Dünyada kadınlar toplumsal hayattaki rolleri konusunda büyük adımlar atıyorlar. Dünyada kadınlar kazanımlarına yenilerini ekleyebilmek için yılmadan mücadele ediyorlar ve bunun meyvelerini yiyorlar. Amerika Birleşik Devletleri ikinci dünya savaşından sonra yeniden şekillenen düzende teknoloji üretip pazarlayabilmesiyle, sanayi gücünü merdivenin üstlerine taşıyabilmesiyle ve yürüttüğü başarılı dış politikalarla ”dünyanın gücü” haline geldi. Her ne kadar son yıllarda belli başlı konularda eskisi kadar kudretli olmasa da bu unvanını koruduğunu söyleyebiliriz.

2016 ABD Başkanlık seçimleri dünyadaki tüm kadınları ilgilendirecek bir seçimdi. Dünya gücü kabul edilen ülkede ilk kez bir kadın aday iki büyük partinin bir tanesi tarafından başkan adayı gösterildi. 42.ABD Başkanı Bill Clinton’ın eşi, 2000-2009 New York Senatörü ve 2009-2013 Dışişleri Bakanı Hillary Clinton, ikinci kez girdiği demokrat parti başkanlık önseçiminden galip çıktı ve başkan adayı olmaya hak kazandı. Bu durum seçmenin genel profiline baktığımızda muhafazakar ve gelenekçi kabul edebileceğimiz ABD’de ses getirdi. Bu sadece ABD için değil dünya için büyük ilgi odağı oldu. 2016 ABD Başkanlık seçimi tarihte en çok ilgi gören ve takip edilen başkanlık seçimi oldu. Bakan Clinton yaptığı birkaç kritik hata yüzünden ve medyanın kendisini haddinden fazla parlatması yüzünden ülke genelinde Başkan Trump’tan 3,3 milyon fazla oy alsa da seçiciler kurulunda mağlup oldu.

Ayrıntıyı kaçırmayın isterim, 2016’da Bakan Clinton, Başkan Trump’tan 3,3 milyon daha fazla oy aldı. Bu durum kadınların dünyaya yön verme ve demokratik sistemde kendilerine yer edinme noktasında kilometre taşlarından biri oldu. Bugün ABD’de 2020 Başkan seçimi süreci başlamış durumda. Demokrat Parti’de yarışa girdiğini kesin olarak ilan etmiş 12 başkan aday adayından 5 tanesi kadın. Şu anda anketlerde favori kabul edilen California Senatörü Kamala Harris, Afrika asıllı siyahi bir kadın…

Dünyada kadın yolculuğunun seyri hakkında bir bilgilendirme yaptıktan sonra müsaadenizle dönüp canım Anadolu’mun hallerini konuşmak isterim. Konuşalım isterim…

Üzülerek söylüyorum ki biz toplumca büyük bir yanılgıya düşmüş durumdayız. Diyoruz ki ”Bize din yeter, din zaten ahlakın ta kendisidir !” yanlış ! Ezici çoğunluğu Müslüman olan bir ülkeyiz. Maalesef ki yaşadığımız iklimde insanları düşünmemeye, sorgulamamaya, bilgilenmemeye teşvik eden baharlardan. Düşünenler ”Neden ?” diye sorma cesaretini gösterebilenler bir yerden sonra çıkıntı muamelesi görüp dikkate dahi alınmıyor.

İslam güzel ahlakı temsil eder, inanıyorum, katılıyorum. Dini öğretilerin arzu edildiği gibi yaşanmasını da birilerine zarar getirmediği sürece sonuna kadar destekliyorum zira bu laiklik ilkesinin gereğidir. Ama diyorum ki gözlerimizi her şeye kapatmayalım. Bize verilen beyin gibi bir nimeti o kemik kabın içinde paslanmaya gark etmeyelim, rica ediyorum !

Etmeyelim çünkü bugün Türk toplumu kendi kadınlarına ihanet içinde. Hanımların giyimi kuşamı siyasetin toz tutmuş malzemesi haline gelmiş gidiyor. Kadınların cinsel özgürlükleri kim olduğu belli olmayan, teoloji gibi hassas bir sosyal bilim dalında, ciddiye alınacak hiçbir yeterliliği olmayan kimseler tarafından  ”Hanımın kocaya sorumlulukları” gibi hakikaten tuhaf,  hakikaten üzücü şekilde televizyon programlarında tartışılıyor. Kadınların ne söyleyeceği, nerede güleceği, hangi ses tonuyla güleceği, gülerken eşinden izin alıp almayacağı, ne yaparsa birilerini tahrik edeceği gibi benim kalbimi acıtan, ülkeme bir türlü konduramadığım konular zaman ayrılıp uzun uzun tartışılıyor.

