III.Selim gibi bazı padişahların Saray çevresindeki varlıklı Müslümanları gemi yaptırıp dış ticarete teşvik etmesine karşı 19 ve 20. yüzyıllarda Osmanlı İmparatorluğu’nun Avrupa kapitalizminin bir yarı-sömürgesi olduğunu beyan eden Yahya Tezel, 17.yy’dan beri Osmanlı-Avrupa ticaretine hâkim olan İngilizlerin 18.yy’daki 250 bin sterlinlik ihracatını 1830’larda 3 milyon 750 bin sterline çıkarmasını ve yine aynı tarihlerde Mısır’da bağımsız ve etkili bir devlet gücü kuran Mehmet Ali Paşa’nın başlattığı sanayileşme hamlesi için 12 milyon sterlinlik bir yatırım yaptığını detaylandırmaktadır.

Fabrikalarındaki işçi sayısı 30 binli rakamlara ulaşan Mısır Valiliği’nin yaptıklarını erken Devletçilik uygulamaları olarak kabul eden Yazar, merkezî Hükümete karşı ayaklanarak İstanbul’a yürüyen Mehmet Ali Paşa’nın durdurulması için 1838’de İngilizlerle imzalanan Baltalimanı Ticaret Sözleşmesi’yle Osmanlı İmparatorluğu’nun kapitalist dünya piyasası ile bütünleşmede yeni bir dönem başlattığını ve diğer Avrupa ülkeleri ile benzer sözleşmeler imzalanmasıyla Avrupa’daki sanayi birikimi için açık Pazar haline geldiğini savunmaktadır.

Aynı ayrıcalıklı ticarî sözleşmeyi Donanmasının gözdağı vermesi suretiyle Mısır’la da imzalayan İngiltere’nin hem Mehmet Ali Paşa’nın ilgi çekici sanayileşme denemesini sona erdirdiğini hem de Osmanlı topraklarında Osmanlı uyruklarına göre kendisine sayısız üstünlükler sağlayan ikili bir yapıyı oluşturduğunu tespit eden Tezel, 20.yy başlarında 70 milyon sterline yükselen ticaret hacmiyle I.Dünya Savaşı’na kadar Osmanlı dış ticaretindeki en büyük yeri İngiltere’nin işgal ettiğini betimlemektedir.

Yazarın Batılılaşmayla da ilgili tespitleri oldukça dikkat çekici.. Genelde Cumhuriyet’in ilk yıllarına atfedilen yanlış Batılılaşma eğilimi eserde Tanzimat’tan beri padişah ve üst düzey bürokratlarca bağdaş kurup bakır sinilerde yemek yerine gösterişli ithal yemek odası takımlarını kullanmak yada sade Topkapı Sarayı’ndan çıkarak Avrupa’dan alınan borç paralarla yapılmış gösterişli Dolmabahçe Sarayı’nda oturmak şeklinde sunulmaktadır. “Saray ve çevresi öyle bir ‘tatlı hayat’ ve ‘alafranga’ debdebe yarışına girdi ki Padişah’ın kızlarından birinin düğününde 2 milyon sterline yakın para harcanabildi” diyen Tezel’in verdiği rakam, maliyeti 3 milyon sterlini aşan Dolmabahçe Sarayı’nın yapımına yakın bir meblağdır.

19.yy sonlarında nâzırlara / bakanlara verilen yılda 5 bin altın lira ile 8 bin arasında yıllık maaşı Ocak 1994 kuruna çeviren S.Tezel, bunun 435 bin dolar ile 695 bin dolar arası bir rakam olduğunu ifade etmektedir. En çok tüketim kalıpları ile Batılılaşmış olan Saray ve Bâb-ı Âli çevrelerinin Batılı kapitalistler ve onların Türkiye’deki uzantısı olan gayrimüslim tüccarlarla binbir çıkar ilişkisi içine girdiğine de değinen Yazar, düşük verimlilikli bir tarım ekonomisinin sırtındaki bu sorumsuz israf kesiminin İmparatorluktaki iktisadî kaynakların Batılı çıkarlara peşkeş çekilmesini kolaylaştıran bir ortam sağladığını da düşünmektedir.

Yine Yazar’a göre özel el tezgâh endüstrileri çöken, devletçe açılan 160 sanayi işyeri kapanan, kara ve deniz taşımacılığında kendi uyrukları iç gümrük ödemek zorunda bırakılan Osmanlı; bir yandan müsadereyi kaldıran Ceza Kanunu (1840) ve özel mülkiyeti kolaylaştıran Arazi Kanunu çıkarmak (1858), Ziraat Bankası kurarak tarımsal üreticilere ucuz kredi sağlamaya çalışmak (1863), ithal gümrük vergisini yükseltmek (1875), Teşvik-i Sanayi Kanunu çıkarmak (1913) gibi yollarla direnmeye çalışmıştır.

