Dikkat edelim verilen cevap çok şahane, çok kapsamlı bir cevap.

     Sırf ana dili Arapça olan Arapları içine almakla kalmıyor.

     Arap olmayan fakat tüm Arapça konuşanları da içine alan çok şümullü bir cevap.

     Çünkü milliyet; konuşulan dille aynileşiyor.

     İnsanı; konuştuğu dilin sahibi millete mensup kılıyor, ona bağlıyor.

     İnsana, o milletin bir parçası olduğu hissini veriyor. Oysa:

     Dilimizi yozlaştırırken milliyetimizden uzaklaştığımızın; hiç mi hiç değiliz farkında!

     Dilimizi bozarken, millî benliğimizden de soyutlandığımızın -yazık ki- değiliz bilincinde!

     Hem:

     Unutulmasın ki, gidenin elinden dili,

     Bir gün de gider elinden, o güzelim ili!

     Bu hayatî hususu, İngiltere’nin Cambridge şehrinde yaşadığım bir anekdotla teyit etmek ve doğrulatmak istiyorum:

     2004 baharında Cambridge’de bir parkta oturmaktayım. Yanımdaki kanepede güleç yüzlü, sevecen tavırlı ve konuşkan bir Çinli genç vardı. Kız arkadaşıyla gayet güzel ve işlek bir İngilizceyle sohbet ediyordu.

     Azıcık İngilizcemle sormadan edemedim:

     “Hangi millettensiniz?”

     Hemen cevabı yapıştırdı:

     “İngilizim!”

     Şaşırdım kaldım! Gülmemek için zor tuttum kendimi. Bal gibi Çinliydi. Çıkık kemikleri, çekik gözleri, ufak tefek yapısı ile; velhasıl tüm fiziği; lisânı hâlle “Ben Çinliyim.” diyordu. Bu durum beni çok düşündürmüştü. Çünkü şüphesiz o da bir Çinli olduğunu gayet iyi biliyordu. Ama İngiltere’de yaşaması, İngilizce konuşması, o kültürle yoğrulması; pratikte kendisini İngiliz olarak görmeye; kendisini İngiliz olarak saymaya; kendisini İngiliz olarak hissetmeye yetmiş de artmıştı bile. Gelelim Türkiye’ye:

     “Dükkân” varken ne demek “The Shop” ?

     “Paşa” paşa gibi dururken, ne demek onu yapmak “Pasha” ?

     Ya “çivi”yi nedir öyle, yazmak “chivi” diye veya “vişne”yi “whisne” ?

     Neden TRT; Te-Re-Te olarak telâffuz edilirken; Türkçeye aykırı bir şekilde TRT’yi; Ti-Ar-Ti şeklinde söylemek?

     Sayın Feyza Hepçilingirler de yukarıdaki örnekleri ele alıp, haklı olarak bu durumdan yakınıyor. (Cumhuriyet, Kitap, 16. 9. 2004, s. 31)

     Türkçeyi; Türkçeye aykırı tarzda telâffuz edenlere ateş püskürüyor!

     Türkçe kelime deyiş ve söyleyişlerden eziklik duyanları hayretle karşılıyor.

     Çünkü aziz okur! Bize göre asıl  eziklik; bu gibilerin varlığıdır.

     Asıl eziklik, Türkçeyi çığırından çıkaranların mevcudiyetidir.

     Asıl eziklik, Türkçeyi yazılışta anlaşılmaz hâle getirenlerin aramızdan çıkmasıdır. Nitekim:

     Ne demek “efendi”yi “efendy” şeklinde yazmak!

     Ne demek “Marmara Oteli”ni “The Marmara” diye maskaraya çevirmek?

     İngiliz dilbilgisine ait bir unsuru Türkçeye yamamak?

     Vah benim o güzel, şirin Türkçem vah!

     Kimi Türkler dedirir bana eyvah!

     Çeksem de ömür boyu içten bir ah!

     Türkçe yükselmedikçe olmam iflah.

     Hani derler kılıç yarası geçer de,

     Dil yarası geçmez asla, kalır diye.

     Yediği darbelerden sonra ne kaldı geriye?

     Türkçemiz atalardan bize en güzel hediye.

     Velhasıl:

     Gidenin elinden dili;

     Gider o güzelim ili!

Suriye’de iç savaş ve sonrasındaki vekâlet savaşlarının sonuna yaklaşıyoruz. Ancak İdlib’te Esad güçlerinin 8 Mehmetçik’i şehit eden bombalı saldırıları içimizi yaktı. 

Bu saldırılarla Rusya ve İran’la yaptığımız Soçi Mutabakatı artık uygulamadan kalktı. Kuzeye doğru süpürülen 1,5 milyona yakın Suriyeli de sınırlarımıza yaklaştı. 

İdlib’in yüzde 90’lık kesimini kontrol eden, El Kaide uzantısı HTŞ ve selefi cihatçı örgüt militanlarının sayısının 30 bin ile 100 bin arasında olduğu bildiriliyor. Suriye ve Rusya’nın hedefinin bölgedeki bu radikal militanları da Türkiye’ye göndermek veya bu pisliği Türkiye’ye temizletmek olduğu anlaşılıyor.

Türkiye, Rusya ve İran arasında yapılan Soçi Mutabakatında Türkiye kendisi için öngörülen şu misyonu kabul etmişti: “Türkiye HTŞ örgütünü bölerek ılımlıları radikallerden ayırdıktan sonra, radikal cihatçıları tasfiye edecekti. Ayrıca Türkiye, ülkenin orta kesimlerini kuzeye bağlayan ve stratejik açıdan önemli M4 ve M5 karayollarını da yeniden ulaşıma açmayı taahhüt etmişti. Geçen bir sene içinde Türkiye bu iki yükümlülüğünü de yerine getiremedi…”

Rusya (Putin), İran (Ruhani) ve Suriye (Esad) için bu iki hedef önemli ve öncelikli idi. İdlib’in mümkün olduğu kadar erken Esad rejiminin kontrolüne geçmesini istiyorlardı. Suriye ordusu Rusya’nın hava desteğiyle güneyden İdlib’e girdi.

