Türkiye 31 Mart 2019 Pazar günü Mahalli İdareler Seçimine gidiyor. Ülke gündemi mahalli seçimlerle kitlenmiş durumda… Oysa Türkiye Ege’den ve Akdeniz’den kuşatılıyor. Güney komşumuz haline gelen ABD terör örgütü PYD ve diğerlerine içgüveysi gitmiş durumda. Irak sınırında koridor oluşturacak mahalli yönetim gerçekleştirildi; şimdi sıra Suriye’nin kuzeyindeki kantoncukların birleştirilerek Türkiye’yi hedef alan bir terör koridorunun açılmasına geldi. Türkiye devamlı oyalanarak Fırat’ın doğusuna müdahale etmesi engelleniyor. Bazı bölgeler ise Fırat’ın doğusundan daha önemli ve öncelikli hale geldi. Bunlara Membiç ve İdlib örnek verilebilir. NATO patronu ve üyesi bir süper güç olarak ABD adeta Türkiye ile savaşıyor. Güneyimizdeki güvenlik bölgesinin kurulmasında Türkiye dışlanıyor.

Kürtleri temsilden çok uzak olan PKK ve PYD gibi oluşumlar Kürtleri sanki temsil ediyor gibi değerlendiriliyor. ABD kâğıt üstünde kalan temel ilkelerini reddederek teröre her türlü desteği sağlıyor. ABD sadece bölücü ve ırkçı terör örgütünü değil; patronu olduğu FETÖ’cü terör örgütünü de kullanıyor. Yurt dışına kaçan malum FETÖ’cülerin BM Cenevre Ofisinde konuşturulması, başarısız bir toplantı düzenlenmesi ABD desteği olmadan sağlanamazdı. İster FETÖ’cü, ister diğerleri ABD ve İsrail amaçlarına hizmet ediyor. Malum gizli servislerin emrine giren Türkiye düşmanı FETÖ’cüler daha da ileri giderek Kudüs’ü İsrail’in başkenti olarak tanıma kararını protesto eden Türkiye’yi suçluyorlar ve ABD’ye şikâyet ediyorlar.

Pontus ve İstanbul’da Bizans hortlatılmaya gayret ediliyor. Ege bir Yunan gölü ve İzmir bir Yunan hedefi haline getiriliyor. Ege’de adacık ve kayalıklar Yunan işgali altında. Bu konuda basın toplantılarında soru bile sordurulmuyor. Akdeniz’de Türkiye’nin karasularında petrol avına çıkılmış, milletlerarası hukuk çiğnenerek Türkiye müdahaleye zorlanıyor. Akdeniz’de ülkemiz Antalya, Mersin ve Hatay dolaylarına sıkıştırılıyor. Akdeniz’de Yunanistan ve Kıbrıs Rum Kesimi Mısır ve İsrail başta olmak üzere, petrol aramada yeni ittifaklar kuruyor. Başta İslam Aleminin yüz karası Suudi Arabistan olmak üzere, “bazı körfez ülkeleri üzerinde ABD operasyonları tamamlanarak bu ülkeler İsrail hizmetine sokuluyor. Aslında Türkiye olmasa İslam Ümmetini mumla arayacağız.

Kıbrıs’ta KKTC’nin varlığını sonlandırabilmek için her oyun deneniyor. Oyun içinde oyun maalesef bazı KKTC vatandaşlarına çok cazip gelebiliyor. Türkiye için stratejik önem taşıyan Kıbrıs ve KKTC’den Türkiye uzaklaştırılmaya çalışılıyor. Bir dönem Kıbrıs’ın Türklüğü “adalılık” ve “Kıbrıslılık” sözde kimliklerine sokulmak istenmişti. Birleşmiş Kıbrıs tuzağı ile Rum egemenliği pekiştirilmektedir. Milletlerarası anlaşmaların ve Türkiye’nin garantörlüğü modasının geçtiği ileri sürülüyor. Bu çarpık yaklaşım Rus Dışişleri tarafından da destekleniyor. Birçok dış sorunda Türkiye yalnızlaşıyor ve kendini savunamaz hale sokuluyor. Yunan Başbakanı Türkleri azınlık olarak görüyor. Türkiye’nin muhtemel reddi olmasa Kıbrıs’ı temsil ediyormuş gibi Rum tarafını NATO’ya bile alabilecekler. Aslında Türkiye’nin NATO üyeliği bazı oyunları da bozabiliyor.

AB Türkiye ilişkileri Batılı çevrelerin de hoşuna giden yanlışlarımız karşısında donduruluyor ve Türkiye düşmanlığı yayılıyor. AB ve diğerleri mültecileri Türkiye’de kalıcı kılmak peşinde imkânlar sunmaktadır. Biz ise; buna paralel olarak bazı Güneydoğu illerinde kamu görevlilerine iyi hizmet verebilmeleri için Arapça kurslar açıyoruz. AB araştırma fonları ayırarak mültecilerin nasıl ülkemizle bütünleştirilebileceğinin peşine düşmüştür.  Bazı mültecilere üzücü ama vatandaşlık hakkı bile verilmiştir. Bazı Suriyeli mültecilerce vatandaşlarımıza yapılan saldırıların ve cinayetlerin polis ve hastane kayıtlarına sokulmadığı iddiaları yaygındır.

ABD’nin başkanı eğer istekleri olmazsa Türkiye’yi mahvetmekten çekinmeden bahsediyor. S-400’lerin alımı ambargo tehdidiyle bizi karşı karşıya bırakıyor. Türkiye ABD ve Rusya arasında sıkışıp kalıyor; Suriye ile görüşemiyor.

Diğer taraftan, varlık fonuna dâhil son derece önemli kuruluşlarımızın satılacağı tartışılıyor. Uzun yıllar tarımda ve hayvancılıkta kendine yeten ve çeşitli ürünü ihraç eden Türkiye, patates ithal ediyor ama şeker fabrikaları, gümüş ve tank fabrikası dâhil diğerlerini satıyor. Tohum politikası bir perişanlık içinde. GDO’su bozulmuş ithal gıda maddelerinin bolluğu sürüyor. Özelleştirme adı altında genelde üretim dışına çıkan fabrikalarımız işsizliği daha da artırıyor. İş işten geçtikten sonra ve Mahalli Seçimler yaklaşınca teşvik politikaları gündeme getiriliyor. Fabrikalar kapanıyor. İşsizlik geleneksel ve ahlaki değerleri yıpratıyor. Boşanmalar üzerinde ekonomik şartlar etkili oluyor. Kart ve kredi borcunu ödeyemeyen vatandaşların ellerinden çıkan değerler, bankaların ev, daire ve arsa satışında patlama yapıyor.

Kanserojen etki yapabilecek her türlü madde ve bunlarla yapılan gıda ürünlerinin satışı maalesef sürüyor. Gençliğimizi hedef alan uyuşturucu terörü yetkililerin takdir edilecek ciddi çabalarına rağmen devam ediyor. Son yıllarda çocuklarımızın internet sitelerinde saldırılar ile karşılaştıklarını görüyoruz. Gençleri intihara sürükleyen örneklerle karşılaşıyoruz.

