Ene denilen Ben ve Benliğin bir yönünü Peygamberler tutmuş gidiyor, diğer tarafını Felsefe tutmuş geliyor demiştik.

     Ben ve Benliğin ikinci yüzünü ise, Felsefe tutmuştur.

     Felsefe ise Ben ve Benliğe mana-yı ismiyle nazar etmiş. Yani bir şeyin bizzat kendisine bakan ve kendisini tanıtan manasıyla bakmış.

     Yani Felsefe; Ben ve Benlik için “Kendi kendine delalet ve işaret eder.” der. Mana ve anlamı kendindedir, diye düşünür. Kendi hesabına çalışır, bilir. Öyle hükmeder.

     Varlığı; aslî ve asıl olduğunu sanır.

     Varlığı “Zatında / kendisinde bizzat bir varlığı vardır.” der.

     Ben ve Benliğin bir hayat hakkı vardır diye tutturmuş gider.

     Tasarruf etme, kullanma hususunda gerçekten söz sahibidir, düşüncesinde bulunur.

     Ben’i değişmez bir gerçek addeder.

     Görevini, kendini sevmesine verir.

     Kendi kendine geliştiğini tasavvur eder.

     Ben ve Benliği kendi kendine olgunlaşan, mükemmelleşen bir şey olarak bilir.

     Oysa Ben ve Benliğe bu çeşit bakışlar; asılsız bir iddia ve savdan başka bir şey değildir.

     İşte Felsefe ve Felsefeciler ve onların peşinde gidenler; meslek ve görüşlerini bunun gibi çok bozuk temeller üstüne kurmuşlar.

     Oysa o esaslar, o temeller o kadar çürüktürler ki, Felsefe zincirinin en yetkin fert ve bireyleri o silsile ve zincirin en zeki ve deha sahibi olanlarından Eflatun, Aristo, İbni Sina ve Farabî gibi adamlar şöyle demişlerdir:

     “İnsanoğlunun gayelerinin son noktası, asıl hedefi (hâşâ) Allaha benzemektir. Yani varlığı zorunlu olan, varlığı olmazsa olmaz olan, var olmak için hiçbir sebebe ihtiyacı bulunmayan Allaha benzemektir!”

     Bu deyişleriyle Firavuncasına yani onun gibi Tanrılık iddia ve savında bulunmuşlar. Firavun gibi bir hüküm vermişler.

     Ben ve Benliği kamçılamışlar.

     Allaha ortak koşulan şirk derelerinde serbestçe at oynatmışlar.

     Sebeplere tapan, putlara tapan, tabiata tapan ve yıldızlara tapanlar gibi Allaha ortak koşan bir çok gruplara meydan açmışlar.

     İnsanlığın esasında var olan acizlik, zayıflık, fakirlik, ihtiyaç, noksanlık ve kusur kapılarını kapamışlar. Kulluğun yoluna set ve engel olmuşlar.

     Tabiata, doğaya yani kâinat ve içindekilere saplanıp kalmışlar. Allaha ortak koşmak denen şirkten; tam olarak çıkamamışlar. Şükrün geniş kapısını bulamamışlar.

     Peygamberlerin ve onların izinden gidenlerin yolu ise, insanlık gaye ve maksadıyla, insanlık göreviyle, ilahî ahlâk ile ve güzel huylar ile ahlaklanmaktır.

     Allah’ın ahlâkıyla ahlaklanmak demek; Allah’ın bin bir isimlerinin gerektirdiği biçim ve anlayış içinde hareket etmektir. Kısaca Allah’ın boyasıyla boyanmaktır.

     Bununla beraber acizliğini ve güçsüzlüğünü bilip, ilahî kudrete sığınmaktır. Zayıflığını görüp ilahî kuvvete dayanmaktır.

     Fakirliğini -tabii ki Allah karşısında- görüp ilahî rahmete itimat edip güvenmektir.

     İhtiyacını görüp, Allah’ın sınırsız zenginliğinden yardım istemektir.

     Kusurunu görüp, Allah’ın affına yönelerek istiğfar etmek yani ondan bağışlanmasını dilemektir.

     Eksikliğini görüp, Allah’ın mükemmelliğine tespih edici olmaktır; yani Allah’ı noksan sıfat ve niteliklerden uzak tutmaktır.

     Allah’ı her türlü kusurdan yüce tutarak, şanına lâyık ifadelerle onu anmaktır.

     İşte Peygamberler böyle diyerek kulluğa yakışır şekilde hareket edilmesi lâzım geldiğine hükmetmişlerdir. 

Elazığ’da yaşanan 6,8 büyüklüğündeki depremden sonra yer bilimleri alanındaki uzman bilim adamlarını yeniden hatırladık.

