Oğuz Çetnoğlu: Son zamanlarda Doğu Türkistan’dan gelen haberler
insanın içini acıtıyor. Doğu Türkistan hakkında vereceğiniz bilgilerle
röportajımıza başlayabilir miyiz?

Suat Gün: 1949’da
altın tepsi içinde Kızıl Çin’e armağan edilen Doğu Türkistan o gün bu gün zulüm
altında inim inim inliyor. Çin’in ağır imha politikası olmasaydı, bu gün 100
milyonu aşması gereken Doğu Türkistan’da Türk nüfusu 20.000.000’un altında sâbit
kalmıştır.

Çetinoğlu: Neden?

Gün: Doğu
Türkistan Türkleri, örf ve âdetlerine, Müslümanlığa sıkı sıkıya bağladırlar.
Onları 1000 yıllık vatanlarında, asimle edilemeyeceğini,
Çinlileştirilemeyeceğini anladılar. Genç erkekleri, iş vaadiyle Çin’in uzak
bölgelerine gönderip yerleştiriyorlar. Orada 3-5 kişilik azınlık hâlinde
yaşamaya mahkûm edilerek, kültürlerinden ve dinlerinden uzaklaştırılmaya
çalışıyorlar. Genç kızları ise Çinli gençlerle evlendiriyorlar, yeni evlilere
ev veriyorlar. Onları da bu şekilde asimle ediyorlar. İmkânı olan Doğu
Türkistanlılar,  Afganistan’a, Pakistan’a
Türkiye’ye ve Suudî Arabistan’a kaçıyorlar. On binlerce Doğu Türkistanlı
Müslüman Türk, iftiralara maruz kalıyor. İftiralar ciddiye alınıyor,
göstermelik mahkemelerde ve tek celsede mahkûm ediliyor ve bir daha
kendilerinden haber alınamıyor.

Çetinoğlu: Ne
yapılıyor?

Gün: Uzak
şehirlerdeki hapishanelere gönderiliyor. Akrabaları imkânsızlık sebebiyle
ziyâret edemiyor. Aynı şehirdeki hapishânede bir yakınını ziyâret edenler,
içeridekinin suç ortağı addedilip o da hapse atılıyor. Böylece ziyâretler de
önleniyor.

Çetinoğlu: İnsanca yaşama hakkı için sessiz protesto yürüyüşlerine
katılanların tevkif edildiği haberleri geliyor…

Gün: Onları da
sözde eğitim kamplarına alıyorlar. Orada işkenceye tâbi tutuluyorlar ve sözde
medeniyet dersi veriyorlar.

Çetinoğlu: Çinliler ve medeniyet?! Ne alâkası var?

Gün: Haklısınız.
Söylemiştim. Doğu Türkistanlılar dinlerine son derecede bağlıdırlar. İslâmiyet
saf ve temizdir. Doğu Türkistanlılar, Sahâbe sadakatiyle dinlerinin gereklerini
yerine getirmeye çalışan insanlardır. Onların medeniyet derslerine ihtiyacı
yoktur. Doğu Türkistanlılar Çinlilere medeniyet dersi verecek kapasitedirler.  İslâm din olarak bütün dinlerden üstündür.
İslam medeniyeti gelmiş geçmiş yeryüzündeki en insanî medeniyettir. İslâm
ahlakı kâinattaki en üstün ahlak, medeniyet, fazilet ve meziyettir. Durum böyle
iken 5000 yıllık ilkel bir kültürü temsil eden, böcek –cücük, yılan-tosbağa,
hamamböceği-fare dâhil her şeyi yiyen, canlı canlı maymun beynini kaşıklayan
bir cehalet çukurundan İslam’a ve Müslümanlara medeniyet öğretmesi kabul
edilemez.

Çetinoğlu: Duyuyoruz ki; Pekin, Doğu Türkistan’da insanlık dışı
toplama kampları kurmuştur. Aileleri parçalamak için halkı dağıtmaktadır.