Türkiye bazı olumlu dostluk ve ittifak ilişkilerine rağmen, dışarıda henüz diasporasını kuramamış bir ülkedir. Milli mutabakatsızlık örnekleri içerde ve dışarda bunu engellemektedir.

Geçenlerde Yeni Zelanda’da iki camii de cemaate karşı yapılan katliam ve Müslümanlara karşı şiddeti yayma çabaları dikkat çekicidir. Dünya ve Hristiyan gençliği Müslümanlara ve tabii ki özellikler Türklere saldırma şartlanmasına sokulmuştur. Hristiyan dünyasını birleştirecek, ayağa kaldıracak yanlış beyanlardan siyasilerimiz kaçınmalıdır. Batı’ya ve Türkiye düşmanlarına karşı haklı olarak tepki gösterirken, basit ve duygusal ifadelerden, genellemelerden kaçınılmalıdır. İç politikada kullanılan ve istismar edilen konular ve değerler, argo ifadeler dışarıya karşı kullanılmamalıdır. Yeni Zelanda’daki katliam sadece o alçak katille özdeşleştirilemez. Batılı kaynakların malum dolduruşu göz ardı edilemez. Türkiye hedef gösterilmekte; Anadolu bize çok görülmektedir. Son olay Türk’e düşmanlığın aynı zamanda İslam’a da düşmanlık olduğunu ortaya koymuştur. Türk’e düşman olunarak İslam’a dost olunamıyor.

Seçim dönemi, birçok acı gerçeğin, iç ve dış sorunun üzerine örtü çekildiği, kavgacı, çatıştırmacı beyan ve hakaretlerin sürdüğü, kamplaştırma ve ayrıştırmanın bütün çirkinliklerinin sahnelendiği, kutsal değerlerin istismar edildiği, terör ve terörist kavramlarının sulandırıldığı bir dönem olmaktadır. Oysa ülkenin temel sorunları yukarda belirtilenlerin dışında da mevcuttur.

Bir Büyükşehir Belediye Başkan adayı herhalde açılım ve sözde barış sürecinden kalmış bir alışkanlık olsa gerek; milli kimliği etniklik kapsamında görerek herkese ayrı kimlikleri ile iftihar etmelerini söyleyebiliyor. Bir taraftan beka sorunundan bahsederken diğer taraftan milletleşme sürecini çözücü, etnik taassubu artırıcı ve farklılıkları tahrik edici örnekler çelişki teşkil ediyor. Biz bütün bunlara rağmen, sorunların hedef tahtası yapılan Türkiye’de mutabakatlar sağlanarak aşılacağı inancındayız.

Bilmiyorum hatırlarmısınız, bu topraklar hatta daha geniş topraklar üzerinde 100 yıl önce başka bir devlet vardı. Bu devletin adı “Osmanlı Türk İmparotorluğu”ydu… Ve bu devlet çöktü!

Hâlbuki bu devletin; her türlü kurumsal yapısı mevcuttu. Ordusu, bakanlıkları, meclisi, siyasi partileri, okulları, üniversiteleri, hastaneleri, yargısı, öğretmenleri, hâkimleri, kaymakamları, valileri, memurları, jandarması, camileri, müftüleri, büyükelçileri gibi devletin tüm kurumları ve bu kurumlarda işleri yerine getiren çalışanları mevcuttu…

Ülke de kendince bir üretimde vardı. İthalat olsa da, tarım ürünlerine dayalı ihracatı bulunuyordu. Limanları vardı. Bu limanlara bir gemi geliyor bir gemi gidiyordu.

Hatta Haliç’te çürümeye(!) terkedilmiş olsa da, bir donanması mevcuttu. Bugünün başkanı yerine geçen bir padişahı vardı.

Yani devlet deyince aklınıza ne geliyorsa vardı. Bu devlet bizimdi ve bizim olan bu koskoca 600 yıllık devlet çöktü!

Yusuf Akçura, 18 Haziran 1921 tarihli Sebilürreşad dergisinde devletin yıkıldığı günlerde şunları yazıyordu; “Memleketimizin maden servetleri yabancı sermayedarlara mal oldu; memleketimizin kara ve deniz nakliye vasıtaları, demiryolları ve vapurlar tamamen yabancı sermayedarlar elindedir; memleketimizin belli başlı iskelelerinin limanları, sahillerimizin fenerleri yine yabancı sermayedarlar elindedir; memleketimizin belki en önemli bir servet kaynağı olan tütün işi de yabancı sermayedarlar elindedir! Memleketimizde akçe piyasasının mutlak ve müstebit hükümdarı olan sözde Osmanlı Bankası yabancı sermayedarların elindedir ve nihayet Düyunu Umumiye kuruldu ki, onun vasıtasıyla memleketin gelir kaynaklarından birkaç belli başlısı doğrudan doğruya yabancı sermayedarlarının idaresi altına geçti ve devletin bağımsızlığının bir kısmı bu suretle zayi olmuş oldu… Efendiler, banka, Reji, Düyunu Umumiye, Avrupa kapitalinin Türkiye iktisadi bağımsızlığını asmak için hazırladığı sehpadır.”

Evet bir devlet böyle battı… Bankaları yabancıların eline geçmişti, kara ve deniz nakliye araçlarının hisseleri yabancıların elindeydi. Maden ve tarım alanları yabancılara aitti. Borçlar boğazımızı geçmişti. Halk fakir ve yoksuldu. Eğitim denilen hiç bir şey yoktu. Cehalet diz boyu idi. Memleket geri kalmışlıktan inliyordu. Siyaset kısır ve büyük bir çekişme halindeydi. Gayrı Türkler Müslüman olsun veya olmasın azmıştı. Devleti sevk ve idare edenler kendi gemisini kurtarma telaşındaydı. Halkta ahlaki ve dini anlayış büyük bir erozyona uğramıştı.

Size bunlar yabancı geliyor mu?

Gelmiyor değil mi?

Bir devlet böyle battı ve biz bu devletin batış öyküsünü ve ödediğimiz bedelleri unuttuk! Ardından yerine kurduğumuz devletin kuruluş öyküsünü de, unuttuk… Unutmayanlarımızın bir kısmı ise inkârcı oldu!

Bir devletin çöküşü o devletin vatandaşları için büyük bir yıkım oluşturur. Yerine bir devlet kuramazsanız yok oluş evresine girdiniz demektir. Devlet kurar iseniz kuruluşun bedelini kaç nesil öder orasını bilemem!

Günümüzde olan bitenlere bakınca koskoca bir devlet(imiz)in çöküşünü hatırladım. Anlıyorum ki, o devletin çöküşü bize hiç koymamış ki, bugün bu kadar hoyrat ve pervasız davranıyoruz.

Unutmayın ki, devletlerin çöküşünde yönetenler kadar yönetilenlerin de, sorumluluğu vardır. Esas fatura yönetilenlere çıkar. Yönetenler her nasılsa başının çaresine bakar ve genellikle kendini kurtarır. Onun için bilmiyordum, duymamıştım, görmemiştim, anlamamıştım, düşünememiştim demek sizleri kurtarmaz.

Gelin yol yakınken Türkiye’yi ve Türkiye’de olup bitenleri anlayalım. Son pişmanlık kimseye fayda vermez!

Üç gün önce Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, İYİ Parti Genel Başkanı Meral Akşener’e 250 milyon liralık tazminat davası açtığını söyledi.

