksek olan sağ seçmene “Bizi yenmek için yedi düvel ortalığı ayağı kaldırdı ama görüyorsun biz rahatız.” mesajını işlediler.

İttifaklaşmayı başlatan ikili olmalarına rağmen gözden kaçan bir şey var. Erdoğan – Bahçeli yakınlaşması 15 Temmuz 2016 darbe girişiminden sonra gözle görülür biçimde hissedildi. İttifak olarak açıklamanın tarihi daha sonraları olsa da sağ seçmen bu birlikteliğe hemen hemen 2 sene önceden alıştı benimsedi. Böylelikle bunun seçime yönelik değil hakikaten “bekaya” yönelik olduğu atmosferi yaratıldı. Büyük siyasi ustalık ancak tebrik etmek düşüyor.

Dördüncü ve son kritik nokta ise millet ittifakının kurulması oldu. Ben her zaman muhalefet bloğunun içinden ittifaklar çıkması gerektiğini önerdim. Önerdim ama önerdiğim ittifak modeli bu değildi. Demiştim ki, CHP yanına DSP ve VP gibi partileri alsın bir merkez sol ittifakı kursun, İYİ yanına SP ve DP’yi alarak bir merkez sağ alternatifi oluştursun, HDP yanına zaten kendisine destek veren sosyalist ufak partileri alsın ve muhalefet bloğuna ait 3 ayrı ittifak seçime girsin. Fakat bu adım atılmadı ve CHP, İYİ, SP & DP’den oluşan millet ittifakı kuruldu. Burada oluşturulan birlik duygusuna, uzlaşıya saygım sonsuz yanlış anlaşılma olmasın. Ama şu var ki kurulan bu ittifak cumhur ittifakından kayması öngörülen sağ oyların millet ittifakına gelmesinin önüne geçti.

Yukarıda yazdığım yedi düvel birleşti mevzusundan ve sol partiye kin dolu olan sağ seçmenden ötürü millet ittifakı umulan oy oranını yakalayamadı. Millet ittifakı niyet olarak ve pek tabii duygusal olarak müthiş hoş bir hareket olsa da seçmenimizin takdirinde saydığım sebeplerle pek hoş olamadı. Hemen hemen 2,5 aydır sahalarda aktif bir şekilde çalışıyorum. Rengimi gizleyerek iletişime girme imkânı bulabildiğim kadar insanla iletişime giriyorum. Hatta bazen yeri geliyor karşı taraf tedirginlik hissetmesin, düşündüklerini bana rahatça aktarabilsin diye farklı görüşü benimsemiş gibi yapıyorum. Şimdi sahadan uzak olanlar televizyonlardan izledikleriyle oluşturdukları algıları bakımından dünkü sonuçlara inanamıyorlar.

Evet, birazdan yazacağım bir kaç sonuca hakikaten ben de inanmakta güçlük çektim ama size söylemeliyim ki muhalefetin Recep Tayyip Erdoğan’a sadık kitleden oy almak hususunda olması gerektiği kadar başarılı olamadığını izlenimlerim gösteriyordu.

Ben muhabbet ettiklerimle hep bir ilk tur ihtimalinden söz ediyordum. Akşener ve İYİ’nin %20 oy altına düşmeyeceğini düşünen amcama %10’lar vaziyetinden hep söz ediyordum. Hatta pek kıymetli ağabeyim ve babamla seçime bir kaç gün kala oturup konuşurken izlenimlerimi aktardığım zaman “Bana neden bu kadar kötümsersin” dediler. Maalesef biz tamama kendimizi endeksledik ama saha da devamın sinyalleri gayet kuvvetliydi.

Gelelim sonuçlara: Cumhurbaşkanlığı, Recep Tayyip Erdoğan %52,57, Muharrem İnce %30,92, Selahattin Demirtaş %8,21, Meral Akşener %7,29 Temel Karamollaoğlu %0,96 Doğu Perinçek %0,19