E. Büyükelçi Şükrü Elekdağ’ın ifadesiyle “Türkiye’nin iki partneri, HTŞ’nin yok edilmesine yönelik ‘pis işi’ Mehmetçik’in üstüne yıkmakta ısrarlılar…”

*************************************

YIĞINAKTAKİ HATAMIZ

İsmet İnönü’ye atfedilen askeri bir deyim vardır: “Yığınakta yapılan hata savaş meydanında düzelmez.”

Bir başka ifadeyle, “gömleğin ilk düğmesi yanlış iliklenince diğerlerini doğru iliklemek mümkün değildir.”

“Siyaset silahsız yapılan bir savaş” olarak da tanımlandığına göre, bu veciz sözler siyaset alanında da geçerlidir.

Türkiye’nin yığınakta yaptığı hata (ya da yanlış iliklenen ilk düğme) önce platonik aşk yaşadığı Beşar Esad’ı sonra “katil Esed” haline dönüştürüp düşman saflarda yer almamız oldu. 

Suriye’de yapılan vekâlet savaşlarının aktörleri, bu arada Türkiye de, süreç içinde ittifaklık ve düşmanlık içinde olduğu ülkelerle belli konularda anlaşırken, belli konularda karşı saftakilerle işbirliği yaptılar. Fakat Türkiye Esad’a düşmanca bakışını değiştirmedi. En azından tarafsız kalabilirdik, Esad’a karşı taraf olduk.

Oysaki Beşar Esad, insani özellikleri ne olursa olsun, Birleşmiş Miller tarafından Suriye devletinin meşru lideridir. Üstelik Esad sahada Rusya ve İran’ın güçlü desteğine de sahip.

Türkiye’nin Suriye içindeki belli bölgelere girme sebebi terör örgütlerine karşı kendi güvenliğimizi sağlamak gerekçesine dayanıyor.

Bizim ve Rusya/ Suriye/ İran’ın terörist örgütler olarak gördüğümüz selefi radikal gruplar Esad güçlerinin kontrolündeki diğer bölgelerden temizlendi. Şimdi onlar İdlib’i de temizlemekte kararlılar. Fakat Türkiye bu harekâta karşı çıktığında “terör örgütlerini destekleyen ülke” pozisyonuna düşürülüyor.

Türkiye, Rusya’nın yaptığı gibi, Esad rejimi ile savunma işbirliği anlaşması yapsa idi Suriye’deki varlığımız hukuken meşru olurdu. Üstelik yapılacak işbirliği ile ortak menfaatlere uygun bir çözüm planını birlikte yürütebilirdik.

Bir de bizim terör örgütü saydığımız ama bizden başka bölgedeki hiçbir aktörün terör örgütü saymadığı PKK/PYD güçleri var. 

PKK/PYD güçleri ABD desteğiyle Suriye topraklarının yüzde 30’u üzerinde bir hâkimiyet sağladı. Burada Irak’taki “Barzani Devleti” benzeri bir devlet yapılanması oluşturuluyor. 

Bu devlet yapılanması Türkiye için çok risklidir. “Bu devletin ABD tarafından eğitilmiş ve modern silahlarla donatılmış 60 bin mevcutlu ordusu, 30 bin kişilik polis gücü, 140 bin kişilik kamu personeli var. ABD eğiteceği 30 bin ilave kişiyle orduyu takviye edeceğini ilan etti.” 

ABD Suriye petrollerinin ekseriyetinin olduğu bölgede kurmaya çalıştığı devletin altyapısını hazırladığı için diğer bölgeleri Rusya ve Suriye’nin hâkimiyetine bıraktı.

Türkiye’nin PKK/PYD devletini çökertmek için yapması gereken şey, Esad rejimi ve müttefikleri Rusya ve İran’la birlikte hareket etmekti. 

Böyle yaparsak “Suriye, Türkiye, Irak ve İran dörtlüsü, siyaset ve diplomasi yoluyla PKK/PYD devletinin böl

Aralık ayının aralık kapısından başını uzatan ocak ayı… Kara kışın gece ayazında saçlarını döküyor yollara… Sabaha koşan saatin telaşına soba üstü çaydanlık homurtusu ekleniyor. Söylenerek yaşamak bir çaydanlığa bir bana mahsus… Çay bardağa, ben kaleme döküldükçe diniyor öfkemiz. ”Ey dünya adaletin yarı yarıya bile değil. Kiminin ekmeği yok, kiminin ekmeğine katık.” Şu bazılarına romantik yağan kar, neden bize otantik yağar ki! Bir Mart çocuğu olarak doğuma sevincim kadar, ölüme hüznüm var… Değil mi ki Mart yarı kış yarı bahar.

Kaç kırık merdiveni sürünerek çıktım da en üst basamaktan geri düştüm saymadım. Bu karlı, fırtınalı hava yerini güneşe bırakır mı bilmiyorum. Toprağın yumuşak başı bahara ne saklar onu da… Sırtı nakışlı heybemin gözü umut yüklü. O da olmazsa bir türkü… Yolu, en çok sırtında kendini taşıyan bilir. “Tel sarar kızım tel sarar/Tel bulamazsa ne sarar.” Eh işte, tel bulamazsa benim gibi geri geri sarar. “İnsan kendinden çalmamalı” diyor bilge. Durmadan kendimden çalıyorum, kendine hırsız en çok neyini çalar ki kendi ömründen başka.

