Bir önceki yazımda: “okullarda yıllardır halı altına süpürülmüş, görmezden gelinen, “ivedilikle çözümlenmesi gereken” birçok sorunun hala; yönetici, öğretmen, öğrenci ve velileri endişelendirdiğini” vurgulamıştım.

Bunlar; okulların “rehberlik ve teftişi” başta olmak üzere, bağışlar, kaynak ders kitapları, öğrenci servisleri, öğrenci kıyafetleri, okul giderlerinin temini, öğrencilerin beslenme sorunları kantinler vb. şeklinde sıralamıştık.

Eğitim öğretim bir sistemler bütünüdür. Tüm yönleriyle ele alınmalıdır. Bir veya birkaç yönü ihmal edildiğinde; “eko sistem” gibi kendisini sağlıklı sürdürme dengesini kaybeder. Büyük sorunlar yaşar, sarsıntılar geçirir.

Yıllardır resmi ve özel eğitim kurumlarımız, alanlarında yetişmiş konunun ehli müfettişler tarafından; “rehberlik ve teftiş”e tabi tutulmaktaydı. Bu sayede kurumlar 1739 sayıl Milli Eğitim Temel Kanunu’nda belirlenen, Türk Milli Eğitiminin genel ve özel amaçları doğrultusunda, faaliyetlerini titizlikle sürdürmeye yönlendirilirdi.

Öğretmen ve yöneticilerin çalışmaları müfettişlerce bu doğrultuda gözden geçirilir, sapmalar, ihmaller varsa;  “öneriler, uyarılar” da bulunularak rehberlik yapılırdı. Daha sonra da teftiş edilerek, raporla durum ortaya konurdu. Müfettişin adı bile kurumların kendisine çekidüzen vermesine, azimle ve titizlikle çalışmasına yeterdi.

Teftişin adı biraz soğuk olsa da, son yıllarda pozitif anlamda güzel değişim yaşamıştı teftiş sistemi. Kurumlara bu sayede yenilikler, değişim ve motivasyon geliyordu. Her kurumun grup müfettişleri olurdu. Telefon açıp bir şeyler sorabilme imkânları vardı öğretmenlerin.

Öğretmenler ve yöneticiler sıkıntılarını, başarılarını paylaşma, dertleşme, belki de bir bakıma “deşarj olma” fırsatı buluyordu. Çünkü bu üçlü birbirini anlayabiliyordu.

Müfettiş de insan, onun da bazen hatası olabilir. Bundan dolayı “teftiş sistemi” ni ve tüm müfettişleri eleştirmek haksızlık olur.

Ben de on yıldan fazla öğretmen olarak teftiş geçirdim. Bazen üzüldüm, fakat hiçbir zaman teftişin kalkmasını istemedim. Beni, müfettiş olmam için yönlendiren, teşvik eden yine müfettişler oldu. Başarılarımı onlar gördü, ödüllendirdiler, yanımda yakınımda oldular. Üst makamlara taşıdılar.

Teftişin gerçek yararına inanmış eğitimci ve eğitim kurumlarının, müfettişlerin gelmesini sabırsızlıkla beklediğini bu yüzden iyi bilirim.

Yıllar önce İzmit’in Sultaniye Köyü’ne teftiş için gitmiştik. Bizi uzaktan gören tek öğretmen, bize doğru var hızıyla koşmaya başlamış ve ağlayarak boynumuza sarılmıştı. “Nerede kaldınız sizi sabırsızlıkla bekliyordum, gözlerim yollarda kaldı” diye hıçkırıklara boğulmuştu. O an çok duygulu anlar yaşamıştık. Benzer müspet örnekler hayli çoktur. Neticede, “rehberlik ve teftişin” eğitim kurumlarının, “olmazsa olmaz” ı olduğu bir gerçektir.

Rehberlik ve teftiş eğitim öğretim kurumlarından kaldırıldığında, birçok sorunu da beraberinde getirmiştir. İşte bunlarda bazıları:

-Eğitim öğretim yılı başında, müfettişlerce kurumlarda yapılan mesleki toplantılarda; sistemle ilgili olarak, duyurulması gereken çok önemli yeniliklerden, hatırlatmalardan, pozitif katkılardan, destekten, motivasyondan öğretmen ve yöneticiler mahrum bırakıldı.

-Birkaç okul öğretmenlerinin bir araya gelerek yapılan bu toplantılar artık olmadığından, öğretmenler arası tanışma, kaynaşma ve fikir alışverişi imkânı kalmadı.

-Okul kantinleri eğitime olumlu katkıda bulunma amacını yitirdi. Öğrenci sağlığından önce kar etme amaçlandığından, zararlı ve fahiş fiyatlarla örünler, sağlıksız ortamlarda satılmaya başladı.

-Öğretmenlerin planlamaları ve yıllık tüm çalışmaları müfettiş rehberliğine tabi tutulmadığı için; amaçtan sapmalar, eksiklikler, hatalar düzeltilememekte. Bu yüzden bazen zamanında konular bitirilememektedir.

-Bazen seçilen yöntem ve teknikler derslerle uyum sağlayamamakta. Bazı önemli konular unutularak öğretilememekte, ya da önlem alınamamaktadır. Öğrenciyi ölçme ve değerlendirme yöntemlerinde hatalar yapılmaktadır.

-Sınıf kitaplıkları denetlenemediği için öğrenci seviyesinin üzerinde, içeriği hatalı ve zararlı kitaplar öğrencilere okutulabilmektedir. Bu hususta veliler çocuklarının okuduğu hikaye ve  masallard, rastladıkları uygunsuz ifadelerden hayli rahatsızdırlar.

