Madem sanat ve hikmetle yaratıcı olan Allah; her şey için o şeye münasip, o şeye uygun bir mükemmellik noktası, erişmesi gereken bir durum tayin ediyor. Her şeye ona lâyık ona göre, bir varlığa verimli olacak şekilde bir mertebe tayin ediyor. O şeye, o mükemmellik noktasına doğru çalışıp gitmek için, bir yetenek vererek onu oraya doğru yönlendiriyor.

     İşte bütün bitki, hayvan ve canlılarda; bu Rablık yani terbiye ediş, yetiştiriş kanunu geçerlidir.

     Bununla beraber bu Rablık, yani terbiye edicilik kanunu, cansız varlıklarda bile yine geçerlidir.

     Nitekim basit toprağa, elmas derecesinde ve değerli taşlar mertebesinde bir yükseliş veriyor.

     İşte bunda; gerçekte çok büyük bir Rububiyet, Rablık yani terbiye edicilik ve yetiştiricilik kanununun ucu görünüyor.

     Madem o cömert Yaratıcı; canlıların üreme, çoğalma gibi büyük kanununda hayvanları hizmet ettirip çalıştırıyor. Bunun için hayvanlara bir çeşit ücret veriyor. Tabii ücret olarak, birer maaş gibi, her birine az bir lezzet veriyor.

     Arı ve Bülbül gibi, diğer Rabba ait hizmet ve işlerde hizmet ettirilip çalıştırılan hayvanlara da birer ücret veriyor. Onların mükemmel edilişlerini; onlara verilmiş ücret sayıyor. Onlara bu iş için, onları şevke getirecek, lezzet almalarına vesile olacak birer makam veriyor.

     İşte bunda yine Allahın bir büyük Kerem ve Bağış Kanununun ucu görünüyor.

     Madem her şeyin gerçeği; Hakkın ta kendisi olan Yüce Allah’ın bir isminin yansımasına, görüntüsüne bakar. Ona bağlıdır. Ona aynadır.

     O şey ne kadar güzel bir durum alsa, o ismin şerefinedir. O ismi şereflendirir. Çünkü o isim öyle ister. O şey bilsin bilmesin fark etmez. O güzel durum hakikatin gözünde istenilen bir özelliktir.

     İşte bu gerçekten ise, Yüce Allah’ın son derece büyük bir “Güzellik Kanunu”nun ucu görünüyor.

     Madem, cömert olan ve eşsiz, Sanatla Yaratıcı Allah’ın “Cömertlik ve İkram Prensibi” vardır.

     Bu kerem, düstur ve prensibinin gerektirmesiyle, bir şeye verdiği makamı ve kusursuzluğu geri almıyor. Çünkü bu, O’nun yüce şanına yakışmıyor. Cömertliğiyle bağdaşmıyor.

     O şeyin hayatta kalış süresi ve ömrü bitmesiyle, o mükemmelliği ondan geri almıyor.

     Tam tersine o mükemmellik sahibinin, kendisine mükemmellik verilmiş olanın meyvelerini, sonuçlarını, manevî hürriyet ve özgürlüğünü ve mânâsını kalıcı kılıyor. Şayet o şey ruhlu ise, ruhunu devamlı hâle getiriyor.

     Meselâ dünyada insanı birçok mükemmelliklere mazhar eder, kavuşturur. Mazhar ettiği, sahip kıldığı bu mükemmelliklerin mânâlarını, meyvelerini kalıcı kılıyor.

     Hattâ şükreden inançlı birinin yediği geçici meyvelerin şükrünü, hamdini bile somutlaştırıyor. Elle tutulur bir hâle getiriyor. O şükür ve hamdleri cisimleşmiş bir cennet meyvesi suretinde tekrar ona veriyor. Ona iade ediyor. Ona döndürüyor. İnsanın her şeyi Kendinden bilmesini, anlamasını kolaylaştırıyor. Anlama kapısını aralatıyor.

     İşte bu hakikatte, Allahın büyük bir “Rahmet Kanunu”nun ucu görünüyor.

     Madem eşi benzeri bulunmayan Yüce Yaratıcı israf etmiyor. Boş ve anlamsız işler yapmıyor. Hattâ güz mevsiminde görevi bitmiş, ölmüş yaratıkların maddî yıkıntılarını baharda, yine birer sanat eseri olarak yaratacağı varlıklarda kullanıyor. Onların yapılarında yerleştiriyor.