İçeride yosun tutmayı istemeyen su, çatlağa doğru akar. Bu suyun söz halidir… Suyun söz hali. Bazen kar, bazen yağmur. Mevsime göre şekil alan bulutların yer çekimine yenilmesi. Zemheri ayazı kimi nasıl üşütür bilmiyorum. Bilenler bilir insanın eli şıp düşene yapışır kalır. Bıçak gibi kesen bir ayaz yapışır yüzüne. Her ne kadar mevsimler değiştiği için artık eski kışlar yok desek de.

Annemin deyimi ile ”KARLAR YAĞDI KÜREK İSTER, DAYANMAYA YÜREK İSTER.” Zor geçecek bu kış, ayvalar çok oldu bu sene diyordu. Ah be annem hangi kış kolay geçti ki. Ah o eski kışlar nerdeeeeeeee dedi annem. Nerede olacak, hâlâ aklımda. Gece başlayan kar sabaha kadar yağmıştı. Annem eve ve dedeme bakmamı tembihleyerek, kız kardeşimin doğumu için İlçe dışına gitmişti. Eşimin dedesine de ben bakıyordum. İki dede arasında mekik dokurken; sabaha kadar yağan karı kürümek de bana kalmıştı. Sabahleyin erkenden toprak damın karını kürümeye gittim. Çocuklar uyanmadan kürüyüp gelecektim. Tahta dam küreğini elime alıp çıktım dama.

İkiye böldüm damı. Bir tarafının karını yoldan tarafa. Bir tarafını da bahçeden tarafa kürümeye başladım. Kar hâlâ savura savura yağmaya devam ediyordu. Gıcıl gıcıl ayaz esiyordu. Alnımdan akan terler, anında buz kesiyordu. İki tarafı da kürüdüm tam evin ortasında geldim. Az kaldı hadi bir gayret diye kendime telkinlerde bulunurken, evin tam ortası göçtü. Gözlerimi sıkı sıkı yumdum. Bu olamaz dedim. Sanki gözlerimi açsam göçen damı göreceğim. Direndim gözlerimi açmamak için. Yapacak hiç bir şey yoktu. Kışın ortasında evin toprak damı bir minder büyüklüğünde göçmüştü. Bir adım attım. Başımı içeriye doğru uzattığımda, annemin emektar dikiş makinesinin üstündeki karları ve damdan düşen toprakları gördüm. İçim cız etti. Annem üzülecek şimdi dedim. Geriye kalan karları kürüdüm.

Aşağıya indim kilimleri topladım. Dikiş makinesinin üstündeki karları ve toprakları temizledim. Tandır evine gittim naylon buldum. Saç bir soba altı elime alıp tekrar dama çıktım. Önce naylon, sonra sacı üzerine kapayıp, kenarlarına taş koydum. Dam akmaya akacaktı da, hiç olmazsa içeriye kar yağmasın bari dedim. Dedemin kömürlerini tenekelere doldurup, yemeğini yaptım. Düştüm evime doğru yola. Kalbimdeki acı, damdaki açılan delikten daha büyüktü. Annem duymamalı dedim. Kış bir taraftan, kar bir taraftan, göçük bir taraftan. Ayağımın altında gıcırdayan karların sesine sesim ekleniyordu.

Söylene söylene yürüdüm. Dedim ya söylenerek yaşayan bir ben varım. Bir de soba üstündeki çaydanlık. Ah bilge ah. Sen de diyorsun ki ”insan kendinden çalmamalı.” Bu durumda insan ömründen çalmaz da ne çalar ki. Yıllar zaten potansiyel sabıkalı hırsız. Bir de üzerine insanın kendi dâhil olmadığı kader ve keder eklenince. Hayat şartları neyi gerektiriyorsa onu yaşayıp gidiyorsun. Yokluk, yoksulluk. Ucunda ölüm olmayan her göçükten sağ çıkmak boynumun borcuydu. İçimde yıkılıp duran dağların bir kenarının da yol olduğunu biliyordum.

Yürüdüm hep yürüdüm. Nazım‘ın dediği gibi ”tüm yürümeyenleri arkamda, arka sokaklar gibi bırakarak yürüdüm” Çaldıysam da kendi ömrümden çaldım. Bütün çaldıklarım heybemin gözünde. Arada uzatıyorum elimi heybeme. Hani içinden bir yumurta, bir yumrukluk soğan, bir yufka ekmekli azık çıkını çıkacak değil ya. Bazen de böyle kar, kor anılar çıkıp geliyor nakışlı heybemin gözünden.

Yıllar önce, avukat olarak, Ağır Ceza Mahkemesi duruşma salonunun dışında duruşma sıramı bekliyordum. Yanımda kendi sırasını bekleyen beyaz sakallı bir “hacı amca” ile sohbete başladım. “Hayrola sizin Ağır Cezalık ne işiniz var?” soruma verdiği cevap çok şaşırtmıştı beni.

Meğer “hacı amca” mahallesindeki caminin derneğinde yönetim kurulu üyesi imiş. “Müezzinden şikâyetçi olduğumuz için geldim” dedi.

Her Cuma namazından sonra diğer camilerde olduğu gibi o camide de para toplanır ve toplanan para Müftülüğe aktarılırmış.

Fakat cami derneği yöneticileri toplanan paranın Müftülüğe aktarılmadığı veya eksik aktarıldığından şüphelenmiş. Parayı toplayan müezzinden ödemesinin makbuzunu getirmesini istemişler.

Müezzin toplanan onbin lira için Müftülüğe on liralık bağış makbuzu kestirip, makbuzda tahrifat yaparak, onlirayı onbin lira yaparak, dernek yöneticilerine vermiş. Fakat Müftülükten makbuzun kopyası kontrol edilince sahtecilik yapıldığı açığa çıkmış.

