Atalarımız gırtlak kırk boğum demişler. Söylenecek bir söz, verilecek bir vaat, ileride insanın başına neler açar hesabını iyi yapmak gerekiyor. Hele vaat eden veya sözü söyleyen kişi devletin yönetimindeyse çok daha dikkatli olması gerekir.

Yıl 1999 Aylardan Mart ayı, Türkiye yerel seçimlere hazırlanıyor. Meclis üyesi adayıyım ve ölen bir kişinin cenazesini defin etmek için mezarlıktayız. Hava soğuk ve kar yağıyor. O havada Belediye Başkan adayımızla mezarlıkta yürürken mezar kazan birisine rastladık. Mezarcı, o soğuk havada her taraf çamur içerisinde mezar kazıyor. Başkan adayımız Mezarcıya: “Sabret kardeşim, seni bu çileden kurtaracağım” dedi. O dönem seçimi kazandık. Lakin giden yönetim seçim kazanmak için çok sayıda kadrosuz işçi almış, belediyenin rahatlaması için bu işçilerin en azından bir kısmının işten çıkarılması gerekiyor.

Başkan, Türkiye Belediyeler Birliğinin düzenlemiş olduğu Japonya gezisine katılmadan önce giderayak yerine bıraktığı vekile: “İşçi çıkarın” talimatı verdi.

Henüz belediye personelini tanımıyoruz, kim çalışkan kim değil. Başkan vekiliyle meclis üyesi arkadaşların bir kısmı(aralarında ben yokum) oturmuşlar liste yapıp, işçilerden bir kısmının çıkışını vermişler. İş yerimde çalışırken bir esnaf arkadaş geldi, suratı asık: “Ağabey, siz böylemi adam kurtaracaktınız, hem bizim yeğene “sabret seni kurtaracağız” demişsiniz, hem de şimdi işten atmışsınız” değince, gözlerimin önüne soğuk ve karlı bir günde mezarlıkta yaşadığımız hadise geldi. Koştum belediyeye, durumu arkadaşlara izah ettim, güç bela o mezarcı arkadaşın çıkışını durdurduk.

Tarihten 2. Bir olay:

Hüseyin Üzmez’in bizzat kendi ağzından dinlediğim olay. Üzmez, Necip Fazılın Büyük Doğu yayınlarının içeriğinden fazlaca etkilenir, hiç tanımadığı Gazeteci Ahmet Emin Yalman’ın dönme ve sabetayist olduğuna kendisini şartlandırmış olmalı ki, gidip onu vuruyor. Aradan zaman geçer Ahmet emin Yalman, Kocaeli kapalı cezaevinde yatan Hüseyin Üzmez’i ziyarete gelir ve kendisini neden vurduğunu sorar. Hüseyin Üzmez, hiçbir gerekçeli cevap veremez, mahcubiyet içinde Yalmandan özür diler.

Neden mi anlatıyorum bütün bunları:

31 Mart Yerel Seçimleri dolayısıyla liderler seçim meydanlarında karşılarındakiler hakkında söylenmedik söz bırakmadılar. Özellikle Cumhur ittifakını oluşturan Tayyip Erdoğan ve Devlet Bahçeli, Millet ittifakına hitaben: İllet, Zillet, PKK işbirlikçisi gibi suçlamalarla sürekli saldırdılar. Onlar saldırdıkça taraftarlar da, haliyle ikiye bölünmüş birbirlerine diş biler hale gelmişlerdi. Cumhurbaşkanının değimiyle “Toplumda gaz sıkışması” oluştu. Eski bir Petrokimya işletmecisi tecrübeme dayanarak söylüyorum, bu gaz sıkışmasını da ancak bay-pas vanasını açarak giderebilirsiniz. Bu da vananın kontrolü kimdeyse gaz sıkışmasını(basıncını) o düşürür. Zaten cumhurbaşkanının “kızgın demiri soğutmak, Türkiye ittifakı” sözlerinden anlaşılan da bu olsa gerek. Ancak ne yazık ki bu sözlerin söylendiğinden bir gün sonra Sayın Kemal Kılıçtaroğlu’na menfur Çubuk saldırısı gerçekleştirildi. Sayın cumhurbaşkanı bu sözlerinde ne kadar samimi bilemeyiz ama anlaşılan o ki, demirin soğumasını ve Türkiye ittifakını istemeyen mutlaka birileri var.

Ben inanıyorum ki, Sayın Kılıçtaroğluna yumruk atan kişi, aynı Ahmet Emin Yalman örneğinde olduğu gibi ileride Kılıştaroğlu karşısına çıktığında ne söyleyeceğini bilemeyip, mahcubiyetinden utanç duyacaktır.

Hizmetleri ile şehrimize katkı veren insanları bilmek, onlar ile ilgili bilgileri paylaşmak olması gereken bir durumdur. 12 yıl İSU Genel Müdürlüğü, 2 yıl Kocaeli Büyükşehir Belediyesi Genel Sekreterliği ile şehrimize hizmet vermiş olan İlhan Bayram da bunlardan biridir. Yerel basında çeşitli yazılarla kişiliği ve çalışmaları ile ilgili değerlendirmeler yapılmıştır ama 6 yıl İSU yönetim kurulu üyesi olarak beraber çalıştığımız için böyle bir değerlendirme yazısı yazmayı doğru buldum.

2004 yerel seçimlerinde Ak Partimizin adayı İbrahim Karaosmanoğlu seçilerek Kocaeli Büyükşehir Belediyesi Başkanlığı görevine başlamıştı. O da iyi bir kadro kurarak ve bu kadrolarla uyumlu çalışmalar ortaya koyarak şehrimiz için güzel hizmetlere imza atmıştır. Bu isimlerden ilk akla gelen şu anki Antalya valimiz Münir Karaloğlu’dur. Diğer isim ise İlhan Bayram’dır. Bu iki bürokratımız daha önce Tokat Reşadiye kaplıcaları çalışmalarında tanışmış olup birisi kaymakam diğeri İller Bankası’nın bir mühendisidir.  Bu ikilinin hizmet aşkı ve gayreti o ilçeye önemli hizmetlerin gelmesini sağlamıştır. İlhan Bayram daha sonra İller Bankası İstanbul Bölge Müdürlüğü’ne kadar yükselerek gelir. Bu arada ilimizdeki 1999 Depremi sonrası oluşan alt yapı sorunlarının giderilmesi çalışmalarında önemli katkılar verdiği için bölgeyi bilen bir isimdir.

Münir Karaloğlu’nun şehrimiz Genel Sekreterliği atanmasından sonra ISU Genel Müdürlük makamına isim aranırken İlhan Bayram ikna edilip bu görevi alması sağlanır. 2005 yılından itibaren 12 yıl süren bu görev daha sonra 2 yıl sürecek olan Kocaeli Büyükşehir Genel Sekreterliği şeklinde devam edecektir.