Diğer yandan da Tanzimat sonrasında imparatorlukta tarım mülkleri edinme yarışına girenlerin başında Hanedan, gayrimüslimler, yabancı bankerler ve İngiliz girişimciler gelmektedir. I.Meşrutiyet sonrası özel hukuk çerçevesindeki en büyük toprak sahibinin II. Abdülhamit olduğunu dile getiren Tezel, Suriye ve Mezopotomya’daki ekili arazinin üçte birinin Sultan’a ait olduğunu tespitlemektedir. Artı; İngilizlerin 1857 ile 1892 yılları arasında İzmir yöresinde 2.600.000 dönüm tarım arazisi satın aldıklarını ilavelendirmektedir.

Hepiniz hatırlıyorsunuz, Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan bir vakitler şiir okudu diye uyduruk gerekçelerle yargılanmış, bu yargılama sonucunda hapse girmiş ve siyasi haklarına kısıtlama gelmişti. Daha sonra CHP’nin desteği ile bu kısıtlamaları kaldırılmış ve bugünlere gelerek cumhurbaşkanı olmuştur.

O dönem bir vatandaş olarak Recep Tayyip Erdoğan‘a yapılanlar bana hiç doğru gelmemişti. Demokrasiye ve insan haklarına hiç yakışmıyordu. Bir insanın siyasetteki yürüyüşünün suni nedenlerle engellenmesi doğru değildi.

Sayın Erdoğan’la aynı liseden mezun olmuştuk. O imam hatip lisesini bitirdikten sonra benim mezun olduğum Eyüp Lisesi’ne gelerek fark derslerini vermiş ve bir diplomada benim okuduğum liseden almıştı.

Onun Pınarhisar Cezaevi’nde yattığı dönemde bende “Eyüp Lisesi’nden Yetişenler Derneği“nin başkanlığını ve kurucusu olduğum “Eyüp Lisesi Eğitim Vakfı”nın başkanvekilliğini yürütüyordum.

Bir insan, bir vatandaş, bir okuldaş olarak kalktım Pınarhisar Cezaevi’ne “Allah kurtarsın”a, cezaevinden çıktıktan sonra da Ümraniye’deki evine “geçmiş olsun”a gittim. Ondan sonrada herkes siyasi yasaklı olduğu için ondan uzak dururken onu Eyüp Lisesi’nde yapılan “Geleneksel Pide Günü”ne davet ettim. O da sağ olsun Avrupa’daki programını değiştirerek gece yarısı Türkiye’ye döndü ve pide günümüze katılarak yaklaşık 2500 kişi ile beraber oldu ve onlara hitap etti.

Ben ne bir Milli Görüşçüyüm, ne muhafazakâr dindar bir siyaset çizgisinden geliyorum nede onunla siyasal fikir birlikteliği içindeyim. Sadece bir insan ve vatandaş olarak ona haksızlık yapıldığını gördüm ve hissettim bunun üzerine kendisine yapılan haksızlığı alenen ifade ettim.

Sayın Erdoğan’da, o günlerde yapılan haksızlıklardan, hukuksuzluklardan, insan hakları ihlallerinden ve düşüncelerin kısıtlanmasından son derece rahatsızdı.

Daha sonra siyasette önünün hukuken açılması ile büyük başarılar elde etti ve cumhurbaşkanlığı makamına kadar yükseldi.

Ancak şimdi üzülerek görüyorum ki; şikâyetçi olduğu hususların tamamını kendi yapar oldu!

Siyasetin bir kürsü dokunulmazlığı vardır. Siyasi Partilerin Genel Başkanlarının konuşmaları hapis sopası ile kısıtlanmaya kalkılırsa demokrasi rafa kalkar. Bugün siyaset dili çok üzücü ve yaralayıcıdır. Cumhurbaşkanlığı makamının birleştirici ve bütünleştirici olması gerekir.

O sebeple Sayın Cumhurbaşkanı’na yıllar önce şikâyetçi olduğu konuları hatırlatmak isterim. Ne oldu da, siz size yapılan hataları bugün diğerlerine yapar oldunuz?

İyi Parti Genel Başkanı Meral Akşener‘e karşı tavrınız kanaatimce hiç doğru değildir. Dün nasıl size yapılanı kabul etmemiş ve itiraz edip uğradığınız haksızlıklar nedeni ile size destek vermişsem bugünde aynı nedenlerle Meral Akşener‘e destek veriyorum… Onun siyasi yürüyüşünde karşılaştığı engelleri yakından biliyorum.

Bırakın siz kendinizi yargının yerine koymayın! Hapise atmak sizin göreviniz değil… Üstüne ben bir de “İyi Parti Kurucular Kurulu Üyesi”yim… Şahsen bu konu ile ilgili fevkalade üzgünüm. Sizin de beni ve benim gibi düşünenleri anlayacağınızı ümit ediyorum.

Umarım Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı olarak bizde dâhil olmak üzere bütün vatandaşlarımızı kucaklarsınız… Çünkü bizler hepimiz vatansever, milliyetsever insanlarız, devletimize bağlıyız, ülkemizin bekası gerçekten söz konusu olduğunda bayrak altında toplanmaktan ve can vermekten çekinmeyiz.

