(O saat Mustafa Kemal’i, O ise Türk Milletini kurtaracaktı)

Tarih sayfalarına ”Çanakkale Geçilmez” değimini yazdıran atalarımızın kazanmış olduğu o muhteşem zaferin ardından tam 104 yıl geçti.

”Çanakkale savaşları Türk Milletine bir Mustafa Kemal, Mustafa Kemal ise Türk Milleti olabilmenin ulusal bilincini ortaya çıkarmıştır.

Çanakkale savaşları; Türklüğün bir millet olma bilinci ile ön plana çıktığı, şeref ve namusun kurtarıldığı, ulusal benliğe kavuşulduğu, Türk’ün yalnız kendisine güvenmesi gerektiği gerçeğine ermesi, bugünkü güzel Türkiye’nin ortaya çıkması bakımından acı ve kanla yazılmış bir destan olarak şanlı tarihimizde yerini almıştır.”

Bir faninin yaşam kaderini etkileyen çok özel yaşanmışlıkları, bir milletin de geleceğine yön veren liderleri vardır. Çanakkale savaşlarının kazanılmasını sağlayan askeri dehası ile yaşamındaki eşsiz başarılarıyla Mustafa Kemal; bizlere bugünleri armağan eden en önemli liderdir.

O sadece Çanakkale savaşlarının kazanılmasını sağlayan muzaffer bir komutan değil; adeta kan çanağında kurulan Türkiye Cumhuriyeti Devletinin kurucusu, yaşamımızı aydınlatmaya devam eden çağdaş devrimleri ve ilkeleriyle Türk Milletinin geleceğine yön veren eşsiz önderimiz, Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ümüzdür.

Yıllar önce Çanakkale savaşlarında öylesine bir olay yaşanacaktı ki! Bu olayın kahramanı bir saat ile o saate çarpan büyük bir şarapnel parçasıydı!

O saat Mustafa Kemal’i, O ise Türk Milletini kurtaracaktı…

Şimdi bundan tam 104 yıl öncesine, Çanakkale savaşlarının tüm şiddetiyle yaşandığı ölüm kalım günlerine gidelim ve Çanakkale savaşlarında Büyük Önderimiz Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü hayata bağlayan o saatin hikâyesini 1918 yılında Ruşen Eşref’le yapmış olduğu röportajda Atamızın kendi ağzından dinleyelim:

”10 Ağustos 1915… Conkbayırı’nı almak ve bütün boğaza hâkim olmak için İngilizler 20.000 kişilik bir kuvvetle günlerce kazdıkları siperlere yerleşmişler, hücum anını bekliyorlardı. Gecenin karanlığı tamamen kalkmış, tan ağarmak üzereydi. 8’nci Tümen Komutanı ve diğer subayları çağırdım. Mutlaka düşmanı mağlup edeceğimize inanıyorum. Ancak, siz acele etmeyin. Evvela ben ileriye gideceğim. Size kırbacımla işaret verdiğim zaman hep birlikte atılırsınız. Bu durumdan askerlerini de haberdar etmelerini istedim. Hücum baskın şeklinde olacaktı.

Sakin adımlarla ve süzülerek düşmana 20-30 metre yaklaştım. Binlerce askerin bulunduğu Conkbayırı’nda çıt çıkmıyordu. Dudaklar sessizce bu sıcak gecede dua ediyordu. Kontrol ettim. Kırbacımı başımın üstünde kaldırdım, çevirdim ve birden aşağıya indirdim.

Saat 04.30’da kıyametler kopmuştu. İngilizler neye uğradıklarını şaşırmıştı. Allah… Allah… Sesleri bütün cephelerde, karanlıkta gökleri yırtıyordu.

Her taraf duman içinde ve heyecan her yere hâkim olmuştu. Düşmanın topçu ateşi gülleleri büyük çukurlar açıyor, her tarafa şarapnel ve kurşun yağıyordu.

Büyük bir şarapnel parçası tam kalbimin üzerine çarptı. Sarsıldım, elimi göğsüme götürdüm, kan akmıyordu. Olayı Yarbay Servet Beyden başkası görmemişti. Ona parmağımla susmasını emrettim. Çünkü vurulduğumun duyulması bütün cephelerde panik yaratabilirdi. Kalbimin üzerindeki cebimde bulunan saat paramparça olmuştu. O gün akşama kadar birliklerin başında daha hırslı çarpıştım. Yalnız bu şarapnel vücudumda kalbimin üzerinde aylarca gitmeyen derin bir kan lekesi bırakmıştı.

Aynı günün gecesi, beni mutlak ölümden kurtaran ve parçalanan saatimi Ordu Komutanı Liman Von Sanders Paşaya hatıra olarak verdim. Çok şaşırmış ve heyecanlanmıştı. Kendileri de bana üzerinde aile asalet arması olan altın cep saatini hediye etti.

Bu hücumlarda İngilizler binlerce ölü bırakarak geri çekildiler. Çanakkale’nin geçilmez olduğunu iyice anladılar.”

Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün savaş meydanında yaşamış olduğu bu olay, bir faninin yaşam geleceği üzerinde kaderinin ne denli etkili olduğunun en çarpıcı örneğidir.

O yer ve zaman kesitinde, Gazi’nin göğsüne çarpan şarapnel parçasını o saat engellememiş, o ölümcül olayın önüne geçmemiş olsaydı, sonrasında neler yaşanacaktı bilinmez!

Ancak bilinen o ki; o saat Mustafa Kemal’in hayatını, O ise Türk Milletini kurtardı.

Bizlere bu güzel yurdu armağan eden atalarımızı, bu uğurda hayatlarını seve seve feda eden tüm şehitlerimizi bir kez daha minnetle anıyor, aziz hatıraları önünde saygıyla eğiliyorum. Vatan onlara minnettardır.

( Not: Atatürk’ün Çanakkale savaşlarında hayatını kurtaran saatin akıbeti ne yazık ki meçhul! Liman Von Sanders Paşanın Atamıza hediye etmiş olduğu altın saat ise, Anıtkabir Müzesinde bulunuyor. Kaynakça: Kanla Yazılan Destan-Şubat 2006 Hanri Benazus)

Belki de “zarar” (vermek) kelimesinden gelmedir “terör”! Bu ihtimal ve olasılığı yabana atmamalı. Çünkü terör maddî zarar veriyor. Ruhlarda dehşet uyandırıyor. Kalblere korku salıyor. Kişilere ümitsizlik aşılıyor, direnci kırıyor, haklı oluş ve duruşu sarsıyor. Kısaca terör; yapıldığı yerde yılgınlık türemesine sebebiyet veriyor.