Tarafsızlık yemini etmiş Cumhurbaşkanı, AKP Genel Başkanı olarak düzenlediği mitinglerde “CHP, sözde İYİ parti, particik Saadet, HDP ile dörtlü çete oldular, teröristlerle işbirliği yapıyorlar” gibi ağır cümleler kullanıyordu.

Bunun üzerine Meral Akşener Denizli’de ve Aydın’daki mitinglerinde halka “Cumhurbaşkanının terörist dediği kardeşlerim” diye hitap etmişti.

Tayyip Erdoğan çok kızdı. Önce “hanımefendinin kaçacak deliği de yok. O milletvekili de değil. Onunla hemen hesaplaşacağız. Onun hesabı ağır olacak” dedi. Sonra da 250 milyon liralık tazminat davası açtığını açıkladı.

Siyasi parti liderlerinin birbirleri aleyhine açtığı davalara alışığız. AKP’den önce liderler rakiplerine karşı dava açtıkları zaman küçük meblağlar veya bir lira gibi sembolik rakamlar üzerinden dava açardı. Burada maksat, haklılığının bağımsız yargı tarafından tescil edilmesini sağlamaktı.

Ancak Recep Tayyip Erdoğan, rakiplerini sindirmek ve zor duruma düşürmek için, hep yüksek rakamlarla tazminat davası açıyor.

Mesela Ana Muhalefet Partisi lideri Kemal Kılıçdaroğlu‘na karşı açtığı davalara ilişkin, “Bütün davaları kazanıyorum. Biliyorsunuz birisinden 1,5 milyon, birisinden 1 milyon” dedi.

Şimdi Meral Akşener’e açtığı davayı 250 milyon TL gibi inanılmaz bir rakam üzerinden açtığına göre Akşener’e öfkesi, Kılıçdaroğlu’na olan kızgınlığından250 kat daha fazla olmalı.

Mahkemelerin tamamen tarafsız ve bağımsız olduğu durumlarda bile bu rakamlar hukuka ve demokratik geleneklere aykırı.

***

Hele Bir de Yargıya Güven Yoksa

2016’da Yargıtay Başkanı, yargıya duyulan güvenin yüzde 70’lerden yüzde 30’lara düştüğünü söylemişti.

Günümüzde yayınlanan bir kamuoyu araştırması ise, yargıya güvenmeyenlerin oranının yüzde 97,1 olduğunu göstermiştir. Diğer bir anlatımlayargıya güven oranı yüzde 2,9’a düşmüştür.

Yargının bağımsız ve tarafsız olduğuna güvenen insanlarımızın oranının neredeyse sıfıra yaklaştığı durumdayız. Bu ortamda rakip siyasi liderlerden yüksek tazminat talepleri ve bu taleplerin mahkemelerce kabul edilmesi demokrasi için bir tehdittir.

Demokrasinin katli için yargının silah olarak kullanılmasının vereceği zararın telafisi mümkün değildir.

**********************************

Beş Paralık Tazminat Davası

Kemal Kılıçdaroğlu son dönemde çok izlenen radyolardan RS FM‘de uzunca bir sohbete katıldı. Yavuz Oğhan ve Akif Beki’nin sorularına cevap verdiği programda bazı bölümler çok güldürdü:

–       (KK) Ben onların aleyhine dava açtığımda “beş paralık” davalar açıyorum.

–       (AB) Bir şey mi demek istiyorsunuz “beş paralık” derken..

–       (YO) Süleyman Soylu için böyle açmışsınız.

–       (KK) Doğru. Değeri neyse o. O kadar açtım. Bana göre beş paralıktı. O fezleke düzenledi. “Vay bana nasıl 5 paralık dersin” diye. Soylu söylesin kaç lira ise değeri, o kadar açayım.

***

Akşener’e Verdiği Değer

Kemal Kılıçdaroğlu’nun davalarda tazminat talebini belirlerken kullandığı bu ölçütü (davalının değeri neyse o kadar ölçütünü) Erdoğan da kullanıyorsa, rakiplerine çok değer verdiğini kabul etmemiz gerekecek.

Böyleyse Erdoğan’ın “Meral Akşener’e paha biçilmez” düşüncesinde olduğu sonucuna varabiliriz.

***

Kaybettiğim Dava Yok

Kemal Kılıçdaroğlu söyleşide Erdoğan’ın “kendisine karşı açtığı bütün davaları kazandığı” ve “kendisinden tazminat almaktan bıktık. O yalan söylemeye devam ediyor” sözlerine cevap verdi:

“Bugüne kadar Erdoğan’ın açtığı bütün davalarda kaybettiğim dava yok. Alt mahkemelerde onlar kazanıyor. Çünkü davanın düştüğü mahkemenin başkanını değiştiriyorlar. Oraya yeni bir başkan getiriyorlar.

Mesela son üç davamda böyle oldu.  Her üç mahkemeye de yeni başkanlar atadılar. Bu mahkemeler delilleri bile toplamadan mahkûmiyete karar verdiler. Alt mahkemelerin kararlarına göre belli bedelleri ödedik.

Ama Anayasa Mahkemesine (AYM) giden davalarda AYM beni haklı buldu. AİHM’ne bir davam gitti onu da ben kazanacağım. Bugün de bir dava kazandım” dedi.

**********************************

Serdar Kaman’ın Proje Tanıtımı

Dr. Serdar Kaman Millet İttifakının Kocaeli Büyükşehir Belediye Başkan Adayı. İyi Parti’nin Kocaeli Kurucu İl Başkanlığını yaptı. Başarılı bir hekim. Düzgün bir insan.

Kaman’ın projelerinin tanıtımını yaptığı toplantı, mekânı, CHP ve İYİ Partiden katılımcıları, projelerin içeriği ve sunumu bakımından çok nitelikli, coşkulu ve başarılı geçti.

Serdar Kaman sunumuna önce ilkelerinden başladı. Adil ve şeffaf olacağını, hukuka, adalete, demokrasiye sadık kalacağını ve ortak akıl ile karar alacağına söz verdi.

Bunlar benim için çok önemli ilkelerdir. Çünkü 15 yıllık AKP / Karaosmanoğlu döneminde bunlar uygulanmadı. 5 seneden beri köşe yazılarımla KBB’nin rekor borcunun (6 milyar TL) sebebini sormuş ve cevabını alamamış bir yazar olarak, sadece şeffaflık sözünü bile çok değerli buluyorum.

Serdar Kaman “kendisinin ve yakınlarının devlet imkânlarıyla zenginleşmeyeceğine, lüks makam araçları kullanmayacağına ve israf yapmayacağına” dair de söz verdi.

Kocaelililere “eşit, etkin, kaliteli ve iyi hizmet” vaat etti. “İnsan odaklı sosyal belediyecilik yapacak, kimsesizlerin kimsesi olacağız” dedi.  Modern teknoloji ve akıllı kent uygulamalarını yaygınlaştıracağını anlattı.

Kaman sunumunda, rakibi olan Tahir Büyükakın‘ın yaptığını yapmadı. Projelerinin içine merkezi yönetimin (devletin) yapacağı Kuzey ve Güney Marmara Otoyolu, Metro, Şehir Hastanesi gibi yatırımlar ile ilçe belediyelerinin yapacağı projeleri koymamıştı.