Bir okuldaş olarak bunları hatırlatmak isterim…

Yıllardır yaşanan PKK terörünü, DEAŞ belasını, FETÖ alçaklarının darbe teşebbüsünü, Suriye’de yaşanan olayları, Suriye olaylarında terör örgütlerine verdiği destek nedeniyle ABD’yle yaşanan sıkıntıları, ülkemize sığınan milyonlarca Suriye göçmenin sorunlarını milletçe başarıyla savuşturmuş, böylesine büyük badireler sonrasında ülkemiz hiçbir şekilde beka sorunu yaşamamışken; yerel seçimlere çeyrek kala seçim meydanlarına çıkan Cumhur ittifakının temsilcileri, söylemlerinde bu seçimleri kazanamazlarsa, ülkenin bekası sorun olacak diyorlar?

Millet ittifakına dâhil partileri öylesine ağır ifadelerle suçluyorlar,  öylesine hakaretler ediyorlar ki, yenecek yutulacak gibi değil! Tabii ki, bu ittifak partilerine oy vereceklere de söylemediklerini bırakmıyorlar!

Geçtiğimiz Cuma günü AKP Ankara Belediye Başkan adayı Mehmet Özhaseki’nin ev sahipliğinde Ankara’da yapılan toplantıya davet edilen eski AKP milletvekillerinin yarısının, TBMM eski başkanlarından ise dördünün katıldığı bu toplantıda bir konuşma yapan AKP’nin kurucu isimlerinden Bülent Arınç:  ”Ülkede beka diye bir sorun yok. Nereden çıktı bu?” diyerek AKP’nin seçim stratejisinin doğru olmadığını ifade etmiştir. Bülent Arınç gibi çok tecrübeli, usta bir siyasetçinin bu söylemi oldukça dikkat çekicidir.

Sn. Arınç, bu toplantıda yapmış olduğu konuşmada bununla da kalmamış, Ankara’da görüştüğü çevrelerin belediye başkan adaylarının ismi açıklanmadan, özellikle esnafın ağırlıklı olarak 10 da 9’unun Ali Babacan’ı aday olarak görmek istediklerini söylemiş; ancak ”mademki aday gösterilmedi, Özhaseki’nin ziyaretlerine Babacan da davet edilsin, beraber gezsinler.” Demiştir.

Görünen ve anlaşılan o dur ki; AKP’nin özellikle Ankara adayı ile ilgili sıkıntılı bir süreç yaşanmaktadır. Onun için de Bülent Arınç hala Ali Babacan’ın ismini telaffuz edebilmektedir. Yapılan tüm anket sonuçlarında da Cumhur İttifakı adayı Mehmet Özhaseki’nin oy oranının, Millet ittifakı adayı Mansur Yavaş’tan geride olduğunu göstermektedir.

Gelelim beka sorununa…

Bu konu seçim meydanlarında neden konu edilmekte, seçimleri Cumhur ittifakı kazanmaz ise ülkemizde neden beka sorunu olur denilmektedir!

Gerçekten de ülkemiz böylesine tehlikeli bir sorunla karşı, karşıya mıdır? Ancak ülkemizin mevcut durumuna baktığımızda böylesine tehlikeli bir durumun yaşanmadığı da çok açıktır.

Ancak ülkemizde beka sorunu olmasa da, önemli bir ekonomik sıkıntı mevcuttur.

Ama hükümet almış olduğu tüm tedbirlere rağmen Türkiye, ekonomik açıdan büyük bir sıkıntıdadır. İş dünyası, çalışanlar, öğrenciler, ev hanımları, dış ilişkiler a dan z ye ülkemizde yaşayan her kesim, yaşanan ne varsa ekonomik sıkıntının etkisi altındadır.

Dolayısıyla ülkemizin yönetiminde olanlar, seçim arifesinde yaşanan böylesine büyük bir sıkıntının üzerinde durmak yerine, ülkemizin yaşam geleceğini vurgulayan ”beka sorununu” gündeme getirmekte, hayati öneme haiz bu konu üzerinden seçim stratejisini yürütmektedir.

Pekiyi, bu seçim stratejisi halkımız üzerinde nasıl bir etki yapmakta, karşılığını bulmakta mıdır? Yapılan tüm seçim anketlerine bakıldığında, konuyla ilgili soruya vatandaşın vermiş olduğu yanıtlarda;  beka sorunu değil ama ülkemizin yaşadığı en önemli sorunun ekonomideki olumsuzluklar ve geçim sıkıntısının had safhada olduğu ifade edilmektedir.

Cumhur ittifakının İstanbul adayı Binali Yıldırım’ın; ”ülkemizde beka sorunuyla ilgili bir endişe taşımıyorum” ifadesi de önemli bir tespittir.