-Okulun performansı teftiş sonunda ortaya konularak öğretmenler kurulunda değerlendirilmekteydi. Bu fırsatta kalmadı. Öğretmen ve yöneticiler, başarının neresinde, ne miktarda olduklarının farkında değiller. Bu yüzden kendilerini hangi yönde ve ne kadar geliştirmeleri gerektiğine dair güdüleyici ve itici bir motivasyondan yoksun kaldılar.

-Özellikle toplu taşıma okullarının öğrenci servisleri ve ihale ile dağıtılan kumanyalar denetim dışı kaldı. Oysa müfettişlerin denetiminde, “ayakta öğrenci olmaması, öğrenci durakları, hatların uzaklık yakınlık durumlarının uygunluğu, beslenme için dağıtılan yiyeceklerin gramajı, tazeliği, zamanında ulaştırılması vb”. durumlar gözen geçirilir, aksayan hususlar düzeltilirdi.

-Eğitim kurumlarının tüm bölümlerinin amaca yönelik kullanılmasında aksaklıklar yaşanabilmektedir. Örneğin: Bir kurumda teftiş yaparken, öğretmenler odasının derslik yapıldığına, öğretmenlerin odasız bırakıldığına tanık olmuştuk. Hemen farklı çözüm yolları ile bu sorun giderildi.

-Özellikle de öğretmenlerin sicil amirliğinden müfettişlerin(ilköğretim için) çıkarılması, başarılarının yeterince görülmemesine, mağdur olmalarına sebep olmuştur.

-Ders kitapları ücretsiz dağıtıldığı için, kaynak ders kitabı alma yasağı vardır. Buna rağmen bazı okullar velilere parayla kaynak kitap aldırmaktadırlar. Oysa bu duruma teftişlerin olduğu yıllarda asla fırsat verilmezdi.

-Öğretmenin kafasına takılan bir eğitim sorununu danışacağı, fikir alabileceği, uzman bir rehberi artık kalmadı.

Bütün bu yazdıklarımın daha ötesinde, akla gelmeyecek kadar yararı olan teftiş sisteminin kaldırılması büyük bir hatadır.

Millî Eğitim Bakanı Sayın Ziya Selçuk beyefendi sistemi çok iyi bilenlerdendir. Kendisine ulaşma imkânım olsaydı, iki önemli şeyi ısrarla ve ivedilikle kendisinden istirham ederdim:

1-Maarif Müfettişleri istihdamının eski işlevselliğine yeniden getirilmesi,

2-Okullarda okutulacak masal, hikâye, roman vb. kitapların yeniden T.T.Kurulu tarafından incelemeye tabi tutulması.

Bundan sonraki yazımda “armalı soygun” iddiaları ele alacatır.

Sevgiyle kalın…

Çok uzun zamandır özellikle ülkücü gelenekten gelen bazı dostlarımdan şu ifadeyi çok duyuyorum; “Bu din (İslam) Arapların dini, biz Türklerin dini Orta Asya’dan beri Gök Tanrı dinidir”.

Öncelikle şunu belirtmekte fayda var, insanlar inanmakta veya inanmamakta hürdürler. Her insan istediği şeye inanabilir, hatta Cem Yılmaz’ın tabiriyle isterse krem peynire bile tapabilir. Neye veya hangi dine inanacağına karar vermek her ferdin kendi bileceği bir husustur. Sadece yukarıda ifade ettiğim “Türklerin dini” şeklinde bir ifade kullanmakta mantıki açıdan bir yanlışlık var. Bu yanlışın ne olduğunu adım adım izah etmeye çalışalım.

Evvela, din konusundaki temel mesele bir yaratıcının var olup olmadığıyla alakalıdır. Şayet insan bir yaratıcının varlığına inanmıyorsa (ateist) veya bir yaratıcının var olup olmamasını problem etmiyorsa (agnostik) zaten din konusu en baştan kapanmaktadır. Bir yaratıcının varlığı kabul ediliyorsa bu defa yaratıcıya inanan insanın karşısına iki seçenek çıkmaktadır. İlk seçenek, yaratıcıyı kabul eder ancak yaratıcının bu dünyaya herhangi bir müdahalesinin olmadığı düşüncesiyle hiçbir dinin prensiplerine yaklaşmaz ki biz bunlara “deist” diyoruz. İkinci seçenek ise yaratıcıya ve yaratıcının insanlara bir takım yükümlülükler yüklediğine inanır, yaratıcıyı daha iyi anlamak ve ona manen daha yakın olmak için bir inanç sistemini yani dini kabul eder ki bundan sonra bahsedeceğimiz konular bu kategorideki insanları alakadar etmektedir.

İkincil olarak, varlığına ve insanlara bir takım yükümlülükler yüklediğine inandığınız yaratıcının kim olduğunu anlamak gerekmektedir. Mikro planda; gözle görünmeyen atomları, proton-elektron-nötron gibi atom altı parçacıkları, onların da alt parçacıkları olan leptonlar-kuarklar-nötrinoları, baryonları, mezonları, hadronları, fermionları, bozonları varlığına inandığınız bu yaratıcı yaratmıştır. Bizim gezegenimizi ele aldığımız zaman bitkileri, hayvanları, insanları ve diğer tüm cansız varlıkları bu yaratıcı yaratmıştır. Makro planda, gezegenleri yıldızları, yıldız sistemlerini, galaksileri, nebulaları, kara delikleri bu yaratıcı yaratmıştır. Yine zamanı, mekânı, zaman ve mekânın izafi olmasını, bir varlığın aynı anda birden fazla mekânda olabilmesini (kuantum teorisi) ve yine varlığın bir anda evrenin bir ucundan diğer ucuna gidebilmesini (moleküler transportasyon), insanın evrene dair keşfettiği ve henüz keşfedemediği her şeyi bu yaratıcı mümkün kılmıştır.