Onlarca projesinin burada adlarını bile sıralamam mümkün değil. Basına dağıtılan kuşe kâğıda basılı “Vizyon ve Projeler” kitabı uzman bir ekibin ciddi bir çalışması sonucu konmuş projeleri ve vaatleri içeriyor. İsteyen Serdar Kaman’ın sosyal medya hesabından sunumun tamamına ulaşabilir.

Kaman bu vaatlerinin üçte birini yapsa bile Kocaeli bambaşka, gelişmiş, yaşanabilir bir marka şehir olur. Ancak O bunların tamamını yapmak, Kocaeli’yiİyi Belediyecilikle tanıştırmak için iddialı.

Vatandaş olarak bize düşen seçmek ve denetlemek.

Siyasette biraz koşturmuş, siyaseti takip etmiş herkes bilir ki bizim memlekette seçimler son 15 günde şekillenir. 31 Mart 2019 Mahalli idareler seçimlerinde partiler için o hayati süreç başladı. Liderlerin ve adayların son 10 gündeki performansı ülkemizin yakın siyasi geleceğini şekillendirecek. ”Beka meselesi diyenlere kızıyordun, şimdi ne gelecek şekillendirmesinden bahsediyorsun ?” diyenleri duyar gibi oldum. Dikkatinizi çekerim yakın siyasi gelecek diyorum. Yani bu yerel seçim önümüzdeki seçimlerin rüzgârını ve tarihini belirleyecek diyorum.

Herkes biliyor ki bu seçim cumhur ittifakı için öylesine bir yerel seçimden çok daha derin anlamlar taşıyor. Zira yeni sistem ülkede tam olarak kabullenilmiş değil. Kuruluştan bu yana AKP’li olduğu halde ”Bugün baktığımda keşke o gün evet oyu vermeseydim, bu sistem doğru sistem değil !” diyen pek çok partiliyle bizzat muhabbet ediyorum. Cumhur ittifakı da iyi biliyor ki 24 Haziran’da alınan ve kendileri için pekâlâ başarı diyebileceğimiz neticede muhalefetin basiretsizliği ve cumhurbaşkanının şahsi karizması büyük etkendi. Bu sistemin meşruiyet tartışmalarını kesinkes bitirmek için bir görkemli galibiyete daha ihtiyaç var. Cumhur ittifakı bu seçime boş yere tüm gücüyle asılmıyor…

Cumhurbaşkanı bir dönem daha isterken ekonomide şahlanmanın sözünü vermişti. Bırakın şahlanmayı cumhuriyet tarihinin en büyük gerilemelerinden biri gözleniyor. Alım gücü uzun ilk kez bu kadar düştü, işsizlik %15’e dayanıp tarihi rekor kırdı. Elde avuçta kalan son milli varlıklar satışa çıkarıldı…                                                                                                                                                                       Rahmetli Demirel’in ”Tencere her hükümeti sallar.” Sözünün değerlendiği, hatırlandığı günlerdeyiz. Amma ve lakin 24 Haziran’dan bu yana ekonominin gerileyişinden başka değişmeyen olgular da var. Muhalefetin basiretsizliği bunların başında geliyor…

Ekrem İmamoğlu’nu aday çıkardığı zaman Kemal Kılıçdaroğlu’na çok kızmıştım, yakın çevreme de anlatmıştım. AKP’nin Erdoğan’dan sonra ikinci ismini sahaya sürdüğü seçimde sade bir ilçe belediye başkanının zayıf kalacağını söylemiştim. Usta Tanju Cılızoğlu’yla bir araya geldiğimiz bir kahvaltıda bunu konuşmuştuk. ”Dur hele, ben umutluyum bir izleyelim. Genç isimlerin yapacakları var.” demişti. Haklı çıktı. Yiğide hakkını teslim ediyorum. Kemal Kılıçdaroğlu ve Ekrem İmamoğlu beni yanılttı, iyi ki yanılttı! Ekrem İmamoğlu benim gibi pek çok insanı da şaşırtarak harika bir ivme yakaladı. Sürecin başında %20’lere uzanan farkı bugünkü anketlerde 4-5 puana indirgemiş durumda. Buradan da anlıyoruz ki eğer AKP Binali Yıldırım gibi amiral gemiyle değil de başka biriyle yarışa girseymiş İstanbul’u teslim edecekmiş.

Siyasetin içinde geçirdiğim 2 senenin ardından kesinlikle kavradım diyebileceğim tek bir şey var. O da kızsak da muhalif olsak da teşkilat işini, halkla bir olma işini en başarılı yapan partinin AKP olduğudur. Ekrem İmamoğlu CHP’nin uzun zamandır başaramadığı seçmenle iç içe geçme eksikliğini giderdi. Herkesle iletişim kuruyor, herkese hep gülümsüyor, hep iyilik konuşuyor kendisini bağıra çağıra protesto edenleri bile kırmıyor. Bazı CHP’lilerin kendisini sağ kökenli olması dolayısıyla eleştirdiğini hayretler içinde işitiyorum. Eğri oturup doğru konuşalım sevgili CHP’liler sağ cenah sahaya dokuma işini sizden iyi beceriyor. Şimdi Ekrem İmamoğlu çıkmış hakkıyla, olması gerektiği gibi bu işi yaparken lütfen her zamanki elitist tavrınızla eleştiri yapmak yerine ”Nerede hatamız var da böyle bir siyasi iklimde halen AKP’nin elinden belediye alamıyoruz ?” diye bir düşünün. Sonra seçim akşamı Ömer Hayyam paylaşmaktan öteye gidemiyorsunuz…

Muhalefetin basiretsizliği…

31 Mart AKP’nin en zayıf durumda girdiği seçim. Baktığımız zaman ülkede doğru giden neredeyse hiçbir emare yokken muhalif blok için en iyimser anket dahi cumhur ittifakını ülke genelinde %45’in altında göstermiyor. Yazmayayım, yazmayayım seçime 3 kala şık olmaz diyorum ama göz göre göre susmaya da içim el vermiyor. Partim de dâhil olmak üzere tüm muhalefet bir araya gelip kaybedeceği belediyeleri AKP’ye kazandırmak için hususi zirve yapsa, özel ARGE çalışmaları yürütse bu kadar olmaz. Nereden başlayayım ki? Bu seçim İYİ Parti için çok kritik. Çünkü 24 Haziran’da alınan oyla tatminsizlik yaşayan binler var. Seçim akşamı İYİ Parti’nin belli kazanımlar yapamaması demek belki macerasının sonu demek. Hal böyleyken eldeki tek büyükşehir olan Mersin’de kazanma ihtimali yüksek görülen Burhanettin Kocamaz’ın evraklarını YSK’ya geç teslim etmek ne demektir? Bu skandalın üstüne teşkilattan sorumlu genel başkan yardımcısının halen o koltukta oturabilmesi ne demektir ? Bu ciddiyetsizliği kimse kabul etmez, etmemelidir de. İYİ Parti’ye Gönül vermiş binlerce üyeye ”Partide içimizden vurulduk.” gibi bir bahane sunup işin içinden çıkmak benim açımdan kabul edilemezdir. İl yönetiminin görevden alınmasından öte genel merkezde bu işten sorumlu olanların etik olarak görevini bırakması gerekir. 2 Senesini bu partiye vermiş insanları salak yerine koymak yakışmaz.