Son dönemde önemli artışlar gösteren sebze, meyve, bakliyat fiyatlarının aşağıya çekilmesi amacıyla ülke yönetiminde olanların büyük illerimizde başlattıkları tanzim satışları, bu satışların yapıldığı çadırların önünde uzayan kuyruklar, iş dünyasındaki konkordato ve iflaslar, binlerce küçük esnafın kepenk kapatması, işten çıkarmalar, yaşanan hayat pahalılığının en çarpıcı göstergesidir.

İşçi, memur ve emekliye yılbaşında yapılan maaş artışı;  yiyecek, elektrik, su, ulaşım, akaryakıt zamları ile çoktan erimiş, ev bütçeleri bir-iki ay içinde eksiye geçmiştir.

Hayat pahalılığına eklenen işsizlik artışı, enflasyonun hala iki hanelerde oluşu, vatandaşın geçim sıkıntısının had safhaya ulaşması; iktidar ve onu destekleyen Cumhur ortağının önümüzdeki seçimde oldukça sıkıntılı bir sonuçla karşı karşıya kalabileceğini işaret etmektedir.

Her seçim öncesinde yaptırmış olduğu seçim anketleriyle seçim hazırlıklarının nabzını tutan, olası sonuçları titizlikle takip eden iktidar kanadından, bu seçim öncesinde yapılan anket sonuçlarının inandırıcı olmadığı yönünde açıklamalar duyulmakta, esas olan halkın sesidir, sandıkta Cumhur ittifakına vereceği destektir denilmektedir.

Unutulmasın ki, ekonomik sorunların had safhaya ulaştığı ülkelerde, bunun sıkıntılarını büyük ölçüde yaşayan kitleler sandık başına gittiklerinde, faturayı ülkeyi yönetenlere kesmişlerdir. Ülkemizin siyasi geçmişi de bunun çarpıcı örnekleriyle doludur.

Evet, bu bir yerel seçimdir. Yerel yöneticiler seçilecektir. Ama seçileceklerin her birisi genel seçimlerde oylanan partilerin üyesidir. Ülkemizde yapılan her yerel seçimde olduğu gibi; üye özelliklerine göre değil, partilere göre oy verilecektir.

İşte tam da bu noktada sorulması gereken soru şudur:

Ülkemiz böylesine sıkıntılı bir ekonomik süreci yaşarken, bu sıkıntılı sürecin tüm olumsuzluklarını yaşayan halkımız sandık başına gittiğinde oy verirken ne düşünecektir?

Ülkemizde yaşanan iki rakamlı işsizlik ve enflasyon rakamlarını mı? Birkaç kilo ucuz sebze, meyve alabilmek adına kış şartlarında tanzim satış çadırları önünde uzayan kuyrukları mı? Türlü zamlar nedeniyle çoktan eriyip giden maaşları nedeniyle ay sonunu nasıl getireceklerini mi?

Yoksa  ”Bizlere oy vermezseniz ülkede beka sorunu yaşanır” diyenleri mi?

Almanya Şansölyesi yaptığı mitinglerde Ana Muhalefet Partisi Başkanını, “Bay Hans terör örgütleriyle işbirliği yapıyorsun, sen ülkedeki bütün kötülüklerin başısın” diye, hedef gösterdi.

Japonya Başbakanı, Meclisteki partilerden birinin başkanının kendisini eleştirmesine kızdı, bu “hadsizliktir, edepsizliktir. “Birileri şu an cezaevinde süre dolduruyor aynı yola sen de düşebilirsin” diye mahkemelere yol gösterdi. Rakibini “O’nun kaçacak deliği de yok, hesaplaşacağız. Hesabı ağır olacak” diye tehdit etti.

Japonya muhalefet lideri bu tehdide karşı, “Seni tutuklatacağım diyorsun. Elinden geleni ardında koyma. Senden toz zerresi kadar korkarsam namerdim. Hodri meydan. Ölümse ölüm, hapisse hapis, bir milim geri adım atmam. Varsa fıtratımda kanım kurusun” dedi.

Fransa Cumhurbaşkanı seçim kampanyasında partisinin oylarını artırmak için Fransız halkın üzerine seçim otobüsünden bizzat kendi elleriyle 200 gramlık çay paketleri ve bez pazar torbası fırlattı. Fransızlar, Cumhurbaşkanının attığı çay ve torbaları kapmak için, adeta birbirini ezdi.

Norveç Başbakanı Pazar ayinine katılmak için helikopterlerin nezaret ettiği, 300 araçlık konvoy ve 3000 korumayla kiliseye gitti.

ABD Başkanı seçim kampanyasında günde iki miting, bir kapalı salon toplantısı ve bir TV programında konuşmakta. Bütün konuşmaları TV kanallarının yüzde 80’inde canlı yayınla veriliyor.

Hollanda Başbakanı muhalefet liderine karşı “açtığı davaları hep kazandığını ve rakibinin kendisine milyonlarca Euro tazminat ödediğini” anlatarak övündü.

İsveç’te rüşvet olarak 463 bin avroluk saat aldığı belirlenen Bakan yargılanmadı.