Özellikle inanç temeli zayıf insanlarda mânen büyük gedikler açıyor. Milletin savunma dinamizmini kundaklıyor. Yersiz caydırıcı bir unsur olup çıkıyor karşımıza. Zaten terörden istenen de bunların hepsi veya birkaçıdır. Yahut da sadece biridir.

Öyle de olsa terör için bu kazançtır. Aslında koftur. Göründüğü gibi değildir. İçi boş bir davulun çıkardığı, ürkütücü ses gibidir. Biraz kuvvetli duruşla, savılacak bir durumdur. Arkasından bir şey çıkmayacağını bilmekle, etkisi de yerle bir olur. Bütün mesele terörün müthiş hay huyu içinde benliği kaybetmemek. Duruşu bozmamak, direnci kırmamaktır.

Terör, geçici bir gaflet sarhoşluğu doğurur. Terör yapan bu boşluktan yararlanmaya çalışır. Ne yapacaksa bu şaşkınlık anına borçlu olduğunu bilir. Bu kısa zaman ve zemini çok iyi kullanmak ister. İşte buna fırsat vermemek gerekir. Sıkı bir duruşla, güçlü bir dirayet ve istençle geri tepeceği muhakkak ve mutlaktır.

Bütün mesele bu terör dehşetinin hasıl ettiği boşlukta boş bulunmamaktır. Sarsılmamaktır. Kuvvei mâneviyeyi muhafaza etmektir.

Terör hangi dinin nitelik ve vasfını alırsa alsın. Bu niteleyiş arızîdir, geçicidir, iliştirmedir. Aslında bu ilinti teröre sığıntıdır. Bu kurulan ilişki iğretidir. Düşmeye mahkûmdur. Bir göz boyamadan ibarettir.

Özellikle hiçbir kitaplı din; özünde terör eylemini taşımaz, terör fiilini benimsemez. Terör estirmeyi doğru bulmaz.

Hele son kitaplı din olan Yüce İslâm Dini, terörle hiç bağdaşmaz.

Çünkü terör vahşeti savunur.

İslâm ise medeniyeti.

Çünkü terör yıkmayı savunur.

İslâm ise yapmayı.

Çünkü terör düşmanlığı savunur.

İslâm ise kardeşliği.

Terör adı üstünde vahşet, dehşet ve ölüm getirir.

İslâm ise, adı üstünde barış ve dostluğu ister.

Bu liste eğer istenirse uzayıp gider.

Fakat terör, kapkara bir renge bürünür.

İçinde insan kaybeder yolunu.

İslam ise parladıkça parlar.

İçinde bulur insan her yolunu.

Demek ki terörü hiçbir kitaplı din öngörmez.

İslam ise a canlar, terörün semtine bile uğramaz.

İslama bir güzel adım atmanla,

İslam der mealen Kur’anda:

“Bir insanı öldüren bütün insanlığı öldürmüş gibidir.

Bir insanı dirilten bütün insanlığı kurtarmış gibidir.”

Yine der ki o yüce İslam Dîni,

Ey İslama veren tüm benliğiyle kalbini,

Sen öyle İslam ol ki ey er kişi!

Seni öldürmeye gelen seninle olsun dipdiri.

Velhasıl İslamla terör asla bağdaşmaz.

İslamla terör, emîn olun hiç barışmaz.

Bu asil, bu temiz kadın, hayatta olduğu müddetçe

Bir başkasıyla evlenmedi, tek kadınla yetindi.

Böylece bizlere örnek oldu.

Başka mesele yokmuş gibi -genelde-

Kadın üstüne kadın almayı yani çok eşliliği

Çok elzem görenlerin kulakları çınlasın.

Nitekim Hz. Hatice’nin sağlığında,

Hz. Peygambere çok cazip teklifler yapıldığı hâlde

Hiçbiri ile evlenmeye yanaşmadı.

Hz. Hatice’yle yetindi.

Onun üstüne başka bir gül koklamadı.

Onu ikinci plâna itmedi.

Tek eşli olmasına gölge düşürmedi.

Ona verdiği değeri,

Yaşadığı sürece devam ettirdi.

Bilindiği üzere iklim icabı Arabistan’da küçük yaşta,

Erken çağlarda evlilik çağı başlar.

Hz. Muhammed ise Arabistan şartlarına göre çok geç evlenmiştir.

Gençliğin en coşkun zamanlarını bekâr olarak geçirmiştir.

Bunda en büyük faktör / etken,

O’nun asla nefsi peşinde koşacak bir insan olmamasıdır.

Nitekim Hz. Hatice, hayatta kaldığı sürece kimseyle evlenmedi.

Sevgili eşi öldüğü zaman ise Hz. Muhammed elli yaşına gelmişti.

Binaenaleyh bundan sonraki evliliklerinde

Nefsin payını aramak boş ve yersiz bir çabadır.

Çünkü bu evlilikler siyasîdir.

İçtimaî / sosyal istikrar ve düzeni sağlamak içindir.

Toplumsal amaç güden zarurî evliliklerdir.

Hz. Hatice ile evlendikten sonra

Biraz genişliğe kavuşup rahat etti ise de,

Eski sade yaşayışını asla terketmedi.

İsraf, gösteriş ve lüksten uzak durdu.

Dünya malına kalbinde asla yer vermedi.

Dünyayı, kesben yani çalışmamak şeklinde değil, kalben terketti.

Yeni servetinden ise ancak hayır yaparken faydalandı.

Hz. Haticenin ticarî faaliyetlerine hiç karışmadı. Servetine el koymadı.

Hz. Haticeyi eş olarak gördü, aşçı olarak değil.

Hayat arkadaşı olarak gördü, hizmetçi olarak değil.

Evin iç direği olarak gördü, sığıntı ve eksik etek olarak değil.

X

Etti Haticeyi baş tacı.

Ona tattırmadı hiç acı.

Oldu ona Hatice hep baş danışman.

Kırmadı onu Peygamber hiçbir zaman.

İşte, İslâmın kadına verdiği değer:

Ey insan, bu sese iyice, kulak ver.

Fazla, ihtiyaç dışı yani gereksiz olan demektir. Bir eşyayı kullanmışızdır, eskimiştir; fazlalaşmıştır, atarız. Bir fikir, zamanla çağın dışında kalmıştır, ufuk açıcı olmaktan çok karartıcı niteliğe sahiptir, fazlalıklar çöplüğüne terk edilebilir. İnsanlar hiç birbirlerine fazla gelebilir mi?