İlhan Bayram iyi bir mühendis ve becerikli bir yöneticidir. İyi yönetimin iyi kadro,  yetenekli-çalışkan-güvenilir yardımcılarla olabileceği bilinci ile genel müdür yardımcıları olan Aziz Temiz, Bahattin Yanık, Fatih Yörük ve Nasır Esirci ile değerlendirmeler yapılıp iş bölümü yapılır. Bu ekip kurumu ve şehrin sorunlarına çözüm üretecek insanlardır. Alaaddin Alkoç gibi mühendisler İller Bankası kadrolarından   ISU’ya transfer edilerek çalışmalar sürdürülür.

Deprem sebebi ile şehrimizin alt yapı sorunları çoktur. Yuvacık barajı suyu yeterli ve uygundur ama kayıp-kaçak denilen temiz arıtılmış suyun çoğu musluklara gelmeden kaybolmakta, temiz su sistemi güvensizlik yaratan durumlar sebebiyle güvenle kullanılamamaktadır. Atık su arıtma sistemi eksik ve yetersiz kalmaktadır. Bu sebeple evsel atıklarımız denize gitmekte ve körfez canlıların yaşayamadığı hale gelmektedir. Bu durumun sebep olduğu pis koku İzmit’imize gelişin bir habercisi olmuş ve bunun acilen çözülmesi gerekmektedir. Şehrin merkezinde yağmur suyu sistemi olmadığından her yağmurda şehri, yerleşim yerlerini sular basmaktadır. Bu ve bunun gibi birçok sorunun çözüm beklediği bir durum vardır.

Temiz sudaki kayıp kaçağın azaltılması ve temiz su sistemin güvenilir hale getirilmesi öncelikli iş olarak ele alınmış ve kısa sürede çözülmüştür. Şu anda temiz su şebekesi SCADA denilen bir sistemle takip ve kontrol edilebilmektedir. Artan nüfus sebebi ile yeni temiz su kaynaklarının (Denizli Göleti, Namazgâh Barajı, küçüklü/ büyüklü birçok temiz su arıtma sistemleri ile devreye sokulan yerel su kaynakları, Sapanca suyunun Yuvacık arıtma sistemine bağlanması)  sisteme eklenmesi sayesinde Kocaeli genelinde 24 saat kesintisiz, içilebilir suyu halkımız kullanabilmektedir. Bu çalışmalarla ilgili daha detaylı bilgiler İSU yayınlarından olan ‘Su Medeniyetinden Damlalar’ kitabından ve şahsımın Kocaeli Aydınlar Ocağı internet adresindeki makalelerimden okunabilir.

Diğer önemli çalışma Kocaeli genelinde evsel atıkların %99 a yakın arıtma sistemlerine kavuşmasıdır. Bu sayede ciddi bir çevre sorunu halledilmiş, körfezde mavi bayraklı plajlarımız olmuş ve denizimiz çok çeşitli canlıların yaşayabildiği, balıklarının tutulup yenilebildiği bir duruma kavuşmuştur. Şehrimizin kötü kokusu bir hatıra olmuştur. Bu konularla ilgili detay bilgiler yukarıdaki kitap, Su Altı İzmit Köfezi 2011/2015 isimli albümler ve İSU nun yıllık raporlarından öğrenilebilir. Arıtmalardan elde edilen GRİ SUYUN kullanılması nerede ise Namazgâh Barajı kadar bir su hacmine ulaşması, hidrlik ve güneş enerjisinden istifade edilen çalışmalar gibi birçok güzel çalışmada emeği olan biridir.

Tabiidir ki siyasi irade olarak Başkan ve merkezi yönetimin imkân vermesi ile İSU Genel Müdürlüğü bunların yapılmasını sağlamıştır.  İlhan Bayram’ın iyi bir yönetici, bilgili bir mühendis ve konularına hâkim çalışkan kişiliğinin bu güzel hizmetlerin olmasındaki rolü unutulamaz. Kendisinin Samsun Büyükşehir Genel Sekreterliği görevinde de güzel hizmetler yapacağına inanıyor ve yeni görevinde başarılar diliyorum.

Öfkeden, yazıya giriş cümlesini bulmakta çok zorlandım. Duyduklarım karşısında “dilsiz şeytan” olmak da bana yakışmazdı. Rüşvete yeni bir ad koymuşlar: “Makama Hürmet Harcı” Rüşvetin olduğu yerde hürmet mi olur, makam mı olur? Adını ne kadar kibarlaştırırsan kibarlaştır, rüşveti ne adına alırsan al; rüşvet, rüşvettir. Rüşvetin olduğu yerde haksızlık vardır, suiistimal vardır, çirkinlik vardır, haram vardır; haramzadeler vardır.

Uzak diyarlardan, Çin ülkesinden bir öykücük: Açlıktan bitkin düşen yoksul biri, kendini tutamayıp bir armut çalar. Adamı yakalarlar, cezalandırılmak üzere imparatorun karşısına çıkarırlar. Hırsız, imparatora şöyle der: “Değerli efendim, çok açtım, dayanamadım; çaldım. Beni affetmeniz için yalvarıyorum… Beni affederseniz, size paha biçilmez bir hediyem olacak.” İmparator dudak büker: “Senin gibi birinde paha biçilmez ne olabilir ki?” der. Hırsız, avucunun içindeki armut çekirdeğini uzatarak “Bu çekirdeği ekerseniz, bir gün, içerisinde altın meyveler veren bir ağacın yeşerdiğini göreceksiniz.” der. İmparator bir kahkaha atarak “Ek o zaman, altın meyveleri görünce affederim seni.” der. Yoksul adam: “Haşmetlim bu tohumu ben ekemem; ben bir hırsızım. Bu sihirli tohumu ancak ömründe hiç çalmamış, başkalarına haksızlık yapmamış, yalan söylememiş biri ekebilir. Tohum o zaman gücünü gösterir, aksi takdirde onu ekeni zehirler ve tarif edilmez acılarla öldürür. Sultanım, bu tohumu ancak siz ekebilirsiniz.” der.
İmparator irkilir, suratını asar, bir süre düşünür. Sonra da hırçın bir sesle: “Ben imparatorum, bahçıvan değil, o tohumu baş vezire ver, eksin de altın meyveleri görelim.” der. Baş vezir, telaş içerisinde İmparator’a dönüp itiraz eder: “Ben ekim biçim işlerinde çok beceriksizim efendim. Sihirli tohumu yanlış eker ziyan ederim, bence bu tohumu hazinedar başı eksin.” der. Hazinedar başı hemen bir bahane bulur ve bu görevi bir başkasına devreder. Orada bulunan herkes sudan sebeplerle tohumu ekme görevinden kaçınır.
İmparator, bir süre düşünür, başı önüne eğilmiş baş hazinedara, bütün görevlilere dik dik bakar ve “Hadi bakalım bu hırsız bahçıvana tohumunun nasıl altın meyve verdiğini hep birlikte gösterip onu sevindirelim.” der, cebinden bir altın çıkararak yoksul adama atar. Herkesin, ceplerinden sessiz sedasız birer altın çıkarıp adama vermesini ister. Sonra da gülerek “Bas git buradan be adam, bu ders bugünlük hepimize yeter.” der…

“Allah beni makam ve rüşvet ile imtihan etmesin.” diye dua ediyor ve “Bu işler hep böyle mi yürüyor?” diye soruyorum.