     Öyleyse “Yeryüzünün başka bir şekle çevrileceği gün.” (İbrahim: 48) mealinde olan âyetin sırrıyla, ilahî hikmeti gör. “Asıl hayata mazhar olan, asıl hayat sahibi ise âhiret yurdudur.” (Ankebut: 64) anlamındaki âyetin işaretiyle ilahî hikmeti, hedefi gör. Dünyada cansız, bilinçsiz olduğu halde, önemli işler gören yeryüzünün en küçük yapıtaşlarının sonlarını gör.

     Ve bil ve anla ki, elbette öteki âlemin taşı, ağacı, her şeyi canlıdır. Şuur ve bilinç sahibidir. İşte dünyadaki zerre ve atomlar böyle bir âhiretin; bundan sonraki öteki âlemin bazı yapılarında yerleştirilecekler, bu yolda kullanılacaklar.

     Bunun ilahî hikmet gereği olduğunu anla. Çünkü harap olmuş, yıkılmış dünyanın zerre ve atomlarını dünyada bırakmak israftır. Veya bu zerreleri, bu atomları yokluğa atmak israftır.

     Öyleyse anla ki şu hakikatten; Yüce Allahın pek büyük bir “Hikmet ve Faydalılık Kanunu”nun ucu görünüyor.

     Hem madem dünyanın pek çok eserleri âhiret pazarına gönderiliyor. Manevî âleme ait olan şeyleri, sonuçları âhiret pazarına gönderiliyor.

     Hem madem cinler ve insanlar gibi, Allaha karşı yükümlü olanların iş ve davranışlardan dokunan şeyleri âhiret pazarına gönderiliyor.

     Hem madem fiil, eylem ve işlerin yazıldığı sayfalar âhiret pazarına gönderiliyor.

     Hem madem cinlerin ve insanların ruhları, cesetleri âhiret pazarına gönderiliyor.

     Elbette o sonuçlara, o mânâlara hizmet eden ve arkadaşlık eden, yerin en küçük yapı taşlarını da ihmal etmeyecek, onlara boş vermeyecek, kendi başlarına bırakmayacaktır.

     Göreceği vazife bakımından onlar da kendine göre olgunlaştıktan, istenen kıvama geldikten sonra, elbette onları ihmal ve gözardı etmeyecek.

     Onları hayat ışığına çok defa hizmet ettikten ve hayat sahibi olduktan sonra, elbette Yüce Allah onları unutulmuşluğa terk etmeyecek.

     Hayat sahibi olarak gereken tesbihleri yaptıktan, Allah’ı noksan sıfatlardan yüce tutan mânâyı ifa ettikten sonra, onları şu harap olacak, yıkılacak dünyanın yıkıntıları içinde bırakmayacak.

     Zerre ve atomları da öteki âlemin yapısına yerleştirecek. Çünkü bu Yüce Allah’ın hikmet ve adaletinin gereğidir. İşte bu hakikatten yine Yüce Rabbin pek büyük bir “Adalet Kanunu”nun ucu görünüyor.

Düşman bulunamazsa virüsün Allah’tan geldiği söylenir.
Gerçi Müslümanlar hayır ve şerrin Allah’tan geldiğine inanır. Ama hepsi değil.
Mesela popülist size, hayırların şahsından, sadece şerlerin Allah’tan geldiğini
söyler.

Popülistler Covid19’dan hoşlanmaz.

Bir kere popülizm düşmansız yaşayamaz. Salgında, virüsün
kendisinin dışında bir düşman bulmak, bulunamazsa icat etmek kolay değildir.
Kolay değildir ama imkânsız da değildir.

Mesela salgının çok tehlikeli olduğunu söyleyen muhalifleri
terörizmle suçlayabilirsiniz. Salgının ekonomiye kötü etki yapacağını
söyleyenleri de.

İnsanlar yaratılan düşmanlara inanır mı? Araştırmalar sosyal
veya asosyal medyada en çok paylaşılan, en çabuk yayılan yalanların nefret
haberleri olduğunu gösteriyor. Hani şu tavırdaki haberler: Coronavirüsü’nün
Çin-ABD rekabetinin zirvesinin yaşandığı bir zamanda çıkması sizce tesadüf mü?
Salgın başlamadan yurt dışından gelenler arasında muhalif X, Y, Z’nin bulunması
da mı tesadüf?