Üçüncü olarak; Adına ister “Tanrı”, ister “Gök Tengri”, ister “Rab”, ister “Yehova”, ister “Cenab-ı Allah” deyin; benim yukarıda basitçe anlattığım ama gerçekte son derece kompleks olan bu kadar şeyi yaratan yaratıcı, insanoğlunun Türk-Arap-İngiliz vb. olması gibi boş işlerle uğraşmaz. Türk için ayrı, Arap için ayrı, Yeni Zelandalı Aborjin için ayrı bir din tesis etmez. Eğer varlığına inandığınız yaratıcının bu kadar kompleks bir evren (kainat, kozmos) yarattığını kabul ediyorsanız, onun tesis ettiği dinin evrensel hatta bu dünyayı aşıp bütün evreni kapsayan bir kurallar silsilesi olduğunu da kabul etmek zorundasınız. İşte tüm bu nedenlerden dolayı “Türklerin dini”, “Arapların dini” vs. diye bir din olamaz. Gerçek anlamda “din” evrenseldir, evrensel olmayan sistem “din” olamaz.

Bir inanç sisteminin “din” olabilmesi için o sistemin yaratıcı tarafından vaz edilmiş olması gerekmektedir. İnsanlar tarafından ortaya konulan inanç sistemleri din olarak adlandırılamaz. Yine, sırf bizim binlerce yıl önce yaşayan dedelerimizin bir inanç sistemini kabul etmiş olmaları o inanç sistemini bir “din” haline getirmez ve bizleri de o inanç sistemini kabul etmek zorunda bırakmaz. Kaldı ki, “Türklerin dini Gök Tengri dinidir” diyen kişilerin bahsettikleri dinin sistematiği, felsefesi, özü, ruhu ve metodu hakkında hiçbir bilgi sahibi olmadıkları gerçeğini de belirtmek gerekmektedir.

İslam Arapların Dini midir?

Bu yazının başlığını oluşturan sözdeki ikinci büyük yanlış da İslam dininin ırki bir kategoride değerlendirilmesidir. Ben bir dini bilimler uzmanı değilim ancak inandığım dinin kitabını hem orijinalini hem de Türkçe mealini birkaç kez hatmetmiş “amatör” bir dindar olarak bu konuda birkaç kelam etme hakkımın olduğunu düşünüyorum.

Evet Hz. Peygamber Araplar arasında bir Arap olarak dünyaya geldi. Doğal olarak getirdiği mesaj da Arapça olarak geldi ve O da Arapça olarak tebliğ etti. Ancak bu husus tek başına İslam’ı Arapların dini haline getirmez. Hz. Peygamber Türk, Çinli, Makedon yahut Latin olarak da dünyaya gelebilir, Kur’an saydığımız bu dillerden herhangi birinde de nazil olabilirdi. Hz. Peygamber’in mensup olduğu ırk veya Kur’an’ın nazil olduğu dil tek başına İslam dinini bir millete mensup bir din haline getirmez. İslam’ın evrensel özelliğini de ortadan kaldırmaz. Şimdi bu iddiamızın şahsi görüşümüz değil, bizzat Kur’an’ın kendi ifadesi olduğunu ayetlerle göstermeye çalışalım.

“De ki: Ey insanlar! Size Rabbinizden Hak (Kur’an) gelmiştir. Artık kim doğru yola gelirse, ancak kendisi için gelecektir. Kim de saparsa, o da ancak kendi aleyhine sapacaktır. Ben sizin üzerinize vekil değilim.” (Yunus-108) Ayette açıkça “Ey insanlar!” diye hitap edilerek muhatabın Araplar veya sadece Müslümanlar değil bütün insanlar olduğu açıkça ifade edilmektedir.

Yine aynı surenin 57. ayetinde “Ey insanlar! Size Rabbinizden bir öğüt, gönüllerdekine bir şifa, müminler için bir hidayet ve rahmet gelmiştir.” buyrularak muhatabın bütün insanlar olduğu bir kez daha ifade edilmiş ve dinin evrenselliğine açıkça vurgu yapılmıştır.

Enbiya suresi 107. ayette “Biz seni âlemlere ancak rahmet olarak gönderdik.” denilmektedir. Bu ve emsali ayetlerdeki “âlemler” (âlemîn) ifadesine özellikle dikkat etmek gerekmektedir. Çünkü buradaki “âlemler” (âlemîn) ifadesi İslam’ın sadece bu dünyadaki insanlarla değil, yani sadece bizim gezegenimizle ve hatta galaksimizle değil başka gezegen-galaksi ve belki de evrenlerle alakalı olduğuna vurgu yapılmaktadır. Bu ve benzeri ayetlerde geçen bu “âlemler” (âlemîn) ifadesi sadece 1500 sene önce gelen bir kitap için değil günümüz teknolojisi için bile fazla iddialıdır. 1500 sene önce Arap yarımadasında yaşayan ümmi bir insanın bu kadar iddialı olması üzerinde düşünmek gerekmektedir.

“Ey cin ve insan toplulukları! Göklerin ve yerin çerçevesinden çıkıp gitmeye gücünüz yetiyorsa geçin. Ancak büyük bir güçle çıkıp gidebilirsiniz.” (Rahman-33) ayeti ise bir üst paragrafta açıklamaya çalıştığımız İslam’ın yalnızca bu dünyayı muhatap almadığı iddiasını açıkça desteklemektedir. “Göklerin ve yerin çevresinden” yapılan bir seyahatten bahsederek açıkça hem insanların uzay yolculuğu yapabilecek güç ve imkâna sahip olduğuna hem de yine İslam’ın sadece dünya gezegeni ile sınırlı olmadığını, bilakis galaksiler ötesi devasa bir mekâna hitap ettiğini ifade etmektedir.