Duyduklarım, beni hayrete düşürüyor, değer verdiğim insanlardan uzaklaştırıyor. Anlatılan o ki, toplumun ağabeyi, hocası, kanaat önderi olarak bilinen bir kişi, genç birinin yaptığı projeye ruhsat alınmasına aracılık etmek için yüklüce bir para talebinde bulunmuş. Bir belediye başkanı bir hayırseverin cami yeri olarak bağışladığı yeri, kişinin ölümünden sonra, kamulaştırmış, değersiz bir yerden cami yeri vermiş ve rantı yüksek önceki yeri ihale yoluyla satarak oradan şahsına bir hayli haksız para kazandırmış. Bir başka belediye başkanı, şehir merkezine yakın köylülerin tarlalarını, yakınları ve kurulmasına sebep olduğu şirket aracılığıyla satın almış, daha sonra o bölgeyi imara açmış. O haksız gelir sağlarken köylülerin zararına yol açmış.

Bir tarihte, tanıdığım biri “Falan parti, yönetimde olduğunda belediyelerdeki ve devletin ihale verdiği birimlerdeki işlerimizi üç beş kuruşa kolayca hallediyorduk. Şimdi bu yeni gelenler, önce para almadılar; ama işi prosedüre boğarak bize iş de yaptırmadılar. Sonra bu paraları az buldular. Biz bunlara oy vermekle meğer ayağımıza kurşun sıkmışız.” demişti de ben bunun böyle sürüp gidemeyeceğini kendisine söylemiştim. Şimdi öğreniyorum ki, iş rayından çıkmış.

Haksız kazancı, hiçbir vicdan onaylamaz. Haklı bir isteğe ulaşmayı engelleyen veya haklı isteğe ulaşmaya gayr-i meşruluktan başka yol bırakmayan sistemleri hiçbir insan kabullenemez. Rüşvet alan ve veren bile, başında bir rüşvetçi yönetici olsun istemez. Bu vicdani bir reaksiyondur. Hırsız kişinin, evladının hırsız; alkolik birinin, evladının da alkolik olmasını; kötü yollara düşen birinin, kendi evladının da aynı yollardan geçimini sağlamasını istememesi gibi, kendi içinde çelişen bir hakikattir bu durum.

Bu çirkin ilişkiler, insanın olduğu her yerde yaşanıyordur. İnsan nefsi çaldırır, vicdanı da çalma ve çalınmaya isyan eder. Hiçbir ülkenin insanı diğerinden daha masum değildir. Bazı ülkelerde bu tür ahlaksız ilişkilerin daha fazla yaşanması eğitim ve sistemle ilgilidir.

Ülkemizdeki bürokratik yapılanma, maalesef, aşağıdan yukarıya, bütün makam sahiplerinin haksız kazanç edinmelerine ya fırsat veriyor ya da bunu teşvik ediyor. Sistemin çarkı, burada yer almayanları zaman zaman dışlıyor. Sistemin akçeyle ve cukkayla yürüdüğünü gören, alıcı ve verici iki taraf da birbirini kirleten iki el gibi sarmaş dolaş oluyor, aslında iki dünyasını da kaybediyor.

Rüşvetin, yolsuzluğun olduğu hiçbir sistem uzun ömürlü olamaz. Böyle bir sistem üzerine iktidar kurulamaz, kurulsa bile yaşatılamaz.

Sistemin sağlığı, ülkemizin bekası için acilen, yöneticilere, görev öncesi ve sonrasında, mal beyanında bulunma zorunluluğu getirilmelidir. Kendilerine ve yakınlarına her yıl, “Nereden buldun?” sorusu sorulmalıdır. “Benim memurun işini bilir.” veya “Parti İl başkanlarından mal beyanı istenmelidir.” dendiğinde “O zaman görev yapacak il başkanı bulamayız.” denmemelidir. Bu tür anlayışlar, art ve çirkin niyetliler için bir tür ruhsattır. Sahip olduğu kamu ve makam gücünü kendi kazanç ve istikballeri için kullananlar derhal cezalandırılmalı, kimsenin böyle bir yola tevessül edememesi sağlanmalıdır.

Her güzelliğin başı ahlaktır, bu da eğitimle elde edilir ve yaşatılır. Güvenlikçi tedbirler kısa vadede gereklidir; ancak kalıcı olan, adını vicdan diye tarif ettiğimiz ahlaki tedbirlerdir. Muhatabı insan olan bütün mecralarda, eğitim kurumlarında, rüşvet, yolsuzluk gibi vicdanları kanatan, karartan, kanırtan ilişkilerin çirkinliği işlenmeli, anlatılmalı, gösterilmelidir.

Yöneticilerini birer haramzade örneği olarak kullandığımız Çin ülkesi gibi, başkalarının da bizi örnek göstermesini istemiyorsak, seçimlerde mağlubiyet yaşamamak ve iktidarımızı sürekli kılmak, sosyal hayatta da insan ilişkilerinde güvenilirlik, saygı, hakkaniyet istiyorsak bürokraside ve eğitim sistemimizde bu manada “acil eylem planları” yürürlüğe girmelidir.

“Beka” içimizde, sosyal yapımızda… Dışarıdakiler, sinek vızıltısı.

Çarşamba günü İzmit’te Doğan Cüceloğlu ve Polat Doğru‘nun “Aile İçi İletişim” konulu çok etkileyici bir konferansını dinledim.

Konuların sunumu son derece renkli idi. Psikolojik teknik terimlere boğulmadan, hayatın içinden canlı örneklerle anlatılan konuları her kesimden dinleyicilerin kolay kolay unutması mümkün değil.

Konferanstan bazı hususları aktarmaya çalışacağım:

Hayatta başarılı olmak, çocuklarımızın da başarılı olması için ana-baba olarak elimizden geleni, hatta belki de fazlasını yapmaya çalışıyoruz.

Ancak eğitim hayatında başarılı olmayı çok çok önemseyenlere sorunuz: “Çocuğunuzun eğitim hayatında başarılı olmasını mı isterseniz yoksa mesleki alanda başarılı olması daha mı önemlidir?” diye. Mesleki hayatta başarının daha önemli ve değerli olduğunu fark edecektir.

Fakat eğitim ve mesleki hayatında başarılı olduğu halde, aile içi ilişkilerde başarıyı sağlayamamışsanız, diğer bütün başarı hikâyelerinizin anlamsız hale geldiğini görürsünüz. Aile içi ilişkilerde başarısızsanız diğer başarılarınızdan keyif almanız mümkün olmaz.

Bu iki değerli bilim adamı kendi hayatlarından örneklerle aile içi ilişkilerde başarılı olmak için belli ilkeleri anlattılar.

Aklımda kalan en önemli ilkelerden birisi sevgi vermek. Hayata adım atan bebek daha ilk 6 saat geçtikten sonra sevgiyi hissetmeye başlar. Çocuk “sosyal kişiliğinizin” arkasında gerçekten bir “insan kişiliği” olup olmadığını hisseder.