Yargılama sonucu ne oldu bilmiyorum. Ama ben o zamana kadar Cuma namazı çıkışlarında toplanan yardım paralarına katkıda bulunmaya özen gösteriyorken, bu olayı duyduktan sonra Camilerde toplanan yardımlar için para vermez oldum.

O zamana kadar imam ve müezzinlerin içinde siyasi görüşleri, bilgi seviyeleri gibi sebeplerle saygı duymakta zorlandığım kişiler olmuştu. Buna rağmen, din görevlilerinin kamu malını çalabileceklerini ve sahtecilik yapacaklarını hiç düşünmemiştim.

Bu olayı öğrendikten sonra, bütün din görevlilerinin dürüst/ ahlaklı/ güvenilir olduğuna dair önyargım yıkıldı.

*************************************

Cami Dernekleri Hakkında da İddialar Var

Camilerde toplanan “yardım paraları” kapsamında yolsuzluk ve hırsızlık olaylarının başka boyutu da varmış.

Konuyu araştırırken 06.12.2017 tarihinde Diyanet Bir-Sen Genel Başkan Yardımcısı Hamdullah Silindir’in yaptığı bir açıklamaya rastladım. Bunları ben yazsam “din düşmanı” bile ilan edilebilirim:

“Her Cuma günü cami görevlilerine para toplatılıyor. Cami görevlileri ile vatandaşlar arasında güvene dayalı hissiyat ortadan kaldırılmıştır. Toplanan paraların nerede, nasıl ve kimler tarafından harcandığı şüphelidir. Cami Derneklerinin toplanan paraları usulsüz harcadıklarına dair çok sayıda duyum alıyoruz. Bu konuda şikâyetler geliyor. Buna bir çözüm bulunmasını istiyoruz. Camilerde toplanan paralar ve Cami Derneklerinin topladığı paralar kayıt altına alınsın, nerelere harcandığı araştırılsın.”

Yapılması gereken camide yardım toplanmasına son vermektir. Camiler için bağış yapacakların resmi banka hesaplarına para yatırması, SMS vb usullerle kayıtlı bağış yapmasını sağlamak gerekir.

Ayrıca tamamen kayıtlı hale getirilecek bağışların, harcaması da kayıtlı ve denetlenebilir olmalıdır. Bunun için bağımsız denetim kuruluşlarına denetim yaptırılarak, kamuoyuna açıklanması uygun olur.

*************************************

Vakıflarda Yolsuzluk

İslam sonrası Türk devletlerinde vakıflar çok önemli ve değerli hizmetler üretmişler.

“Toplum yararına bir hizmetin gelecekte de yapılması için, maliki tarafından tahsis edilen mülk veya paraya ‘vakıf’ denir.”

Demek ki vakıflar yardım alan kurum değildir. Yardım etmek üzere özgülenen/ tahsis edilen malın adıdır.

Oysaki “İslami vakıf” denilen birçok vakfın AKP’li belediyeler ve devlet kurumları tarafından yapılan inanılmaz meblağlarda yardımlarla palazlandırıldığı ortaya çıktı.

Hatta iktidara yakın “birçok vakfın devletten ihale alan müteahhitlerden, alınan rüşvetler için araç olarak kullanıldığı” iddiaları var. Bazı ilahiyatçı profesörlerin buna uygun fetva vererek haramı meşrulaştırdığı defalarca yazıldı.

Vakıfların yardım eden değil, yardım alan kurumlar haline getirilip, gayrimeşru işlerde kullanıldığı haberlerinin vakıflara olan güveni tahrip ettiği açık. Vakıflar aracılığıyla yardım yapmak isteyen sade Müslümanlar artık bu kurumlara şüpheyle bakıyor.

*************************************

Bari Kızılay’a Kıymayın

Başkent Gaz adlı şirket, güya Ensar Vakfı’na 8 milyon dolar “bağış” yapmak istemiş. Ancak bu parayı Kızılay’a “şartlı bağış” kılıfı ile vermiş. Para Kızılay üzerinden Ensar’a, oradan da Ensar ile TÜRGEV’in ortak girişimleri TÜRKEN Vakfı’na transfer edilmiş.

Kızılay gibi zor zamanlar için her kesimin güvendiği bir kuruluş, bu transfere aracılık rolünü neden benimsedi?

Başkent Gaz niye direkt TÜRKEN Vakfı’na bağış yapmadı? Neden bu kadar dolambaçlı işlere girişti, neden parayı elden ele dolaştırdılar?

Vakıflar için iddia edilen, “gayrimeşru işler ve haram paraların meşrulaştırılması araçları” arasına Kızılay’da mı dâhil edildi?

“Kızılay paravan mı yapıldı; neye, niye alet edildi, arkada neler dönüyor sorularının” çok açık ve vicdanlarda kabul görecek açıklaması yapılmalı idi.

Bugüne kadar yapıl(a)madı.

Ayrıca Kızılay’da “akraba kadrolaşması” yapılmış. Üst yöneticiler yağlı maaşlar, lüks araç ve ballı lojmanlar ile “lüküs hayat” yaşamakta imiş. Bunlar ve yandaşlardan fahiş kira bedelleri ile kiralanan taşınmazlar… Kiralanan taşınmazların tadilat ve tefrişi için harcanan milyonlar… Milletin bağışları ile yapılmış israf ve haram işlere dair iddialar saymakla bitmiyor.

Bunların makul ve mantıklı bir açıklaması yapılmalı idi. Yapıl(a)madı.

Hepimizin ortak değeri olan bir kuruma daha güvenimiz yıkılıyor.

Hepimizin güveneceği ve bir gün ihtiyaç duyacağımız kurumlarımızı yıpratmayın. Hiç olmazsa Kızılay’a kıymayın.