Veya: Bunlaaar! Şu zor günlerde millî birlik ve beraberliğe
kast etmenin bedelini ödeyecektir. Bunlaaaar! İyi de, kim bunlar? Bu eğer hâlâ
müsaade ediliyorsa muhalefet partisi, muhalif basın ve televizyonlar, muhalif
belediyeler olabilir. Hatta salgın, bunlardan bir kısmının ortadan kaldırılması
için bir fırsat da sunabilir.

Covid-19 çok hain

Düşman bulunamazsa virüsün Allah’tan geldiği söylenir. Gerçi
Müslümanlar hayır ve şerrin Allah’tan geldiğine inanır. Ama hepsi değil. Mesela
popülist size, hayırların şahsından, sadece şerlerin Allah’tan geldiğini
söyler.

Popülizmin en sık kullandığı “dış güçler” de bu sefer
çalışmaz. Çünkü o dış güçler de salgının pençesindedir. Mevcut şartlarda onları
itham etmek pek inandırıcı olmayabilir.

Kahrolsun rakamlar

Popülizmin Covid19’dan hoşlanmamasının bir sebebi de olan
bitenin rakamlarla takip edilebilmesidir. Artış hızı… Mücadelede başarılı
ülkelerdeki artış hızı ile sizinki… Bunlar açıklansa bir türlü, saklansa bir
türlüdür. Saklarsanız dedikodu öyle bir başını alıp gider ki, ortalıkta en kötü
gerçeğin iki, üç, on katı rakamlar dolaşır. Açıklarsanız bu sefer başarılı
ülkelerle hemen karşılaştırma yaparlar. Çok haindir rakamlar. Laf dinlemezler.

Devletlerin ekonomiyi tehdit eden tehlikelere karşı
yaptıkları para desteği… Bu da bir rakamdır. Mesela ABD’de bu rakamın 2,2
trilyon dolar olduğunu biliyoruz. Hesaplayalım:  ABD nüfusu 331 milyon.
Bir dolar, bu yazı yazılırken 6,7 TL… Adam başına yaklaşık 44 000 TL düşüyor.
Aile başına değil, adam başına. Tabi bunun içinde doğrudan insanlara yapılacak
yardım ve zora düşen işletmelere yapılacak yardım da var. Diyelim ki ABD pahalı
ülke, sayıyı yarıya bölelim. 22 000 TL eder. 83 milyona çarpın: Kabaca iki
trilyon TL’nin altında bir rakam çıkıyor. Bu rakamın muadili bizde bağış
kampanyasıyla toplanacaktır. Şimdiden yüz milyona yakın para toplanmış. Sadece
20 bin misli daha lazım.  Yok, biz neden ABD’nin yarısı kadar verecekmişiz
derseniz 40 bin misli eder.

Bu rakamlara karşı nasıl tedbir alınabilir? Aritmetik
öğretilmez… Hesap makineleri yasaklanabilir. Pek makul şeyler yazamadım galiba…
Bir de vakaların seçilerek rapor edilmesi var. Rusya’da bir hekim öyle
yapıldığını söylemiş, tutuklamışlar.

Kanagava’nın büyük dalgası

Dünya rakamlara bakıyor ve salgının ardından bir ekonomik daralma
(resesyon) beklendiğini hesaplıyor.

Bugün bir karikatür gördüm. Önde dünya, arkada büyük bir
dalga. Hani şu Japonların üstad ressamı Hokusai’nin Fuji Yama’nın otuz altı
görünümü serisinden en meşhur çizimi vardır: Kanagava’nın Büyük Dalgası. Dev
dalganın üstü tepeden püskül gibi öne sarkmıştır, önünde kalanın vay hâline;
arkada, uzakta mukaddes Fuji dağı görülür… İşte öyle bir dalga. Dalganın
üstünde Covid19 yazıyor. Fakat arkadan onun birkaç katı daha büyük bir dalga
geliyor, aynı biçimde ve bu ikincinin üstünde ‘Daralma’ (Recession) yazıyor. (
Karikatür ektedir..)

Dünya Bankası, IMF gibi, Fitch, Moody’s, Standart and
Poor’s, JCR gibi bize karşı ön yargılı kuruluşlar dünyanın ne kadar küçüleceği
tahminlerini yayımlıyor. Fakat çok şükür, bizim maliye bakanımız, birkaç gün
önce 2020 için tahmin edilen %5 büyüme hedefini değiştirmek için bir sebep
görmediğini açıkladı. Ben katiyen sayın maliye bakanımız kadar iktisat bilmem.
Fakat dünya çapında kriz tahmini yapılan bir dönemde yukarda saydığım kuruluşların
da sayın bakan kadar ekonomi bilmediği anlaşılıyor. Yoksa o haince küçülme
tahminlerini yapıp insanların içini karartmazlardı. (Laf aramızda çoğunda
Yahudilerle Masonlar hâkim bunların.) Gerçi onlar henüz Türkiye hakkında bir
tahmin yayımlamadılar. Belki de dünya küçülürken Türkiye büyümeye devam edecek.
Şu bağışlarla toplanacak paranın da buna yararı olacaktır sanırım.