Çocuklar sınıfa giren öğretmenin bir insan mı, içinde insan olmayan öğretmenlik yapan biri mi olduğunu daha birinci dakikada anlar.

Çocukluk dönemi bir insanın anavatanıdır. Çocuklarınızın çocukluğunu doya doya yaşaması için elinizden geleni yapın.

Ağacın köklerini yeterince iyi beslediğiniz zaman dalları ve yaprakları da güçlü ve canlı olur. Dallara ve yapraklara odaklanmak yerine kökleri beslemeye odaklanmalıyız.

Onun için çocuklarınızı seviniz, karşılıksız, şartsız bir sevgi gösteriniz. İletişiminiz sosyal rolünüzle değil, içinizdeki insanla olsun ve hayat boyu çocuklarınızla iletişiminizi kesmeyin.

Çocuklarınız sizinle yani ailesi ile bir ekip olduğunu hissetmeli. Bu ekipte kendisine değer verilen, güvenilen bir ekip üyesi olduğunu ve her sıkıştığında birlikte sorunlarının çözümüne çalışılacağını bilmelidir.

Ancak çocuklarınızın sizden sonrası için hayatta tutunabilmesi için kendilerine özgüven, bilgi, irade ve şevki verirken kendi hayatını şekillendirmede sorumluluk almaya da alıştırmamız gerekiyor.

*****************************

Şirket Yöneticileri

Doğan Cüceloğlu ve Polat Doğru‘nun konferansının konusu “aile içi iletişim”, hedef kitlesi ana- baba ve öğretmenlerdi.

Ama ben bu anlatılanların başkalarının hayatını etkileyen her türlü kurum, şirket, STK, devlet yöneticilerinin de aynı tavsiyeleri dikkate alması gerektiğini düşünüyorum.

Diyelim ki, yönettiğiniz bir şirket ise çeşitli kesimlerle iletişim halinde bulunuyorsunuz: Patronlar, amirler, çalışanlar, sendikacılar, tedarikçiler, müşteriler, çevredeki halk, kamu gücünü elinde bulunduranlar gibi.

Bu kesimlerle ilişkilerde patron, yönetici gibi sıfatlarıyla iletişimde bulunanların insani kimliğiyle iletişimde bulunup bulunmaması, bazen şirketin kârlılığını etkilemez gibi görünür. Hatta ne kadar “Nemrut” bir yöneticisi varsa kurduğu otorite ve disiplinle çok verimli sonuçlar alabildiğine dair örnekler verilebilir.

Atları kırbaçlayarak hızlandırabilirsiniz. Ama nereye kadar?

Eski tip ailelerde otoriter bir babanın evde sağladığı sessizlik, problemleri korku ile bastırması gibi, bu türlü şirketlerde de yöneticiler yarattıkları korku ile belli başarılar edinmiş gibi gözükebilir.

Ama günümüzde şirketlerde başarılı olmak için şirketin hissedarlarını mutlu etmek yeterli sayılmıyor. Şirketin diğer paydaşları yani çalışanları, tedarikçileri, müşterileri, tesislerin çevresindeki ahali de mutlu edilebiliyorsa, şirketin kalıcı başarılar elde etmesi mümkün olabiliyor.

Bu paydaşlar şirketin varlığından mutlu ise şirketin daha verimli, daha kârlı olması, marka değerinin yükselmesi için bireysel bilgi, becerilerini de kullanarak katkı sunarlar.

İşyerine gelen insanlar orada olmaktan mutlu oluyorsa daha verimli olurlar.

*****************************

Siyasetçi ve Devlet Yöneticileri

Şirketler için anlattıklarımız devlet kurumlarının, siyasi partilerin yöneticileri için de geçerlidir.

Devleti, kurumları yönetenler paydaşlar (yol arkadaşları ve halk) üzerinde sevgisini hissettirir, değer verdiğini gösterir, onlara özgüven aşılar, gerekli sorumluluğu verirse karşılığını her türlü zor şartlarda bile sadakat, fedakârlık olarak alırlar.

Kurum içindekiler kendini sevmeyen, değer vermeyen, önemsiz kılan lider veya yöneticisi için fedakârca çalışmayı düşünmez hale gelir.

Rahmetli Süleyman Demirel‘in altı defa gidip yedi defa gelmesi kendisine bağlı fedakâr kitleler sayesinde mümkün olmuştu. O’nun her ilde ve ilçede yakın dava arkadaşlarını sık sık araması, onlara sevdiğini, değer verdiğini göstermesi bu başarının temelini teşkil ediyordu.

Rahmetli Alpaslan Türkeş‘in Ülkücü Gençliğe sevgisini, onlara verdiği değeri gösteren “Hepiniz birer Türk Bayrağı’sınız” sözü liderliğin nasıl olduğunu gösteren bir örnektir.

Gerçek lider yol arkadaşlarına bir ekip olduğunu hissettirir. Bu ekipte kendisine değer verilen, güvenilen bir ekip üyesi olduğunu ve her sıkıştığında birlikte sorunlarının çözümüne çalışılacağını düşündürtür.

Yol arkadaşlarını, kendisine bağlı kurumların yöneticilerini sevmeyen, onlara güvenmeyen, bütün kerameti kendisinden sayan ve bütün yetkileri kendisinde toplayan liderler vardır. Bunlar eski tip otoriter ana- baba modelinin birer yansımasıdır.

Sonuçta verimsiz bir yönetim; sevgisiz, özgüvensiz, korku içinde bir toplum ortaya çıkar. Böyle bir toplumda mutluluk yerine huzursuzluk ve endişe hâkim olur.

Yazarımız, savaş bitimindeki Yalta Konferansı’nda Stalin’in Boğazlar’ın statüsüyle ilgili Montreaux Konvansiyonu’nda değişiklik yapılması talebi ve Ankara’ya verilen iki Sovyet Notası, Rus gazetelerinde Kars-Erzurum-Bayburt-Gümüşhane-Giresun yörelerinin iadesiyle ilgili makaleler yayınlanması, hele hele 1946 Martında Sovyetler’in İran’a zırhlı tümenler yığması ve Bulgaristan’da askerî hazırlıklara başlamasıyla savaş pozisyonu alan Türkiye’nin her ne pahasına olursa olsun Amerikan desteğini sağlama politikasına geçtiğini betimlemektedir.

1946’da iktisadî liberalizmi benimseyen Demokrat Parti’nin kuruluşu ve Amerikan Savaş Gemisi Missouri’nin Türk limanlarını ziyaretini bu düşüncesinin yansımaları olarak gören Yahya Sezai Tezel; iktidardaki CHP’nin de, muhalefetteki DP’nin de yabancı sermaye ve ekonomik kalkınmada aynı şeyleri söylediğini belirtmektedir. Bu arada 1948’de Amerika Birleşik Devletleri ile imzalanan ikili antlaşmayla ilk kez Türk Hükümetinin iktisadî politikalarına dışarıdan yapılacak müdahaleleri kabul etmesine dikkat çekmektedir.