Prof. Dr. Naci Görür ve Prof. Dr. Şener Üşümezsoy’un aylar öncesinden TV programlarında, Doğu Anadolu Fayı’nın deprem olan kısmını ismen belirterek uyarıda bulundukları anlaşıldı.

“Kendisi de Elazığlı olan Prof. Naci Görür, daha önce Elazığ için projeler hazırladıklarını ancak TÜBİTAK ve DPT tarafından reddedildiğini” üzüntüyle açıkladı.

Habertürk canlı yayınında, Jeoloji Profesörü Prof. Dr. Cem Yaltırak, muhtemel İstanbul depremine hazırlık bakımından tavsiyelerini belirtirken, “Bir projemiz var Gelibolu Yarımadası fayı üzerinde. Eften püften bir nedenden kabul edilmedi” dedi. 

Cem Yaltırak’ın “Bu projenin maliyeti ne kadar?” şeklindeki soruya verdiği cevap, vicdanı olanlar için, çok ürpertici idi:

“İstanbul’a bir yıl lale ekmezseniz bütün yer bilimleri projelerini finanse edersiniz.”

*************************************

Öncelik Sıralamasını Doğru Yapmak

Gelişmiş ülkeler ile geri kalmışlar arasındaki en önemli fark, ihtiyaçların öncelik sıralamasını yapmakta görülür.

Ekonomistlerin çok sık kullandıkları bir ifadeye göre “insan ihtiyaçları sınırsız, ancak bu ihtiyaçları karşılamak için gerekli kaynaklar sınırlıdır.”

Geçen hafta kaybettiğimiz, “Toprak Dede” olarak anılan, Hayrettin Karaca gibi “bilgelik” mertebesine erişmiş nadir insanlar hariç, hemen hepimiz bu tanıma uygun davranıyoruz. Yani ihtiyaçlarımız sınırsız gibi gözüküyor. Hayrettin Karaca –zengin olduğu halde- aralıksız 20 sene giydiği kırmızı kazakla sembolleşen, çok az tüketim malzemesiyle yetinen bir kişiydi.

Oysaki imkânı olan hemen hepimiz, kapitalizmin “daha çok tüketin” buyruğuna uyduk. Dolaplarımız hiç giymediğimiz onlarca giysi ve ayakkabı ile dolu. Hiç kullanmadığımız veya nadiren kullandığımız aletler, eşyalar alıyoruz. En temel işlevlerini kullansak bile en gelişmiş özelliklere sahip, en pahalı telefon, bilgisayar vd cihazları satın alıyoruz.

Bireysel olarak bu tercihlerimiz bizi ve ailemizi ilgilendiren sonuçlar üretir. Sürekli borç ödemek, yeni “ihtiyaçları” alamadığımız zaman hissettiğimiz “yoksunluk duygusu” ve “mutsuzluk” gibi kendi tercihlerimizin yarattığı sonuçlarla boğuşuruz.

Fakat devleti yönetenlerin tercihlerinde öncelik sıralaması doğru yapılmadığında, toplumun kalkınması, ülkenin bağımsızlığı ve güvenliği; bireylerin sağlıklı, huzurlu ve mutlu olması tehlikeye girer.

Birey olarak herkesin en güvenli ve konforlu otomobil alma ve kullanma hakkı vardır. Ama bir memur maaşı ile bu özelliklere sahip pahalı bir otomobil almaya kalkmazsınız. Bu ihtiyacınızı karşılayan asgari özelliklere sahip, uygun fiyatlı bir araç almayı tercih edersiniz.

Dünyada bütün insanların –Türkler’in de- sağlıklı, güvenli bir çevrede, huzur ve refah içinde yaşamaya hakkı vardır. Ancak herkesin temel haklara erişmesi pratikte mümkün olmuyor. Öncelikle toplumun bunu hak edecek davranış türünü tercih etmesi gerekiyor.

Ekonomik açıdan ürettiği, tükettiğinden fazla olan toplumlar tasarruflarıyla toplumun refahını artırıcı yatırımlar yapabiliyor. Almanya, G. Kore ve Japonya cari fazla verirken, Türkiye sürekli cari açığını dış borçlarla kapatıyor. Hep başkalarının tasarrufunu harcıyoruz.

Almanya, G.Kore ve Japonya’yı yönetenlerin saraylarda oturmaya, en lüks uçaklardan oluşan filolar kullanmaya hakları vardır.

Türkiye gibi ülkelerin yöneticileri ise bu ihtiyaçları sağlayan asgari özelliklere sahip mekân ve araçları kullanmalıdır.