Felsefenin esasları bozuktur. Sonuçları vahîm ve tehlikelidir.

     Nitekim İslâm filozoflarından İbn-i Sina ve Farabî gibi zekâ ve deha sahibi dâhiler bile Felsefenin görünüşteki bu parlaklığına meftun olup, kapılmışlar.

     O mesleğe aldanmışlar. O yola girmişler. Bu yüzden sıradan bir mümin derecesini ancak kazanabilmişler.

     Hatta İmam-ı Gazalî gibi bir Hüccetü’l-İslâm onlara, o dereceyi de vermemiş.

     Hem inanç ve kelâmda derin bilgi sahibi bilginlerden olan Mutezile imamları / âlimleri Felsefenin süslü görünüşüne düşkünlük göstermişler. O mesleğe temas etmişler. O yola girmişler.

     Akla hâkim, akla hükmedici bir rol vermişler. Bu yüzden ancak günahkâr, ehl-i sünnet yolundan ayrılan sıradan bir mümin, bir müslüman derecesine çıkabilmişler.

     Hem İslâm ediplerinin, İslâm yazarlarının ünlülerinden kötümserliğiyle tanınan Ebu’l-Alâ-i Maarrî’yi hepimiz biliriz. Yine İslâm edebiyatçılarından olup da yetim gibi ağlayışıyla vasıflanan Ömer Hayyamı da biliriz.

     İşte o gibi şair ve yazarlar Felsefe mesleğinin, o inanç yolunun; kötülüğe sevkeden, nefsi okşayan zevkiyle zevklenmişler.

     Bu yüzden hakikat ehli ve mükemmellik sahibi kişilerden hakaret tokadı yemişler. Küfürle yani dinden çıkmakla itham edilmişler:

     “Edepsizlik ediyorsunuz, dinsizliğe giriyorsunuz, zındık ve dinsizleri yetiştiriyorsunuz!” diye sakındırıcı edeplendirme tokatlarını almışlar.

     Hem Felsefe yolunun bozuk esaslarındandır ki, Ben ve Benlik kendi zâtında, kendi başına hava gibi zayıf bir özelliği vardır.

     Böyle olduğu halde, Felsefenin uğursuz bakışıyla yani kendisine bakan yönü olan mana-yı ismiyle bakar.

     Böyle baktığı için sanki buhar gibi o Ben ve Benlik sıvı hâle dönüşür. Sonra alışkanlık ciheti ağır basar. Maddî şeylerle fazla meşguliyet ve uğraşma sebebiyle sanki katılaşıyor.

     Sonra gaflet ve inkârla o Benlik donar. Sonra isyanla bulanıklaşır. Saydamlığını kaybeder. Sonra gittikçe kalınlaşıp sahibini yutar. İnsanoğlunun fikirleriyle şişer.

     Sonra diğer insanları hatta sebepleri kendine ve nefsine kıyas eder. Onlara -kabul etmedikleri ve kaçındıkları halde- birer firavunluk verir.

     İşte o vakit büyüklük sahibi Yaratıcı Allahın emirlerine karşı savaş durumunu alır:

     “Men yuhyi’l-izame ve hiye remîm?” / “Çürümüş kemikleri kim diriltecek?” (Yasin: 78) der. Meydan okur gibi, sınırsız kudret sahibi olan Kadîr-i Mutlakı yani mutlak, tam bir güç ve kudret sahibi Yüce Allahı âcizlik ile itham eder. Töhmette bulunur. Damgalar.

     Öyle ki Büyük Yaratıcı’nın vasıf ve niteliklerine karışır. İşine gelmeyenleri ya ret veya inkâr eder. Yahut da değiştirir.

     Kötülüğe sevk eden nefsin firavunluğunun hoşuna gitmeyenleri yine ya ret ya inkâr eder. Ya da bozar.

     Meselâ Felsefecilerin bir grubu, Cenabı Hakka “Mucib-i Bizzat” yani “İradesiyle değil de, varlığı icabı her şeyi yapmaya mecbur olur!” demişler. İradesinin varlığını reddetmişler.

     Allah’ın tercih sahibi olduğunu ispat edip kanıtlayan bütün kâinatın sonsuz şahitliklerini yalanlamışlar.

     İnsanın “Ey onların bu yakıştırmasından son derece uzak olan Allah!” diyesi geliyor.

     Oysa şu kâinat ve evrende atomdan güneşe kadar tüm varlıklar; kendileri için tercih edilen şekil ve düzenleriyle Sanatkâr Yaratıcı’nın irade ve dileme sahibi olduğunu gösteriyor.

     Atomdan güneşe her şey intizam, hikmet ve ölçülü oluşlarıyla Allah’ın irade sahibi olduğunu gösteriyor.

     Gerçek böyleyken şu kör olası Felsefe’nin gözü görmüyor!

     Hem bir kısım Felsefeciler de şöyle demişler:

     “Küçük şeylere Allahın ilmi geçmiyor! Onlarla Allah ilgilenmiyor!”

     Böyle diyerek, İlahî ilmin büyük kuşatıcılığını inkâr etmişler. Bütün varlıkların doğru şahitliklerini reddetmişler.

     Hem Felsefe; sebeplere tesir verir. Tabiatın eline icat ve yaratıcılık bahşeder. Her şeyde, her şeyin yaratıcısına has, parlak mührü görmez!

     Âciz, donuk, bilinçsiz, kör ve iki eli tesadüf ve kuvvet gibi; iki körün elinde olan tabiat ve doğadan kaynaklık umar.

     Binlerce yüce hikmetleri ifade eden ve her biri birer Samedanî / İlahî mektup hükmünde olan varlıkların bir kısmını Tabiat ve Doğa’ya mal eder.