Bu soruyu sormamın tabi ki bir sebebi var! Artık birbirimize fazla gelmeye başladık. Nüfusun artması, gıda miktarının azalmasıyla ilgisi yok bunun. Değerler tüketildi, gönüller küçüldü. Eskiden evler küçüktü, ama gönüller genişti; birbirimizi kucaklar, birbirimize gider gelirdik. Kalpten özlerdik birbirimizi. Yol uzundu, hız yoktu, iletişim yavaştı; lakin birbirimiz için hep azınlıktık, azınlık psikolojisiyle birbirimizi murakabe ederdik.

Annemin, “Eskileri atmayın, ihtiyaç halinde ‘Ver paşam diyeceğine, ver köşem dersin.'” öğüdünü hatırlıyorum. Fazlalık, gereksizlik diye bir şey yoktu. Siz buna ister değer bilme deyin ister tasarruf deyin, sonuçta hiçbir şey fazla değildi.

Artık sadece eşya için değil, insan için bile “fazla” sözcüğünü kullanmaya başladık. Bunun temelinde, ortak değerleri yitirmek, tüketimin kölesi, sorumsuz bir yaşantının piyonu olmak, dışlanmamak için dışlama uyanıklığı, egemen Batı kültürünün bizde oluşturduğu küçüklük kompleksinin dışa vurumu var.

Emeğe duyduğum saygıdan dolayı bir eşyanın, fikrin fazlalığını kabullenemesem de yaşadığımız çağ itibarıyla bunlara tarihin çöplüğünde yer ayıralım. Ancak, insan için “fazla” denmesini, bir insanın diğerini dışlamasını, yetiştiğim ve inandığım değerlere göre, hiç kabullenemiyorum. Çünkü biz “Yaratılanı severiz, Yaratan’dan ötürü.”

Ülkemizdeki üniversitelerin birinde öğrenim gören Nijeryalı zenci öğrencilerden biri yardım kuruluşlarından birinin etkinliğine katılır. Yoksul ailelere bayram öncesi yardım götürür. Kapıyı çalar, açan hanımefendi onu görünce, çığlık atar ve kapıyı kapatır. Zenci öğrenci zili tekrar çalar, kapı açılır yeni öğrendiği o zarif Türkçesiyle “Ben de Allah’ın kuluyum.” der ve yardım paketini takdim eder. Ne kadar ulvi ve birleştirici değer: “Allah’ın kulu olmak.”

“Güzelliğin on par’etmez / Bu bendeki aşk olmasa / Eğlenecek yer bulaman / Gönlümdeki köşk olmasa” der Aşık Veysel. Aşkımız vardı, o duyguyla fikre, zikre, eşyaya, kişiye hürmet ederdik. Aşkımız vardı, o duyguyla zahmet çeker, yol yürür, misafir kabul ederdik. Aşkla yaptığımız her işten hayır umar, bereket elde ederdik. İstediğimiz olsa da olmasa da “Bunda da bir hayır var.” der, şükrederdik. Gönül köşkümüz genişti, zenginle fakiri, hancıyla yolcuyu, büyükle küçüğü misafir edebilirdik. Aşk, çirkini güzel; köşk, düşkünü padişah ederdi. Aşkların ihyasına, köşklerin inşasına ihtiyaç var.

“Güzel yüzün görülmezdi / Bu aşk bende dirilmezdi / Güle kıymet verilmezdi / Âşık ve maşuk olmasa” Teknolojinin imanı yok. İnsanoğlu imansız teknolojinin nesnesi oldu. Haz, hızı doğurdu. Haz, hız, teknoloji süreci, bizi biz yapan değerleri tüketti. Yerine Yeni değerler koyamadığımız için biz biz olmaktan çıktık. Maşuku var kılan aşk da bize veda edince buram buram kokan güller bahçemizde açmaz, salınarak yürüyen ay yüzlü sevgililer semtimize uğramaz oldu.

“Dava adamı” denirdi âşıklara. Memleket sevdasıydı, birlik ve beraberlik içinde huzurlu bir ülke tesis etmekti, iki dünyasını da inşa ve ihya etmiş bir dünya hayatı yaşamaktı maşukun adı. İnsanlar birbirini sorar, araştırır, aynı zaman ve mekânı paylaşmak adına bir sebep bulurlardı. Ne oldu şimdi? Birlik olmayı sağlayan güçlü bağlar çürütüldü, eğitimde bireycilik popülerleştirilince megalomanlık arttı, insanlar birbirine “fazla” gelmeye başladı ve sosyal medyanın kucağına düştü veya o mağaraya sığındı. Yaşasın insanlık! Nasıl yaşamaksa?

Mevlana’nın pergel metaforunu anlamlı bulurum: “Pergelin sabit ayağını medeniyetimize sabitlemek, hareketli ayağıyla dünyaya açılmak ve dünyayı kuşatmak” şeklinde özetleyebiliriz. Pergel, bizi biz yapan, tarihte onurlu bir yer edinmemizi sağlayan manaların toplandığı merkeze sabitlenmeli, hızlı bir ivmeyle, insanları ötekileştirmeyip toparlayan, fazlalık değil, taş yerinde ağırdır düşüncesiyle gerekli gören, kişiye var olma huzuru yaşatan sefere çıkılmalıdır. Zaferle değil, seferle sorumluyuz.

“Ben senin için “fazlalıksam” bile, sen benim için vazgeçilmezsin arkadaş!” diyenlere ne mutlu!

Siyasetin ahlaki düzleminden her geçen gün daha da uzaklaştırıldığı, rezil bir seçim dönemi yaşıyoruz.

Seçim kampanyasındaki partilere sağlanan imkânlar arasındaki adaletsizlik, iktidar partisinin devletin bütün imkânlarını haksız yere kullanırken, muhalefetin yasal haklarını bile kullandırılmamasına alışmıştık.

Yandaş medyanın ve devletin TRT’sinin tek taraflı yayınları da artık yadırganmaz olmuştu.

Fakat bu defa rakiplere iftiranın katmerlisi eklendi.

Kuyruklu yalan haberlerle kutsal değerler üzerinden kitleleri infiale teşvik etmekten çekinmediler.

Hatta rakip parti liderlerini teröristlerden emir almakla, bu partilere oy verenleri teröre destek olmakla suçladılar. Bunun gibi akıldışı ithamlarla insanlara hakaret ettiler.

AKP Genel Başkanı seçim kampanyasını yürütürken, bir yandan Cumhurbaşkanlığının bütün gücünü ve imkânlarını siyasi amacı için kullanmaktan çekinmiyor. Buna rağmen kendisini eleştiren rakip lider için “Cumhurbaşkanına hakaret etti” diye suç duyurunda bulundu.