“Muhakkak ki, Rabbinin nezdinde bir gün sizin saymakta olduklarınızdan bin yıl gibidir.” (Hac-47) ve “Melekler ve Rûh (Cebrail), oraya, miktarı (dünya senesi ile) ellibin yıl olan bir günde yükselip çıkar.” (Mearic-4) ayetleriyle de zamanın izafiliğine (Rölativite) vurgu yapıldığı gibi İslam’ın sadece insanlığı ve bu dünyayı değil, bütün bir evreni (kozmos) muhatap aldığı ifade edilmektedir.

Her insanın inanma ve inanmama özgürlüğüne sahip olduğunu ve yine inanacaksa da istediği dine veya felsefi akıma inanabileceğini bir kez daha vurgulayalım. Kimse İslam’a inanmak zorunda değil. Fakat bununla birlikte, bundan 1500 sene önce o çağda yaşayan insanların hele ki Araplar gibi cahil ve vahşi bir topluluğun anlayış seviyesinin üzerinde konulardan bahseden, ifadeleriyle bütün insanlığı ve hatta insanlığın da ötesinde evreni muhatap alan bir dinin “Arapların dini” şeklinde adlandırılması en nazik tabirle cahilce bir yaklaşım olacağı gibi hem İslam dinine hem de bu dini gönderen yaratıcıya da hakaret anlamını taşıyacaktır. O nedenle bazı konularda söz söylerken daha dikkatli olmak gerekmektedir.

Son yazımda milli gelir ve büyüme rakamlarını açıklayan devlet kurumlarının “istatistik yalan” örnekleri vermesini anlatmıştım. Şimdi diğer birçok önemli verilerin açıklanmasında istatistik verilerin “olduğundan farklı hale getirildiğine” dair örnekler vermeye devam edelim:

***

Enflasyon Rakamları

İki hafta önce birçok gazetede benzer başlıklı bir haber yer aldı: “Fiyatlar artıyor enflasyon düşüyor!”

“TÜİK Ağustos ayı enflasyon rakamlarını açıkladı. Buna göre, TÜFE aylık bazda 0,86 artarken, yıllık enflasyon yüzde 15’e geriledi. Ekonomistler rakamları inandırıcı bulmadı, TÜİK’i hesaplama yöntemiyle ilgili açıklama yapmaya çağırdı.”

Döviz kurlarının geldiği seviye, elektrikten doğalgaza, akaryakıta ve her türlü gıda maddesinden sigara ve içkiye, harçlara, vergilere kadar gelen fahiş zamlardan sonra yüzde 15’lik enflasyona kim inanır?

Hele hele enflasyon rakamlarının Maliye ve Hazine Bakanı Damat Berat Albayrak’ın yakın arkadaşının TÜİK Başkanlığına atanmasından sonra hızlıca iyileşmesi tamamen tesadüf olsa gerek diye düşünmek istiyorum.

Ancak Yeniçağ’da Ahmet Takan bunun tesadüf olmadığını yazmıştı: “Bakan danışmanı Ertuğrul Altın, TÜİK bölge başkanlarını çağırıyor, ‘Herkes ayağını denk alsın medya ile konuşanların hepsine istediğimizi yaparız. Devlet için, vatan için, reisimiz için fiyatlar sayın bakanın dediği gibi kontrol edilecek ve çıkacak’ diyor.”

Bu baskı altındaki TÜİK‘in 26 bölgedeki temsilcileri “Veliaht  damattan gelen buyruklara göre, A101’lerden BİM’lerden veri toparlayarak!.. Veri alınacak dönemlerde belirli ürünlerin fiyatları düşürtülerek, kuruma enflasyon verileri giriyorlarmış.”

Dilerim ve umarım ki Ahmet Takan’ın verdiği bu bilgi yanlış olsun. Türkiye’nin en saygın kurumlarından biri bu kadar bozulmuşsa, bunun Türkiye’ye bedeli ağır olur.

******************************

İşsizlik Rakamları

Türkiye’de 82 milyon kişi yaşıyor, 28 milyon 500 bin kişi çalışıyor! Çalışanların 10 milyon kişisi kayıt dışı. Yani kayıt dışı çalışma oranı yüzde 35,2‘ye çıkmış durumda.

83 milyon nüfuslu Almanya’da ise çalışan sayısı 45 milyon. Üstelik hemen hepsi kayıtlı.

Almanya’nın işsizlik oranı yüzde 5, Türkiye’nin işsizlik oranı TÜİK’e göre yüzde 13.

TÜİK işsizliğin artışını gizlemek istese ne yapar? Nasılsa kayıtdışı çalışan kalemi şişkin. Orada çalışan sayısını artırırsan toplam işsiz sayısı düşer.

Tesadüfe bakın ki, TÜİK raporunda aynı durum olmuş: Kayıt dışı çalışma oranı artmış.

TÜİK’e inanmayan kayıt dışı işsizleri sayabilir!

Ama bir sorun var, kayıtlı işsizler TÜİK hesabında İş-Kur’a iş bulmak için kayıt yaptıran işsizlerden bile daha az gözüküyor.  Yani İş-Kur’a başvuranların bile bir kısmı işsiz sayılmamış.

Rakamların istenilen gibi çıkması için yapılan bir başka uygulama da, “işgücüne katılım oranı” üzerinde dokunuşlar yapmak.