Bugün hem iyi bir inançlı insan olma iddiası taşıyanların, hem de toplumun aydın tabakasını oluşturma gayesiyle çalışanların üzerine düşen en büyük görevlerin başında Türk kadınının statüsü geliyor. İçişleri bakanlığımızın verilerine göre kız çocuklarına şiddet son 5 yılda %67 oranında artış göstermiş durumda. Bu tablo bu toplumun utancıdır utancı. 2017’de Türkiye’de 419 kadın öldürüldü, 388 kız çocuğu tecavüze uğradı. Bu sayı giderek artıyor, gerilemiyor.

Gerilemediği gibi ”Seviyordum, kıskandım, namusumu temizledim !”kılıflarına sığınarak kadınları katleden caniler, yaptıklarına meşruiyet kazandırmaya çalışıyor. En beteri de uydurulan bu kulplara anlayışla yaklaşanların var olması. Erkekler, beyler, beyefendiler ! Hiçbir kadın sizin uzaktan kumandalı aşk bebeğiniz değildir. ”Git” dediğinizde göndereceğiniz, ”gel” dediğinizde getireceğiniz hayatını tayin edebileceğiniz süs bitkileri değillerdir bu gerçeği kabul etmek mecburiyetindesiniz. Hiçbir duygu, hiçbir hissiyat hatta hiçbir ihanet size kadınlara tecavüz etme hakkını, kadınları öldürme hakkını vermez, veremez.

Televizyonda o kanalda bu kanalda 7 x 24 kadın ahlakı, kadın tesettürü konuşan muhteremler niçin erkeğin ahlakından erkeğin tesettüründen söz etmez, çıt çıkarmaz ? Merak içindeyim. Bilen varsa lütfen paylaşsın…

Birbirinden yetenekli, birbirinden yürekli, birbirinden cesur, birbirinden kıymetli, kahraman kadınlarımız ! Analarımız ! Törenin hatunları, dirliğimizin ebedi bekçileri !

Yemin olsun ki ben ve benim gibi düşünenler her ne pahasına olursa olsun bu kavgada yanınızdayız. Yanınızda olacağız, sizleri savunacağız. Sizlerle direneceğiz. Bu mücadelenin sonunda Türk kadınını yeniden tüm dünyanın ürettikleriyle, başardıklarıyla örnek aldığı, övgülerle işaret ettiği varılmak istenen menzil haline getireceğiz. Lakin hiç kolay olmayacak söyleyeyim. Devrim yapacağız, devrim !  Eller nasır tutmadan devrim olmaz, kan dökmeden gül okşanmaz bu yolda kuşanılacaklar var,

Her daim okumak zorundayız, kendinizi geliştirmeliyiz. Yeterli bilgiye sahip olamayan birey, olaylara dar yaklaşmaktan kendini alıkoyamaz neticede dünyaya bakması gerektiği pencereden bakamaz.

Her daim didinmeliyiz. Asla ve asla geri adım atmamalıyız. Kimse bizi yıldıramamalı, kimse bizi sindirememeli. Emin adımlarla, duruşumuzu bozmadan yürümeliyiz, bilekler kan içinde dişler kenetli, bilekler kan içinde ayaklar çıplak yürümeliyiz !

Ablalarım, teyzelerim, kardeşlerim, dostlarım görüşünüz her ne olursa olsun, fikirleriniz her ne olursa olsun doğru zaman geldiğinde evden çıkın ve siyasete girin. Siyasete anneler lazım, siyasete hanım zarafeti lazım, siyasete siz lazımsınız, siz !

İstanbul’un işgal edilişini izlerken ”Geldikleri gibi giderler !” diyebilen Mustafa Kemal’in kızlarısınız. 1968’de Maşukiye köyünden çıkıp İzmit’e belediye başkanı olabilen Leyla Atakan’ın kızlarsınız. Size devrim yapmak yakışır, size davaların peşinden koşmak yakışır, size mücadele etmek yakışır, size inandıklarımız için dipsiz denizlere dalabilmek yakışır ! Size kenara çekilip şikayet etmek değil gidip gidişata vaziyet etmek yakışır !

Gereğini yapacağınızı biliyorum, inanıyorum, umut ediyorum. Bu karanlık çöktüğü gibi kalkacak, kalkmak zorunda !

8 Mart Emekçi Kadınlar Günününüz Kutlu olsun ! Kutlu olsun !

11 Eylül’de olanlar oldu veya olduruldu.

ABD, dünyaya dişlerini göstermeye başladı.

Irak savaşı ile taşlar yerine oturdu.

ABD’nin gerçek çehresi ortaya çıktı.

İngiltere ve ABD’nin itibarı hem Türkler,

Hem Araplar hem de insaflı dünya kamuoyu nezdinde

Ve insanlar gözünde bir daha kolay kolay geri gelemiyecek şekilde sarsıldı.