Dahası İyi Parti liderini hapse attırmakla tehdit etmek gibi demokratik bir ülkede akla bile gelemeyecek konuşmalar yaptı.

****************************

Mansur Yavaş’a Kumpas ve Medyanın Zavallı Hali

Yüzde 95’i yandaş hale getirilmiş medya, Ankara’yı kaybetme korkusuyla yaratılmış bir kumpası sahneye koydu.

Seçime 20 gün kalmıştı. Mansur Yavaş’ı meşru zeminde yenemeyeceklerini anlamışlardı. FETÖ kumpaslarının bir benzerini sahneleyerek itibar cellâtlığına soyundular.

Aynı veya benzer başlıkla çıkan gazeteleri ve neredeyse tamamına yakınına hükmettikleri TV kanallarında Mansur Yavaş’ı ağır bir suç işlemiş gibi takdim ettiler.

Bir avukat olan Mansur Yavaş kendisine verilen sahte imzalı bir senedi icraya koymuştu. Senedi veren kişi “imza benim değil” dediği ve Mahkeme bunu doğruladığı için “icra inkâr tazminatına” hükmedilmesini kullanmaya çalıştılar. Oysa ortada bir suç yoktu.

Suç işleyen kendisine kumpası kuran kişi idi. Bu kişiyi de Ceza Mahkemesi suçlu bulmuştu. Dosya istinafta idi.

En üzücü olan da hukukçu olan ama ahlaki değerlerini satmış bazı kişilerin, katıldıkları TV açık oturumlarında rezil iftiraları idi. Beş dakikada açıklanabilecek bir olayı bir saat konuştular. Gerçeğin tamamını biliyorlardı. Fakat önemli kısımları gizliyorlardı.

Bunların gizledikleri bilgileri anlatmaya ve aydınlatmaya çalışan diğer yorumculara saldırdılar. Olayın hukuki gerçeğini saptırıp, ikide bir “sahte imzalı senedi tahsile koyan ahlaksız bir adamı Belediye Başkanı mı seçeceksiniz?” diyerek karşı tarafı susturmaya çalıştılar.

Bu sözde hukukçuların ahlaksızlığına tahammül edemedim.

TV kanalları, olayı gündeme getiren AKP sözcüsünü bir saat canlı yayınla verdiler. Yavaş, ertesi gün basın açıklaması yapacağını duyurduğu halde, “Mansur Yavaş iddialara cevap veremiyor” diye suçlayanları da en az bir saat konuşturdular.

Aynı kanallar olayın mağduru olan Mansur Yavaş’ın önceden duyurduğu basın açıklamasını vermediler, veremediler. Böyle bir haberi gizleyerek gazetecilikten nasipleri olmadığını gösterdiler. Böylece kumpasın bir parçası oldukları açığa çıktı.

Fakat bu medya, kumpası kuran ve mahkeme kararı ile sahteci olduğu belirlenen netameli bir adama “saygıdeğer işadamı” diye ekranlarını ve sütunlarını tahsis etti. Hala Mansur Yavaş yerine AKP Genel Başkan Yrd. Mahir Ünal’ı konuşturuyorlar.

Bu rezilliğin dillerinden Allah, din, vatan, millet gibi kutsal değerlerimizi düşürmeyenlerden kaynaklanması ıstırap verici.

Bir kısım insanımızı dinden ve kutsallarımızdan soğutan bu güruh dinimize ve milletimize en büyük kötülüğü yapmak için yarış halinde.

Fakat milletimizin bir kısmının, “alnı secdeli” diye, bunlara kanmasına hala çare bulabilmiş değiliz. Çünkü bütün iletişim kanallarını ele geçiren ve devletin gücünü hoyratça kullanan bir iktidara karşı mücadele gerçekten zordur.

Bütün bunlara rağmen karamsar olmaya da gerek yok. Çünkü iktidarın orantısız propaganda gücü ile medyanın tek taraflı şartlandırmasına rağmen gerçekler örtülemiyor.

Mansur Yavaş’ın basın açıklamasından sonra bütün kumpas çöktü. Kendi kanallarından başkasını seyretmeyen sadık seçmenleri haricinde kumpas anlaşıldı.

Olay Mansur Yavaş’ı yıpratmak için çıkarılsa da, sonuçta galiba Mansur Yavaş’ın lehine gelişti. Çünkü milletimiz mağdura destek verir.

****************************

Toplumsal Gerginliği Sıfırlamak Mümkün

“Muhalefete muhalefet etmekten sorumlu muhalefet partisinin” Devletlû genel başkanı, Ankara’da bütün anketlerde seçimi kazanacağı görülen Mansur Yavaş’ı Ankara B. Belediye Başkan adaylığından çekilmeye davet etti. Gerekçesi de çok ilginç.

Yavaş adaylıktan çekilerek “seçimi rahatlatmalı, toplumsal gerginliği azaltmalı” imiş.

Anlaşılan “diğer muhalefet partileri de MHP gibi yapsın. AKP ile anlaşarak göstermelik birkaç yerde belediye başkanı adayı göstersin. Diğer il ve ilçeleri Reis’in adamlarına bıraksın. Böylece toplumsal gerginlik azalmış olur” diye düşünüyor.

Hani sigara, içki veya uyuşturucu kullananların kendi vicdanlarını rahatlatmak için arkadaşlarına ikram ısrarı ve bu tür eylemlerin içine çekmek gayretlerine benziyor.

Bu mucizevî çözüm için Bahçeli’yi ne kadar kutlasak azdır.

Belki de haklıdır, “toplumsal gerginliği” sıfırlamak, stoklanmış paraları sıfırlamaktan da kolay olabilir.

Yeter ki, bir tek kişi çekilince ‘toplumsal gerginlik’ sıfırlanacaksa, bunun kim olacağına doğru karar verebilelim.

Dürüst olmak, özü sözü bir olup hile ve iki yüzlülükten uzak, erdemli davranışlar sergilemek demektir. Dürüstlük, insanî değerleri çürümemiş her toplum ve kültürde “adamlık nişanı” olmuştur.

Toplumda saygı duyulan, sözüne ve işine güvenilen kimselerin hemen hepsinde dürüstlük vardır. Zira bu temel dinamik, kişiyi erdemli kılan birçok karakter ve davranışın oluşma ve gelişme kaynağıdır.

Dürüstlüğün ilk göstergesi sözde doğruluktur. Sözde doğru olma hassasiyeti, kişilik mayamıza dürüstlük aşısı yapmak gibidir. Sözdeki doğruluk, öze ve davranışa dürüstlük kıvamı yükler ve şahsiyet dilini etkinleştirir.