Her zaman söylüyorum. İyi ki bizi popülist bir iktidar
yönetmiyor.  Onun için sen Türkiye’m, dünya küçülürken bile büyürsün.

     Önceki yazımda “AB ve ABD, korku içindeler!” diye yazmış “Türkiye ve İslâm âleminden yana endîşe içindeler.” demiştim.

     Görünen köy kılavuz istemez. Kadere fetva verdirildi. Olacağa çare yok. Olan olacak, korkulan başa gelecek. Duyulan endîşe gerçekleşecek. Çünkü korkunun ecele faydası yok.

     Öyleyse ABD bir şeyler yapmalıydı. Gidişatın önüne set çekemeyeceğini biliyordu. Yine de elinden bir şeyler gelmeliydi. Çünkü bir şey, bütün bütün elde edilmiyor diye, bütün bütün caymak doğru değildi. Bir şeyler yapabilirdi ve yapmalıydı.

     Hiç olmazsa olacağı, doğal mecra ve akıntısından saptırabilirdi.

     Bu kararla, kendilerini Irak’ta buldular. Etrafa dehşet saçtılar. Binlerce Iraklıyı öldürdüler. Yakıp yıktılar. Ne kadın dediler ne çocuk; ezip geçtiler. Kimilerine insanlık dışı işkenceler ettiler.

     Ve tabii büyük infiale ve tepkiye sebep oldular. Saddamın zulmünden kurtulacağız diye işgale pek direniş göstermeyen Iraklılar; felâketin dehşetli boyutlarını görünce, yağmurdan kaçarken doluya tutulduklarını geç de olsa anladılar. Akılları başlarına gelen Iraklılar, ancak o zaman büyük direnişlerini başlattılar.

     Görünüşte ABD’yi pek desteklemeyen AB; durumunu değiştirmiş, ABD’ye destek olmaya başlamıştır. Çünkü Türkiye ve içinde yer aldığı İslâm âleminin kendine gelmeleri hem AB hem ABD’yi acı acı düşündürüyor. Petrol ve diğer yer altı servet ve kaynaklarını kaybedeceklerini görüyorlar. Çünkü vatandaşlarına sağladıkları her türlü sosyal refah imkânları, yavaş yavaş kurumaya başlıyor. Artık halklarına eskisi gibi güven veremiyorlar. Refah ve rahatlık sağlayamıyorlar. Özellikle emeklilere eski imkânları veremeyeceklerini açıkça dile getiriyorlar. Zor günlerin onları beklediğini çekinmeden söylüyorlar.

     Çünkü Doğudaki uyuyan dev uyanmaya başlamış. Eskisi gibi kendisini sömürtmek istemediğinin işaretlerini verir olmuştu. Ortadoğu, Âlemi İslâm artık birlik ve beraberliğin kapısını çalması gerektiğini anlamıştı. Ne yapıp edip bunu gerçekleştirmeliydiler.

     İşte ABD’nin Irak işgali. Ortadoğu’ya ayak basması. Kendi isteğinin tersine; bölge ülkelerinin daha sık bir araya gelmelerini sağlamış. Birbirlerine yüzlerini döndürmüş. Kader birliği yapmaları gerektiğini, her biri daha çok derk eder / algılar olmuştu.

     Nitekim yüksek rütbeli bir subayımız, “Milletlerarası arenada İranı da aramıza almaktan.” bahsetmişti. Evet bazen hayırdan şer / kötülük, şerden hayır çıkıyordu. ABD’nin kötülüğünden; onun beklemediği ve hattâ anlayamadığı hayır ortaya çıkmaya, yüzünü göstermeye başlamıştı.

     Türkiye ve İslâm âlemi kendine geliyordu. ABD ve AB’ye rağmen, hızla bir toparlanış oluyor. Batının çirkin yüzü Doğuyu, Doğuya çekiyor. Batıdan yüz çevirmesi lâzım geldiğini, geç de olsa artık farkediyordu.