Başka nasıl sarsılacaktı bu istenmeyen olaylar olmasaydı.

Kürt liderler ise Türkü, Arabı ve İranı küstürüp karşılarına aldılar.

Kendilerinden gayri memnun / istenmeyen bir ortamın doğmasına yol açtılar.

Belki de tarihdeki en büyük hatalarını yaptılar.

ABD’ye yanaşarak, İngiltere’ye yaslanarak öz kardeşlerine, din kardeşlerine sırt çevirdiler.

Onları ikinci plâna ittiler.

Bu yanlışlığın -bizce her şeye rağmen istenmeyen- acı meyvaları,

Onları çok yakın bir gelecekte, çok güç durumda bırakacak gibi görünüyor.

Yalnız bırakıldıklarını anladıkları an, İngilizler ve ABD tarafından her zaman olduğu gibi

Yine çok şeyde geç kalmış olduklarını

Veya olacaklarını anlayıp çok pişman olacaklar.

Fakat son pişmanlık -ne çare ki- fayda vermeyecek.

Olan yine masum Kürt kardeşlerimize olacak ve oldu zaten.

İngiliz ve ABD’nin haksız ve sebebsiz Irak işgali;

Arap âlemiyle mânen bağları kopardı sayılır.

İslâm âlemini de işgalci devletler hakkında büyük bir  hayal kırıklığına uğrattı.

Çünkü bu zâlimce işgal;

Arabın İngiltere ve ABD’yi affetmesini artık asla mümkün kılmaz.

Çünkü Irak işgali onmaz bir yara, affedilmez bir hatâ olmuştu.

X

İnsanlığın serbest ve müdahalesiz, gelişmesine üç büyük engel var:

Rusya, Avrupa ve ABD.

Rusya, kendi kabuğuna çekildi. Çekilmek zorunda kaldı.

Kendi insanına bile insan muamelesi yapmayan Rusya’yı Rusya yıktı.

Kendi kendine yıkıldı. Beklenmeyen bir zamanda, umulmayan bir şekilde.

Şimdi Avrupa engeli var.

Avrupa ve Asya münafıklarının elleri mazlum,

Mâsum Asya ve Afrikadaki İslâm millet ve devletlerinin yakasına yapışmış; sıkıyor,

Bırakmak istemiyor bir türlü.

Fakat Rusya’yı Rusya yıktığı gibi; Avrupa’yı da Avrupa yıkacak.

Kendi kabuğuna çekilmek zorunda kalacak Batı.

Bu ise başta Türkiye olmak üzere İslâm Âlemi’ne geniş bir nefes aldıracak.

Aynı zamanda kendilerine gelmelerini de sağlayacak.

ABD’yi de bir kaos bekliyor.

Rusya’nın yıkılmasından sonra ABD; yüzündeki sahte maskeyi yavaş yavaş çıkardı.

Gerçek yüzünü göstermeye başladı.

Demokrasinin, hürriyetin, haklılığın ve doğruluğun 20. asrın başlarında hayatiyet bulduğu ülke

Olarak bilinirdi bir zamanlar ABD.

İnsanların orada yaşamak, oraya yerleşmek için can atmak istedikleri tek ülkeydi ABD.

Fakat tılsım bozuldu. Gerçek görüldü. Asıl niyet açığa  çıktı.

Kısaca takke düştü kel göründü.

Emekli Kurmay Albay Sayın Ümit YALIM’ın verdiği olağanüstü mücadele her takdire değer…

Yunanistan’ın ülkemizde ve ülkemize ait adalarda yaptıklarını günü gününe takip eden ve en ufak bir konuyu bile araştıran Ümit Bey’i gerçekten herkesin saygıyla anması gerekir.

Yunanistan Başbakanı Aleksis Çipras’ın ülkemizi ziyaretinde ona, doğrudan doğruya sorduğu soru, tüm duyarlı insanlarımız adına yerinde ve çok doğru olmuştur.

Millî Savunma Bakanlığı eski Genel Sekreteri emekli Kurmay Albay Ümit YALIM’ın Yunan Başbakanına sorduğu soru kamuoyunda dikkatlerden kaçırılmaya çalışılmıştır. Komutanın bu konuyla ilgili açıklamaları şöyledir:

“Çipras, 6 Şubat Çarşamba günü Heybeliada Ruhban Okulu’nu ziyaret etti. Ziyaret sonrası dönüşe geçen çipras ile saat 16:15 sularında Heybeliada vapur iskelesinin ön tarafında, yoğun bir kalabalık içinde görüştüm. Yunan başbakanı çipras ile yaptığım yüz yüze görüşmede kendisine, “Bay çipras, size bir sorum var. Ege Denizi’nde işgal edilen Türk adalarını ne zaman boşaltacaksınız? (Mr. Çipras, I have a question for you. When will you evacuate occupied Turkish Island in the Aegean Sea) sorusunu yönelttim. Çipras’ın suratı asıldı ve cevap vermekte tereddüt etti. Bunun üzerine konuyu biraz daha açarak, “Ege Denizi’nde işgal edilen Türk adalarını ne zaman boşaltacaksınız? Biliyorsunuz, 18 Türk adası ve 1 Türk Kayalığı, Yunanistan tarafından işgal edildi” dedim. Çipras, biraz düşündükten sonra, “Bu kesin değil” (This is not sure) diye cevap verdi. Ben de kendisine, “18 Ada ve 1 Kayalık Türkiye’ye aittir diye karşılık verdim. Çipras, bu sözlerime karşı sessiz kaldı ve adada yaşayan Rum kökenli vatandaşlarımızla fotoğraf çektirdikten sonra kendisine tahsis edilen tekneye binerek oradan ayrıldı.”

Ümit Yalım, devamla; “basın toplantısında, Ege Denizi’nde Yunan işgali altında olan 18 Türk Adası ve 1 Türk Kayalığı konusu yine gündeme gelmedi.”

Ümit YALIM’ın bu ziyaretle ilgili başka söyledikleri de var. Ancak, biz, ziyaret konusuna girmişken, bir kaç önemli konuya daha değinelim ve sırası geldikçe yine yazmaya devam ederiz.

Bir kere, şu Heybeliada Ruhban Okulu konusunda olana bakalım:

Güya, konukseverlik adına Heybeliada Ruhban Okulu’na çiprasa fidan diktirilmesi bir garabettir. Neden fidan ve ne zaman(!) yeşerecek?

Daha ilginç olan ise, Bartholomeus’un atadığı Bursa Metropoliti’ni tanıma(!) görüntümüz bir diğer skandal!

Yine Emekli Albay Ümit YALIM’a kulak verelim:

“Lozan Antlaşması’nın 14. Maddesi ve Türk Rum Ahali’nin Değişimi Sözleşmesi’ne göre, İstanbul, Gökçeada ve Bozcaada dışındaki tüm Rumlar mübadeleye tabi tutuldu ve tüm dinî örgütler lağvedildi. Fener Rum Patrikhanesi, İstanbul, Gökçeada ve Bozcaada dışındaki hiçbir yerde kilise ve/veya dinî örgüt açamaz. Ancak, Fener Rum Patrikhanesi, 2004 yılında İznik ve Bursa’da, 2016 yılında da İzmir’de metropolitlik açtı. Patrikhane ve Patrik Bartholomeus Lozan Antlaşması’nı ve Anayasa’nın 90. Maddesini ihlal ederek TCK 309’da tanımlanan Anayasa’yı ihlal suçunu işledi”.

Benim bu iktidarla kimyam uyuşmaz. Genetiklerimiz farklı! Onun için bunlara ve temsil ettikleri şeylere doğduğumdan beri karşıyım… Bundan dolayı iktidarı desteklemem. Yani müzmin muhalifim ama kendimce çok haklı nedenlerim var.

Kimin haklı olduğunu ise yaşayıp görüyoruz. Yani öyle yılların geçmesini beklemeye gerek yok. Şiwan’ı Diyarbakır’da alkışlatan, Barzani’yi parti kongrelerinde konuşturan şimdi de pkk-ypg-pyd’den dert yanan ben değilim. Hele çözüm sürecinde görmezden gelinen hendekleri kapatmak için verilen 800’ün üzerindeki şehidi unutmam mümkün değil.

Çocukluğumdaki tanzim kuyruklarını hortlatan ekonomi politikaları ise çok acı… Devletin dolayısıyla milletin dişinden tırnağından artırdıkları ile yapılan milli tesislerin özelleştirme peşkeşi ile yandaşlara ve yabancılara verilişi ise uzun yıllar biz Türklerin canını acıtacak! Devlet dün Galata bankerlerine teslim olmuştu bugün de Londra tefecilerine teslim olduğumuz söyleniyor. Ülke gırtlağına kadar borç batağında, bu durumda borçları hangi tavizlerle döndüreceğimiz meçhul…

Ülkenin inanç değerleri ile oynanmış ve milli-manevi değerler erozyona uğratılmıştır. Herkesin dilinde bu topraklarda 72 milletin yaşadığı ve Atatürk’ün bir dayatma ile hepimize “Türk” dediği konuşuluyor. Bu kötülüğü bize bir yabancı yapsaydı bu kadarını yapamazdı. Şimdi de yerel seçimler var diye seçmenini konsolide etmek için her şey yapılıyor. Kimse çıkıp da, bunun bir ülkeye yapılabilecek en büyük kötülük olduğunu iktidara ve onun yamağına söylemiyor!