Doğruluk ise; gerçeğe uygun olmaktır. İnsan düşüncesinin gerçekle uyuşması, sözlerin olaylara uygun olması kast edilir.

Doğruluk sözcüğü hakikat, dürüstlük ve adalet ile yakın anlamda kullanılmaktadır. Aynı zamanda olgu ve gerçek ile yakın veya eş anlamda kullanılabilmektedir. Ne var ki bu ikisinin farklı anlamlara geldiği de düşünülmektedir.

Günümüzde karşılaştığımız bazı olaylar, dürüstlük ve doğruluk kavramlarını yeniden zihinlere taşımıştır.

Geçen gün haberlerde; bir sipariş kolisinden 300 bin TL para çıktığını duyduk. Para, siparişi gönderen firmaya aitmiş. Yanlışlıkla kolilere karışmış. Mal alan şahıslar, yanlışlıkla gelen bu parayı derhal sahibini arayarak teslim etmişler.

Yine aynı günlerde bir araçta unutulan 55 TL değerindeki altınlar, sürücü tarafından sahibine teslim edildi.

Bunlar çok anlamlı ve yüreğe dokunan örnekler elbette. Günümüzde gıpta ve biraz da hayretle karşılanan bu dürüstlük örnekleri geçmişte her yerde vardı. Gayet normal ve olağan şeylerdi. Çünkü toplum ahlakın en nadide özellikleri ile donanımlıydı.

Yıllar önce öğretmen bir yakınımla, görev yaptığı Balıkesir’in bir köyüne gidiyorduk. Yol kenarında; ceviz, elma, kestane, patates vb. çuvalları görmüştüm.

Sorduğumda:  “Yarın pazara gidecekler. Bir gün öncesinden hazırlanarak yol kenarına konur.” Dedi.

“Peki, gece bunları götüren olmaz mı?” Diye sordum. Gülerek; ” yıllardır bu böyle. Kimsenin aklına bu soru gelmez. Şimdiye kadar da hırsızlık olayına rastlanmadı.” Demişti.

Kirlenmeyen doğanın bağrında bir inci gibi serpilmiş; o nadide, duru, doğal Anadolu beldeleri şimdi ne haldedir bilemiyorum. İnsanımızın mayasında hala var olan, zamanla küllenmiş hasletler, su yüzüne çıktığında bizi gururlandırmakta, gözlerimizi yaşartmaktadır.

Fakat gün geçtikçe toplum olarak biraz daha bozulduğumuz da aşikâr. Yaşlılara kurulan kirli ve insafsız tuzaklarla maaşlarının nasıl gasp edildiğini, ev ve arsalarının nasıl el değiştirdiğini izliyoruz basından.

Kamyonetlerle elektronik mağazalarına girilerek, alenen eşyaların yağmalandığına şahit oluyoruz. Kuyumculardaki akla gelmedik hırsızlık olaylarını görüyoruz. Teknolojinin yardımı sayesinde bu oyunlar kameralara takılarak bir nebze telafi edilse de, önemli olan zararın telafisi değil, toplumun iyileştirilmesi olacaktır kanımca.

Umarım imrendiğimiz; paylaşan, yardımlaşan, güven veren, huzur dağıtan, gururlandıran o eski mutluluk tablolarını yeniden hep birlikte yaşarız. Çünkü kötüleri kızdıracak ölçüde daha güzel örnekler de gün be gün çoğalmakta.

Yine basından izlediğimize göre, bir mahallede gece yarısı birileri fakir evlerin kapılarına para zarfı bırakıyormuş. Adını ifşa etmeden, böylesi yardımları “reklamsız, basınsız” yapan elleri öpmek gerekir.

Manisa da bir okul kantininde; “dürüstlük alışverişi” başlatılmış. Her öğrenci alacağı ürünü kendi seçiyor ve parasını kasaya bırakıyor. Para üstünü de yine denetimsiz kendi alıyor. Sevinçle izledim, mutlu oldum.

Bütün bunlar, yıllardır bizde var olan dürüstlüğün, doğruluğun, mertliğin ürünleri. Bir zamanlar her yerde, hepimizde vardı. Kötü örnekler, bunları yavaş yavaş bizlerden götürdü malesef.

Burada elbette ki “aileye, eğitime ve basına ve devlete” büyük görevler ve sorumluluklar düşmektedir.

Okullarda eksikliği hissedilen, belki de sınav koşuşturmalarından ötürü yeterli zaman ayrılamayan “eğitim” uygulamaları üzerinde umarım bundan böyle daha fazla durulur.

Çok iyi yetişmiş bir mühendise, mimara, programcıya elbette ihtiyacımız var. Fakat çürük ev yapanına, başkalarının paralarını bilgisayar hileleri ile hesaplarından çalanlarına asla toplumun tahammülü yoktur.

Eğitim kurumlarımızda “değerler eğitimi” uygulamalı olarak etkili şekilde sürdürülmelidir. Eğitim; “kalıcı davranış değişikliği” demektir. Bizi insanlaştıran güzel davranışlar, değerler kalıcı hale getirilmelidir. Öğretmenler iyi örnek olmalıdır.

Aileler artık çocuklara zaman ayırmanın, onlarla etkili ve anlamlı vakit geçirmenin elzem olduğunu bilmelidir. Onlara değer vererek, gerçek rol model olmalıdırlar.

Basın her haliyle kötülüklerden toplumu uzak tutmalı. Kötünün, çirkin davranışın değil, iyinin, güzelin örneklerini haber yapmalıdır.

Devlet de; çocuklara örnek çizgi filmleri, programları artırmalı, Momo, Mavi Balina gibi zararlı oyunlara engel olunmalıdır. Kaliteli aile ve toplum programları, filmleri çoğaltılmalıdır.

Devlet bir canlı organizmadır. Uzvunu meydana getiren kurumlar sağlıklı olursa güzel çalışır, büyür gelişir serpilir. Kurumları oluşturan da bireylerdir. Yani bir ülkeyi kalkındıran mutlu eden iyi yetişmiş ahlaklı insanlardır.

Aksi durumda sıkıntılar, sorunlar bitmez. Hakkımız olan mutluluğu yakalayamadan peşinde koşar dururuz.

“Dürüstlük pahalı bir mülktür, ucuz insanlarda bulunmaz.” Hz. Ömer

Güzellikleri özleyen gönüllerin, bu özlemlerine kavuşması dileklerimle.