Rusya Devlet Başkanı soğan stoklayanları ve marketleri gıda teröristi olarak ilan etti.

***

Türkiye Başkadır

Oysa Türkiye böyle mi? Böyle garip olayların yaşanmadığı sakin, huzurlu bir ülkedeyiz.

Müslüman Türkiye’de “kul hakkı” ve “devlet malı” yenmez. Devlet parasıyla 60 TL değerindeki bir paket çikolata alan “Toblerone’cu bakan” bile istifa etmek zorunda kalır.

Dindar iktidarımızın mensupları iftira etmez. Bizde “adalet devletin temelidir.” Seçimlere bütün partiler eşit şartlarda girer.

Tehdit, israf ülkemizde düşünülmez bile.

İnsanlarımız güçlüden değil, haklıdan yana tavır koyar.

Seçim kampanyalarımız ağırbaşlıdır. Mitingler yasaktır, parti toplantılarına insanlar taşınmaz, kamu görevlileri katılmaları için zorunlu tutulmaz. Liderler ve adaylar kampanya boyunca 2 veya 3 defa TV’de açık oturumlarda karşılıklı tartışırlar. İnsanlarımız buna göre karar verir.

Halkımız da, yöneticilerimiz de Müslüman’dır kandırmaz, kandırılmaz. Problemlerin çözümünde akıl ve bilimden sapmaz.

Yukarıdaki örneklerle kıyaslıyorum da, “ne kadar övünsek azdır” diyorum.

Artık eminim ki “muasır medeniyeti” temsil eden hiçbir ülkeye benzemiyoruz.

Gayrimüslimler bizi ne kadar kıskansalar yeridir.

**********************************

Kendisine Soru ve Hesap Sorulamaz

Cumhuriyetimizin 100. Yılı olan 2023 için şu hedeflere ulaşmayı vaat ettiler:

İHRACAT: 500 Milyar $ ; GSYH : 2 Trilyon $ ; Kişi başına milli geliri: 25.000 $

Ve dünyanın ilk 10 büyük ekonomisi arasına girmek.

2019’a girişte durum ise,

İHRACAT: 168 Milyar $ ; GSYH :763 Milyar $ ; Kişi Başı Milli Gelir : 9.000 $

Ve dünyada 18. sıradayız.

Bu kadarcık (!) sapmalar dünyanın ilk 20 ekonomisindeki diğer ülkelerde olsaydı, sorumlular bırakın iktidarda kalmayı, temsilcilerinin böyle havalı konuşmalarını, halkın yüzüne bakacak halleri bile kalmazdı.

***

Yerel Yönetimler de Aynı

Bu rakamlara sebep olanlar yerel yönetimlerin de çoğunu (15-25 yıldan beri) elinde bulunduruyor.

Reis “şehirlerimize ihanet ettiklerini”, “dikey mimari ile hata yaptıklarını, yatay mimariye geçmek gerektiğini”, “parası olanların imar planlarını değiştirtebildiği için şehirlerimizin yaşanmaz hale geldiğini” itiraf etti.

Beş yılda yapacağız dedikleri projelerinin yer aldığı kitapçık bastıran Belediye Başkanları da, 15 yılda bile bunların dörtte üçünü yapmamalarının hesabını vermedi.

Reis, mevcut Belediye Başkanlarının bir kısmını “metal yorgunluğu” sebebiyle görevden aldı. Ayrıca mesela Kocaeli’de mevcut 13 Belediye Başkanının 12’sini başarısız bulmuş olmalı ki aday göstermedi. Türkiye’de de aynı değişimi yaptı.

Türkiye Cumhuriyeti’nin en çok yetki kullanan kişisi bunlardan sorumlu tutulamazdı. Çünkü O adeta “la yüs’el”dir. Yani “kendisine soru ve hesap sorulamaz, sorumlu tutulamaz.”

Hani bir AKP Düzce Milletvekili Fevai Aslan demişti ya, “O Allah’ın bütün sıfatlarını taşıyan bir liderdir” diye. Kastettiği özellikler arasında belki bu da vardı.

Bunların hesabını vermek bir yana “Belediyecilik bizim işimiz, Belediye işi gönül işi” diye yeniden oy istiyor.

“Zavallı Trump” bunları gördükçe eminim ki hasedinden çatlıyordur.

**********************************

Ekonomiden Birkaç Veri

2001 krizinde (AKP’den önce) vatandaşın yüzde 5’i borçlu iken, bugün yüzde 65’i borçlu hale geldi.

2001 yılında hane halkının bankalara toplam borcu 6,7 milyar TL iken, mevcutta vatandaşın sadece “tüketici kredileri” borçlarının toplamı 534 Milyar TL oldu.

Merkez Bankası’na göre, “Türkiye’de 2 milyon 136 bin işçi asgari ücretin altında, 7 milyon 87 bin işçi de asgari ücret alıyor.”

TÜİK Rakamlarına göre çalışan sayısı 28 milyon 500 bin, SGK’ya kayıtlı çalışan sayısı ise 21 milyon 500 bin… Yani 7 milyon insanın kayıtsız çalıştığını devlet de resmen kabul ediyor.