Bir de fakirleştirilen ve cahil bırakılan yoksul halkın, ne yaptığını bilmez hale getirilişi ise ayrı bir can yakıcı husus… Yani psikolojimizi bozdular ve ruhsal genetiğimizle oynadılar.

Demografik yapıyı bozmak bir ülkeye yapılabilecek en büyük ihanettir. Suriyelileri de bu ülkeye alarak bunu da, başardılar… Neyse bu mübarek günde hangi görüşteyim size onu anlatmak için bu örnekleri verdim. Çünkü bundan sonra yazacaklarımdan dolayı iktidar yandaşı olduğum düşüncesine kapılmayın diye…

İktidar bunları yapıyor da, ülkenin muhalefeti, aydınları, iş insanları yani tüm yanlışları görüp de, sesini çıkarmayanlar doğru mu, yapıyor? Tabii ki, hayır! Onlarda dönemin dilsiz şeytanlığına soyunmuşlar.

Neyse gelelim iktidarın desteklediğim ve çok doğru bulduğum iki projesine; bunlardan biri Taksim Meydanında yapılan cami ile Çamlıca tepesine dikilen camidir.

Taksim, İstanbul’da bir dönem Pera denilen ve Osmanlı döneminde Hristiyanların yaşadığı bir semttir. Osmanlı döneminde İstanbul başkent olduğu için yabancı devletlerin büyükelçilikleri Beyoğlu’nda İstiklal Caddesinin etrafındaydı… Şimdi başkonsolosluk binaları olarak hizmet veriyorlar. Bir çırpıda aklıma geliverenler Fransız, İngiliz, Hollanda, Rus ve İsveç konsolosluklarıdır. Çevrede birçok kilise de, bulunmaktadır. Bu kiliselerin çoğu Osmanlı’nın diz çöktürüldüğü 1800’lerin sonu ile 1900’lerin başında yapılmıştır. Yani o kadar eski değillerdir.

Hristiyan Batı, bu bölgeyi İstanbul’un Hristiyan bölgesi olarak görmüştür. Gelecek planlamasında ve yine İstanbul’un ele geçirilmesinde bu bölgeyi bir merkez ve sembol olarak görmektedir. O yüzden Taksim’e kiliselerin karşısına ihtişamlı bir cami dikilmesine el altından hep karşı çıkmıştır. Türkiye’de Taksim’de cami yapılmasına karşı çıkanlarda bu Hristiyan Batı’nın yerli işbirlikçileridir. Taksim’e cami yapılması, Türkiye’nin gündemini onlarca yıl yersiz yere işgal etmiştir.

Devlet bilemediğim nedenlerle bu camiyi yapmaktan imtina etmiş, iktidarlar ise kendilerinde buraya cami yapacak cesareti görememişlerdir. Bu dönem bu camiyi yapan (devletin milli çekirdeğinin kararı olduğuna inanmakla beraber) Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ı ve iktidarını kutluyorum. Türk devleti bu camiyi kiliselerin karşısına dikmekle, bu topraklarda ve tabii ki İstanbul’da egemen güç olduğunu Hristiyan Batı’ya bir kez daha göstermiştir.

Gelelim Çamlıca Camisine… Türk Devlet geleneğinde hakim olunan toprakların Türklere ait olduğunu ispatlamak için daima bir nişan konulmuştur. Orhun Anıtları, Ani Harabeleri, Ahlat’taki mezar taşları, Anadolu’nun dört bir köşesindeki yüzlerce yıllık camiler, adına Selimiye denilen mimari abide, Balkanlardaki cami, medrese, han, hamam ve köprüler, İstanbul’da halen gurur kaynağımız olan Süleymaniye, Sultanahmet, Fatih, Yeni Cami, Eyüp Sultan gibi saymakla bitiremeyeceğimiz eserler bizim varlığımızı tescilleyen nişanlarımızdır.

Devlet yıkılırken bile Dolmabahçe ve Beylerbeyi Sarayları ile Küçüksu Kasrı gibi eserleri yaparak “bu toprakların sonsuza kadar sahibi benim” mesajını bütün dünyaya vermiştir.