Gün: Evet, Camileri
yıkmakta, İslam dinin öğretilmesini engellemekte millî kültüre ait her değeri
imha etmektedir. Müslüman din adamlarına istihbaratçı / casus gözü ile bakılmaktadır.
Halkın en basit ibâdetleri yapması engellenmekte, kılık kıyafet dâhil İslam’ı
ifâde eden her şey suç kabul edilmektedir. Ailelerin yanına Çin’li erkekler
dağıtılarak aile mahremiyeti aile namusu kirletilmektedir. Böyle bir zulüm
dünya tarihi boyunca hiçbir ülkede görülmemiştir. Mısır firavunlarının dahi
aklına gelmeyen bu zulümler haddi aşmıştır.

Çetinoğlu: Çinliler, işkence metotlarının mûcidi olarak bilinir.
‘Zulüm’ derken bu işkenceleri kast ediyor olmalısınız.

Gün: Mısır
firavunlarının İsrail halkının doğan erkek çocuklarını öldürmesinin bir sebebi
vardı. Bu sebep te bilindiği üzere (Kuran anlatımına / haber vermesine göre)
bir kâhinin Firavun’a bildirmesi ile ortaya çıkmıştı. İsrail oğullarından bir
erkek çocuğu dünyaya gelecek (Firavun’un) sizin saltanatınızı yıkacak haberidir.
Çin’in Doğu Türkistan’da yaptığı zulmün Eski Mısır’daki gibi herhangi bir
gerekçesi de yoktur. Doğu Türkistan’ın Çin’in başına musallat olacak bir
tehlikesi de yoktur. Doğu Türkistan ve Çin Müslümanları Çin’in İslam dünyasına
açılan kapısıdır. Çin’in İslam dünyasındaki itibarının korunması ve millî
kimliğinin muhafazasının kalesidir. Son zamanlarda hızla yürütülen Çin’in
Hıristiyanlaştırılması projesi ve Batının kuklası yapılması hedefinin en büyük
engelidir.

Çetinoğlu: Doğu Türkistan’daki Müslüman Türkler, Papalığın
hazırladığı ‘Bu bin yılda Asya’yı
Hıristiyan yapacağız’ projesinin engeli olarak mı görülüyor?

Gün: Çin’in
ideoloji ayağını bu gün Çin Komünist Partisi ve Şi Cinping temsil etmektedir.
Bu gün Çin kendi millî değerlerine düşman mason bir ekip tarafından
yönetilmektedir. Bu ekibin takip ettiği kültür ve Çin’deki İslam varlığını imha
politikasının sonucu şimdiden bellidir. Yarım asra varmadan Çin anahtar teslimi
Hıristiyan yapılacak, Papa’ya teslim edilecektir. Böylece Çin köleleştirilecek,
batının karın tokluğuna çalışan ucuz işgücünü oluşturacak aynı Güney Amerika
yerli medeniyetleri gibi tarihten silinecektir.

Doğu Türkistan ve Çin Müslümanları Çin’in köleleşmesine
karşı emniyet kilididir. Batıya karşı savunmasının bel direğidir. Nitekim Nazi
ordularına karşı Rus imparatorluğunu kurtaran Orta Asya Türklüğü olmuştur. O
zamanki Alman Orgenerallerinden Alfred Jodl Ortasya’dan gelen Türk
birliklerinin karşı taarruzları başladığında aynen şöyle demiştir: ‘Mermi yağmuru altında zayiata aldırmadan,
tereddütsüz / korkusuz taarruza devam eden bu askerler karşısında hiçbir dünya
ordusu duramaz.’ Nitekim Alman ordusu da duramamış, anavatanını, Berlin dâhil
her şeyini kaybetmiştir.

Çetinoğlu: Türkler, Çin’in çehresini değiştirebilirler diyorsunuz…

Gün: Evet! Çin,
batının ırkçı politikalarına kapılarak elindeki kaliteli insan unsurunun
değerini bilememektedir. Onları asimle etmeye uğraşırken kendisi batıya asimle
olmaktadır. Rusya Federasyonunda da ciddi bir Müslüman nüfus vardır. Bu sayı Rusya
nüfusunun üçte birine tekabül etmektedir. Putin’e en büyük destek Müslümanların
oturduğu bölgelerden gelmiştir. Putin son seçimlerde en çok oyu Müslüman
halklardan almıştır.

Çetinoğlu: Çin bünyesindeki cevherden haberdar değil mi?