(Veriler için, Teşekkürler Rubil Gökdemir)

”Kıyıda köşede gülüşün kaybolmuş/Ne olur terk etme/Yalnızlık çok acı/Bu renksiz dünyayı sevmiştik birlikte/Sen… Kadınım, kadınım, kadınım…” (Tanju Okan)

Bu dizeleriyle yorumlamıştı kadınlarımızın değerini, onlarsız bir yaşamın hiçbir şey ifade etmeyeceğini büyük müzisyen, eşsiz yorumcu Tanju Okan usta…

Kadınımızı yitirdiğimizde yokluğunun, onsuzluğun ne demek olduğunu, o unutulmaz şarkısının aşağıdaki dizleriyle beyinlerimize, yüreklerimize kazımıştı:

”Bana bıraktığın bütün bu hayatın/Yaşanan aşkların değeri yok artık/Ben sensiz olamam artık anlıyorum/Sen… Kadınım, kadınım, kadınım…

Kadınımız, kadınlarımız:

Onlarsız olamadığımız, yapamadığımız, hayatın her evresinde onlarla var olup, onlarla yaşadığımız, sıcacık gülümsemeleriyle neşe bulduğumuz en önemli varlıklarımız…

Yaşamımızın her evresinde olan;  doğurdukları ilk günden, son güne kadar koruyup kollayan, gerektiğinde canımıza can katan, hayatlarını bizler için harcayan, yaşamlarını bir an bile düşünmeden bizler uğruna feda eden kadınlarımız…

Günü geldiğinde sevgimizi, aşkımızı haykırdığımız yaşam kaynağımız; sevdiğimiz, sevdiceğimiz, aşkımız, hayat arkadaşımız. Ne zaman dara düşsek ona koştuğumuz, yardımıyla yeniden hayat bulduğumuz dert ortağımız kadınımız, kadınlarımız…

Türk Milletinin geleneksel aile yapısının temel direği,

Yüreğinde hiçbir zaman eksilmeyen sevgisi,

Kimi zaman sırtında bebesiyle, elinde çapasıyla azgın güneşin altında tüm uğraşısı aile bütçesine katkı, eşine destek, amacı ekmek parası…

Kimi zaman gıcırdayan kağnısıyla, o koskocaman yüreğiyle cepheye taşıdığı vatan sevdasıyla, tarih sayfalarımızın Halide Edip’i, Nene Hatun’u, Ayşe Çavuş’u;

Kadınımız, kadınlarımız…

Çocuklarımızın anası, anamız, avradımız, kıymetlimiz, en değerli varlığımız. An gelince gözümüzden bile sakındığımız; gerektiğinde uğruna savaştığımız, can alıp can verdiğimiz kadınlarımız.

Sevgilimiz, sevdamız, biricik aşkımız.

Yaşamımızın her anına güç veren, sevgileriyle geleceğimize umut katan can yoldaşlarımız. Namusumuz, şerefimiz, gururumuz; vazgeçilmez varlıklarıyla erkeğine gerektiğinde kul köle olan kadınlarımız…

Pekiyi ya günümüz Türkiye’sinde yaşanan gerçekler? Canımızdan aziz bildiğimiz kadınlarımıza reva gördüğümüz onca kötü muameleler! Acımasızca uygulanan şiddetler!

Kimisi sokak ortasında, kimisi evlatlarının yanında katledilen,

Ya yüzlercesine yapılan tecavüzler?  Hele ki son dönemde gazetelere, televizyon haberlerine manşet olan onca hakaretler, tacizler…

Bu utanç tablosu neden? Bu ayıplar mı olmalıdır kadınlarımıza reva görülen?

Nedir bu hezeyan?

2000’li yılların Türkiye’si böylesine ayıplı görüntülere layık mı? Ülkemiz her doğan güne bu utanç dolu haberlerle mi uyanmalı?

Kimisine; ‘kıyafet dayağı’, kimisine ‘sen sus konuşma’, kimisine ‘yüksek sesle kahkaha atma’, kimisine ‘otur evinde sokağa çıkma’ yasağı, kimisine ‘kadın evinde olmalı,  çalışmamalı ‘ baskısı. Kimisine ‘kürtaj olma/olamazsın’ dayatması!

Neden? Nedir kadınlarımızın bu yaşadıkları, çektikleri günümüzün erkek egemenliğinden? Ne oldu bize? Neler oluyor toplumsal yaşam özgürlüğümüze?

Nedenlerini, nasıllarını sorgulamak yeterli mi? Ya hukuksal önemleri, caydırıcı yöntemleri?

Nedenlerle yürüyüp giden zaman!  Ama yine aynı şiddet! Yine aynı nefret!

Neden?