     Oysa Allahın bütün isimlerinin gösterdikleri ölümden sonra diriliş ve ahiret kapısını bulamamışlar.

     Kâinat ve Evren’in bütün gerçekleriyle gösterdikleri haşir ve ahiret kapısını bulamamışlar.

     Arka arkaya gelen Peygamberlerin bütün araştırmalarıyla gösterdikleri haşir ve âhiret kapısını bulamamışlar.

     Semavî / Göksel kutsal kitapların bütün âyet ve delilleriyle gösterdikleri haşir ve âhiret kapısını bulamamışlar.

     Bu yüzden haşri / yeniden dirilişi inkâr etmişler. Ruhlara bir ezeliyet vermişler. Varlıklarının başlangıcı yok demişler!

     İşte Felsefecilerin dayattıkları bu hurafe bâtıl, sapık inançlara diğer mesele ve sorunlarını kıyas edebilir. Karşılaştırabilirsin.

     Evet şeytanlar, sanki Ben ve Benliğin gaga ve pençesiyle; dinsiz filozoflarının akıllarını havaya kaldırmışlar. Dalâlet / sapkınlık derelerine atıp dağıtmışlar. Böylece küçük âlem hükmünde olan insanla Benlik; tapılan put halini almış. Büyük âlem hükmünde olan kâinat ve evrende ise Tabiat, Doğa; tapılan Tagut yani Put durumuna getirilmiş. Oysa:

     “Kim Tagutu / Putu reddeder de, Allaha iman ederse, Allaha inanırsa; işte o, kopmaz ve kırılmaz, sapa sağlam bir kulpa yapışmıştır. Allah ise her şeyi hakkıyla işiten, her şeyi hakkıyla bilendir.” (Bakara: 256)

Kurban bayramlarında, biraz da organizasyonsuzluktan ya da ciddiyetsizlikten, ortalığı, abartılı olarak kan götürmesi üzerine, bazı dernekler vb, bu görüntüye haklı olarak itiraz ederken, bu arada, sokaklarda, çocukların, gözü önünde kurban kesilmesini, çocukların ruh sağlığı açısından son derece sakıncalı bulduklarını da, araya sokuşturuyorlar.

Acaba öylemi? Kırsal alanlarda kurban kesilirken, küçük çocukların alnına kan sürerler ve hatta kümes hayvanlarını küçük çocuklara kestirirler.

Peki, nereden geliyor bu?

Orta Asya’da, o zamanlar bir Türk obası düşünelim. Oba erkekleri ve kadınları topluca bir ava gitmiş, yaşlılar, çocuklar ve birkaç nöbetçi obada kalmış, çocuklar da yedek güç, boyuna uygun kılıçları kuşanmışlar.

 Kılıçlarla yapılan bir savaşın kanlı görüntülerini gözümüzün önüne getirelim. Bir haydut saldırısı oluyor. çocuklar da savaşıyor elinden geldiği kadar, ok atıyor, kılıç sallıyor. Ama küçük savaşçılar daha önce hiç kan görmemiş, kan tutuyor çocukları, donup kalıyorlar.

Olur mu hiç, olmuyor da çünkü kan tutmuyor küçük savaşçıları. Çünkü küçücükken alınlarına kan sürülmüş. İşte o günlerden, bu güne kadar gelen bir gelenek, bir töre.

 Şimdi denilecek ki, o günler çooook gerilerde kaldı.

 Acaba? medeniyet içinde bile halen süren savaşlar yok mu. Örneğin trafik savaşı.

 Eşinizle, özel aracınızla yoldasınız. Bir çarpışma oluyor, bayılıyorsunuz karı, koca. Siz ayılıyorsunuz ve bir bakıyorsunuz eşiniz kanlar içinde. Sizi kan tutuyor ve tekrar bayılıyorsunuz.

Eee, ne olacak şimdi. Keşke tutmasaydı değil mi?

Bizim memlekette, aileler, yakınları, mahallelileri, köylüleri, askere, belki de ölüme giden evlatlarını, garajdan davulla zurnayla uğurlarlar. Hem de, PKK’nın Türkiye ile kırk yıldır sürdürdüğü savaşta, verdiğimiz binlerce şehide rağmen.

 Demek ki şahadet, gazilik halen değerini sürdüren asil bir makammış.

PKK ve yandaşı liberaller, hasedinizden çatlayadurun.

 Bu da, taa o şanlı mazimizden, bu güne kadar gelen, bir gelenek, bir töre.

 Yapacak bir şeyiniz yok, çaresiz, kabulleneceksiniz, hesabınızı buna göre yapacaksınız.

 Bizim memlekette, halen “at, avrat, silah” kutsal değerlerimiz olarak yaşar durur.

Bizim memlekette, köy düğünlerinde, havaya silahla ateş edilir. Bu sırada insanlar yaralanır ve hatta ölür. Bizim memlekette, Galatasaray takımı, UEFA şampiyonu olduğunda, balkonlardan, havaya silahla ateş edilmiş olup, yaralananlar olmuştur.

 Bizim memlekette, sağda ve solda, militanlar, o dönemin en idealist gençleri, karşısındakinin, bir işgal kuvveti üniforması içindeki, gerçek bir düşman olmadığını bilmelerine rağmen, kıyasıya vuruşmuşlardır. Bunda, kaçakçılıkla ellerine tutuşturulan bol miktarda silaha ilaveten, tarihten gelen gelenekle, vuruşkan savaşçılar olmalarının payı yok mu idi?  

Yukarıdakilerin hepsi alt alta toplandığında neredeyse kötü bir manzara değil mi.

Ama bir de şuradan bakalım.