Gün: Şi
Cinping’in bilmediği nokta şudur: Avrupa’daki bütün ırkçı partilerin başkanları
Yahudi’dir. İslamafobi bir projedir. En yakın zamanda Ukrayna’da seçimi
kazanan  Vladimir Zelenskiy Yahudi’dir.
Komedyendir. Soytarının tekidir. Ukrayna’nın başına propaganda yolu ile
musallat edilmiştir. Propaganda ile gerçek farklıdır. İslam; Büyük İsrail ve
Batının üstünlüğü projesini engellediği için düşman ilan edilmiştir. Çin’in bu
akıma kapılması yanlıştır. Kendi güvenlik duvarının dibini oyar.

 İslam’ın kendisi
tehlike değildir. Kışkırtılmış insanlar her kim olursa olsun her yerde
tehlikelidir. Kendinizi başkalarını tehlikeli görmeye zorlarsanız, evhamınızın
kurbanı olursunuz. Sizin düşmanca tutumunuz, onların gard almasına sebep olarak
düşmanlık doğurur.

Tarihte birçok defa görülmüştür ki; moda akımlar,
ideolojiler, devrimler hepsi boş işlerdir. Esas olan beka ve tarihî
devamlılıktır. Çin tarihte rol almaya devam edecekse İslam kimliğine düşmanca
davranmayı bir tarafa bırakıp kendi vatandaşlarını huzur içinde yaşatacak bir
yol bulmalıdır. Günümüzde asimilasyonun çare olmadığını çocuklar bile biliyor.
Aynı Çin halkı Formoza ve Kıta Çin’i olarak bölünmüştür. Çare asimilasyon değil
Müslüman Çin halklarının gönlünü kazanarak İslam Dünyası ile bütünleşmektir.
Çin Müslümanların kalbini kazanırsa içte ve dışta büyüyecek, dünya gücü
olacaktır. Müslümanlarla işbirliğini (İçte ve dışta) sakatlarsa kendi kimliğini
de kaybederek batının kontrolüne düşecektir. Çünkü batının ideolojik
değerleriyle batıya üstünlük sağlamak mümkün değildir.

     Kur’an’ın baş
konusu Tevhid’dir. Allah’ı birleme. Allah’tan başka ilâh bulunmadığını, tüm
cihana duyurmak; her yerde, her şeyde Allah’tan başkasının etki, hâkimiyet ve
hükmünün olmadığını, olamayacağını bildirmektir. 

     İnsanın ancak bu
şuur ve bilinçle yaşaması gerektiğini vurgular. “Lâ ilâhe illallah.” sözünü
zihinlere nakşeder. İnsanın, her zaman ve her yerde tehlîl, yani “Lâ ilâhe illallah.”ı
zikretmesini,  tekrarlamasını ve her fırsatta
söylemesini öğütler.

     Nitekim kelime-i
tevhid / tevhid kelimesi, bu şekli ile “İnnehüm kânu iza kıyle lehüm lâ ilahe
illallah.” / “Çünkü onlara: ‘Allah’tan başka tanrı yoktur.’ denildiği zaman.”
(Sâffât: 35) ve  “Fa’lem ennehu lâ ilahe
illallah.” / “Bil ki Allahtan başka ilah yoktur.” (Muhammed: 19) âyetlerinde
yer alır. Zaten her varlık üzerinde bu yazı, bu cümle mânen vardır. Ki buna
lisan-ı hâl / hâl dili diyoruz. Çünkü yapılan her iş, her hareket, yani her
fiil; fâilini, yapanı; o işi işleyeni gösterir. Tıpkı gördüğümüz her nakış;
nakkaşını, o nakşı işleyeni gösterdiği gibi. Tıpkı her resim ressamını, o resmi
yapanı. Her beste bestekârı; o besteyi yapanı gösterdiği gibi. Tıpkı
Süleymaniye Camisi’nin Mimar Sinan’dan haber verdiği gibi.

     Ama “Resmin
yanında ressam, binanın yanında mimar, bestenin yanında bestekâr görünmüyor!
Ben ise gördüğüme inanırım!” denirse, deriz ki: Göz, sadece baş gözünden ibaret
değil. Ayrıca basar / maddî göz yanında, basîret / mânâ gözü de var. Yine akıl
gözü, ilim gözü, feraset ve hikmet gözü gibi birçok gözler de var.