Ama Almanya, G. Kore ve Japonya’nın tepe yöneticileri bizimkilerden çok daha sade bir hayat tarzı içindeler.

*************************************

Lale ve Kanal İstanbul’a Değil, Deprem İçin Harcayın

Az gelişmiş ülkelerin yöneticileri genellikle yatırım harcamalarında da öncelik sıralamasına uymazlar.

Prof. Dr. Cem Yaltırak’ın “İstanbul’a bir yıl lale ekmezseniz bütün yer bilimleri projelerini finanse edersiniz” sözü bu tercih hataları için çarpıcı bir örnektir.

Yer bilimcilere göre, İstanbul uzak olmayan bir zamanda, çok yıkıcı bir deprem yaşayacak. Ama 1999 Marmara Depreminden beri alınan tedbirler, sadece yeni yapıların yeni deprem yönetmeliğine göre yapılması zorunluluğunun getirilmesi ve bazı binalar ile altyapıların güçlendirilmiş olmasından ibaret.

Üstelik yanlış tercihlerle, şehircilik açısından berbat uygulamalarla İstanbul’a ihanet ettiler. İmar işlerini şeffaf ve denetlenebilir olmaktan çıkardılar. İmar rantları yüzünden, 2000 yılında 9 milyon olan İstanbul nüfusunun 2019’da 15 milyona çıkmasına göz yumdular. Rant ihtirasıyla deprem toplanma alanlarını bile imara açtılar.

Elbette lale güzel bir bitki ve bu güzellikten nasiplenmek bizim de hakkımız. Ama lalenin bütün getirisi, sadece 20 gün görsel bir güzellik katmak için ekilen bir çiçek.

Buna karşılık, “beklenen büyük deprem” öncesi yapılacak yer bilim çalışmaları hayati derecede önemli olduğundan, öncelikli olmalı idi.

AKP Türkiye’sinin tercihi laleler oldu.

Hiç olmasa bu safhadan sonra doğru bir tercih yapsalardı.

Cumhurbaşkanı Erdoğan, çılgın projesi “Kanal İstanbul’un, dış finans bulunamasa bile, kendi kaynaklarımızla yapılacağını” söyledi. Bu projenin, diğer sakıncaları bir yana, maliyeti için telaffuz edilen rakamlar 75-100 Milyar TL.

Bu para ile İstanbul’da depreme dayanıksız bütün yapıların yenilenmesi ve bunca insanımızın ölmemesini sağlamak mümkündür.

Gerekli tedbirler alınmazsa, İstanbul depreminde on binlerce vatandaşımız ölecek, sakat kalacak, Türkiye ekonomisi derinden sarsılacak.

Bu yüzden siz olsanız, eminim kaynaklar tahsis edilirken “büyük depreme” karşı tedbirler alınması için öncelik verilmesini isterdiniz.

Ama Cumhurbaşkanının önceliği “çılgın proje- Kanal İstanbul.”

Bu yanlış tercih ve önceliklere destek veriyorsanız, günahsız olduğunuzu kendi vicdanlarınıza bile kabul ettiremezsiniz.

“Bir Türk dünyası var mı?” sorusuna hayır cevabını vererek başlayalım. Türk dünyası inancı tıpkı İslam dünyası inancında olduğu gibi sadece bir ütopyadan ibarettir ve bizim anladığımız ve/veya arzu ettiğimiz manada bir Türk dünyası bulunmamaktadır. Türk dünyası dediğimiz kavram bugün itibariyle dünyada yaşayan Türk nüfusunun aritmetik toplamından daha öte bir anlam taşımamaktadır. SSCB’nin dağılmasının ardından Türkî cumhuriyetlerin bağımsızlıklarını ilan etmelerinin ardından Türkiye, Kazakistan, Türkmenistan, Kırgızistan ve Azerbaycan her ne kadar ortak bir siyasi platformda buluşmuş olsalar da bugün beklenildiği gibi bir işbirliğinin varlığından söz edilemez.

            Türk Dili Konuşan Ülkeler Devlet Başkanları Zirvesi, Türk Devletleri Kurultayı, TÜRKSOY, Türk Devlet ve Toplulukları Dostluk Kardeşlik ve İşbirliği Kurultayı, Türk Dünyası Belediyeler Birliği, TÜRKPA, ECO gibi organizasyonların varlığı şu aşamada sadece iyi niyetli teşebbüslerden ibarettir.