Gelelim CHP’ye. CHP Tarihi bir şansı ele geçirdi çünkü pek çok büyük ilde İYİ Parti’yle ittifak halinde seçime girmesiyle senelerdir %20-25 arasında gidip gelen potansiyelini %30-35 bandına taşıdı. Taşıdı da biz Erdoğan seçmeni hor görüyor diye ortalığı ayağı kaldırırken Hatay büyükşehir belediye başkanı köy ziyareti esnasında köydeki insanlara açık açık hakaret etti. Biz Erdoğan’ı PKK’lıları davulla zurnayla karşıladı diye eleştirirken CHP alakasız bölgelerde, tekin olmayan organizasyonlarla bağlantısı olan isimleri aday yaptı. CHP Edremit adayı programı sırasında mikrofonu açık unuttu, yanındaki beyin ”Oyumuz Kürdistan’a !” demesi üzerine ”Bize verecek demek ki !” deyip pişkin pişkin kahkaha attı. CHP Bir çok yerde genç, dinamik, samimi, Atatürkçü ve toplumu kucaklayabilecek adaylarla yarışa girmiş olsaydı nasıl İmamoğlu sayesinde İstanbul için umutluysak bugün ülke genelinde pek çok il için, ilçe için umutlu tablolardan söz edebilirdik. Ama maalesef genel merkeze CHP’yi yeni CHP yapan İlgezdiler – Kaftancıoğulları – Tanrıkulları çökmüş durumda. Maalesef Kemal bey de CHP’de işi olmayan bu kadroların laflarını dikkate alıyor, yeni CHP diye diye gezinip duruyor.

Teşkilat ve gayret noktasında da muhalefet ne yazık ki AKP’yle rekabet edemiyor. 2 Gün önce kapıma AKP İzmit ilçe gençlik kolları adımla seslenerek geldi. 15 Dakika sohbet ettiler, başkan adaylarına ve milletvekillerine ulaşmak isteyip istemediğimi sordular. AKP Gençlik kollarından, AKP il, ilçe teşkilatları içinden insanlar İYİ Partili olduğumu açıkça belirtmiş olmama rağmen sosyal medyadan benimle arkadaş oldular. Parti programlarına bizzat hususi olarak mesaj edip davet ettiler. AKP’li Eski Milli Savunma Bakanı Fikri Işık İYİ Partili gençleri ziyaret etmeden yanlarından geçip gitmezken, biz partimizin milletvekiline uğraşıp ulaşamıyoruz.

İşte AKP’yi 18 senenin sonunda yeni bir galibiyete taşıyacak olay tamamıyla bu. Muhalefet içinde bu durumun istisnaları tabii ki var, İmamoğlu gibi harikalar yaratanlar var. Ama genel olarak değerlendirdiğimizde AKP’nin bu teşkilatçı ruhuyla rekabet bile edemeyen bir muhalefetle karşı karşıya kalıyoruz. Açıkça söylüyorum ki muhalifler olarak hakiki bir galibiyeti cidden hedefliyorsak AKP’ye saldırmaktan yorulmuş çeneleri biraz dinlendirip beyinleri çalıştırmalıyız. Aynaya bir bakıp hatalarımızı sorgulamalıyız. Hatalarımızı tespit ettikten sonra mümkün olan en sağlıklı şekilde düzeltmek için çaba harcamalıyız. İcap ediyorsa tepeden tırnağa kadrolarda revizyona gitmeliyiz. AKP’nin ”Biz herkese elimizi uzatalım da tutmayan tutmadığıyla kalsın !” şiarına karşın ”Aman öyle olur mu? O şöyle, bu böyle. Az olsun bizim olsun.” Mantığıyla hareket etmeye devam ettiğimiz müddetçe ancak 81 ilden 10 tanesinde değişim olur mu olmaz diye tartışıp dururuz. Sonra seçim akşamı da ”Kesin hile var.” diye kendimizi avutur dururuz.

Kıbrıs’ta taraflar arası yakınlaşmayı, dostluğu sağlamak amacıyla Rum Stelios Vakfı tarafından finanse edilen Barış ve Spor Örgütü; Magosa Türk Gücü ve Nea Salamina futbol takımları arasında yapılacak bir dostluk maçı düzenledi.

Maç 19 Mart Salı günü Barış Gücünün kontrolündeki ara bölge olarak bilinen Pile sahasında yapılacaktı. Hatta bu maça KKTC Cumhurbaşkanı Sn. Akıncı, Güney Rum Kesimi lideri Bay Anastasiadis ile dünyaca ünlü Fransız futbolcu Didier Drogba’da onur konuğu olarak katılacaklardı…

Organizasyon iki ay öncesinden yapılmış, her şey hazırken;  maça saatler kala Rum tarafından tam da onlara yakışan bir talep gelmiştir!

Çünkü Rum tarafı ara bölgede de olsa bu maça KKTC’yi temsilen gelecek olan Cumhurbaşkanı Sn. Mustafa Akıncı’nın makam arabasında KKTC bayrağı olamaz dayatmasını yapmış, sonra da maçın oynanacağı sahanın kötü olmasını gerekçe göstererek, maçı Rum topraklarındaki sahaya almışlardı!

Maçla ilgili yaşanan bir başka gelişmede BM BG’nün ara bölgenin dışındaki bu Rum sahasında oynanacak maçın güvenliğini sağlamayacakları yönündeki açıklamasıdır!

Neticede KKTC Cumhurbaşkanı Sn. Akıncı’nın katılmadığı ve 19 Mart Salı günü oynanan maçın başlama vuruşunu Rum lider yapmış, ünlü futbolcu Drogba da Kıbrıs’tan barış mesajı vermiştir. Taraflar arasında 30’ar dakikalık devreler halinde oynanan maç 1-1 berabere bitmiştir.

Bu arada maçın oynandığı sahadan canlı yayın yapmak isteyen KKTC resmi yayın organı BRT TV’nin yayın aracı, Rum polisi tarafından stadın yanına dahi sokulmamış, yayın yapma özgürlüğü engellenmiştir!

KKTC Cumhurbaşkanı Sn. Akıncı, maçtan sonra aşağıdaki açıklamayı yaparak, Rum tarafının kabul edilmez bu davranışına aşağıdaki tepkiyi göstermiştir:

“Hiçbir zaman Güney’e gitmem tavrında olmadım. Ancak bir etkinlik Güney’de yapılacaksa aynısının Kuzey’de de yapılması gerekir.  Bu basit bir statü meselesi değildir. Bu, Kıbrıs Türkü’nün varlığı ve siyasi eşitliği meselesidir. Siyasi eşitlik gibi haklı olduğunuz noktalarda kararlı ve ısrarlı tavrınızı sürdürmezseniz nerelere sürüklenebileceğinizi düşünmek bile istemiyorum. Esas üzücü olan BM’nin tavrıdır. Bize maçın hep BM kontrolündeki bölgede olacağı söylendi. BM son anda, ‘güvenliği sağlayamam’ diyorsa adadaki varlığı kendi elleriyle sorgulanır hale gelir. Bir etkinlik o tarafta olacaksa bu tarafta da olacak veya ara bölgede olacak. Hassasiyetimiz, Kıbrıs Türkü’nün varlık ve eşitlik kavgasıdır, başka bir şey değil.”