     Kaldı ki, baş
gözünün yanlış gördüğünü, ilim gözü düzeltir. Meselâ: Dolu su kovasına sokulan
bir çubuk eğri görünür. Ama onun eğri olmadığını, ilim gözü düzeltir.  Demek ki her görünüşe aldanmamalı.

     Her fâil / yapan;
fiilinin / yaptığı iş, hareket ve oluşunun mânen yanındadır. Demek ki,
görenedir  görene, köre ne be dostlar?

     Yeter ki, tevhid-i
hakikiyi / gerçek tevhidin farkına varalım. Her şey üstünde kudret sikkesi /
damgasının, rububiyet / İlâhî terbiye ve tedbir hatemi / mührünün, kaleminin
nakışlarını görebilelim. Böylece, doğrudan doğruya her şeyden onun nûruna karşı
bir pencere açalım. O’nun birliğine ve her şey onun kudret elinden çıktığına
şahit ve tanık olalım. Uluhiyeti / ilahlığında, rububiyeti / Rablığında ve
mülkünde hiçbir şekilde, hiçbir şeriki / ortağı ve muini / yardımcısı
olmadığını bilelim. Bütün bunları şuhûda / görmeye yakın bir yakîn / kesinlikle
tasdik edelim. Onaylayıp iman getirelim. Getirelim ki, bir nevi / bir çeşit
daimî bir rûh huzuru bulalım.

     Beyanı mucize olan
Kur’an; tevhid ve ferdiyeti / Allah’ın birliğini pek çok tekrar ile kuvvetli
bir hararetle, yüksek bir halâvet / tatlılıkla ders vermektedir. Nitekim bütün
enbiya / nebiler, asfiya / muhakkik, tahkik ehli, araştırıcı bilgin zâtlar ve
evliya / veliler en büyük zevk ve saadetlerini kelime-i tevhid / tevhid
kelimesinde, Allahın bir ve tek olduğunu belirten “Lâ ilâhe illallah.”
cümlesinde buluyorlar.

      Çünkü kelime-i tevhid / tevhid kelimesinde;
azamet-i kibriya / Allahın kıyasa gelmeyen büyüklüğü kendini gösteriyor. Her
şeyin ona muhtaç; fakat kendisi hiçbir şeye ihtiyaç duymayan / samedanî olan
Allah’ın mutlak Rububiyet / Rablık saltanatının tahakkuk etmesi / gerçekleşmesi
içindir ki, Resul-i Ekrem ferman etmiş / buyurmuş:

     “Ben ve benden
evvel gelen Peygamberlerin en ziyade / en çok, en faziletli / en üstün ve en
kıymetli sözleri ‘Lâ ilahe illallah.’ / ‘Allah var ilah diye bir şey yok.’
kelâmı / söz ve cümlesidir.” İmam-ı A’zam da demiştir ki: “ ‘Lâ ilahe
illallah.’ tevhide / Allah’ın birliğine en büyük, eşsiz bir alem / işaret,
nişan ve isimdir.”

     Tevhid, yalnız
tasavvur / tasarıdan ibaret bir marifet / bilgi değildir. Belki mantık ilminde,
tasavvura mukabil / ona karşılık, marifet-i tasavvuriyeden / tasavvur
edilebilen marifet ve bilgiden çok kıymetli ve değerlidir.

     Bürhan ve delilin
neticesi, ilim denilen tasdik ve doğruluğun kabulüdür. Hakiki tevhid öyle bir
hüküm, tasdik, iz’an / anlayış ve kabuldür ki; her bir şeyle Rabbini bulabilir
ve her şeyde Hâlikına / Yaratanına giden bir yolu görür ve hiçbir şey huzuruna
mani / engel olmaz.

Eric Hofer, Kitle hareketlerinin
psikolojik temel yapısını inceleyerek kaleme aldığı “Kesin İnançlılar” kitabında yaşadığı yılların ve ülke gençlerinin
durumunu: “Siyasetin hangi cephesinde
yer alacaklarını, yazı-tura atarak belirlerlerdi” diyor.