            Hali hazırda bir Türk dünyasının var olmadığı görüşünü ortaya koyduktan sonra “peki bir Türk birliği kurulabilir mi?” sorusunu da cevaplamak gerekmektedir. Bu soruya da yekten “evet kurulabilir” deyip şu şerhi düşmemizde fayda var; kurulabilir ancak gerçekleştirmesi son derece zor olan bir takım şartların yerine getirilmesi gerekmektedir.

            Aşağıda birinci bölümde “Türk dünyası” diye bir dünyanın neden var olmadığı izah edildikten sonra ilerleyen bölümlerde Türk birliğinin kurulabilmesi için hangi koşulların meydana gelmesi gerektiğine dair görüşler ileri sürülecektir.

Soydaşlık Tek Başına Yeterli Değildir

            Bugün Türk Birliği ütopyasına inanan kişilerin temel argümanı, Türkî Cumhuriyetin vatandaşlarıyla Türkiye vatandaşlarının soydaş olduğu ve dolayısıyla bu ülkeler arasında “doğal” bir birlik bulunduğu düşüncesidir. Bu düşüncenin tamamıyla yanlış olduğunu söyleyemeyiz ancak tek başına soydaşlığı nazara alarak böyle bir birliğin varlığına inanmak fazlasıyla romantik bir anlayış olur.

            Kanaatimizce Anadolu Selçukluları zamanında Moğol akınlarının, Osmanlı zamanında Timur’un Anadolu seferinin etkisiyle Orta Asya bölgesi tarih boyunca soydaşların yaşadığı bir bölge olmaktan ziyade potansiyel bir tehlike kaynağı olarak görülmüştür. Bu düşüncenin etkisiyle olsa gerek Osmanlı’nın genel siyasetinde Orta Asya’nın yer işgal etmediğini söylemek hata olmaz. Sokollu’nun Hazar Denizi ve Karadeniz’i kanalla birleştirip Orta Asya’ya açılma düşüncesi istisnadır. Zaten bu plan bir devlet politikası haline gelemediği için Sokollu’nun ölümünden sonra akim kalmıştır. Yine Orta Asya ile Osmanlı coğrafyası arasında İran’ın yer alması ve Fatih-Uzun Hasan, Yavuz-Şah İsmail mücadelelerinin sonucu olarak Kasr-ı Şirin Anlaşmasına kadar İran’ın da kategorik düşman statüsünde yer alması Osmanlı’da Orta Asya ile bağ kurma düşüncesinin oluşmasına mani olmuştur.

            Cumhuriyet döneminde bölgenin SSCB’nin yani komünist rejimin hâkimiyetinde olması nedeniyle Türkiye ile Orta Asya arasında bağ kurulması imkânı olmamıştır. Ta ki SSCB yıkılana kadar…

            İşte yaklaşık bin yıldır aralarında siyasi olarak etkileşim bu toplulukların bin yıl aradan sonra sadece soydaşlık düşüncesi gibi duygusal bir nedenle birlik olduklarını düşünmek hata olur.

Soydaşlarına Vize Uygulayan Türk Devletleri

            Bugün arzu edilen anlamda bir Türk dünyasının var olmadığının en somut göstergesi soydaş devletlerin bir kısmının o ülkelere turizm, iş, eğitim vb. gerekçelerle yapacakları seyahatler için Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlarına vize uygulamalarıdır. Örneğin Tacikistan’a gitmek isteyen umumi (bordo) pasaport sahibi Türk vatandaşları vize almak zorundadırlar.

            Türkmenistan’da ise vize konusunda daha katı bir uygulama söz konusudur. Umuma mahsus (bordo) pasaport hamilleri vizeye tabidir. Hizmet (gri), hususi (yeşil) ve diplomatik (siyah) pasaport hamili vatandaşlarımız 30 güne kadar vizeden muaf olmakla birlikte, resmi ziyaretler için pasaport örnekleri ile birlikte, geliş amacına ilişkin Büyükelçiliğimizce bildirim yapılması kaydıyla Türkmenistan’a kabul edilmektedirler. Ülkede 3 günden fazla kalınması durumunda, Türkmenistan makamlarına ikamet kaydı yaptırılması zorunludur. Hizmet, hususi ve diplomatik pasaport hamili vatandaşlarımız 30 güne kadar vizeden muaf olmakla birlikte, özel ziyaretleri için, Türkmenistan’da bulunan yakınları/tanıdıkları tarafından gönderilecek davetiye üzerine veya seyahat firmaları aracılığıyla Türkmenistan’ın ülkemizdeki temsilciliklerine başvuru yapılmasını müteakip, olumlu yanıt alınması halinde, ülkeye girişlerine izin verilmektedir. Ülkede 3 günden fazla kalınması durumunda, Türkmenistan makamlarına ikamet kaydı yaptırılması zorunludur. Özel ziyaret/seyahat kapsamında Türkmenistan’a gelişinin uygun bulunduğuna dair belgesi bulunmayan tüm resmi pasaport hamili vatandaşlarımız (Diplomatik pasaport hamili vatandaşlarımız dahil) Türkmenistan kara ve hava sınır kapılarından geri çevrilmektedirler. Türkmenistan’a özel seyahatlerinde, Hususi, Hizmet ve Diplomatik pasaport hamili vatandaşlarımızdan kişi başı 14 ABD Doları “ayak bastı parası” alınmaktadır. (Kaynak; http://www.mfa.gov.tr/turk-vatandaslarinin-tabi-oldugu-vize-uygulamalari.tr.mfa)