Şimdi de, İstanbul’a hakim bir tepede Çamlıca Cami gibi bir nişan daha geleceğe bırakılıyor. İstanbul’un Anadolu yakasında bir nişan hüviyetinde selatin camimiz yoktu. Çok şükür o da, oldu. Eğer bir gün gelip de, bu toprakların Türklerin vatanı olup olmadığı sorgulanırsa işte onu sorgulayacak olanlara en büyük delillerimiz bir nişan hüviyetindeki bu eserlerimizdir. Yapanları kutluyorum. Allah razı olsun…

Dediğim gibi bunların yaptıranların devlet içindeki milli çekirdeğin sahipleri olduğunu düşünüyor daha doğrusu böyle olduğuna inanmak istiyorum… Bir Regaip Kandilinde Çamlıca Cami ibadete açılıyor. Duam o dur ki, ezanlar bu camilerden hiç dinmesin, bu mübarek günler kardeşliğimize ve birliğimize vesile olsun. Bu vesile ile tüm inananların kandilini kutluyor ve bu mübarek günün insanlık alemine hayırlar getirmesini diliyorum.

Hitler’in Propaganda Bakanı Goebbels‘in geliştirdiği ve Hitler’in uyguladığı propaganda tekniklerini ben dâhil çok kişiden okumuş olabilirsiniz. Meğer Lenin de daha önce bu tekniklerden faydalanmış hatta daha gelişmişini kullanmış.

Yeniçağ’da Arslan Bulut, Lenin ve Hitler‘in propaganda yöntemlerini hatırlatan bir araştırmayı paylaşmış. Yazının kaynağı Harvard Üniversitesi’nden doktoralı tarihçi ve Sovyet sistemi üzerinde uzman Prof. Peter Kenez.

Kenez‘e göre Hitler‘in de kullandığı, Lenin tarafından daha rafine şekilde uygulanan propaganda yöntemleri şöyle:

1- Amaca ulaşmak için her yol mubahtır. Yaptıkların, ister ahlakî olsun, isterse olmasın, amacına ulaşınca onların hiçbir anlamı kalmaz.

2- Bir ordu komutanı edası ile emir ver, azınlıkta olmalarına rağmen kendi taraftarlarını çoğunluk diye tanımla.

3- Her krizi, her felaketi lehine kullan, yalan söyle, kriz ve felaketleri başkalarına yükle, suçu başkalarına at ve yandaş medya ile koro halinde karalamayı sürdür. İftira et izi kalır. Beyinlerdeki algıyı yönet. Bir şeyi ilk defa duyanlar hep ona inanırlar.

4- Muhaliflere aşağılayıcı, bölücü, inkâr edici sıfatlar yükle. Onlara “asalak” de, “ihanet içindeler” de, “yalancılar” de. Kendinden öncekileri devamlı suçla.

5- İnsanları öldür, astır veya mahkûm et, geride kalan muhalefeti korkut, mahkemelerle, şikâyetlerle, polisle, sana bağlı milis güçleri ile din adamları ile…

6- Tarihsel gerçekleri inkâr et, kendi çıkarına göre değiştir, çarpıt ve hakaret et.

Aynı incelemeye göre “Hitler’in bazı yalakaları” da onun hakkında şu tanımları yaptılar:

“Adolf Hitler’i bize Allah gönderdi.” (Robert Ley)

“Allah kendini Hazreti İsa şeklinde değil Adolf Hitler şeklinde gösterdi.” (Alman İman Hareketi))

“Adolf Hitler bize Allah tarafından Almanya’nın ebediyete giden temel taşı olsun diye gönderildi.” (Hitler Gençliği)

Teksas Üniversitesi öğretim üyesi Prof. Dr. Tevfik Dalgıç bu tekniklere “Seçilmiş diktatörlerin Lenin ve Hitler’den öğrendikleri propaganda yöntemleri” adını vermiş.

Devlet yönetimine seçilerek gelmiş birçok kişinin zaman içinde otoriterleşmeye ve giderek diktatör olmaya doğru gittiğine dair dünyada çok örnek var.

Bunlar için bahsi geçen yöntemler ilham verici gelebilir.

**********************************

ERDOĞAN’IN SORUMLULUĞU

Ülkemizde de diktatörlük endişesi taşıyanların, bu tür yazılarda anlatılanlar ile yaşadıklarımız arasında büyük benzerlikler bulduğunu söyleyebiliriz.

Cumhurbaşkanı Erdoğan bu endişeyi gidermek gibi bir görevi olduğuna inanıyor ve her bir vatandaşımızı “Yaratandan ötürü seviyorsa” kendisine büyük sorumluluk düştüğünün farkında olmalıdır.

O’nun Hitler ve Lenin gibi insanlığın yüz karası iki diktatörün kullandığı propaganda yöntemlerinden uzak durması lazım.

Ekonomik kriz sebebiyle sıkıştıkça bu yöntemlere kendini daha mahkûm hissedebilir. Ama bütün bir milletin gönlünde yer alan bir devlet başkanı olmanın yerini hiçbir güç ve kudret tutamaz.

Mademki kendi ifadesiyle “kimse ‘ben bakiyim’ demesin, hepimiz faniyiz..” O halde demokrasi, hukuk, ahlak ve din kurallarının meşru kıldığı çizgiden sapmaması lazım.