Sevgileriyle bizleri sarıp sarmalayan kadınlarımıza yönelik şiddet mutlaka durmalı, durdurulmalıdır. Adaletin sesi, hukukun mutlak iradesi ‘kadınlarımıza uygulanan tüm şiddet eylemlerinin’ kesinlikle önünü kesmeli, cezasız bırakmamalıdır…

Unutulmayalım ki! ”İnsan kendi kaderinin değil, kendi aklının esiridir.” Onun için bu şiddeti önlemenin yolu da, akıldan geçmektedir.

21’nci yüzyılı koşar adım bitiren dünyamızda; hiçbir kadınımız yaşadıkları şiddete, tecavüze, cinsel ayrımcılığa layık değildir, muhatap da olmamalıdır. Günümüz Türkiye’sinde yaşanan ayıplar kadınlarımızın kaderi de olamaz.

O nedenle ülke yönetimini elinde bulunduranların, içimizi dağlayan kadına şiddetin önlenebilmesi için acilen ama yeterli tedbirleri alması, gerekiyorsa yasaları yeniden düzenlemesi, kaçınılmaz görevidir.

Cumhuriyetimizin kuruluşuyla birlikte Türk kadınına yaşam özgürlüğünü, her türlü fırsat eşitliğini tanıyan Büyük Önderimiz Gazi Mustafa Kemal Atatürk; aşağıdaki veciz konuşmasıyla; kadınlarımızın önemini ne de güzel ifade etmiştir:

”Kadınlarımız için asıl mücadele alanı, asıl zafer kazanılması gereken alan biçim ve kılıkta başarıdan çok; ışıkla, bilgi ve kültürle, gerçek faziletle süslenip donanmaktır! Ben muhterem hanımlarımızın Avrupa kadınlarının aşağısında kalmayacağı aksine pek çok yönden onların üstüne çıkacak ışıkla, bilgi ve kültürle donanacaklarından asla şüphe etmeyen ve buna kesinlikle emin olanlardanım…”

İşte asıl mücadele bu noktadadır!

Ama ne yazık ki;  her eğitim, öğretim yılında uygulanan eğitim sisteminin değiştiği,

Hala kız çocuklarımızın pek çoğunun belli yörelerimizde ilköğretime dahi gönderilmediği,

Kimilerinin küçücük yaşlarda gelin olduğu/yapıldığı,

Hala toplumumuzun büyük bir kesiminde kız çocuklarının başlık parası uğruna, bir eşya gibi alınıp, verildiği,

Baba sıfatını taşıyan kimilerince; evlatları arasında ‘erkek evladım, kız çocuğum’ ayrımının yapıldığı ülkemiz gerçeklerinin yanı sıra:

Geçtiğimiz yıllarda mevcut hükümet tarafından meclise getirilen,  ancak kamuoyunun tepkisi nedeniyle geri çekilen; ‘cinsel istismarcıyla evlenme yasası’ diye bilinen tasarı paketine baktığımızda;

Kadınlarımızın karşı karşıya kaldıkları erkek egemen şiddetini durdurmanın yegâne yolu; onlara çocuk yaşlarından itibaren çağdaş, aydınlık bir eğitim verebilmekten geçmektedir.

Atatürk’ün ifade etmiş olduğu gibi; kadınlarımızı aydınlık düşünceyle, bilgiyle, kültürle donatmak, esas olmalıdır.   İşte o zaman kadınlarımız yaşadıkları bu utanç tablolarından kurtulmuş olacaktır.

Ve onlarsız geçen her anımızda geriye sadece; Tanju Okan ustanın söylediği şarkıda vurguladığı şu gerçekler kalacaktır:

”Sönmüş bak ışıklar ev nasıl karanlık/O aydınlık yuvamız soğumuş/Geceler bitmiyor/Ağlıyorum artık/Sen, kadınım…”

Evet,

Kimi zaman sevgiyle kucakladığımız, kimi zaman sevgisizliğimle hırpaladığımız,

Kimi zaman nadide bir çiçek gibi özenle koruyup kolladığımız; kimi zamansa o nadide çiçeği dalından koparıp attığımız…

Canımıza can katan sevdalımız, sevdamız. Doğduğumuz günden son nefese, öpüp kokladığımız anamız, bacımız hayat arkadaşımız.

Yaşamımızın hiçbir döneminde onlarsız yapamadığımız kadınımız, kadınlarımız…

“Sigarayı bırakmanın en kolay yolu, sigaraya başlamamaktır.” sözünü üslup yönüyle etkileyici bulurum. Yalan da öyle. “Yalan bağımlılığından kurtulmanın en kolayı, yalana hiç başlamamaktır.” Bir kere söyleyen, ikincisini de söylüyor. Sonu gelmiyor.

“İlk günahı işlemek zordur.” denir. Yalan da bir günahtır; yüzü kızarır söyleyenin. Pişmanlık yaşatır söyleyene. İkinci yalan biraz daha kolaydır. Sonra sıradanlaşır ve alışılır yalana. Artık yalan, söyleyene tat vermeye başlar, kalbe yerleşir, kişinin gıdası olur. Yalan, başka bir yalanı doğurur; yalan söylemekle kalmayıp yalanı savunun yalancı olmuşuzdur da farkında değilizdir. Doğru iş yapanlar, doğru söyleyenler; bizim karşımızdadır, düşmanımızdır.  Kalbimiz katranlaşmıştır, pislikten beslenen bataklık sineği gibiyizdir; yalan alır, yalan satarız. Ne çirkin bir yaşantı, değil mi?