            Umuma mahsus (bordo) pasaport sahipleri Azerbaycan, Kazakistan, Özbekistan yapacakları seyahatlerde 30 güne kadar, Kırgızistan’a yapacakları seyahatlerde 90 güne kadar vizeden muaftır.

            Görüldüğü üzere Türkiye ile soydaş ülkeler arasında, Avrupa Birliği ülkelerinde olduğu gibi bir serbest dolaşım söz konusu olmadığı gibi Türkiye-KKTC veya Türkiye-Ukrayna arasında olduğu gibi pasaportsuz olarak sadece kimlikle seyahat etme imkânı da söz konusu değildir. Bu durum bile “Türk Birliği” kavramının hali hazırda var olmadığını tek başına göstermektedir.

Türk Birliğini Tesis Etmek İçin Neler Yapmak Lazım?

            Peki, Türk birliği hiçbir şekilde tesis edilemeyecek midir veya farklı bir şekilde soracak olursak Türk birliğini tesis etmek için neler yapmak lazım? Bu sorunun cevapları aşağıda başlıklar altında verilecek ve her bir başlık ilerleyen bölümlerde detaylı olarak izah edilecektir. Bu bağlamda Türk birliğini tesis edebilmek için şu adımların atılması gerekmektedir;

            1) ICC benzeri bir Türk Dünyası Ticaret Odası kurularak ticaret ve ekonomi alanında ortak hareket edilmeli, Türk devletlerinin girişimci ve yatırımcıları ticari/ekonomik faaliyetlerini birlikte yapmaya teşvik edilmeli. Ülkeler arasında özellikle hammadde, enerji, teknoloji, pazar ve know-how konularına ağırlık verilmelidir. Yine Türk Dünyası Ticaret Odası bünyesinde bir tahkim organı oluşturularak doğabilecek ticari uyuşmazlıklar bu tahkim organında çözüme bağlanmalı.

            2) Yalnızca Türk devletlerinin hissedarı olduğu bir Türk Kalkınma Bankası kurulmalı. Gerek üye devletlerin gerekse organizasyon dışı devletlerin yatırımları Türk Kalkınma Bankası vasıtasıyla finanse edilmeli.

            3) Bir sonraki adım olarak Türk Dünyası Merkez Bankası kurulmalı, Türk devletlerinin ekonomi politikaları ortak bir şekilde belirlenmeli ve nihai olarak ortak para birimine geçilmeli.

            4) Türk dünyasını birbirine fiziki olarak bağlayacak karayolu, demiryolu, denizyolu bağlantı alt yapıları kurulmalı. Bu bağlamda Türkiye-Çin arasındaki İpek yolu projesine alternatif teşkil edecek Pakistan-Tacikistan-Kırgızistan-Kazakistan-Özbekistan-Türkme- nistan’ı dolaşıp İran üzerinden Azerbaycan’a ve oradan da Türkiye’ye bağlanacak bir demiryolu hattı (hızlı tren) inşa edilmeli. Yine mevcut kanala alternatif olarak Karadeniz ve Hazar Deniz’ini birbirine bağlayan yeni bir kanal inşa edilerek Türkmenistan, Kazakistan ve Azerbaycan’la deniz ulaşımı bu kanaldan sağlanarak bu ülkeler arasındaki ticaretin lojistik alt yapısı kurulmalı.

            5) Türk devletleri arasında bir gümrük birliği tesis edilmeli, bu ülkelerin birbirleri, arasındaki mal ve hizmet transferleri gümrüksüz olarak gerçekleştirilmelidir.

            6) Türk devletleri arasında ortak anayasa veya bunun mümkün olmaması halinde Anayasa, Medeni Kanun, Borçlar Kanunu, Ticaret Kanunu gibi kanunlarda bir ortak mevzuat uygulamasına gidilmeli ve bu şekilde Türk devletleri arasında bir hukuk birliği tesis edilmelidir. Yine Türk devletleri arasındaki hukuk birliğinin denetlenmesi ve uygulama kabiliyetinin artırılması amacıyla Türk Birliği Yüksek Mahkemesi (AİHM benzeri) kurulmalıdır.