2019 yılında böyle bir dokunuş örneği verildi:

2015 yılından itibaren, yine TÜİK’ten alınmış verilerle, 15-65 yaş arası artan nüfusun yaklaşık ortalama % 85 civarında iş gücüne katılmak istediği görülüyor. Ancak nedense 2019 yılında bu oran birden bire %19,8’e düşüvermiş.

İşgücüne katılabilir durumdaki artan nüfusun yüzde 80’inin çalışmak istememesi hayatın olağan akışına aykırı.

Görünen o ki, “rakamlarla ve varsayımlarla oynayarak İŞSİZLİK ORANINI düşük göstermeye çalışıyorlar.”

TÜİK’in son açıklanan Mayıs 2019 raporuna göre işsiz sayımız 4 milyon 157 bin kişi.

Rubil Gökdemir dostumuz gerçek oranı % 14,3 ve işsiz sayısını 4 milyon 617 bin olarak hesaplamış.

TÜİK‘in kriterlerine göre “son dört hafta içinde iş aramayanlar ama beş hafta önce iş aramış olanlar işsiz sayılmıyor. İş arayıp bulamayan ve iş bulmaktan ümidini kesenler, iş aramayıp ama çalışmaya hazır olduğunu söyleyenler de işsiz sayılmıyor. Buna karşılık, araştırmanın yapıldığı tarihte en az 1 saat iktisadi faaliyette bulunmuş olanlar ve yol parası, cep harçlığı vb. bir gelirle çalışanlar, çıraklar ve stajyerler de işsiz sayılmıyor.”

Geniş tanımlı işsizlik ise, TÜİK’in işsiz saydıkları yanında, iş bulma ümidini kaybeden işsizleri, iş aramayan ancak çalışmaya hazır olan işsizleri, mevsimlik ve zamana bağlı eksik çalışanları da kapsayan bir işsizlik tanımıdır.

Türkiye’de halen “geniş tanımlı işsizlik” miktarı 8 milyonun üzerindedir.

********************************

Bir Kuruş Harcamadan Yapılan Yatırımlar

Otoyollar, köprüler, İstanbul Havalimanı, şehir hastaneleri, nükleer santral gibi dev projeler hükümetin en çok övündüğü yatırımlar.

“Devletin bütçesinden bir kuruş harcamadan yaptık” dedikleri bu dev yatırımlar için gerçek durum ne?

Bu yatırımların ortak yönü eski adı Yap- İşlet- Devret (YİD), yeni adı Kamu Özel İşbirliği (KÖİ) modeliyle yapılmış olması ve hepsine de gelir garantisi verilmiş olması.

Mesela Osman Gazi Köprüsü için günlük 40 bin araç geçeceği garanti edilip, 15 bin araç geçtiği için farkı devlet yani vatandaş ödüyor.

Nisan ayında, “Yavuz Sultan Selim ve Osmangazi köprüleri, Avrasya Tüneli, İstanbul- İzmir ve Kuzey Marmara otoyolları için ‘garanti’ bedeli olarak 3 milyar 650 milyon TL ödeme yapıldı. Bu para vatandaşın cebinden çıktı.

Şu andaki projelerin sözleşme değeri 130 milyar dolar. Yatırım değeri ise 59 milyar dolar. Yani devlet kendisi yapsa 59 milyara mal edeceği işleri 20-25 yılda ödemek üzere 130 milyara yaptırdı. 2023’e kadar planlanan yeni KÖİ yatırımlarının büyüklüğü 325 milyar dolara ulaşıyor.

Dünya Bankası yayınladığı raporuna göre, dünyada en büyük Hazine garantisi almış şirketleri Cengiz, Limak, Kolin, Kalyon ve MNG. Bunlar “neredeyse tek kuruş harcamadan şimdiden 70 milyar dolara yakın bir geliri garantilemiş durumdalar.”

Garanti edilen gelir elde edilemedikçe yeni devreye giren ve girecek İstanbul Havalimanı, Şehir Hastaneleri, karayolları, enerji santrallerinin ödemeleri de bütçeden yapılacak. Gelecek yıllarda bu yükün altından kalkmamız çok zor olacak.

Yine bir Eylül sonu, yine bir Kıbrıs görüşmesi…

Hiç bitmeyecek bir sevdaymışçasına süregelen müzakereler. 50 yılda kaç lider geldi, kaç lider gitti!

Konu aynı Kıbrıs, zemin hep aynı; Birleşmiş Milletler.

Konunun değişmezi ise; Kıbrıs Türk’ünün adadaki yaşam hakkının tescili! Sanki bir halkın yaşam hakkının belirlenmesi onların göreviymiş gibi!

Kıbrıs konusuyla ilgili Türkiye’nin, Yunanistan’ın, Kıbrıs adasının yarı buçuğunu temsil eden Rum tarafının, KKTC devletinin tüm temsilcileri şu anda New York’ta BM Genel sekreteri ile yapacakları görüşme sonrasında müzakerelerin yeniden başlaması olasılığını görüşüp zaman belirleyecekler…

Neden?

Yarım asırdan beri süregelen bu müzakerelerden bugüne değin bir sonuç çıkmamış, bundan sonra mı çıkacak?

Konuyla ilgili KKTC’deki hükümetin görüşü ile KKTC Cumhurbaşkanı Sn. Akıncı’nın görüşü taban, tabana farklıdır!

Sn. Akıncı, çözümün ancak federasyon temelinde olabileceğini savunurken, Hükümet kanadının Başbakanı Sn. Tatar;

”Kendi devletimiz ve egemenlik haklarımız korunmalıdır. Artık egemen eşitliği konuşma zamanıdır. İki devletli çözüm, konfederasyon, iki ayrı devlet veya AB içerisinde iki devlet, ne olursa olsun varılacak çözümün bir unsuru muhakkak KKTC olacaktır.” Demektedir.