Tezel, bu ve buna benzer açıklamalarla genel kabulleri ve klişeleri yıkmaktadır. Cumhuriyet tarihindeki borçlanma ya Marshall Yardımı ve Menderes dönemine, ya da Truman Doktrini ve İnönü dönemine atfedilir. Oysa Yazar, bunun daha Atatürk döneminde başladığını gösterir. Devletçilik uygulamasının sanıldığı gibi devlet sosyalizmine değil devlet kapitalizmine yakın olduğunu vurgular. Millîleştirmelerin ideolojik olmadığını aksine yabancı sermayeye kapıları açmakla eşgüdüm içinde olduğunu ve hatta üst paragraftaki son örnekte olduğu gibi Ulusal Bağımsızlık Savaşı veren ve Misak-ı İktisadî belgesi yayınlamış bir kadronun ekonomiye dış müdahaleyi kabul etmesini belli bir bütünlük içinde sunar.

Fakat tüm bunların hem bu kadroların dönemsel yetişme şartlarından ve devralınan devlet geleneğinden, hem de yıkık ve yokluklarla malûl bir ülkenin tecrübesiz yöneticilerinin 1927 kıtlığı, 1929 buhranı ve büyük bir dünya savaşı geçirmesinden dolayı adeta yabancı sermayenin desteğine mahkûm olmalarından kaynaklandığını düşünmektedir. Bazen ikircikli ve bazen çelişik davranmalarını bile yol – yöntem arayışlarına bağlamaktadır. Kitabın başından sonuna dek olaylar ve olgular; temel ihtiyaçlar, gerçekçi davranışlar ve çıkar ilişkileriyle ama büyük bir kaynak, istatistik ve bilgi zenginliğiyle verilmektedir. Adeta canlı türlerini konu alan belgeseller gibi..

“İktisadî Gelişme, Özel Girişim ve Devlet Kapitalizmi” adını taşıyan yedinci bölümde 1920’lerdeki gelişme politikasının ana özelliği karışmacı (müdahaleci) bir iktisat politikası olarak verilmekte; bu politikayla ilgili olarak kurulan yeni örgütler Ticaret ve Sanayi Odalarıyla (1925), İstatistik Umum Müdürlüğü (1926) ve Âli İktisat Meclisi’yle (1927) örneklenmekte; bankacılık sisteminin geliştirilmesi adına Türkiye İş Bankası (1924), Türkiye Sanayi ve Maadin Bankası (1925), Emlak ve Eytam Bankası (1928) ve 27 küçük ölçekli yöresel özel bankanın kurulması anlatılmakta; ulaştırma altyapısının geliştirilmesi ile gümrük politikasının değiştirilememesi özetlenmektedir.

Yazarın bu meyanda başkaca acımasız ve net tespitleri de var: Yeğlenen düzenin Türk nüfusu içinden bir işadamları sınıfını yaratması gereklidir ve bu da bazı Türklerin zenginleşmesine bağlıdır. Yönetici kadrolardaki birçok kişinin ellerindeki siyasî nüfuzu kendilerine, yakınlarına ya da iş ortaklarına çıkar sağlamak için kullanmaları Cumhuriyet’in yeni zenginlerinin oluşmasında baş roldedir. Günümüzde de devam eden ve iktidar gücünü elde tutanların şaibeli ilişkilerle anılması hususu demek ki Osmanlı’nın son yüzyıllarından beri süregelen bir Türkî gelenek.

Cumhuriyetin ilk yıllarındaki yolsuzluk olaylarından olan ‘Yavuz-Havuz Davası’nda rüşvet almaktan Yüce Divan’da yargılanan (1928) Denizcilik Bakanı İhsan Bey’in “Bana neden soruyorsunuz? Hepiniz, başta Reisimiz olmak üzere ‘Zenginleşmek lazımdır, demokrasi zenginliğe dayanır’ demiyor muydunuz? Hepiniz aynı şekilde işlere girmediniz mi?” demesini ve 1927 ile 1932 yılları arasında Amerika’nın Ankara Büyükelçiliği yapan Grew’in “İhalelerin verilip verilmemesi, Hükümetin kabul edip etmemesi ilgili tarafların ödediği rüşvetlere göre belirleniyordu” demesini S.Tezel, o dönem hakkında başkaca fikir vermesi bakımından paylaşmaktadır.

“Bütün cihan bilmelidir ki artık bu devletin, bu milletin başında hiçbir kuvvet yoktur, hiçbir makam yoktur. Yalnız bir kuvvet vardır. O da millî egemenliktir. Yalnız bir makam vardır. O da milletin kalbi, vicdanı ve mevcudiyetidir.”( Mustafa Kemal Atatürk.)

’23 Nisan’, kendisini Türk Milletinin ayrılmaz bir parçası olarak gören herkesin çocukluğunun en güzel anılarını yaşadığı çok özel bir gündür.

Çünkü o özel gün; devletimizin kurucusu Büyük Önder Mustafa Kemal Atatürk’ün çocuklarımıza armağan ettiği, dünyanın hiçbir ülkesinde olmayan çocuk bayramı olarak kutlanır. Türkiye Radyo Televizyon Kurumu, UNESCO‘nun 1979‘u Çocuk Yılı olarak duyurmasının ardından, TRT Uluslararası 23 Nisan Çocuk Şenliği‘ni başlatarak, bayramı uluslararası düzeye taşımıştır.

Çocukluğumuzun en güzel anılarını taşıyan bu özel gün, bize sadece bayram coşkusunu mu anlatır?

Kurtuluş savaşımızda bir yıldız gibi parlayan, milletimizin irade gücünü tarih sayfalarına kazıyan 23 Nisan 1920 tarihinin önemi nedir?

Şimdi biz susalım, yazan kalemler dursun; o günün önemini, coşkusunu tarihe ışık tutan o belgeler anlatsın. Türkiye Cumhuriyeti Devletinin kuruluş mucizesinin lideri, Yüce Önderimiz Mustafa Kemal Atatürk’ün anlatımı, o günlere tanıklık eden belgelerin sesiyle…

İşte 23 Nisan’a iki gün kala, Mustafa Kemal ve Ankara:

”……………………………..Baylar, Büyük Millet Meclisi’nin toplanmasını ve açılmasını sağlamak için çalıştığımız bu günlerde bizi en çok uğraştıran: Düzce-Hendek-Gerede gibi Bolu bölgesindeki yerlerden başlayıp, Nallıhan, Beypazarı üzerinden Ankara’ya yaklaşacak gibi gözüken gerici ayaklanma dalgaları olmuştur. Ankara’da toplanmakta olan ve genel durumu henüz gereği gibi bilmeyen milletvekillerini, korkulu olaylar karşısında bırakmamanın ve bu gibi olaylar yüzünden Meclis’in toplanamaması gibi uğursuz bir durumu önlemenin yollarını düşünüyorum. Bunun için Meclis’i açmakta ivedi davranıyorum. Sonunda Ankara’ya gelebilmiş milletvekilleriyle yetinerek, Meclis’i Nisan’ın yirmi üçüncü Cuma günü açmaya karar verdik.