            7) Okul öncesi eğitimden lisansüstü eğitime kadar gerek müfredat gerekse usul olarak ortak bir eğitim sistemi belirlenmelidir. Yine ülkeler arasında öğrenci ve öğretmen değişimi sayısal olarak artırılmalı ve vatandaşların birbirleriyle entegre olmaları sağlanmalıdır. “Özel” bir takım eğitim kurumları oluşturularak belli seviyenin üzerindeki çocukların lise ve üniversite düzeyinde birlikte eğitim almaları sağlanmalıdır. Bu “özel” okullar vasıtasıyla Türk birliğinin kendi “eliti” yetiştirilmelidir.

            8) Türk devletlerinin vatandaşlarına serbest dolaşım imkânı getirilmelidir.

            9) Güvenlik konusunda da ortak hareket edilmeli; iç güvenlik, askeri ve istihbari konularda işbirliği yapılmalıdır. Bu amaçla Türk Birliği Ordusu’nun kurulması sağlanmalıdır.

            10) Her şeyden önce diğer Türk devletleri yukarıdaki eylemleri hayata geçirme konusunda ikna edilmelidir.

            Sayılan maddelere ilişkin detaylı açıklamalar ilerleyen bölümlerde yapılacaktır.

Din ve Diyanet silsilesine, Peygamberler zincirine itaat etmeyen, boyun eğmeyen, onların izinden gitmeyen Felsefe zinciri yani Felsefeciler; zakkum ağacı biçimini alırlar. O ağacın şeklini andırırlar.

     Görünüşlerinde fikir ve düşünceleri âdeta şekillenmiş olarak ortaya çıkmış olur. Fikir, düşünce ve inançları lâyık olduğu şekle bürünmüş olur.

     Şirk yani Allaha ortak koşma karanlığını etrafına dağıtır. Dalâlet yani hak yoldan sapkınlık ve inançsızlık karanlıklarını çevresine saçar.

     İnsan aklının eline öyle acı meyveler vermiştir ki, insanlık onların acı tatlarını hâlen damaklarında hissedip durmaktadır.

     Vahiy ışığından mahrum aklın insanlığa sunduğu acı meyvelerden bazıları şunlardır: Dehriyyun, Maddiyyun, Tabiiyyun.

     Dehriyyun grubunu oluşturan insanlar; dünyanın sonsuz olduğuna inanırlar. Ahireti, ölümden sonraki hayatı inkâr ederler. Böyle bir yaşantıya inanmazlar.

     Maddiyyun dediğimiz kimselerden kastımız; materyalistlerdir. Her şeyi maddeye bağlayanlardır.

     Oysa her şeyi maddede bulmaya çalışanların akılları gözlerindedir. Göz ise maneviyatta kördür.

     Maddeyi görür, taşıdığı manayı göremez. Maddeyi görür; buna bir anlam veremez. Maddenin tenteneli bir perde olduğunu anlayamaz. Hikmet icabı arkasında gizlenen gerçeği fark edemez.

     Tabiiyyun dediğimiz insanlar ise, tabiatçılardır. Yaratıcı olarak tabiatı, doğayı kabul ederler. Gördüklerini ya sebepler yapmıştır derler. Ya kendi kendine meydana gelmiştir derler. Ya da tabiidir.  Tabiat gereği oluşmuştur derler.

     Gördükleri her şeyin aslında bir ve yekta olan, eşi benzeri olmayan cisim ve mekândan münezzeh ve uzak bir yaratıcı tarafından yaratıldığını yazık ki, akıl edemezler. Daha doğrusu akla; aklın işlevini yerine getirebilecek imkânı vermezler.

     Evet, mana kanadını bir kenara iterek; yalnız madde kanadıyla uçmaya çalışan Felsefe; şirk, dalâlet ve Hak yoldan sapkınlık karanlıklarını yayan bir menfi kaynak olur.

     İnsanlığın başına olmadık belâları musallat eder. İşitilmedik belaları başına çullandırır.

     Felsefeciler gadap / öfke denen duygu ve potansiyel dalında ise insanlığın başına Nemrutları, Firavunları, Şeddadları yetiştirip atmıştır.

     Nitekim tarihte Nemrutlar, Firavunlar yetişmiştir. Bunların yetişmesi için onları emziren ise eski Mısır ve Babil’in eski felsefeleridir.

     O eski felsefeler ki, ya sihir derecesine çıkmışlardır. Ya da özel olduğu için etrafında sihir kabul edilen eski felsefeleridir.