     Bundan böyle Batıyla münasebet ve ilişkiler sürecekse bu; Batıya bel bağlamadan gerçekleşecek  bir ilişki olacaktı. Çünkü artık maske düşmüş, Batı’nın sömürgeci yüzü, bütün çirkinliğiyle kendini bir daha gösterir olmuştu.

     Doğunun bu noktaya geleceğini, AB ve ABD sezer gibiydiler.

     İslâm âlemi uyanmamalıydı. Dizginleri ellerinden kaçmamalıydı.

     Petrol ve yer altı zenginlikleri, ABD’nin elinde kalmalıydı. Yoksa kapıda bekleyen kaos, ABD’yi bir anda sarabilirdi.

     Ne yapıp edip hedef saptırılmalı. Laçkalaştırılmalıydı.

     Şayet İslâm âlemi arasında İttihad-ı İslâm / İslâm Birliği olacaksa; bu ABD’nin eşgüdümünde olmalı, ABD’nin görünmez yüzü buna yol göstermeliydi.

     İslâm Birliği ancak ABD’nin gölgesinde, onun çizdiği belli rotalarda yol almalıydı.

     Böylece İslâm âlemi; idealinin gerçekleştiğini sanacak. ABD ise İslâm âlemini uyutarak her zamanki emeline ulaşmış olacaktı.

          Ancak müslümanlarca: Dört gözle beklenen İttihad-ı İslâmı,

          Gerçekleştirecekler için; ediyoruz milyonlarca selâmı. 

Bir kaç aydan beri ve bilhassa son günler de Koronovirüs Hastalığı bahanesiyle bazı dış mihraklar ile İBB. Başkanı Ekrem İmamoğlu ısrarla sokağa çıkma yasağı ilan edilmesini talep ediyordu. Buna mukabil olarak da Hükümet yetkileri tarafından, hiç bir zaman sokağa çıkma yasağı konulmasının düşünülmediği hususu gayet açık bir şekilde ifade ediliyordu.  Biz de, Hükümetimize ve AK PARTİ İktidarına güvendiğimiz için bu düşünce tarzına samimiyetle inanıyor ve destek veriyorduk.

 Fakat hiç hesapta, kitapta yokken, bir de baktık ki, 10 Nisan 2020 Cuma günü akşamı saat 21.50 de, hem de 31 İl de birden iki günlük sokağa çıkma yasağı ilan edilivermiş. Tabii ki, bu yasak kararına şaşırıp kaldık. Amiyane tabirle, Hükümet bizi ters köşeye yatırmıştı.  Üstelikte Sokağa çıkma yasağı fikri, ne kadar makul olursa olsun ilan ediliş saati bakımından, kanaatime göre hiçte uygun olmamıştır. Bu durum bazı köşe yazarları tarafında da tenkit edilmektedir.   Bu husus ile alakalı olarak iç işleri Bakanı, bugün bir açıklama yaparak, erken saatlerde açıklasaydık.  Vatandaşlar marketlere hücum ederdi demiş ise de, Ben şahsen bu düşünce tarzına iştirak etmiyorum. Sanki 21.50 de ilan edilince izdiham olmadı mı? Hem de daha fazlası ile oldu. Hatta öyle ki, Memleketin muhtelif yerlerinde marketlerin önün de yer yer üzüntü veren kavgalar dahi oldu.  Daha erken bir saatte ilan edilmiş olsaydı, belki vatandaşlar daha sakin bir şekilde alış veriş yaparlardı. Benim acizane kanaatime göre, madem ki sürpriz bir şekilde sokağa çıkma yasağı konulacaktı, bunun en uygun ve makul saati gece saat 12.oo ye çok yakın bir saat olabilirdi. Bu arada şu hususu ifade edeyim ki, sokağa çıkma yağsı ilan edildikten sonra markete filan gidip bir tek çöp dahi almadım.

İki günlük sokağa çıkma yasağından beklenen fayda, son derece sınırlı iken, meydanagetireceği menfi durumların daha fazla olacağı kanaatinde bulunmaktayım Bilindiği üzere, Memleketimiz de milyonlarca vatandaşımız günlük kazandığı para ile yine, kırsal kesimde yaşayan milyonlarca köylü vatandaşımız da günlük amele olarak çalıştığı işten aldığı yevmiye ile zar zor hayatlarını idame ettirmektedirler. Bu itibarla, sokağa çıkma yasağı sebebiyle, günlük kazançlarından mahrum kalan vatandaşlarımızın geçim sıkıntısına maruz kalacakları hususu, izahtan varestedir.