Yaklaşık 20 yıl önce, İzmir, 4. Sitedeki atölyeme, komşu, ortak iki kardeş gelmişti. Büyük olanı Almanya’dan yeni dönmüş olan bir döküm teknisyeni idi. Şunları anlatmıştı özetle, ilk zamanlarına ilişkin olarak. Alman, dazlak faşistler, Türklerin mekânlarını basıp taciz ettiğinde, Türklerin hepsi karşı saldırıya geçip bunların mekânlarını başlarının üzerine yıkıyorlarmış. Eninde sonunda korkmuşlar tırsmışlar, saldırıları bırakmışlar.

Şuraya gelebiliriz artık. Nazi Almanya’ sı döneminde, aşırı medenileşmiş, barbarlığını sıfırlamış Yahudiler, biner biner sıraya girerek gaz odalarında, fırınlarda, kuzu kuzu kendilerini katlettirmişlerdi. İşte Türkler, bunu kendilerine asla yaptırmazlardı.

Diyelim ki bir toplama kampında binlerce Türk esiri var.  Bir manga mitralyöz, vb. ne varsa üzerlerine yürür, belki yarısı ölür, ama ölüleriyle o Nazileri boğarlar ve bunu kendilerine asla yaptırmazlardı.

İşte şimdi burun kıvırdığımız barbar geleneklerimiz, o zaman neslimizi kurtarırdı.

Osmanlı adaletli, eşitlikçi Dirlik düzenini kurmuş bu topraklarda.

Avrupa’ nın çürümüş, zalim, sömürücü, derebeyliklerine yaşayan halkların çok ilgisini, özlemini çekiyor bu düzen.

 Dr. Hikmet Kıvılcımlı, “Fetih ve Medeniyet, Derleniş Yayınları sayfa 35-36” da neler diyor.

 “”Bizans’ın neden o kadar çabuk yıkıldığını merak edip soran Orhan Bey’ e, Bursa Tekfurunun akıllı veziri şu cevabı verdi: “Tekfur denilen Bizans derebeyleri, şahsi servet yığmak için halkı soyuyorlardı. O yüzden Osmanlı’yı gören köylü, yeni düzeni hemen benimsedi ve Hristiyan Bizans’ı bir daha ağzına almadı”

Servet delisi Tekfurlara karşı, Türk İlblerinin ne olduklarını en iyi gösteren misal, Osman Gazi’nin öldüğü gün bıraktığı servettir. Bu mirası tarih şöyle sıralıyor.

* Bir sarıklık bez,

* Bir yancuk (ata mahsus zırh)

* Bir kılıç, bir okluk, sadak, bir mızrak

* Kırmızı sancaklar.

 * Birkaç küheylan, birkaç çift yabani kısrak

* Ve üç sürü koyun

İşte Ali Osman Saltanatının kurucusunun bütün dünya malı. Kayıhan oymağının, ihtimal Altay’ lardan getirdiği üç koyun sürüsü bir tarafa bırakılırsa, Osmanlı İmparatorluğu’nun atası, bütün manasıyla.

“ Tigü teber Şahı merdan” dedikleri bir züğürt Şövalye (İlb) dir.”” ………………………………………………………………………………………………………………

Levent Ünsal’dan adı geçen kitaptan çok özet ek cümle: İznik’in fethinden yaklaşık 120 yıl sonra Fatih, Bizans’ı kuşattığında, üretici güçleri yok edildiği için İstanbul’da, fakirlik içinde, zulüm altında yaşayan Hristiyan halktan, hatta din adamlarından, yani içeriden büyük yardım almıştır. Bu yüzden Osmanlı nizamnamesine göre, İstanbul yağmalanmamıştır.

 Evet, Türk atalarımız, mala mülke değer vermeyen, özü sözü doğru, yalan dolan bilmeyen, eşitlikçi, adaletli, gözü pek, korku nedir bilmez, yani barbar, yılmaz savaşçılar idi.  Bu topraklar daha çok şeye gebe. Levent Ünsal

Not:   * Barbarlık, son derecede bir yanlış olarak, vandallıkla karıştırılmaktadır. Barbarlık, Toplum Bilim tanımlamalarına göre, insanlığın “Köleci Toplum” lardan önce yaşadığı bir konağın adıdır. İnsanlık bu konakta, henüz köleleşmemiş, köleleştirmemiş, kirlenmemiş ve kendine yabancılaşmamıştır.

Kimi toplumlar, köleci toplum konağında fazlaca oyalan

madan, ya da fazlaca benimseyip toplum yapısını, ruhunu, buna göre şekillendirmeden, bu konağı atlamışlardır. Türkler gibi Japonlar da böyledir.

Bizim Gazi’ lerimizin karşılığı onlarda Samuray’lardır.

Böyle bir kötü tarafımız var: Her değişikliğe tepki veriyor, olaylara olumsuz yönde yaklaşıyor, beynimizi buna göre kurguluyoruz. Düşüncelerimizdeki olumsuzluk, davranışlarımıza yansıyor, alışkanlığımız ve karakterimiz oluyor. Tam tersi de mümkün: İyi düşünmek, iyi görmek, iyilerden olmak…

Şu bir gerçek: İnsanlar, olaylar, şartlar eskisinden daha iyi ya da daha kötü değil. Her iyi ve kötünün kendi içinde bir tutarlılığı ve mantığı var. Hiçbir yeni kötü eskisinden, hiçbir eski iyi yenisinden farklı değil. İyi ve kötü, önceden vardı, yine var, hep olacak. Hayat, iyi ve kötü çarpışmasından, dengesinden ibaret. Sizin neye, nereden baktığınız ve kendinizi nerede konumlandırdığınız önemli.

Şükretmek varken küfretmek, takdir etmek varken aşağılamak, sevmek varken dövmek, kucaklamak varken ötekileştirmek; sizin insan sevginiz, olaylara yaklaşımınız, hayat algınızla ilgili.