Sevgiyle kalın…

Milliyetçiliğe muhalefet,
kesinlikle eski veya yeni emperyalizmleri
desteklemek demektir…
Tom Nairn

Aslolan “egemenlik”

Egemenlik asırlardır “millî egemenlik”tir. Ve millî egemenlik bir coğrafya üzerinde bir millete dayanılarak kurulur; millete aittir, ortağı olmaz. Millî egemenlikle emperyalizm bir arada yaşayamaz. Bu yüzden emperyalizm her şeyden önce millî egemenlikten hoşlanmaz; millî egemenliği yok etmeye, coğrafyasını parçalara ayırmaya veya ortaklı hale getirmeye çalışır. Geçen yazımda anlattığım gibi milletten ve vatandan hoşlanmayan 20. asır siyasî İslam’ı bu açıdan emperyalizmin işine gelir. Dolayısıyla emperyalistler, son yüzyıl içinde milliyetçiliğe düşman, dinbazlığa dost bir politika güttü.

Yıllar önce, henüz SSCB İmparatorluğu yıkılmamışken bir arkadaşım Amerika’nın Sesi Radyosu’nun Azerbaycan Türkçesi ile yayın yapan biriminde çalışıyordu. Bir gün yayında “Orta Asya Türkleri” demiş. Derhal yöneticinin makamına çağrılmış ve şu uyarıyı almış, “Orta Asya Müslümanları diyeceksin, Türkleri değil“. Yunanistan, Batı Trakya Türkleri’ne Batı Trakya Türkleri denmesini istemez. “Batı Trakya Müslümanları” ifadesi tercihidir.

Dinî grupların bir egemenlik iddiası yoktur. Egemenlik milletlerin hakkıdır. Millî egemenlik, emperyalistin bir toprak üzerindeki hâkimiyetini kaybetmesi demektir ki, emperyalist işte buna tahammül edemez. Bu yüzden yakın tarih boyunca sömürgelerinde milliyetçilere karşıdır. Kendi milletine ve milliyetçiliğine değil. Tersine kendi için sonuna kadar milliyetçidir, sadece kendi milletinin menfaatini düşünür. Muhalefeti, sömürdüğü topraklardaki milliyetçiliktir.

Mısır’da milliyetçi Vafd ve onun lideri Zaglul Paşa, harp gemisiyle tehdit edilip iktidardan indirildi. Mısır I. Dünya Harbi boyunca İngiliz sömürgesi olduğu halde Zaglul Paşa’nın da bizim milliyetçilerle birlikte Malta’ya gönderildiğini daha önce yazmıştım. Cemal Abdul Nasır hem Amerika Birleşik Devletleri’nin, hem de Sovyetler’in hedefindeydi. Deviremediler. İran’ın seçimle gelmiş başbakanı Musaddık, o kadar şanslı olamadı ve bir yıl içinde CIA operasyonu ile devrildi.

Musaddık’a CIA darbesinde mollalar

Tarih sırasıyla gidelim, önce Musaddık’ı ele alalım. İran demokrasiye geçer gibidir. Musaddık, 21 Temmuz 1952’de halkoyuyla iktidara gelmiş, başbakanlık makamına oturmuştur. Fakat İngiltere bu gelişten hiç mi hiç mutlu değildir. Çünkü Musaddık, İngiltere’nin Anglo-Pers Petrol şirketi vasıtasıyla (bugünkü BP) kullandığı İran petrollerini millîleştirmek, hiç olmazsa İran’ın kâr payını arttırmak istemektedir. İngilizler’in petrol sahasında, kötü bir ortamda esir gibi çalıştırdıkları İranlı işçilerin şartlarının iyileştirilmesini talep etmektedir. Kısacası, vatanı üstündeki egemenliğinin paylaşılmasına itiraz etmektedir.

II. Dünya Harbi’nden sonra süper güç artık ABD’dir. İngilizler Başkan Truman’a başvurur. Bu petrolü biz bulduk. Biz çıkarıyoruz. Neye yaradığınıda biz biliyoruz. İran’ın buna zerre katkısı yok, şu Musaddık’ı devirin derler. Truman’ın aklına aynı İngiltere’nin Amerikanları da sömürdüğü gelir ve reddeder.

20 Ocak 1653 tarihinde ABD’nin başına Eisenhower gelir. İngilizler taleplerini yeni başkana götürürler, fakat bu sefer hikâyeyi değiştirmişlerdir. Musaddık’ın komünist eğilimler taşıdığını, her an Sovyetler’e kayabileceğini söylerler. Yeni başkan ikna olur ve CIA’e gerekli emri verir. Musaddık’ı devirecek timin başında ABD Başkanı Rosevelt’in torunu Kermit Rosevelt vardır. İki ayrı darbe teşebbüsünün ikincisi başarılı olur, CIA uzmanlığı ve parasıyla Şah sürgünden geri getirilir ve tahtına oturur. İran tekrar tek adam diktatörlüğüne kavuşmuştur. Şah İran’a dönerken yanındakilerden biri Humeynî’nin hocası Ayatollah Abolqassem Kaşani’dir. Kaşani’nin talimatıyla Fedaiyan-ı İslâm üyesi Humeynî de Musaddık’a karşı CIA operasyonunu destekler. Darbeden sonra Şah iktidarı ve ABD petrol şirketleri, BP’nin bir kısım hisselerini devralır.

Musaddık’ın İngiltere’nin ricası ve CIA’in operasyonu ile devrilmesi hikâyesi artık ansiklopedi maddesi olacak kadar işlenmiş, belgelenmiştir. Hikâyenin ayrıntısını ABD’nin Vietnam’da Mai-Lai köyündeki katliamını ortaya çıkararak ünlenmiş gazeteci Stephen Kinzer’in “Şahın Bütün Adamları” kitabında okuyabilirsiniz[1]. Burada yeni olan Kaşanî ve Humeynî’nin operasyona verdikleri destektir[2]. ABD ve İsrail, yıllar sonra da molla rejimini Irak’taki Baas’a karşı da destekleyecektir.