Rum tarafının temsilen GKRY başkanı Bay Anastasiadis ise;

”Adada çözümün ancak Rum tarafının liderliğinde olabileceğini, bu çözümün içerisinde Türkiye’nin garantörlük hakkının asla olamayacağını, Türk askerinin adadan çekilmesinin, Türkiye’den adaya gelen göçmenlerin gönderilmesi gerektiğini, 1974’te Kuzeyden güneye göç eden Rumların yeniden evlerine dönmelerini öncelikle istemektedir.”

Rum tarafı bu uzun süreçte yapılan müzakerelerin hiçbirisinde Kıbrıs Türkü için azınlık haklarından bir fazlasına evet dememiştir. Rum liderin son dönemde yaptığı açıklamalarına bakılacak olursa söylediği farklı bir şey de olmamıştır.

Adada yaşanan tarihi sürece bakıldığında 1950’li yıllardan beri yaşanan her ne varsa sanki bunun suçlusu Türk tarafı gibi görülmüş, ada Türklerinin yaşadığı acılı yıllar daima görmezden gelinmiştir.

Bu gerçekler ortada iken, hala Rumlarla görüşme masasının etrafında bir araya gelme çabalarını anlamak mümkün değildir.

Rum tarafının bu müzakerelerden beklediği hiçbir şey yoktur!

Dünya devletlerinin neredeyse tamamı GKRY’ni adanın yasal hükümeti olarak tanımakta, AB üyesi de yapılan bu güdük devlet üzerinden istedikleri her şeye ulaşmaları mümkün olmaktadır. Yoksa adanın kuzeyinde yaşayan Türklerin adadaki yaşam şartları, Rumların yıllardan beri uyguladıkları siyasi ve ekonomik insanlık dışı ambargolar onların umurunda değildir!

Bunca umursamazlığın içerisinden yeni bir müzakere süreci çıksa ne olacak, çıkmasa ne olacaktır? Sonuç yine hüsran, yine zaman kaybından başka bir şey olmayacaktır…

Verilecek bu kararın temelinde egemen eşitlik, iki devletli çözüm, konfederasyon, iki ayrı devlet veya AB içerisinde iki devlet ama anlaşmanın nihayetinde mutlaka KKTC de olmalıdır.

Kıbrıs Türk’ünün adadaki yaşam hakkı ve geleceğinin garantisi Türkiye’dir. Türkiye’nin garantörü olmadığı bir anlaşmanın adada yaşaması da mümkün değildir.

Bugün hala Kıbrıs konusunda söz sahibi isek, adanın geleceği konusunda karar verecek en önemli taraf Türkiye ve Kıbrıs Türk’ü ise; bu söz söyleme hakkını 1959-1960 yıllarında imzalanan uluslararası Londra ve Zürih anlaşmalarıyla elde etmiş olduğumuz yasal haklarımız sayesinde olduğu unutulmamalıdır.

Bir diğer önemli husus da, Doğu Akdeniz’de mevcut zengin enerji kaynaklarındaki hak ve çıkarlarımızın savunulmasını Kıbrıs adasındaki varlığımıza borçlu olduğumuzu da unutmamalıyız.

Bugüne değin her müzakere süreci Kıbrıs Türk’ünün adadaki varlığı ve yaşam hakkı üzerinden yürütülmüştür. Hiçbir zaman adada ki Rumların varlığı, Yunanistan’dan Kıbrıs’a getirilen Yunan kökenli göçmenlerin varlığı üzerinden yürümemiştir.

Sanki adanın sahibi Rumlarmış da azınlığı, misafirleri, göçmenleri Kıbrıs Türkleriymiş gibi!

Her müzakere sürecinde masaya oturan Türk tarafının temsilcisi Kıbrıs Türk’üne bir şeyler koparabilmek için oturmuş gibi bir algı yaratılmış ama Kıbrıs Türk’ünün 1959-1960 anlaşmalarıyla elde etmiş olduğu yasal hakları hep yok sayılmıştır.

Şurası yasal ve tarihi bir gerçektir:

Her müzakere döneminde nasıl ki, 1960 yılında kurulan Kıbrıs Cumhuriyetini yasal bir hükümetmiş gibi muhatap alan Birleşmiş Milletler yöneticilerinin adanın anayasal kurucu ortağı olan Kıbrıs Türk’lerinin mevcudiyetini de, bu anayasa ile elde etmiş oldukları haklarını görmezden gelmeleri mümkün değildir.  Ama bu gerçeğe de şaşı bakan BM yönetimi bunu her müzakere döneminde daima göz ardı etmiştir.

Bu şaşılığın en çarpıcı örneği de Annan Planı çerçevesinde 1959-60 anlaşmalarının hilafına Rumların AB üyesi yapılmasıdır.

Kaldı ki, Birleşmiş Milletlere üye pek çok ülke Kıbrıs adasının çevresindeki zengin enerji yataklarıyla ilgili Rum tarafıyla anlaşmalar yapmıştır. Bu nedenledir ki, Türkiye ve KKTC’yi bu gelişmelerin dışında tutabilmek için her şeyi yapacaklardır. Tıpkı AB sürecinde olduğu gibi!

Bu hafta New York’ta BM zemininde yapılacak Kıbrıs görüşmelerinden de bir sonuç çıkmayacak, çıksa bile en nihayetinde müzakere masasını deviren yine Rum tarafı olacaktır.