     Bunun gibi Yunan kafasına da bâtıl ilâhlar, bâtıl tanrılar yerleştirilmiştir. Bunu da sağlayan; her şeyi tabiata, her şeyi doğaya dayandıran Tabiat Felsefesi bataklığıdır. Bu bataklık aynı zamanda eski Yunan kafasında, çeşit çeşit putların da doğmasına yol açmıştır.

     O kadar ki, her yapılanın bir yapanı olması lâzım geldiği mantığından hareketle; her fiil ve eylem için kafalarında o isimde bir tanrı oluşmuştur.

     Böylece eski Yunan kafası; yarısı doğru bir hakikate yapışmış sonrasının mantık dışı olduğunu düşünememiştir.

     Bilememiştir ki, herkes her şeye karışırsa; o işten hayır gelmez.

     Tıpkı bir askeri on komutanın emrine vermek gibi. Bu şekilde şaşkın tavuğa dönecek askerin bir şey yapamayacağı açıktır.

     Oysa on asker bir komutanın emrine verilirse, gerekenin yaptırılabileceği meydandadır.

     Evet, tabiat ve doğanın perde olmasıyla Allahlın nurunu görmeyen insan; her şeye bir ilahlık ve tanrılık verir. Kendi başına musallat eder. Kendi başına sataştırır.

     Hikmet ve Felsefe; hayvanî şehvet, his ve duygu dalında; bâtıl ilahları, bâtıl tanrıları, çeşitli putları ayrıca ilahlık ve tanrılık dava edenleri netice vermiş, bu gibilerin yetişmesi için gerekli ortamı sağlamıştır.

     O zakkum ağacının kökü ile Peygamberler zincirinin -ki, kulluğun Tuba ağacı hükmündedir- kökü bir ve beraberdir.

     İşte bu iki husus; Ene denilen vehmi bir varlık olan Benliğin iki cihetini, iki yönünü göstermektedir.

     O iki ağacın da kaynağı, esası bir çekirdek olan Ene, yani Ben ve Benliktir.

     Peygamberlik zinciri; yeryüzü bağında mübarek ve uğurlu dallar şeklinde kendisini göstermiştir.

     Meselâ akıl duygusu denen Kuvve-i Akliye dalında Nebîler, Peygamberler ve Resulleri yetiştirmiştir. Velileri yani Allah dostlarını, Sıddıkları yani daima doğruluk üzere olan ve Allah ve Peygambere sadakatte çok ileride gidenleri meyve olarak vermiş ve yetiştirmiştir.

     Peygamberlik silsilesi; zararlı şeyleri def’eden, savan Kuvve-i Dafia duygusu dalında âdil ve adaletli hâkim ve yargıçları, melek gibi melik ve hükümdarlar meyvesini verip yetiştirmiştir.

     Peygamberlik halkası; faydalı şeyleri çeken Kuvve-i Câzibe duygusu dalında güzel ahlâklı, günahsız ve masum insanları meyve vermiştir. Güzel yüzlü ve görünüş güzelliğine sahip insanları yetiştirmiştir. Cömert ve iyi insanların ortaya çıkmasını sağlamıştır.

     İnsan şu kâinatın, şu âlemin en tam, en mükemmel, en olgun bir meyvesidir.

     Bunun nasıl böyle bir hâl aldığını yine Din ve Diyanet zincirini oluşturan kulluk ağacı hükmünde olan Tuba ağacının meyvesi olması göstermiş ve kanıtlamıştır.

     Evet, o iki ağaca kök ve kaynak ve esaslı bir çekirdek olarak benliğin iki yönünü anlatmak gerek.  Evet, benliğin bir yönünü Peygamberlik tutmuş gidiyor. Öteki tarafını ise Felsefe tutmuş geliyor.

Ene denilen Ben ve Benliğin bir yönünü Peygamberler tutmuş gidiyor. Diğer tarafını Felsefe tutmuş geliyor demiştik.

     Peygamberlerin yüzü olan birinci yüz, birinci yol; tam bir kulluğun kaynağıdır. Yani Ben veya Benlik kendini kul bilir. Başkasına hizmet ettiğini anlar.

     Böyle bir Benliğin özelliği harfiyedir. Harfîdir. Yani tek başına bir manası yoktur. Başkasının manasını gösterir. Başkasının mana ve anlamını taşıdığını anlar.

     Bu durumda varlığı; başka bir şeye tâbi olmuş, ona uymuş demektir. Çünkü başka birisinin varlığı ile var olmuş ve onunla ayaktadır.