Elimde bir karikatür, iki farklı sahne. Birinci bölümde iki kardeş, genç annelerinin ellerinden çekiyor, “Benim annem, benim annem…” haykırışlarıyla… Anne gayet mutlu görünüyor. İkinci bölümde, yılların yorgunluğunu taşıyan, bir elinde bastonuyla, ayakta durmakta zorlanan anne…  Büyümüş, irileşmiş, yıllar önce “Benim annem” diyen dünün çocukları, bugünün değerbilmez, vefasız adamlardan her biri ortalarına aldıkları annelerini “Senin annen, senin annen…” diye sağdan ve soldan birbirlerine itiyor.

Ne oldu da dün “benim” denen anne veya baba bugün “senin” oluyor? Dün kendisine ihtiyaç hissedilen annenin biyolojisi çöküyor, anne vericiyken alıcı, tüketici oluyor. Çocuklar, dün kendisine muhtaç oldukları annelerini bugün fazlalık olarak görüyor. Faydacı ve maddeci zihnin eseri olarak büyükler toplumun kamburu diye değerlendiriliyor. Anne ve babaya “Öf!” demenin bile yasaklandığı, sevginin, vefanın, değerbilirliğin güçlü olduğu bir inanca sahip iklim olsaydı bu sahneler yaşanır mıydı? Hele, “yaşlıların tuğlada gördüğünü, gençlerin aynada göremediği” hakikati idrak edilseydi, yılların güngörmüşlüğünü yaşamış bu insan, sağdan ve soldan itilir miydi? Bu konudaki karnemiz nasıl, iyi mi, kötü mü? Yaratan’ın tecelligâhı olan vicdanınız sizi iyiler ve kötüler cephesinden hangisine yerleştiriyor? Zor soru değil mi?

Elinizde cep telefonuyla özçekim yaparak sahilde yürüyorsunuz, denizden gelen “İmdat!” çığlıkları kulağınızda yankılanıyor. Bakıyorsunuz, biri,  eli dışarıda boğulmak üzere ve yardım istiyor. Yüzmeyi biliyorsunuz. “Az rastlanacak, ilginç bir sahne.” deyip haberleştirmek üzere fotoğrafını mı çekersiniz, kişiyi kurtarmak üzere denize mi atlarsınız? Yoksa özçekiminize devam mı edersiniz?

Savaş muhabirisiniz, elinizde kamera ile bombaların düştüğü, yaralananların feryat ettiği alanda geziniyorsunuz. Ölmek üzereyken sizden yardım isteyen bir savaş mağduruna yardım mı edersiniz, yoksa “meslek aşkı” deyip son görüntüleri almak için çekim mi yaparsınız?

Bir doğrusu olmayanın, hiç doğrusu yoktur veya pek çok yanlışı vardır. Zaman, mekân, dönem, çağdaşlık, arkadaş, teknoloji düşkünlüğü gibi olgular; bizim iyi ve kötü olmamız için birer sebep değil. “Zaman kötüydü, mekân yanlıştı, çağdaş değerler bozuktu” gibi gerekçelerle kendimizi savunamayız. İyilik ve kötülük ilk insanla beraber vardı, son insanla beraber var olacaktır. Rol modelimiz Habil mi Kabil mi olsun?

Gök kubbe altında söylenmemiş söz, sosyolojik olarak yaşanmamış olay yoktur, söylenen her yeni söz, yaşanan her yeni olay öncekinin tekrarıdır. Sözler ve olaylar, su moleküllerinin birbirine benzerliği kadardır. Firavunlar, Nemrutlar, Cengiz Han, Hülagu, Hitler, Trump; hep vardı, gene var olacaktır. Yusuf da, Musa da, İsa da, Aliya da, Gandi de olmuştur ve olacaktır. Bunlara kızarak teselli bulmanın veya bunları severek övünç duymanın bize bir katkısı olmayacaktır. Sorumluluk ve hesap bireyseldir, vicdan kişiseldir. Biz neredeyiz?

Nasrettin Hoca’ya “Kışı mı seversin, yazı mı?” diye sormuşlar. Hoca “Bahar’a ne oldu?” diye cevap vermiş. Hayat, Hoca’nın dediği gibi “bahar” değil. Ya iniş ya çıkış; düz değil. Ya siyah ya beyaz; gri değil. Hayat, bunların çatışma arenası. Aliya İzzet Begoviç, “Her şey bittiğinde hatırlayacağımız şey, düşmanlarımızın sözleri değil, dostlarımızın sessizliği olacaktır.” diye sitem eder. Zulüm karşısında suskun, kötülük karşısında tarafsız olunamaz. Pasif iyilik, insan fıtratıyla uyuşmaz, kişinin kendini inkârdır. “Herkesle iyi olacak kadar kötü olamam.” hayat ilkesini çok onurlu bulurum.

Hangi yolun yolcusuyuz? Anne babasını son güne kadar, ilk günkü gibi sevenlerden misiniz yoksa itenlerden misiniz? Yardım isteyen çaresiz birinin görüntüsünü alma derdinde misiniz, ona yardıma koşanlardan mısınız? İnkâr, zulüm, şirk, kötülük karşısında susanlardan mısınız, iyilik yolunda sefere çıkanlardan mısınız?

Yüce Yaratan, doğru hayatın sihrini Nur suresi 26. ayette bize ne güzel dillendirmiş: “Kötü kadınlar, kötü erkeklere; kötü erkekler de kötü kadınlara; temiz kadınlar temiz erkeklere, temiz erkekler de temiz kadınlara lâyıktır. O temiz olanlar, iftiracıların söyledikleri şeylerden uzaktırlar. Onlar için bir bağışlanma ve bolca verilmiş iyi bir rızık vardır.”

İyi ve temiz olmak için karar verdik, anlaştık mı?