Bir spor müsabakasında dahi türlü engellemelerle KKTC’nin varlığını görmezden gelen, Cumhurbaşkanı Akıncı’nın siyasi temsiliyetini yok sayan, yaşanan bu olumsuzluklara göz yuman Rum yönetimi lideri Anastasiadis’e, adada taraflar arası barışı gözeten, tarafların güvenliğini sağlamaktan sorumlu BG’nün duyarsızlığına bakıldığında; adada hangi tarafın çözümü istemediği, BM’yi temsil eden BG’nün neden tek taraflı davrandığı net olarak görülmektedir…

Kıbrıs’ta bundan öncede benzer spor müsabakaları oynanmış ama her spor karşılaşmasında Rum tarafı daima sorun çıkarmıştır! En çarpıcı olanı ise; 2010 yılında FİBA EuroChallenge kupası G grubunda Lefkoşa Rum kesiminde Apoel basket takımıyla maça çıkan Pınar Karşıyaka basketbol takımımızın Rum fanatiklerinin saldırısına uğramış olmasıdır. Salonda bulunan üç bin civarındaki Rum seyirciye karşın 10 Rum polisi yetersiz kalınca, takımımız soyunma odasına sığınmış, saatlerce burada mahsur kalmıştır. O gün takımımızın güvenliğinin sağlanamaması nedeniyle takımımızın KKTC’ye geçme talebi ise Rumlar tarafından kabul edilmemişti…

Sonuç olarak Rumların adada Türk tarafının tarihi ve hukuki kazanımlarını görmezden gelen uygulamaları, türlü ambargoları hala devam etmekte, Kıbrıs adasında Türk tarafına değil siyasi eşitlik vermek, ellerinden gelse adada yaşam hakkı dahi tanımayacakları çıkardıkları her olayda, yapmış oldukları her haksızlıkta daha iyi anlaşılmaktadır.

50’li yıllardan bugüne Rum tarafında değişen hiçbir şey yoktur, bundan sonra da olmayacaktır. Önemli olan Kıbrıs Türk halkının da, Türkiye’nin de mevcut kazanımlarına sonuna kadar sahip çıkmasıdır.

Yeni Zelanda’daki katliam hakkında sosyal medyada böyle bir girizgâh yapmıştık: Öncelikle 50 cana rahmet diliyoruz, terörü ve terörün oyunlaştırılmasını kınıyoruz. Bu vakanın “Hıristiyanî Terör” gibi sunulması yanlıştır, karşıtını da (yani bizleri) aynı şekilde işin içine çeker. Ki mevzu yeni bir süreci imliyor.

Başlığın ilk kısmında yararlandığımız Mustafa Çatalkaya’nın olay sonrası tespitleri: “Bu katliamın yapılış tarzı dehşet verici. Adeta bir video oyunu sahnesi gibi; tamamen belirli açılar, arka plan sesleri, gündüz olmasına rağmen flaşör kullanılması, hiç ama hiç normal değil. Sanki ‘Katliam Kültürüne’ yeni bir boyut kazandırmayı hedeflemiş ve yıllarca süren bir zihinsel altyapının (masumların öldürüldüğü video oyunları) üzerine inşa edilen bir ders gibi. Hırsıza yol öğretmek derler ya, işte öyle bir şey..

Olayın dehşet verici bir başka boyutu da şu: 30 yaş üstü ve 30 yaş altı insanlar olarak bu görüntüleri seyrederken aynı şeyleri hissettiğimizden emin olamayız. Bizim hissettiğimiz dehşetin ölçüsünce onlarda bir hayranlık ve özenti oluşturmadığına emin olamayız. Yepyeni bir çığır açıldı. Bu katliam yeni bir 11 Eylül olacaktır. Sonuçlar açısından nereye varır bilemem ama artçılarının olacağı kesin.”

Bana bile kendini bir oyun sahnesi gibi hissettiren tekno-terör ve özellikle teröristin silahının tarihsel pano olarak servisi olayın karşılıklılık ilkesiyle yeryüzüne yayılacağının işaretleri. Canımız yandı ama yangına körükle gitmek bizim cenah adına Küresel Efendilerin bizden beklentisi zaten.

Başlığın ikinci kısmında yararlandığımız Yalçın Küçük’ün çeyrek yüzyıl önceki öngörüleri:1

* Orta çağ, bir yeteneksizler yönetimidir. Parçalı, taşralı, kentlerin tekrar köye çevrildiği,

‘inanıyorum, öyleyse doğrudur’ ilkesinin yönetim dogması olduğu bir dönemde yönetebilmek için yeteneksiz olmak gerekiyor.

* Yönetilenler ve yönetenler birbirini benzetiyorlar.

* Din egemendir. Orta çağda dünya iki dinî merkez arasında çatışma etrafında dönüyor.

* Tüccar, önde geliyor.

* Orta çağ simyacılar çağıdır.

* Orta çağ, ilk çağdan gelen değerleri yıkma dönemidir.

* Dünya materyalisttir; maddî kırım gerekiyor.

* Orta çağa geçmek için yıkım gerek.

Bu uyarıları dünya meteorolojisinde peyderpey görebiliyoruz. Endüstriyel tasarımlarla

birlikte daha çok şiddet, daha çok korku göreceğiz ve daha çok güvenlik endişesi yaşayacağız demek ki..

Parçaları birleştirerek yap-boz’u tamamlamak bâbında son kertede Prof. Anıl Çeçen’den istifade edelim. O da ‘Şehir Devletlerine Doğru ( 20 – 200 – 2000 – 5000)’ makalesinde der ki: “21.yy’a 200 ulus devlet ile giren Dünya, bu yüzyıldan çıkarken 2000 devlete sahip olarak 22.yy’a girecektir. Yeni yüzyılın koşullarında 5 kıtada 2000 eyalet devletinin yer alabilmesi için Küresel Şirketlerin elbirliği içinde ulus devletlerin siyasal ve hukuksal yapıları ile oynadıkları görülmektedir.

Küreselleşme akımının başlamasıyla birlikte bütün dünya savaş ve iç çatışma alanlarına dönüştürülmüştür. Bütün etnik gruplar, dinî cemaatler ve kültürel toplulukların Küresel Şirketlerin desteği ve yönlendirmesiyle yaşadıkları bölgede kendi eyalet devletlerini oluşturmaya doğru yönlendirildikleri ve bu amaçla Batı Kapitalist Sistemi tarafından desteklendikleri çeşitli olaylar ile doğrulanmaktadır.”

“Oku!” diye başlayan ama okumayan dinin mensuplarının bari duasını ben yaptırayım:

Allah aklımızı ve analitik aksiyonumuzu arttırsın.

Yeni Zelanda, dünyanın emniyetli, en sakin ülkesi olarak lanse ediliyor. Beynini Hıristiyan fanatizmi, Müslüman ve Türk düşmanlığıyla afyonlamış biri çıkıyor, insanların en dokunulmaz, mutlak saygı gerektiren mekânı camide, mübarek Cuma gününde, en masum hali olan ibadet esnasında, otomatik silahla 50 kişiyi büyük bir zevkle öldürüyor ve bunu büyük bir hazla canlı yayınlıyor. Biz de, “Bu bir ‘Hıristiyan terörü’dür, münferit değil örgüt işidir, batının zihni arka planının yansımasıdır, belki de İslam dünyasıyla ilgili ileriye dönük projenin kıvılcımıdır.” diyoruz; biraz duygusal, biraz öfkeli, biraz da sağduyulu tepkiler veriyoruz.