Bu karar üzerine 21 Nisan 1920 günü yaptığım bildirimi, o günün duygu ve anlayışını gösterir bir belge olması bakımından, olduğu gibi bilginize sunmaya karar verdim.

(Belge – 107)

Tel: Çok ivedidir

Ankara’ya ivedi yazı

Ankara

21.04.1920

Kolordulara,

(14’üncü Kolordu Komutan Vekilliği’ne),

61’nci Tümen Komutanlığı’na,

Refet Beyefendi’ye,

Bütün İllere,

Bağımsız Sancaklar ‘a,

Müdafaa-i Hukuk Merkez Kurulları’na,

Belediye Başkanlıklarına.

1.       Tanrı’nın yardımıyla Nisan’ın yirmi üçüncü günü, Cuma namazından sonra Ankara’da Büyük Millet Meclisi açılacaktır.

2.       Yurdun bağımsızlığı, yüce Halifelik ve Padişahlığın kurtarılması gibi önemli ve ölüm kalımla ilgili görevleri yapacak olan bu Büyük Millet Meclisinin açılış gününü Cumaya rastlatmakla o günün kutsallığından yararlanılacak ve bütün sayın milletvekilleriyle birlikte, Kutsal Hacı Bayram Camii’nde Cuma namazı kılınarak, Kur’an’ın ve namazın nurlarından ışık alınacak ve güç kazanılacaktır. Namazdan sonra Peygamberimizin kutsal sakalı ve kutsal sancak alınarak, Meclis’in toplanacağı özel yere gidilecektir. Toplantı yerine girilmeden önce bir dua okunarak, kurbanlar kesilecektir. İş bu törende camiden başlayarak, Meclis’e değin, Kolordu Komutanlığı’nca askeri birliklere özel tören düzeni aldırılacaktır.

3. Açılış gününün kutsallığını belirlemek için il merkezinde, Vali Beyefendi Hazretlerinin düzenlemesi ile ”Hatim ve Buhari-yi Şerif okunmasına başlanacak ve Hatim-i Şerif’in son bölümleri; uğur için Cuma günü namazdan sonra Meclis’in toplantı yerinin önünde okunup, bitirilecektir. ( Hatim: Kuran-ı Kerimin baştan sona okunması. Buhari: Kur’an-ı Kerimden sonra en değerli kitap olan Sahih-i Buhari adıyla meşhur hadis )

4. Kutsal ve yaralı yurdumuzun her köşesinde yukarıda belirtildiği gibi bugünden başlayarak ”Buhari ve Hatim-i Şerif ” okunacak. Cuma günü ezandan önce minarelerde sala verilecek; ”Hutbe” okunurken Halifemiz ve Padişahımız Efendimiz Hazret’lerinin kulu adı anıldığı sırada; kendisinin, ülkesinin ve bütün uyruklarının bir an önce kurtulmaları ve mutluluğa ermeleri için ayrıca dua edilecek; Cuma namazı kılındıktan sonra da hatim tamamlanarak yüce Halifelik ve Padişahlığın ve bütün yurt parçalarının kurtarılması amacıyla yapılan ulusal çalışmaların önemini ve kutsallığını ve her yurttaşın kendi vekillerinden oluşmuş bulunan Büyük Millet Meclisi’nce verilecek yurt ödevlerini yapmak zorunda olduğunu anlatan dinsel söylevler verilecektir. Daha sonra, Halife ve Padişahımızın din ve devletimizin, yurdumuzun ve ulusumuzun kurtuluşu, senliği ve bağımsızlığı için dua edilecektir. Bu dinsel ve yurtsal görev yapıldıktan ve camilerden çıkıldıktan sonra, Osmanlı ülkesinin her yerinde, hükümet konağına gidilerek, Meclisin açılışından dolayı resmi kutlamalarda bulunulacaktır. Her yerde, Cuma namazından önce uygun bir biçimde, ”Mevlit” okunacaktır.

5. İşbu bildirimin hemen yayılması için her araca başvurulacak ve tezelden en sapa köylere, en küçük askeri birliklere, yurttaki bütün örgüt ve kurumlara ulaştırılması sağlanacaktır. Ayrıca büyük kâğıtlara yazılıp her yerde asılacak ve yapılabilen yerlerde basılıp çoğaltılarak parasız dağıtılacaktır.

6. Ulu Tanrı’dan tam başarıya ulaşılmasını yakarırız.

Temsilciler Kurulu adına

Mustafa Kemal

Bk. HTVD.( Harp Tarihi Vesikaları Dergisi) sayı 14, belge 363

Söylev: Cilt 1 Sayfa, 313

22 Nisan 1920 günü de şu bildirimi yaydım:

(Belge-108)

Tel Dakika geciktirilmeyecektir.

22 Nisan 1920

Bütün İllere, Bağımsız Sancaklara, Kolordulara, Nazilli’de Albay Refet Beyefendi’ye, Bursa’da 20’nci Kolordu Komutanı Ali Fuat Paşa Hazretlerine, Bursa 56’ncı Tümen Komutanı Albay Bekir Sami Beyefendiye, Balıkesir’de 61’nci Tümen Komutanı Albay Bekir Sami Beyefendi’ye.

Tanrı’nın yardımıyla Nisan’ın 23’ncü Cuma günü Büyük Millet Meclisi açılarak çalışmaya başlayacağından, o günden sonra bütün sivil ve askeri orunların (makam, mevki) ve bütün ulusun buyruk alacağı en yüce kat, adı geçen Meclis olacaktır. Bilginize sunulur.

Temsilciler Kurulu adına

Mustafa Kemal

Bk. Söylev: Cilt 1, sayfa, 314

Ve o gün Ankara…

”23 Nisan 1920’de Hacıbayram Camii’nde- Cuma Namazı kılındıktan sonra, camiin avlusunda büyük bir kalabalık toplanmıştı. En önde, yeşil örtülü bir rahlenin üstüne konulmuş olan Kuran-ı Kerim ve Lihye-i Saadeti (Yüce Peygamber Efendimizin Kutsal Sakalının adı.) başının üzerinde taşıyan bir kişi vardı. Törene katılmış olanların geçeceği yolun iki tarafına halk ve asker sıralanmış bulunuyordu. Yavaş, yavaş yürüyen ve her tip insandan meydana gelmiş bir alay, tekbir getire getire Meclis’in toplanacağı binanın önüne geldi ve durdu.

Burada bir dua okunduktan ve kurbanlar kesildikten sonra milletvekilleri bir araya geldiler. BMM Toplantı salonu; ortasında mektep sıraları ve bir odun sobası, bir kürsü ve bir de tavandan sarkan gaz lambasından ibaretti. Ama ilerleyen yıllarda, bu mütevazı salondan Türkiye Cumhuriyeti doğacaktı.

Millet Meclisi saat 14.45’de en yaşlı Milletvekili olan Sinop Milletvekili Şerif Bey’in bir söylevi ile açıldı.