Nasır milliyetçidir, o halde düşmandır

Nasır’ın Mısır’ı yönetmesi 1956’dan 1970 yılındaki ölümüne kadardır. Mısır’ın pek zengin petrol yatakları yoktur ama onun sömürülecek baş zenginliği, Süveyş Kanalı’dır. Artık İngiltere sömürgelerinden çekilmektedir. “Süveyş’in Doğusu” ismini verdiği politikası bu çekilişin bir aşamasıdır. Fakat henüz Süveyş’i terk niyetinde değildir. Kuzey Afrika’dan sonra sömürgelerini Doğu Akdeniz’e de genişletmeye çalışan Fransa ve İsrail’le anlaşır. Üçü Süveyş’i işgale kalkar. Fakat ABD’nin muhalefeti sonunda çekilmek zorunda kalır. Nasır ABD’ye de pek yüz vermez. Bir başka imparatorluk, SSCB de Nasır’ın peşindedir ama o da umduğunu bulamaz. Nasır, bir Arap milliyetçisidir ve Arap egemenliğini kimseye devretmek veya paylaşmak niyetinde değildir. ABD, Kermit Roosevelt’i falan göndererek değil, içerden birilerine vekalet vererek Nasır’a darbe yapmak niyetindedir. Tam Ekim 1954’te, İngiltere’nin iki yıl içinde Süveyş’ten çekilmesini öngören anlaşmanın imzası sırasında harekete geçerler. Hikâyeyi, eski CIA üst düzey mensubu Miles Copeland’dan dinleyelim[3]:

Aniden Sovyet basını Nasır ve “faşist yandaşları”na büyük bir saldırıya geçti; aynı anda Müslüman Kardeşler’i Mısır’daki “en güvenilir anti-emperyalist güç” diye methediyordu. CIA [Kahire’deki istasyon] şefi, Washington’a bir telgraf çekerek İsraillileri aynı çizgide yayın yapmaya ikna etmelerini istedi. Ancak İsrail, İhvan’ın Nasır’ı devirme kabiliyetine vurgu yapmalı ve onu öyle övmeliydi.

Nasır’ın Müslüman Kardeşler’e karşı harekete geçmesi bu sıradadır. Benna ve Kutb’un Batı ve emperyalizm aleyhtarı teşkilatı emperyalistlerle iş birliği yapar hâle gelmişti. Fakat bu eşyanın tabiatı gereğidir. İhvan birinci derecede Batı’nın ahlâk ve din bozucu etkisine karşıdır. Ülke ve millet önemsiz olduğu için ülkenin fizikî varlıkları da metafiziğinin yanında önemsizdir. Emperyalizmin Türkiye’de Türk egemenliğine karşı 2010’larda yabancı devlet temsilcilerinin hakemliğinde başlattığı “Oslo mutabakatları” ile devamındaki “demokratik açılım” ve “çözüm süreci” saldırılarında, milliyetçilerle “ulusalcılar”ın birbirine tabiî yaklaşması karşısında başvurulan propaganda, “ulusalcılar milliyetçilerin metafiziğini bozuyor” diye ifade ediliyordu.

İhvan kullanışlıdır

Müslüman Kardeşler’in kullanılışı Mısır’la sınırlı değildir. İsrail İhvan’ı Suriye’ye ve Filistin Kurtuluş Örgütü’ne karşı da kullandı.

Kullanılmak İhvan’ın fıtratında var gibi. Copeland, İkinci Dünya Harbi boyunca Müslüman Kardeşler’in, Alman İstihbaratının adeta bir birimi haline geldiğini anlatıyor. Ancak harpten ve Almanya’nın teslim olmasından sonra teşkilatın yüksek kademlerine kadar İngiliz, Amerikan, Fransız ve Sovyet istihbaratlarının da sızdığını ve bunların her birinin İhvan’ı vezir de rezil de edebilecek güce sahip olduğunu anlatıyor. Tabi bunlara İsrail’i de eklemek gerekir[4].

Dinbaz veya diktatör fakat en iyisi dinbaz diktatör

Bu noktada, emperyalizm- siyasî İslam ilişkisine dair tekerrür eden bir görünüm ortaya çıkıyor. Emperyalist ülkeler bir ülkede milliyetçi dirençle karşılaştıklarında milliyetçileri def etmek için ya kontrol edebilecekleri bir diktatör buluyor yahut da siyasî İslam’ı kullanıyorlar. Bu ikisi bir arada olursa daha da iyi. Çünkü siyasî İslam, onların emellerine doğrudan karşı çıkmıyor. Sonuçta kendi haline bırakılsa millî egemenlik ve demokrasi yönünde ilerleyecek ülke ya tekfirci dinbazların veya dinci diktatörlerin eline geçiyor.

Ancak iş burada bitmiyor. Siyasî İslâm millî egemenliği ve vatan kavramını önemsemiyor, hatta bunlara düşman olmasına düşman; fakat Batı’ya da düşman ve siyasî İslam güçlenince o silah dönüp emperyalisti vuruyor.

Filistin’de İhvan’ı milliyetçi Filistin Kurtuluş Örgütü’ne karşı kullandılar. Suriye’de milliyetçi Baas’a karşı… İran’ın molla rejimini milliyetçi Irak’a karşı… Nihayet Afganistan’da dincileri bir başka emperyaliste, Rusya’ya karşı kullandılar…

Dreyfuss kitabının “İsrail’in İslamcıları” bölümünün ilk paragrafında şunu söylüyor: “ABD karşıtı bloğun iki üyesi, Suriye ve FKÖ kendilerini Müslüman Kardeşler ve Müslüman sağının yürüttüğü iç savaşlarla karşı karşıya buluverdiler. Müslüman Kardeşler’i de iki ABD müttefiki, İsrail ve Ürdün destekliyordu. ABD, Şam ve Yasser Arafat’ı sarsacak karışıklıkları da müttefikleri vasıtasıyla el altından teşvik ediyordu.“[5]

Bunlardan Filistin, Afganistan ve İran’ın her birinde bir zaman kullanılan, kendisini kullanan eli kötü ısırdı. Suriye ve çevresinde 1970’lerden beri süren manipülasyonlar IŞİD gibi örgütleri doğurdu. IŞİD ve bölgemizdeki diğer örgütlerin içinde Afganistan’daki eski mücahitleri ve onların halefleri de vardı.

Filistin’de İhvan

İhvan, bütün dinci sağ gibi kuvvetle anti-komünist ve anti milliyetçiydi: “…yirminci asrın Mısır’ı ve İslam dünyasının tamamı komünist ve milliyetçi ideolojilerin saldırısı altındadır ve bunlar şeriatın hâkimiyetini reddeder.“[6] Onlar için komünistlerle milliyetçilerin farkı yoktu ve bu tutumları, batılı emperyalistlerin ayakta alkışlayacakları bir duruştu.

Dreyfus, New York Times’ın eski muhabirlerinden David Shipler’den naklediyor:

“İslamcıların bazen siyasî bakımdan İsrail’e yararlı olduğunu düşünürdük. Çünkü FKÖ’nün seküler destekçileriyle kavga içindeydiler. Batı Kıyısı üniversitelerinde iki grup arasında zaman zaman kavga çıkardı. Gazze Şeridi’nin İsrail askerî valisi Tuğgeneral Yitzak Segev, İslamî hareketi FKÖ ve komünistlere karşı finanse ettiklerini anlattı. “İsrail Hükümeti bana bir bütçe tahsis etti, askerî hükümet bunu camilere bağışlıyor.” İhvan’ın lideri Yassin, “FKÖ Allah’a hizmet etmiyor, FKÖ sekülerdir. İslamlaşmadan bizi temsil edemez.” diyordu.