Kıbrıs Türk tarafına gelince önümüzdeki yıl KKTC’de Cumhurbaşkanlığı seçimi vardır. Halen Cumhurbaşkanlığı görevini yürüten Sn. Akıncı yeniden aday olacağına göre, bu seçim öncesinde Kıbrıs konusuyla çözüme ait ne kadar çok söz söylerse taraftarlarına o kadar çok moral aşılayacaktır.

Ama artık zaman söz söylemenin değil, Kıbrıs konusuna son noktanın konulması zamanıdır. Bu noktayı Rum tarafı koymayacağına göre, son karar Türkiye ve Kıbrıs Türk Halkına kalmıştır.

“Güneydoğu insanının özel olarak ana dilde öğrenim sorunu var!” deniyor.

Türkiye, sırf Kürtlerden mi ibaret?

Hakkın, küçüğü büyüğü olmaz!

Eğer haksa, herkese verilmesi gerekir.

Aza çoğa bakılmaz.

Türkiye’de kökeni değişik, onlarca değişik kavimlerden Türk vatandaşı var.

Herkesin, kendi âleminde ana dilini konuşması tabiidir / doğaldır.

Zaten buna kimsenin bir şey dediği yok.

Ama her ana dilin resmî dile ortak olmaya hakkı yok.

Her dil resmî dil sayılacaksa, zaten resmî dil diye bir dilden bahsetmek abes olur.

Ana dili, resmiyetin yanında resmen görmek istemek hak değildir. Birey hakkı hiç değildir.

Olsa olsa, pişmiş aşa soğuk su dökmektir.

Anlaşılır olmaktan çıkıp, herkesin ayrı telden çalacağı bir ucubenin ortaya çıkarak,

Herkesin tarümar / darmadağınık olmasına çanak tutmaktır.

Dil birliği, öğrenim birliği, eğitim birliği olmayan veya bölük pörçük olan bir millet,

Devlet olamaz. Var olan devletini de başına yıkmış olur.

Devlet olmak, o kadar kolay bir şey değil.

Satın alınan hiç değil. Hafife alan ise, hafife alınır.

Tarih geriye çevrilemez. Gidişatı hep ileriyedir. Yönü hep istikbaledir. Geleceğedir.

Geldiği süreçten çıkarsa, trenin raydan çıkması gibi yoldan çıkar.

Millet olmaktan sıyrılır. Kuru bir kalabalık olur.

Başka milletlerin arasında ezilip kaybolur, yok olur.

Dikkat edin! Yaldızlı parlak cümlelerle Türkiye berhava olabilecek

Bir zemine sürüklenmek isteniyor. Zehir, altın kupa içinde sunuluyor.

İlim adamı yetişmesi zor olduğu gibi, ilim dili oluşturmak da hiç kolay değil.

İstikrarlı, düzenli, oturaklı bir dille mümkün olur, olursa ancak.

Düşünebiliyor musunuz? Her okulda ana dilde öğrenim yapıldığını

Ve bunun eğitim ve öğretimin her dal ve kademesinde olduğunu düşünün!

Buna ne eleman ne de imkân bulunamayacağını görürsünüz!

Denecek ki bu bizim sorunumuz! Asıl olan bu hakkın verilmesidir.

Eğri oturup doğru konuşalım. Devlet olmanın da bir hakkı var.

O hak, böyle hakları, hak olarak görmemek

Ve asla kabul etmemek hakkıdır.

Bunun, devletin temeline dinamit koymaktan,

Ne farkı var Allah aşkına?

Bu hak sanılan hakların.

Ana dilini bilip konuşmak başka;

Resmî eğitim yanında ana dilde eğitim istemek

Daha başka bir şey!

İlkokul, Orta, Lise derken -mümkün değil ama-

Üniversitede ana dilde eğitimi noktalamak demek,

O dilde eğitim ve öğretimin tatbik edileceği alana da

Talip olmak demektir.

Eğer böyle bir uygulama sahası istenmiyorsa;

Ana dilde fizik, kimya vs. eğitimin pratikte ne faydası var?

Bu uğraş, boşa kürek çekmektir.

Vakit zayiidir.

Resmî dildeki eğitime de gölge düşürmektir.

Çocuğu değişik bir şekilde kandırılıp kaçırılarak PKK terör örgütüne katılan çocukların annelerinin malum siyasi partinin Diyarbakır İl Merkezi önünde yaptıkları haklı protesto gösterisi devam ediyor. Analar emek verip büyüttükleri çocuklarını zorla örgüte katan ve örgütle iç içe olan siyasi partiden geri istiyorlar.

Bu protesto ve talebin ne anlama geldiğini en iyi anneler bilir. Yavrusunu yetiştiren anne bir gün çocuğunu kaybedebiliyor. Bu tarifi imkânsız bir acıdır ve annelere, ailelere yapılan manevi işkencedir. Çocuklarının hayatta olup olmadıkları, hangi kötü muameleyle karşılaştıkları bile belli değildir.

Bu çocukların örgüte göre büyük bir dava ile kaçırılmış oldukları yalanı analara hep fısıldanıyor. Oysa gerçekler artık ortaya çıkıyor. Kürtlere rağmen Kürtçülük yapan ve çıkar peşinde olan bölücü terör örgütü mensuplarının dış güdümlü olarak Türkiye Cumhuriyeti ile kavgaları vardır. Bu mücadele hilale karşı haçın tarihi mücadelesinin bir parçasıdır. Tarih boyu bize düşman olanlara hizmettir. Anlaşılan Şark Meselesi hala değişik boyut ve görüntü ile devam etmektedir. Hedef dün Osmanlı idi; bugün ise Cumhuriyet Türkiye’sidir. Onun hala anlayamayanlar kısır tartışmalar içinde sözüm ona siyaset yapıyorlar. Suriye’nin kuzeyine ABD’nin patronluğu altında değişik Avrupa Ülkelerinden Türklük ve İslam düşmanı unsurlar, paralı askerler intikam duygusu ile getiriliyor. Bunlar tırlar dolusu silah ve teçhizatla donatılıyor. Hedef Türkiye’nin toprak bütünlüğü ve milli birlik ve beraberliğidir.