Nefsine hoş gelse de, Pravda veya yarı resmi El Ahram standartlarındaki medyanın çarpıtmalarına ve yalakaların kendisini yüceltme gayretkeşliği ile Müslüman halkımızı bile dinimizden soğutan, dini istismar eden tavrına “dur!” diyebilmelidir.

Bugüne kadar kendisi için “Erdoğan Allah’ın bütün vasıflarını taşıyor”; Erdoğan’a dokunmak ibadettir”; “Tayyip Erdoğan’ın doğduğu şehir kutsal bir şehirdir”; “Son peygamber Hz. Muhammed olmasaydı, O’ndan sonra peygamber gelecek olsaydı, O Tayyip Erdoğan olurdu” gibi yalakalıklara dur demedi.

“Dur” demediği için bir eski AKP’li Bakan “Bizim adayımıza vereceğiniz oyunuz kıyamet günü beraat belgesi olacak” dedi.

Bir diğer AKP adayı “Oyunuzu bize verirseniz, yarın mahşerde Allah size hesap sormayacak” gibi dine, ahlaka, demokrasiye uymaz saçmalıklar ettiler. Basına yansımayan daha neler var.

Erdoğan dediğimiz çizgiye gelir mi? Bunu bilemem ama içtenlikle diliyorum.

Ya olmazsa?.. Milletimize basiret vermesi ve demokratik seçeneklerin ortaya çıkması için Allah’a dua ediyorum.

**********************************

TARIM ÜRETİMİNİ İHMALİN CEZASI

AKP’den önce “tarımda kendi kendine yeten yedi ülkeden biri” idik. Şimdi ithal etmediğimiz tarım ürünü sayısı iki elin parmak sayısını bulmuyor.

Son on yılda ithal ettiğimiz tarım ürünlerine 155 milyar dolar ödemişiz.

Uzmanların tespitine göre ithalata harcadığımız paranın onda birini, tarım ürünleri üretimini uygun yöntemlerle desteklemek için kullansaydık, ithalat yapmadığımız gibi bu alanda ihracatımız 35 milyar doları geçerdi.

Bu imkânsız mı? Hayır.

Konya ovası kadar bir Hollanda’nın ihraç ettiği tarım ürünlerinden kazandığı paranın 128 milyar dolar olduğunu hatırlayınız.

Biz bir dönem tarım ürünleri satarak fabrikalar yapıyorduk.

AKP döneminde fabrikalarımızı satarak tarım ürünleri ithal eder olduk.

Ondan sonra da “niye domates, salatalık, pırasa bu kadar pahalı?” diye soruyoruz.

Halkımızın saatlerce Tanzim Satış Noktalarında birkaç kilo domatesle, patates alabilmek için saatlerce “varlık kuyruğunda” beklemesine şaşıyoruz.

Her şey bağlandığı şeye göre değer kazanır. Her şey neye mensup, kime aitse; o nispette kıymetlidir. Yani bağlı olduğu, ilgili bulunduğu kaynak derecesinde kıymetlenir.

Bunun gibi, bir âletin parçası da, âletin değeri nispetinde değer taşır.

Tıpkı bir eve, bulunduğu yere göre değer biçilmesi gibi.

Tıpkı bir dükkânın, caddedeki konumuna göre kiraya verilmesi gibi.

Tıpkı bir arsaya, kapladığı yörenin muhitine göre fiyat istenmesi gibi.

İnsanın da kıymeti, Allaha nispetinden dolayıdır. Yani insan Allahın kuludur. Allah’a bağlıdır. İşte bu mensubiyet ve aitlik; insanı baha biçilmez bir konuma getirmektedir.

İnsan Allahın kulu olduğunu bilir, bunun şuuruna ererse; nasıl bir kıymet ifade ettiğinin de bilincine erer. Kıymetini anlar, değerini bilir. Sevincine son olmaz.

Kâinat sahibinin, evren hâkiminin, yeri göğü yaratanın göz bebeği olduğunu farkeden insan; saadetten ve mutluluktan uçar. Başı döner. Dili tutulur.

Her bir uzuv ve organı, bu nispetten ötürü katrilyonlar derecesine çıkar. Paha biçilmez birer hazine hükmünü geçer.

Bilirsiniz, esere ustasına göre değer biçilir. Esere, yapıcısına göre kıymet verilir. O nispette itibar kazanır.

Evet “İnsan, iman ile insanda tezahür eden (görünen) sanat-ı İlahiye (İlahî sanat) ve nukuş-u esma-i Rabbaniye (Rabbanî, Rabba ait isimlerin nakışları) itibariyle bir kıymet alır.”