”Hüzzar-ı Kiram” (Peygamber Efendimize iman etmek) diye başlayan bu söylevinde Şerif Bey: İstanbul’un geçici olarak yabancılar tarafından işgal edildiğini ve bu suretle ”Hilafet Makamı’nın ve Hükümet Merkezi’nin” istiklalini kaybettiğini, bu hale boyun eğmenin ise ”ecnebi esaretini kabul” etmek demek olduğunu, hâlbuki öteden beri özgür yaşamış Türk Milleti’nin yine de aynı suretle yaşamak istediğini, esir olmayı şiddetle reddettiğini ve bundan dolayı, bu meclisin toplandığını söyledikten sonra, ”Milletimizin dâhili ve harici istiklal-i tam dâhilinde mukadderatını bizzat deruhte ve idare etmeye başladığını bütün cihana ilan ederek Büyük Millet Meclisi’ni açıyorum” demişti…”

Ertesi gün 24 Nisan Cumartesi günü Mustafa Kemal Meclis huzurunda kapsamlı bir konuşma yaptı. Aynı gün yapılan seçimle ve 110 oy ve oy birliği ile Meclis Başkanlığı’na seçildi.

Mustafa Kemal yapmış olduğu konuşmasında; Meclis’in olağanüstü yetkilerle millet egemenliğine dayanarak toplandığını belirtmiştir.

Mustafa Kemal Paşa’ya göre, TBMM, kurucu meclis yetkisine haizdir. ”Mevcut Kanun-i Esasi’yi kaldırır, yerine yenisini koyabilir.”

23 Nisan 1920’de kurulan yeni Meclis, 1 Numaralı kararı ile kendi kuruluşunu düzenlemiştir.

Meclisin açılışını izleyen gün, Mustafa Kemal Paşa’nın teklifi ile Meclis aşağıdaki esasları kabul etmiştir.

1) Mecliste beliren milli iradenin, yurt alın yazısına doğrudan doğruya el koymasını kabul etmek temel ilkedir. Türkiye Büyük Millet Meclisinin üstünde bir güç yoktur.

2) Türkiye Büyük Millet Meclisi yasam ve yürütme yetkilerini kendinde toplamıştır. Meclisten seçilecek ve vekil olarak görevlendirilecek bir kurul hükümet işine bakar.

Not; Padişah ve halife, baskı ve zordan kurtulduğu zaman, Meclis’in düzenleyeceği kanuni esaslara göre durumunu alır.

Büyük Millet Meclisi sadece yasama yetkisini değil aynı zamanda yürütme yetkisini de, milli iradenin merkezini teşkil eden Mecliste toplamıştır. Meclis Başkanı seçimi yapıldıktan sonra hükümet kurma işi hemen ele alındı. Bununla beraber 2 Mayıs 1920 tarihine kadar hükümet kurulamadı. Bu sebeple de işler, hükümet kuruluncaya kadar Mustafa Kemal’in başkanlığında yedi kişilik bir ”Geçici İcra Kurulu” tarafından yürütüldü.

Ve acıdır ki! B.M.M’nin açıldığı gün, Hendek’te ayaklanma ol olmuş, Düzce yanmakta idi…”

Değerli Okur;

Günümüzün Türkiye’sinde yaşanan ihanetlere odaklı terör olaylarını değerlendirdiğimizde, ülkemizin bulunduğu coğrafyada ‘Arap Baharı’ adıyla başlayan/başlatılan emperyalist senaryoların hüküm sürdüğü bir süreç yaşanırken; özellikle Suriye sınırımızda yaşanan iç savaşın, devletimize yansımalarına baktığımızda..! Tarih sayfalarımızı bir kez daha çevirip, devletimize, milletimize armağan edilen çok önemli değerleri bir kez daha anlamamız, o değerler elde edilinceye kadar, milletçe ödediğimiz bedellerin ne olduğunu bir kez daha hatırlamamız gerekir.

İki bin yıllık tarihimizin son yüzyılı; can ve kan bedeli ödeyerek vatan bellediğimiz aziz topraklarımızda, adeta bir kan çanağında kurulan devletimizi anlatır.

Bu kan çanağında; Türk Milletinin atalarından ona emanet vatanına, bayrağına, dinine, diline, örfüne, geleneğine, tarihine olan sadakati, bağlılığı vardır.

Onun içindir ki, Çanakkale’de başlayıp, Dumlupınar’da, Kocatepe’de, Sakarya’da süregelen bu sadakat, en önemli karşılığını 23 Nisan 1920’de almış; milletin iradesi bu tarihte açılan Büyük Millet Meclisi ile taçlanmıştır.

O nedenle 23 Nisan 1920 tarihi:

Çocukluğumuzun unutulmaz o güzel anılarını taşıdığı gibi; bizleri ümmet olmaktan, millet olabilme vasfına taşıyan Mustafa Kemal ve dava arkadaşlarının, egemenliğin kayıtsız şartsız millete ait olduğunun ilan edildiği, ‘en üst irade makamı’ olarak T.B.M.M’nin açılışının tarih sayfalarına kazındığı ve milletimizin mührünü taşıyan önemli bir gündür.

Gücünü, milletimizin kayıtsız şartsız egemenliğinden alan T.B.M.M’nin 99’ncu kuruluş yıldönümünde; milletçe coşku içinde kutlayacağımız bu önemli günü bizlere armağan eden devletimizin kurucusu, Büyük Önderimiz Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve dava arkadaşlarını, rahmet, minnet ve şükran duygularıyla anıyorum. Vatan onlara minnettardır.

(Not: Yazımın içeriğinde tırnak içine almış olduğum bölümler; Değerli Bilim insanları ve Atatürkçü düşüncenin önde gelen isimleri Sn. Prof. Dr. Ali Dönmez’in, ‘Dağ Başını Duman Almış” isimli kitabı ile Değerli Dostum Dr. Orhan Çekiç’in, T.B.M.M’nin 80’nci yıl dönümü anısına hazırlamış olduğu ”İmparatorluk’dan Cumhuriyet’e” isimli kitabından alınmıştır. Kendilerini sevgiyle selamlıyorum.)

Siyasetçilerin ve toplumu etkileme konumunda olan herkesin ilk sorumlu olduğu alan sözlerine ve kalemine sahip çıkmaktır.

Bu etki toplumda sevgi ve saygıyı artırıcı, herkesin düşünceye ve inancına saygı duyan, aklını ve iradesini başkasına teslim etmeyen fikri hür, vicdanı hür nesiller isteyenlerden gelirse huzur ve mutluluğumuz artar.

Bu etki ayrıştırma, bölme, kendinden olmayandan nefret ettirme, öfke ekme üslubunu benimseyenlerden gelirse gerilim, endişe, korku, nefret duygularının hâkim olduğu bir toplum yaratılır.

Türkçemizde bunun için “ne ekersen onu biçersin” veya “rüzgâr eken fırtına biçer” gibi atasözlerimiz var.

CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu’na katıldığı şehit cenazesinde yapılan fiili saldırı, “planlı ve kademeleri iyi planlanmış bir profesyonel ekip işi midir?” bilemiyoruz.

Böyle de olsa, cami cemaatinden bazı fanatiklerin saldırısı da olsa, olayın faili olan kişilerin dini saplantıları sebebiyle kolay tahrik edilen sıradan vatandaşlardan seçilmesi mümkündür.