Yönetenlerimiz ise; baştan beri kendimize yönelecek tehdidi yok farz ederek ABD güdümünde kendi ayaklarına adeta kurşun sıkarak Suriye’nin toprak bütünlüğünü ve birliğini dinamitleyenlere destek vermiştir. Ortadoğu’da bizim dışımızda yer alan işgalci her ülkenin menfaatleri çok farklı olduğundan mutabakat sağlanamıyor; barış ve huzur gelemiyor. Binlerce insan öldürüldü. Müslüman Müslüman la savaştırılıyor. Ümmet şuuru sadece bizde ve birkaç ülkede var.

Türkiye’nin zarar görmesi herkes için geçerlidir. Kimse bundan karlı çıkamaz. Diyarbakır’da terör örgütü ile işbirlikçi partinin önünde eylem yapan annelerin acılarını ve haklı taleplerine katılıyoruz ve saygı duyuyoruz. Daha yüzlerce ailenin çocuk kaçırma olaylarından perişan olduğunu da biliyoruz. Bölücü teröre karşı evladını şehit vermiş; asker, polis, korucu annelerinin evladı zorla kaçırılan annelere destek olmalarını da yadırgamıyoruz. Ancak işi sulandırmak için İran’dan annelerin gelmesini ve diğer bazı hoş olmayan örnekleri de kabul edemiyoruz. Başkaları adına ülkeleriyle kavgalı ve kullanılan militanların yakınlarının Cumartesi Anneleri adı altında bu aziz şehit anneleriyle bir tutulmalarını da içimize sindiremiyoruz.

Anneler iç siyasete âlet edilmemelidir. Bu iş STK’lara bırakılmalıdır. Türkiye’deki kamplaşmayı azaltacak, karşılıklı sevgi, hoşgörü ve saygıyı artırıcı her iyi niyetli teşebbüse saygı duyarız. Ancak ihanetleri de hoş göremeyiz ve alkışlayamayız. Bu kamplaşmanın temelinde yatan gerçekleri de iyi görmeliyiz. Basit ve kolay genellemelerden kaçınmalıyız. Siyaseti de polemik ve basit kavgalı tartışma ortamında kurtarmalıyız.

Türkiye bugün, var olma kavgası veriyor ve sözde dost ve müttefikleri tarafından kuşatılmaya çalışılıyor. İçeride ve dışarıda dostu ve düşmanı iyi fark edelim. Suçlu oldukları ve ihanet ettikleri kamuoyunda kabul görmüş, terör örgütüne terör örgütü diyemeyen şahısları kurtarma ve topluma hoş gösterme işgüzarlığına girişip komik durumu da düşmeyelim. Terör örgütüyle iç içe olan ve görevden alınan üç belediye başkanını ziyaret edip onlara Atatürk fotoğrafını hediye etme gibi yanlışları da yapmayalım.

Peki nerede yapılacak bu ulvî öğretim derseniz?

Nerede olacak, sayısız câmilerimiz yine ne güne duruyor?

Namaz vakitleri arasında câmiler;

Kur’an öğretimi bakımından en iyi mekânlardır.

Gerekirse, imam ve müezzinlere ek ücret de verilebilir.

Böylece parayla ölçülemiyecek kadar değerli olan hizmetleri,

Bir nebze de olsa karşılanmış olur.

Unutmıyalım ki,

Kur’an öğrenmenin yaşı yoktur.

Ne kadar erken başlanırsa o kadar iyidir.

Çünkü Kur’an ilahî bir kitaptır.

Bu yüzden hangi milletten olursa olsun;

Her çocuk onu rahatça öğrenebilir.

Okuyabilir.

Zira her dil, Kur’anı;

Rahatça telâffuz edebilecek kabiliyette yaratıldığı gibi,

Kur’an da, her dile yatkın bir mahiyette vahiy olunmuştur ki,

Bu onun mucize oluşunun, bir başka delil ve kanıtıdır.

Yapılmazsa, devlete düşen büyük görev

Yerine getirilir, bu takdirde ev ev

Devlet diyemez, hiçbir konuda bana ne

Devletin eğilmesi, dünyada an’ane

Hele Türkiye gibi, dünyada kritik noktada bir ülke

Bırakamaz ki denetimsiz hiçbir şeyi, bu iyi biline

Türkiye, tutmuşken tarihinde, orta yol diyerek Ehl-i Sünneti

Fırak-ı Dalle’ye, aradığı fırsat için, çıkaramaz daveti

Her yol deneniyor, Türkiyeyi, ille de batırmak için

Yanlış yorumlıyarak, dine bile dedirtiyorlar, geçin

Kim ne derse desin, Türkiye itilmek isteniyor girdaba

Bunun için, kendine özgü, çok değişik konumu da caba

Türkler ve Türkleşmiş müslüman kavimlerden oluşuyor Türk milleti

Bu, düşmana veriyor -maalesef- bizi parçalama cesareti

Hele din gibi, iki tarafı da, keskin bir kılıç

Edilse ihmal, sebep olur almaya, tarihî hınç

Velhasıl:

Devlet, Kur’anı da öğretmeli zamanında, çocuğa temelden

Dış güçleri caydırmalı, hayal kuracağı, yıkıcı emelden