Dreyfus devam ediyor: “Önceleri Müslüman Kardeşler’in Filistin’de pek başarılı olmayacağı düşünülüyordu. … Çünkü Filistinliler Arap dünyasındaki en modern, tahsilli ve Batılaşmış nüfusu idi… Fakat her şeyden önce milliyetçiydiler. Buna karşılık Filistinli İslamcıların doğasında milliyetçiliğe ve bir Filistin devleti kurulmasına muhalefet vardı. Onlara göre öncelik Filistin ve Arap dünyasının İslamlaşmasıydı.”

Eski müttefikler, yeni düşmanlar

ABD İsrail’in İslamcıları desteklediğinin farkındaydı. CIA kıdemli analisti Martha Kessler, “İsrail’in Filistin milliyetçiliğine karşı İslâm’ı geliştirdiğinin farkındaydık” diyor. Fakat ne ABD Dışişleri ne de CIA önlem aldı.[7] İsrail’in bu politikası Brzezinski toptan uyguladı. ABD, onun Yeşil Kuşak teorisini Türkiye dâhil, Asya’nın tamamına uyguladı. ABD bugün “mücahit”lerin El-Kaide, Taliban ve El-Nusra’sıyla uğraşıyor. “Önlem almadılar” serzenişi bundandır. Yeşil Kuşağın askerleri daha sonra  Afganistan’da, İkiz Kuleler’de, Suriye ve Irak’ta eski müttefiklerinin başına bela olacaktır. FKÖ’ye karşı Müslüman Kardeşler’in Hamas’ını yıllarca destekleyen İsrail de, namlu kendine dönünce Yassin’i öldürttü. İhvan’ı petro-dolarlarla tarihi boyunca finanse eden Suudî Arabistan ve Arap ülkelerinin tamamı şimdi ona terörist diyor. Tek istisna Katar.

Milletler mücadelesinde ve istihbaratların savaşında kimin kimle iş tuttuğunu izlemek zor. Kutb’un ilk Türkçe tercümelerini Diyanet İşleri Başkan Yardımcısı Yaşar Tunagür’e yaptıran ve o kitapların neredeyse bedava dağıtımını sağlayan MİT Müsteşarı Fuat Doğu, günümüz Türkiye’sini görse acaba yaptığıyla iftihar mı ederdi? Ya 1980 darbesiyle Türk Milliyetçiliğini ezip dağıtan üniformalılar? Meşhur “Bizim çocuklar becerdi!” vecizesinin bizim çocukları?

“Kadınlar Günü”nde; değil yalnız Türkiye’de, değil sadece İslâm’da,

Belki bütün dünyada ilk akla gelen Hz. Muhammed olmalı.

O’nun adı anılmalı.

Çünkü Allahın bildirmesiyle, O’nun da tatbik etmesi, söylemi ve söyleviyle kadın yücelmiş,

Lâyık olduğu yere yükselmiştir.

İnsanlara, iki cihan saadeti sunmak için görevlendirilmişti Hz. Peygamber.

Fakat bu kutsal yolda yalnız değildi.

Yanında yaman bir yoldaş vardı.

Yanında umutsuzluğa aman vermez asil ruhlu bir kadın vardı:

Haticetü’l-Kübra / Büyük Hatice.

Evet Hz. Muhammed İlâhî, kutsal göreve Büyük Hatice ile beraber çıkmıştı.

Davası ne kadar büyükse, yanındaki yardımcı da o nispette büyüktü.

Hz. Peygamber’in arkasında, büyük bir kadın vardı.

Ve o, O’nun en büyük destekçisi oldu.

Hem manen hem maddeten.

Her yerde her zaman.

Hz. Muhammed’in Hz. Hatice ile evlenmesinde çok hikmetler var.

Başta gelenlerden biri de kadına verilen değer.

Kadının İslâm’daki yeri.

Erkeğin yanındaki yiğit eri.

İşte bütün bunları nazara vermesi,

Hz. Hatice ile evlenmesinin birkaç meyvesi.

Evlendiklerinde Hz. Hatice kırk, Hz. Muhammed yirmi beş yaşındaydı.

Aralarındaki bu yaş farkına rağmen,

Bu seçimde pek akıllıca hareket etmiş oldu.

Hz. Hatice’nin yaşlı başlı olması, hayat tecrübesi,

Dul olması hasebiyle erkek cinsini tanımış olması, tercihe şayan bulunmuştu.

Çünkü Hz. Muhammed ileride üstleneceği yüce vazifenin ifasında,

Umulmadık zorluklarla karşılaşacaktı.

İşte o zaman Hz. Muhammed teselli edici değil, teselliye muhtaç olacaktı.

Katlanmaya değil, katlanılmaya ihtiyaç duyacaktı.

Yardım etmeye değil, yardım edilmeye lüzum görülecekti.

İşte bu yüzden Hz. Hatice, bir an evvel Hz. Muhammed’in yanında yer almak istiyor.

İşte bu sebepten O’nun la evlenmeye can atıyor.

O’nun ilk destekçisi olmak için sabırsızlanıyordu.

Dul olan Hz. Hatice, Hz. Muhammede lâyık bütün güzel vasıf ve üstün meziyetlere sahipti.

Kureyş kadınları arasında soy sop, şeref ve zenginlik bakımından en üstün oydu. Üstelik güzeldi.

M. 595 yılında, yani Hz. Muhammede Peygamberlik gelmesinden on beş yıl önce,

Hz. Muhammed ile Hz. Hatice evlendiler.

Bu seçişiyle Hz. Muhammed, dul kadınlarla da evlenmekten kaçınmamak gerektiğini,

Böylece dikkatimize sunmuş oluyor.

Aynı zamanda dul kalmanın, kadının değer ve kıymetini düşürmediğini gösteriyor.

Ebu Talib’in evinde birkaç gün kalan evliler, sonra Hz. Hatice’nin evine döndüler.

Hz. Muhammed bundan sonra, kendisine Haticetü’l-Kübra dediği eşinin evinde kaldı.

Yirmi dört yıl boyunca her türlü teselliyi, anlayış ve desteği,

En parlak saadet ve mutluluğu bu huzur yuvasında buldu.

Bu suretle, gerekirse evliliği, kadının evinde sürdürmekten çekinmemek

Lâzım geldiğini de bizlere göstermiş oldu.