Şüphesiz insan, inkâr da etse, kabul de etmese Allahın kuludur. Gözünü kapayan güneşi yok edemez. Ancak, kendine gündüzü zindan etmiş olur o kadar. Yoksa o görmek istemese de, gözünü yumsa da, güneş dünyayı aydınlatmaktadır. O sadece kendi dünyasını karartmış olur.

Evet küfür / inançsızlık, Hakkı görmezlik; insan için felakettir. İnsanın kendisini, kendi isteğiyle karanlığa mahkûm etmesidir. Kendisini kendinde ve kendi önünde bulunan Allahın sanatından mahrum etmesidir.

Bile bile, Allahın sanatı olan her bir uzuv ve organı görmezlikten gelmesidir. Koca koca harfleri okuyamaz hale düşmesidir. İnsanın kendi kendisini cahil bırakmasıdır. Başını kuma gömen deve misali, gerçeklerden yüz çevirmesidir. Daha doğrusu, insanın kendisini, inadî bir tutum ve davranışın içine sokmasıdır.

Bu durumdaki bir kimse; kendisini Rabbiyle bütünleştiren, tüm bağlardan koparmış olur. Artık her türlü korku, endişe ve tehlikeye açık olur. Ortada tek başına kala kalmış olur. Hem de sahipsiz, hakimsiz ve kimliksiz olarak.

Çünkü “Küfür (yani inançsızlık, Allahı tanımazlık), o nisbeti (o bağı, Allahın kulu olduğu gerçeğini) kat’ eder (keser atar).”

İnancını kaybediş, Allahın varlığına karşı bigâne kalış, Allahın mevcudiyeti karşısında aldırmazlık; insanı hiçe indirir. Vücudunu Rabbin eseri olmaktan çıkarır!

Bu durumda Rabbin sanatı gizlenir, görünmez olur! Daha doğrusu kul, kendi kendisini, kendi üstünde görünen İlahî sanattan mahrum eder!

Kıymeti de yalnız eti kemiği, yani maddesi bakımından olur. Madde ise sanat eseri değilse, hiç hükmündedir.

Evet “O kat’dan (o kesilişten yani Allahın kulu olduğu gerçeğine göz yummaktan ibaret olan inançsızlıktan ötürü) sanat-ı Rabbaniye (Rabbanî sanatlar, Rabbin sanatları, her şeyi Allahın sanatla yaratmış olduğu gerçeği) gizlenir. Kıymeti dahi yalnız madde itibariyle olur.”

“Madde ise, hem fâniye (fena bulucu, fani olucudur) hem zaile (yok olucudur). Hem muvakkat (geçicidir. Geçici) bir hayat-ı hayvanî (hayvanca bir hayattır). (İşte madde böyle) olduğundan, kıymeti (ve değeri) hiç hükmündedir.”

X

Aziz okur! İnsan nazarında, insanın gözünde; maddenin kıymeti başka, sanatın değeri başkadır. Bazan madde ile sanat birbirine eşit, bazan madde daha kıymetlidir. Bazan olur ki demir gibi bir parça madde üstünde milyarlık sanat harikaları bulunur. Böyleyken demirciler çarşısında, bu demir parçasının maddî değeri belki hiç hükmündedir. Ama antikacılar çarşısına götürüldüğünde, kıymeti kat be kat artar.

İşte insan, Allahın böyle antika bir san’atıdır. İnsan Allah’ın kudretinin mucizesidir. İnsan, Allah’ın bütün isimlerini aksettiren Âyîne / Ayna’dır. İnsan, Allah’ın Esmaü’l-Hüsnâsı’nın / Allah’ın Güzel İsimleri’nin nakışlarını yansıtan İlâhî bir alan, İlâhî bir ekrandır.

Dahası Allah insanı kâinata küçük misal suretinde yaratmıştır. İnsan büyüse büyüse kâinat şeklini alır. Kâinat küçülse küçülse insan şeklini alır.

Demek ki insan küçük bir kâinat; kâinat büyük bir insandır. İnsanın maddesi kâinattan haber verir. İnsanın manası gayb  alemlerinden; gizli, görünmez, örtülü âlemlerden haber verir.

Bunun içindir ki, insanı tanıyan; kâinatın hem maddesini hem manasını tanır. İşte kendinden kendine yol bulanlar; bu keyifli, bu maceralı çok zevkli yolun yolcuları olmaktan dolayı mest  olurlar. Anlatılamaz bir hazzın atmosferine dalarlar. Kul olmanın doyumsuz tadına varırlar.

İşte bu suretle “Men arefe nefsehu. Fekad arefe Rabbehu.” Yani “Nefsini bilen, Rabbini bilir.” hakikati gerçekleşir.

Yoksa “Kendini bilmek.” “Ahmet oğlu Mehmet olduğunu bilmek.” demek değildir.