Terörist, saldırı öncesi 73 sayfayı muhtevi bir manifesto hazırlıyor, burada Cumhurbaşkanımızı ismen hedef alan ve ülkemizi hedef gösteren ifadelere yer veriyor. Silahına, tarihe Hilal – Haçlı Savaşı olarak geçen olayların tarihlerini ve mekânların isimlerini kazıyor. Türk ile Müslüman sözcüklerini eş anlamlı olarak kullandığını anladığımız terörist, “Ey Türkler, Boğaz’ın doğusunda barış içinde yaşayın. Batıya geçerseniz Kostantiniye’ye (İstanbul’a) gelip hepinizi öldüreceğiz. Ayasofya’yı minarelerden kurtaracağız.” İfadelerini özellikle öne çıkarıyor.

Birikmiş kinin tezahürü, vahşi, insanlık dışı olay sonrasında dünya egemenlerinden beklenen tepki, maalesef, gelmiyor. Sıradan bir cinayet gibi dillendiriliyor. Dünya medyasının bir kısmında terörist için “melek yüzlü çocuk” nitelemesi yapılıyor, insanlığın vicdanı denebilecek çok az insan eyleme ve yöneticilere tepki koyuyor ve bu günü “kara bir gün” olarak değerlendiriyor.

Önce bu olayın adını koyalım: Bu “Hıristiyan terörü”dür. Siyasilerimiz, bulundukları sorumluluk mevkiinden dolayı, söylemekten kaçınsa da bunun adı “Hıristiyan terörü” dür.  “İslami terör” ifadesini rahatlıkla kullananların buna “Hıristiyan terörü” diyememeleri, tam bir samimiyetsizliktir, bağnazlıktır, düşmanlıktır. Bu hastalık tedavi edilecekse önce teşhis, çocuk çağrılacaksa adı konmalı. Bu olayın, arka planı ve ileriye dönük yol haritası vardır.

Böyle bir vahşete “İyi ki oldu.” denmez, övgüler düzülmez. Ağıtlar yakılarak da bir yere varılmaz. Her türlü namus, şeref, insanlık dışı değerlerden yoksun böyle bir olaydan çıkaracağımız ders şudur:

1.       Müslümanlar, dünyanın en emniyetli ülkesinde dahi huzur içinde yaşayamayacaklarını bilmelidirler.

2.       İnançlar savaşı bitmemiştir, devam etmektedir.

3.       Batı’nın, İslam inancına ve Türklere karşı kini canlıdır ve hiç bitmeyecektir.

4.       Batı’nın, geldiği sözde yüksek medeniyeti, barış anlayışı, demokrasisi kendisi için geçerlidir, bu söylemler diğer ülkelere yönelik kandırma aracıdır.

5.       Batı’nın insanlığa sunacağı insani bir değer zaten yoktu, bundan sonra da olmayacaktır.

6.       Müslümanlar artık kendilerine bir çekidüzen vermelidirler, maddi ve manevi değerlerine sahip çıkmalıdırlar.

7.       Müslümanlar, maddi ve zihni konfordan vazgeçmelidir; kaynaklarını harekete geçirmeli, işgale uğrayan zihin dünyasını ihya ve inşa için bir yol haritası hazırlamalıdır.

8.       Müslümanlar, emperyalist Siyonistlerin ve Hıristiyanların devşirerek içlerine soktuğu ajanları deşifre etmeli, bunlar için hukuki veya cebri tedbirler almalı.

9.       Özellikle, Türkiye kadar kendi hainini yetiştiren bir başka ülkenin olmadığını sanıyorum. İçimizde yetişen hainlere, Batı’nın içimize soktuğu ajanlara hayat hakkı tanınmamalı. Hainlerin yetişmesine imkân sağlayan bataklıklar derhal kurutulmalıdır.

10.   Bu coğrafyada ve konjonktürde yaşayan herkes için birlik içinde bir olmak, zorunluluktur.  “Beraber olmak” bile, ayrışmaya yol açabilecek, tehlikeli bir söylemdir.

11.   Bu topraklarda yaşayan milletlerin her zaman bir “beka” sorunu vardır. “Su (asker) uyur, düşman uyumaz.” sözü, güneş kadar hem bir hakikattir hem bir hayattır.

Ötekileştirmek, düşmanlaştırmak, şeytanlaştırmak;  hem Batılalar hem Siyonistler için var olmanın ön şartıdır. Bunlar, bir Hıristiyan’a tarihin, bir Siyonist’e Muharref Tevrat’ın verdiği görevdir. Kan, barut, gözyaşı ile yaşar bu kültürün insanları. Kardeşlik, barış, sevgi; birer aldatmacadır. Biz paylaşarak, kucaklaşarak hayat buluruz; onlar dövüştürerek, aldatarak hayat bulurlar.

İnsani zekâmızı, onların şeytani zekâsından fazla kullanmazsak, her zaman bir “beka” sorunumuz olacaktır. Batı’nın genlerindeki bu hastalığın şifası yok görünüyor. Bizdeki, adına “hainlik” veya “küçüklük kompleksi” diyebileceğimiz hastalığı, zor da olsa, tedavi edebiliriz.

Yeni Zelanda’da hunharca öldürülerek şehit olanlara rahmet, Batı’da hastalıklı ve bizde “beka”nın önemini kavrayamayan zekâ sahiplerine şifalar dilemek, insanlığımızın gereği.

Diyanet İşleri Başkanlığı, Çanakkale Zaferinin yıldönümlerinde, bütün camilerde Cuma hutbelerinde zaferle ilgili mesajlar verir.

Bu sene de bir hutbe okuttu. Bu sene de yine hutbelerde Mustafa Kemal Atatürk’ten ve Milletimizin adı olan TÜRK isminden bahsetmedi.

Diyanet, “geçen yıl 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı ve 10 Kasım Atatürk’ü Anma Günü’ne de cuma hutbelerinde yer vermemişti.”

Hutbede “Bugün bizlere düşen, Çanakkale’de şahlanan o muazzam ruhun idrakinde olmaktır. Bizi biz yapan, bizi millet yapan değerlerimizin etrafında kenetlenmek, onları nesillerimize aktarmaktır” denildi.

Ama Mustafa Kemal’in Çanakkale Kara Savaşlarının kaderini değiştiren rolünü ve Atatürk’ün bizim ortak değerlerimizden olduğunu hiç dikkate almadı.

Mustafa Kemal Atatürk’e devamlı lanet okuyan “Fesli Kadir” denilen meczubu hastanede ziyaret eden, Ali Erbaş’ın başkanı olduğu DİB’den başka türlüsü beklenmezdi.

Diyanet’in bu tavrı son 17 senedir ülkeyi yöneten zihniyetin bir küçük örneğidir sadece.