 Bu husus ile alakalı olarak, bugün fesbuk da bir arkadaşınız enteresan bir paylaşımda bulunmuş.  Arkadaş diyor ki, “ Açlıktan ve yoksulluktan duyulan korku, Koronovirüsten duyulan korkuyu geçmiş bulunmaktadır” Yapılan bu tespite iştirak etmemek mümkün değildir. Zira,  tarihte milyonlarca insanın ölümüne sebep olan muhtelif felaketler, nasıl gelip geçmiş ise, bu gün de bütün dünyanın başına bela olan bu KORONOVİRÜS belası da elbette bir gün Allah’ın izniyle başımızdan def olup gidecektir. Fakat buna mukabil, sebep olduğu ekonomik sıkıntıları bertaraf etmek belki, muhtemelen uzun yıllarımızı alacaktır. Haliyle bunun sıkıntısını da vatandaşlarımız çekecektir.

Geçen gün CNN. TÜRK de SDÜ. İnden Prof. Dr. Kemal Aydın’ı dinledim Hoca, kendine göre bu menfur hasalığı anlattıktan sonra konuşmasını sonunda aynen dedi ki,  Biz  elimizden gelen bütün tedbirleri alalım. Fakat buna rağmen, bu virüs, bize musallat olacaksa, biz yatağın altına da saklansak, saraylarda da otursak bizi arar bulur” diyordu. İşin püf noktası da burasıydı.  Takdiri ilahi diye bir şey vardır. İnancımıza göre,   bir İnsanın nasıl ne zaman ve nerede öleceğimizi ancak Cenab-I Allah bilir. İngiltere Başbakanı Boris Jonson’un durumu meseleye çok güzel bir örnek teşkil emektedir. İngiltere  Başbakanı temizlik kaidelerine  riayet  edip icap eden tedbirleri herhalde almıştır, muhtemelen de Başbakanlık Sarayında oturuyordu.. Fakat, bilindiği üzere, buna rağmen, menfur hastalığa yakalanmaktan kurtulamamıştır.

Hz. Mevlana’nın çok bilinen meşhur bir sözü vardır. Hz. Mevlana diyor ki, “Eli görmeyen kişi, yazıyı kalem yazdı sanır. Allah’ın kudretini bilmeyen kişi de meyveyi ağaç verdi zanneder”. Her gün bütün Dünya virüsten bahsediyor. Hatta öyle ki, akşam virüsle yatıp, sabahta virüs ile kalkıyor diyebiliriz. Fakat buna rağmen, bir türlü bu virüsü başımıza musallat eden gücü ve kudreti halen görmüyor, görmek de istemiyor.

Halen, Afrika da binlerce çocuk açlıktan ölürken. Dünyanın birçok yerlerin de oluk oluk milyonlarca Müslüman’ın kanı akıtılırken Kimsenin kılı kıpırdamamıştır. Elbette ki, bu kadar yapılan zulme, Yüce Rabbimiz razı olamazdı. Nitekim bütün Dünyada olanları gördükçe de, razı olmadığı açıkça görülmektedir. Son zamanlarda her ne kadar ABD. de dualar edilip,  Cumhuriyet  Senetosun da Kuranı Kerim okunması., Ermeni Kilisesinde Ezan okunarak İlahiler söylenmesi, İtalya da Hıristiyanların, Müslümanlar ile beraber Namaz kılmaya başlamaları memnuniyet verici bir husus olmakla beraber, tabii ki, kafi görülmemektedir. İnşallah devamı gelir.

 Bu arada ehemmiyetine binaen şu hususa da temas etmeden geçemeyeceğim. O da şudur. ABD. Irak da, Suriye de PPK.ya, ve YPG. ye, masum insanları öldürmeleri için binlerce Tırlık silah yardımı yaparken, hiçbir şekilde zorlanmadığı halde, ne calibi dikkat bir husustur ki, bugün hastanelerindeki sağlık personeline maske ve tıbbi malzeme  temin etmekte zorlamaktadır. ABD.nin bu gün maruz kaldığı  bu durum , takdiri ilahi değilse, başka türlü  nasıl izah  edilebilir ki.

 Ben hayatın içinden sade bir vatandaş olarak samimi duygu ve düşüncelerimi yazdım. Tabii ki, takdir Saygı Değer Okuyucularımındır.