Bu saldırı bir fırtınanın başlatılması için yapılmışsa, yeterince rüzgâr ekilmiş olması gerekir.

Şimdi siyasiler ve onların kontrolündeki medya tarafından ekilen rüzgârları bir hatırlayalım.

*****************************

Ekilen Nefret ve Öfke Tohumları

AKP ve MHP kanadından yapılan 31 Mart’ta yapılan seçim kampanyasında Millet İttifakı için “zillet ittifakı”, “şer ittifakı”, illet, hainlerin işbirliği gibi tanımlamalar yaptı.

AKP + MHP Türkiye’nin bir beka (varoluş- yokoluş) meselesi içinde olduğunu; CHP + İYİ Parti’nin (ve Saadet Partisinin) PKK ve FETÖ ile işbirliği içinde olduğunu iddia etti.

CB ve AKP Genel Başkanı Recep Tayyip Erdoğan, “CHP ile HDP’nin iş birliği yaptığını söyleyerek, “Belediye meclis üye listelerinde bölücü terör kontenjanından çok isim var” dedi.

Bu tez, her türlü kışkırtıcı tonuyla, yandaş medyada binlerce kere tekrar edildi.

En son da yandaş Güneş Gazetesi verilen dört şehit haberini, şehitlerin sorumlusu yeni İBB Başkanı İmamoğlu imiş gibi  “MUTLU MUSUN EKREM?”manşetiyle verdi.

Bunlar çok tehlikeli işler.

***

Devlet Bahçeli’nin Ektikleri

Bakın Cumhur İttifakının küçük ortağı MHP Genel Başkanı Bahçeli daha Kılıçdaroğlu’na saldırıdan birkaç saat önce neler dedi?

“31 Mart’ta PKK’nın CHP’nin lehine çalıştığını, FETÖ’nün de Millet İttifakı’nın yanında durduğunu” ifade etti.

İYİ Parti’ye de aynı üslupla çamur attı: “İyi görünümlü kötülerin PKK ile, FETÖ ile aynı emellere sabitlenmesi gayri milli bir üst aklın marifetidir” dedi.

“Atatürk’ün partisi” CHP “Türk düşmanlarının ana karargâhı, HDP’nin ana kucağı haline geldi” diye suçladı.

Bahçeli “31 Mart’tan sonra PKK bu defa büyükşehir belediyelerine CHP’nin taşıyıcı bedenliğiyle nüfuz edecektir. Dağlarda kovaladıklarımız belediyelere konuşlanacaktır.

Bu gidişle FETÖ, kaybettiği mevzileri yerel yönetimler üzerinden tekrar kazanacaktır” gibi inanılmaz cümleler kullandı.

Bunlar nasıl sözlerdir?

Normal bir yerel seçim sonucu yaşadık. Kazananlar da, kaybedenler de Türk Milletinin içinden çıkmış, yasal gereklilikleri haiz vatandaşlarımız değil midir?

Millet İttifakına karşı kaybedilen belediyeleri “PKK ve FETÖ kazandı” olarak yorumlamak tam bir fırtına biçme niyetinin ifadesidir.

***

Bahçeli’nin Akıl Tutulması

Devlet Bahçeli’nin saldırıyı kınamak yerine, Kılıçdaroğlu’nu “yüzde 9 oy aldığın yere cenaze namazına mı gidilir? O adama yumruk attıracak kadar ne yaptın sen Kemal Kılıçdaroğlu?” diye suçlaması da en hafif tabiriyle tam bir akıl tutulmasıdır.

Bir şehit cenazesine katılmak için oy yüzdesine mi bakmak gerekir?

“Olaya üzüldüm, kınıyorum demek” bu kadar mı zordur?

*********************************

R.Tayyip Erdoğan’ın Tavrı

“Organize linç girişimi” üzerinden neredeyse bir gün geçti. Cumhurbaşkanı Erdoğan‘ın hala Kılıçdaroğlu’nu aramamasını ve “kızgın demiri soğutmak” için kamuoyuna bir açıklama yapmamasını da oldukça manidar buluyorum. Böyle bir tavrı anlamakta güçlük çekiyorum.

Yeni Zelanda Başbakanının kararlı tavrı ve birleştirici tutumunu göstermek, O’nun kendi dininden olmayanlara gösterdiği saygının yüzde birini ülkenin Müslüman olan ana muhalefet liderine göstermek bu kadar zordur?

*********************************

İçişleri Bakanı Soylu’nun Ektikleri

Ne demişti İçişleri Bakanı Süleyman Soylu?

“Valilere talimat verdim; CHP İl başkanlarını bundan sonra şehit cenazelerinde protokole kabul etmeyin’ diye. Bu kadar basit. Onların gideceği bir adres var. PKK mensuplarının cenazeleri var. Sandıkta beraberlerse cenazede de olacaklar” demişti.

Sıradan bir ülkenin İçişleri Bakanından ana muhalefet partisi için böyle bir genelge yayınlaması ve bununla övünmesi söz konusu olabilir mi?

Bu iş “bu kadar basit” mi?

Soylu’nun bu talimatının ilk uygulaması Bursa’nın Büyükorhan ilçesinde düzenlenen şehit cenazesinde yapılmıştı. Cami avlusuna getirilen CHP Bursa İl Başkanlığı’na ait çelenk, tepki gösteren bir grup tarafından yere atılmış, çelenk polis tarafından alandan uzaklaştırılmıştı. CHP Bursa İl Başkanı da, cenaze töreninde protokole alınmamıştı.

Bu defa şehidimizin cenaze namazına gelen CHP’nin Genel Başkanıydı. Resmi görevliler Kılıçdaroğlu’nu törenden çıkaramayacağını gören bazı kişilerin durumdan vazife çıkardığını düşünmemiz mi gerekiyor?

Böylece saldırganlar “PKK ve FETÖ’yü belediyelerde iktidara getiren Bay Kemal’e gereken dersi vermek” gibi kutsal bir görev ifa etmek saikiyle hareket etmiş olabilir.

*****************************

Saldırı AKP veya MHP Liderine Yapılsaydı?

Bu kışkırtıcı üslupla konuşanlar, yazanlar muhalefet kanadından olsaydı…

Ve akabinde yapılan çirkin saldırı CHP lideri Kılıçdaroğlu’na değil de, AKP veya MHP Genel Başkanlarına yapılsaydı iktidarın ve küçük ortağının muazzam propaganda makinesinin nasıl işleyeceğini bir düşünün.

Herhalde “bağımsız ve tarafsız yargımız”, “Cumhuriyetimizin savcıları” derhal harekete geçer ve TCK’daki “Halkı kin ve nefrete teşvik etmek” suçlamasından soruşturmalar ve davalar açılmış olurdu.

Ey rüzgâr ekenler! Yapmayın… Etmeyin…

“Onların sığındıkları evi yakın!” diye çığlık atan insan tipi yaratmanın vebali ağırdır.

Çıkacak fırtınanın zararını önceden hesap etmek mümkün değildir.

Adalet, insanlık, vicdan ve ahlak gibi temel değerlerimize kıymayın.