**********************************

Çanakkale Kara Savaşları ve Atatürk

Çanakkale’nin Deniz Savaşı kısmı çok önemlidir. Dünyanın en büyük donanmaları Çanakkale’yi geçememiştir.

Çanakkale’de Deniz Savaşı kısmı, İngiltere ve Fransa donanmaları ile kıyılarda yerleştirilmiş Türk tabyaları ve bataryaları arasında geçti.

18 Mart 1915’te, özellikle Seyit Onbaşı gibi askerlerimizin müthiş kahramanlığı ve Nusrat Mayın Gemisi’nin yerleştirdiği mayınların İngiliz gemilerini batırmasıyla zaferimizle sonuçlandı.

Ancak Çanakkale Kara Savaşları da sonuçları bakımından, en az Deniz Savaşı kısmı kadar önemlidir. Sinan Meydan’ın ifadesiyle, “Düşman 18 Mart’ta Çanakkale Boğazı’nı denizden geçemeyince, bir ay kadar sonra, 25 Nisan’da karaya, Gelibolu’ya çıkacaktı. Düşman karaya çıktığında karşısında Atatürk’ü bulacaktı.

Eğer 8,5 ay süren, şehit ve yaralı 200 binden fazla kayıp verdiğimiz Çanakkale Kara Savaşları kaybedilseydi; eğer Atatürk 25 Nisan’da, 9, 10, 21 Ağustos’ta Arıburnu, I. Anafartalar, Conkbayırı ve II: Anafartalar zaferlerini kazanmasaydı, deniz savaşının anlamı kalmayacaktı.”

**********************************

Zaferdeki Rolü Rütbesinin Çok Üzerinde Oldu

Mustafa Kemal kendi isteği üzerine, Liman Paşa tarafından, Çanakkale cephesine atanmıştı. 20 Ocak 1915′te yeni kurulmakta olan 19. Tümen Komutanlığı’na tayin edildi. 25 Şubat 1915′te savaşlara katılmak üzere Eceabat’a geldi. Daha muharebelerin ilk iki ayı içerisinde başarılarından dolayı rütbesi yarbaylıktan albaylığa yükseltildi ve toplam 3 madalya ve 3 nişan verildi.. 8 Ağustos gecesi Anafartalar Grup Komutanı oldu.

Rütbesinin üstündeki birliklere komutanlık yaptı. Kritik durumlarda risk alarak olağanüstü yetkiler kullandı. Savaşın kaderini değiştirdi.

Çanakkale Cephesinde ordu komutanı olan Liman Von Sanders Paşa, “Türkiye’de Beş Yıl” adlı anılarında O’ndan söz ederken; “O’nun kendi üstlerini aşarak, cesaretle ortaya koyduğu raporlarındaki görüşlerin, son derece doğru çıktığını” yazıyordu.

Kazandığı zaferlerde dikkati çeken husus, ortaya koyduğu “askeri dehadır. Akıldan doğan kahramanlıktır.”

**********************************

Mustafa Kemal’in Müthiş Emri

Mustafa Kemal, düşmanın ilerlediği ve askerin cephane yokluğu nedeniyle çekildiği anda, askerlerine şu tarihi talimatı verebilen bir komutandı:

“Ben size taarruzu değil, ölmeyi emrediyorum. Biz ölünceye kadar geçecek zaman içinde yerimizi başka kuvvetler alabilir!…”

***

Bomba Sırtı Olayı

Mustafa Kemal daha cephede iken, dönemin ünlü gazetecilerinden Ruşen Eşref Ünaydın cepheye giderek O’nunla söyleşi yapmış.

Bu söyleşi çalıştığı gazetede yayınlanmış; sonra da yine Ruşen Eşref Bey tarafından, “Anafartalar Kahramanı Mustafa Kemal Paşa ile Mülakat” adıyla kitap olarak yayınlanmıştır…

Mustafa Kemal’in Ruşen Eşref Bey’e anlattıklarından şu sahneyi ürpermeden okumak mümkün mü?

“Size Bomba Sırtı olayını anlatmadan geçemeyeceğim. Karşı siperler arasında uzaklığımız sekiz metre, yani ölüm muhakkak, muhakkak…

Birinci siperdekiler, hiçbiri kurtulmamacasına tümü düşüyor, ikincidekiler onların yerine gidiyor.

Fakat ne kadar şayanı gıpta bir itidal ve tevekkülle biliyor musunuz?

Öleni görüyor, üç dakikaya kadar öleceğini biliyor, hiç ufak bir fütur bile göstermiyor; sarsılmak yok!

Okumak bilenler ellerinde Kuran-ı Kerim, Cennete girmeye hazırlanıyorlar. Bilmeyenler kelime-i şahadet getirerek yürüyorlar.

Bu, Türk askerlerindeki ruh kuvvetini gösteren şayanı hayret ve tebrik bir misaldir. Emin olmalısınız ki, Çanakkale muharebesini kazandıran, bu yüksek ruhtur!”

Ey Diyanet! Hutbelerinde bu müthiş sahneyi bile Mustafa Kemal’in dilinden diye anlatamıyorsun. Yazıklar olsun.

**********************************

Topkapılı Mehmet

Çanakkale’de Mustafa Kemal’in emrindeki erlerden biri Topkapılı Mehmet’ti. Mustafa Kemal’in manga komutanı yaptığı bu bıçkın delikanlı en tehlikeli görevleri başarıyla yerine getiriyordu.

Mustafa Kemal Paşa 19 Mayıs’ta Samsun’a çıktığında, Topkapılı Mehmet’i gizli istihbarat için kurduğu Mim Mim Grubu’nun başına getirdi.

Anadolu’ya silah, cephane, adam kaçıran bu yurtsever kabadayı sokakta müthiş bir istihbarat ağı kurmuştu.

Filmi çekilmesi gereken operasyonlara imza attı.

Mesela İngiliz işgal kuvvetleri komutanı General Harrington’un makam otomobilini çaldı, kendisi sürerek götürdü, Ankara’da Mustafa Kemal’e hediye etti.

Mustafa Kemal’in İstanbul Milletvekili olması teklifini teşekkür ederek kabul etmedi.

TBMM tarafından 1500 lira maaş bağlandı. O’nu da kabul etmedi, Kızılay’a bağışladı.

(Yılmaz Özdil’in ‘Mustafa Kemal’ kitabından.)

***

Bigalı Mehmet Çavuş

Seddülbahir’de vuruşuyordu. Mermisi bitince tüfeğini kırarak İngilizlere fırlatmıştı. Daha sonra taşla ve istihkâm küreğiyle saldırmıştı.

Başından ciddi şekilde yaralanmıştı, avuçları paramparçaydı ama İngilizleri püskürtmeyi başarmıştı.

Mustafa Kemal, kahraman Bigalı Mehmet’e hediye verdi. Muharebe Madalyası verilmesini sağladı.

Mustafa Kemal tarafından madalya sahibi yapılan, memlekete tanıtılan Bigalı Mehmet Çavuş “Mehmetçik” kavramının isim babası oldu.

Bu olaydan sonra Türk askerine “Mehmetçik” denilmeye başlandı.

Bigalı Mehmet Çavuş savaştan sonra köyüne döndü. Kendisine teklif edilen maddi yardımları asla kabul etmedi.

(Yılmaz Özdil’in ‘Mustafa Kemal’ kitabından.)