     Başka bir varlığın var etmesiyle ancak varlığının sâbit ve mevcut olduğuna inanır.

     Malikliği ve sahipliği vehimden öte geçemez. Bir varsayımdan ibarettir. Kendi sahibinin izni ile görünüşte, o da geçici bir sahipliğinin varlığını bilir.

     Evet Benliğin gerçek ve asıl içyüzü gölge oluşudur.

     Doğru, gerçek ve hak olan; varlığı zorunlu olan; olmazsa olmaz olan, gerçeğin Benlik üzerinde yansımasından başka bir şey değildir.

     Evet Ben veya Benlik; varlığı Allahın var etmesine bağlı olan bir Mümkindir. Miskin, zayıf bir gölgedir.

     Böyle bir Ben’in görevi ise kendi yaratanına hizmettir. Tabii bu hizmeti Allahın sıfat ve vasıflarına mikyas ve ölçek olmak şeklindedir.

     Allahın zatına ait kutsal özelliklerine mizan ve ölçü olmak suretiyledir. Kısaca Benliğin bu görevi, bilinçli bir hizmettir.

     İşte bütün nebîler ve nebîler / peygamberler zincirinde yer alan ilim ve takva sahipleri ve Allah dostu velîler Ben ve Benliğe bu şekilde bakmışlar. Böyle görmüşler. Ben ve Benliğin gerçek boyutlarını anlamışlar.

     Bütün varlığı, asıl mülk sahibi olan Allaha teslim etmişler. Ve şöyle hükmetmişler ki:

     O her şeyin sahibi olan Allahın ne hükmettiği varlıkta, ne Rablığında yani her şeyi terbiye edip yetiştiriciliğinde, ne ilahlığında ortağı, eşi ve benzeri vardır! Yani yoktur.

     Aynı zamanda Allahın ne yardımcısı ne de veziri vardır! Yani yoktur. Allah, bunların hiçbirine muhtaç değildir.

     Her şeyin anahtarı O’nun elindedir. Her şeye mutlak kadirdir. Yani Allahın her şeye gücü yeter. Sınırsız güç ve kudret sahibidir.

     Sebepler görünen birer perdedirler. Tabiat yani madde âlemi bir fıtrî / yaratılıştan gelen kanunlar bütünüdür. Bütün varlıkların uyduğu ilahî kanunları kapsar.

     Evet Tabiat; tüm ilahî kanunların toplandığı, içinde yer aldığı bir platformdur.

     Evet Tabiat; Allahın güç ve kudretinin bir şablonudur. Kudretinin kol gezdiği bir alandır. Kudretinin bir mistarıdır. Cetvelidir. Bir çeşit âlettir. Her hangi bir şeyin kaynağından çıkmasına yarayan bir âlet. Bir şeyin çıktığı yere ise masdar ve kaynak denir.

     Su kaynağına masdar; aktığı mecra ve yatağa ise mistar denildiği gibi.

     Varlıkların ve fiillerin yaratıcısı Allahtır. Yani her şeyin masdarı Allahtır. Yaratılmaya sebep olanlar ise mistardır.

X

      İşte Ben ve Benliğin şu parlak, aydınlık ve güzel yüzü; canlı ve anlamlı bir çekirdek hükmüne geçmiştir.

     Bundandır ki, yoktan yaratıcı olan Allah, kulluğun nurlu Tuba ağacını ondan yaratmıştır.

     Onun mübarek ve uğurlu dalları insanlık âleminin her tarafını nurlu meyvelerle süslemiştir.

     Bütün geçmiş zamandaki karanlıkları dağıtır.

     O uzun geçmiş zamanın -Felsefenin gördüğü ve gösterdiği gibi- çok büyük bir mezar olmadığını gösterir.

     Büyük bir mezar sayılan geçmiş zamanların; bir yokluk ülkesi olmadığını gösterir.

     O uzun geçmiş zamanların; aslında istikbal ve geleceğe atlama taşı olduğunu gösterir.

     O uzun geçmiş zamanların; aslında ebedî saadete, sonsuz mutluluğa göçüp giden ruhlar için bir nur kaynağı olduğunu gösterir.

     O mazi denen geçmiş zamanların aslında ebedî saadete kavuşmak için çeşitli basamakları bulunan bir aydınlık merdiven ve nurlu yükselişlere birer vesile olduğunu gösterir.

     O mazi denen geçmiş zamanların aslında; ağır yüklerini bırakan ve serbest kalan ve dünyadan göçüp giden ruhlara; nurlu bir ışık ülkesi olduğunu gösterir.

     O mazi denen geçmiş zamanların aslında; dünyadan göçüp giden ruhların bir bostanı olduğunu gösterir.