Niçin yalan söyler insan? Suçu vardır, bastırmak; zayıf yapılı ya da karakterlidir, kapatmak ister.

Kişi, birine kin besleyebilir, yalan söyleyerek intikam almak, kinini gidermek arzusundadır; bilmez ki söylediği her yalan, kinini artırmakta, kişiyi esir etmektedir.

Hırslı insanlar yalan söyleyebilirler. İsterler ki az zamanda kolay ve çok kazansınlar. Fesatlık tohumu yalanla büyür; o, kişiyi yakan bir alevdir. Yalanla söndüreceğini düşünür ama söylenen her yalan, fesatlık alevine dökülen benzindir.

Bir durumu olduğundan daha küçük veya büyük göstermek yani mübalağa yapmak da bir yalan türüdür. Küçümsemek veya büyütmek; olaylara, olgulara kişilere haksızlıktır. Bu haksızlıkla alınması muhtemel kararların sonuçları başka yanlışlara yol açabilir. Bu da, niyet iyi de olsa, sonucu itibariyle bir vebaldir.

Gündemde kalmak, şöhrete ulaşmak, bulunduğu zaman ve mekânın dışında yaşama arzusu duymak; kişiyi yalana, sahtekârlığa, hırsızlığa yönlendirebilir. Bilmezler ki “Yalancının mumu, yatsıya kadar yanacaktır.” Yalanla elde edilen şöhretler, sabun köpüğü gibidir.

Yalancının dostu olmaz, birbirine dost olanları da hiç sevmez yalancı. Yalanın düşmanı doğruluktur, “Rencide olur dide-i huffaş ziyadan.” yani “Yarasanın gözleri, aydınlıktan rahatsız olur.” demiş Ziya Paşa.

“Bir ruh hastalığıdır yalan söylemek, psikopatlıktır.” der Nurettin Topçu. Kanı kanla yıkamaktır, hâlbuki kan su ile yıkanır. Çürük üzerine çürük, yanlış üzerine yanlış inşa etmektir. Her yalan, kâğıttan gemidir, ömrü olmadığı gibi “güven, iyilik, sadakat, huzur” gibi toplumunun temel bağlarını yok eder.

Kandırma temeli üzerine kurulur yalan binası. İnsanlık serüveninde ilk kandırıcı, yani ilk yalancı kimdir? Şeytandır. Yalancılık, şeytani bir niteliktir. Her fitnenin temelinde yalan vardır. Habil ve Kabil olayından günümüze kadar pek çok örnek sayabiliriz. Bir Müslümanın “asla” işlememesi gereken günahın “yalan söylemek” olduğunu söyler Hz. Muhammet. İnsan olma ayrıcalığına sahip biri, yalan söylemez.

Yalanın, bir gün ortaya çıkma ve sahibini rezil etme gibi bir huyu vardır. Vicdanın, peşini bırakmayan sevimsiz gölgesidir o. Yola her çıkışımızda sahibine yük olur, çelme takar, onu arkasından çeker. Yalanla kurulacak bir defalık dostluk, ebedi esarettir. Yalanın kölesi olmak, ne büyük işkencedir, kim bilir!

Yalanın iyisi olmaz, ancak en kötüsü de toplumları ifsat eden genel kabullerdir. Önyargıları yıkmak, algıları temizlemek; asırları aşan uğraşıyı gerektirebilir. Günümüzde, yazılı ve sözlü her türlü iletişim şeklini kullanan medya, algı oluşturmada, yalanı yaymada insafsızca kullanılmaktadır. Yalan üzerine bir sektör kurulduğunu görmek ve bunu dillendirmek, insan kalma mücadelesi veren herkes gibi beni de üzmektedir. Çağımızın en akıllıları, belki de bu sektörün tuzağına düşmeyenlerden çıkacaktır. Akıllı kalmak da zor.

Her yalanın bir üreteni vardır ancak yöneteni olamaz; denizin dip dalgaları gibi onun ne zaman tsunamiye dönüşeceğini kimse tayin edemez. Yalan gelir, bir gün yalancıyı da vurur.

İnancı güçlü, ruhu sağlam, özgüveni yüksek, özgürlüğünü önemseyen insan, yalan söylemez, üç, iki, bir değil; hiç söylemez. Çünkü bir söyleyen, iki de söyler… Siz hiç yalan söylediniz mi, söylediğiniz yalanın esiri oldunuz veya pişmanlığını duydunuz mu? Bundan dolayı kendinizi yargıladınız mı?

Ne demiştik? “Sigarayı bırakmanın en kolay yolu, hiç başlamamaktır.” Yalan da öyle!…