Ucundan kenarından bizlerinde
bulaştığı 1968 kuşağı Türk gençleri olarak sağcısıyla, solcusuyla seçeceğimiz tarafı
tercih etmek için yazı-tura atmak gibi abzürt bir hareketi aklımıza bile getirmedik.
Köklerimizden aldığımız kültür, okullarda idol olarak gördüğümüz
öğretmenlerimizin davranış ve düşünüş durumları, memleketimizin görünen
ahvaline bakarak tarafımızı seçip kendimize yön verdik.

Ülkücü ve sol fikir akımları,
aktif ve dinamik yapılarını, 12 Eylül Darbesi ve sonrasında, 1990’lı yıllarda komünizmin
çöküşü, Sovyetler birliğinin dağılmasına kadar devam ettirdiler. Ancak
komünizmin çökmesiyle birlikte, sol kesimde çözülmeler baş göstermeğe başladı.
Bir kısım medya patronları, bunların ileri gelenlerini gazetelerinde köşe
yazarlığına, televizyonlarda program yapımcılığına taşıdılar.

Haliyle bu arkadaşlar,
hayallerinde dahi göremeyecekleri para ve şöhrete ulaştılar. Bunlardan bazıları
kendilerine hala devrimciliklerini sürdürüyor imajı vererek, “Kemalizm” şemsiyesi altına sığındılar. Ancak
bunun yanında kendilerini fikri yönden ihanete uğramış, yıllarca
kandırıldıklarını gören samimi sol görüşlü gençler, böylelerini haklı olarak
döneklikle suçladılar.

Ülkücü gençler, Alparslan
Türkeş’in vefatına kadar “Türkeş nerede
biz oradayız!” sloganını sembolleştirip, birlik ve beraberliklerini
bozmadılar. Her ne kadar Muhsin Yazıcıoğlu ve ekibi daha önce bu cenahtan
ayrılmış olsalar da, onlar da geçmişteki fikri yapılarına sadık kalarak
yozlaşmadılar.

Ne olduysa 2000’li yılların
başında oldu. Darbelerin yapamadığı ideolojik çözülmeğe, Ak Parti’nin
kurulmasından sonra Şahit olduk. Tabir caiz se adeta: “At izi it izine karıştı.” 12 Eylül darbesinden sonra kurulan
Özal’ın Anavatan Partisin de dört eğilimi gördük ama Ak Partide bırakın dört
eğilimi, saysan belki on dört eğilim vardı.

Aslında, AKP’nin kuruluşuna giden
yolların taşları, 1990’lı yıllarda döşenmeğe başladı. “R. Tayyip Erdoğan, henüz
Refah Partisi İstanbul il başkanıyken ABD ve Avrupa’nın ilgi odağındaydı.” (Sivil Örümceğin Ağında/Mustafa Yıldırım)

 Erol Mütercimler’in anlattıklarına göre 24
Ekim 1999 Gecesi Münci İnci’nin evinde önemli bir toplantı düzenlenir. Toplantıya
katılan Kişiler; Nail Keçeli, Münci İnci, Fehmi Koru, Emin Şirin, Nazlı Ilıcak,
Yalçın Doğan, Bülent Akarcalı, Tezcan Yaramancı, Güler Kömürcü, Amerika’nın
İstanbul Başkonsolosu Kate Schertz, ile kol kola gelen Tuğrul Türkeş ve Erol
Mütercimler. Toplantının esas konusunun amacı, Tayyip Erdoğan’ın başbakan
olacağının açıklanmasıydı.

Bu toplantıda Erol Mütercimlere,
Tayyip Erdoğan’a danışman olması önerilir ama “Baş Danışmanlığı” ister Mütercimler. Ancak baş danışmanın Münci
İnci olacağı söylenir ve Erol Mütercimler, sonraki toplantılara bir daha
katılmaz. Bunu niçin anlatıyorum derseniz; Erol Mütercimler gibi ordudan
atılmış keskin bir sol görüşlü kişinin, baş danışmanlık isteği kabul edilmiş
olsaydı, bugün ismi AKP kurucuları arasında geçecekti.

İsmi genel başkan adaylığına kadar
yükselen yılların CHP’li Ertuğrul Günay’ı, 2007 seçimleri öncesi AKP ye girer
ve seçim sonrası AKP hükümetinin Kültür ve Turizm bakanı olur.

Son dönemlerde televizyonların
gediklisi, olmazsa olmazı Mehmet Metiner, doksanlı yıllarda Refah Partisi, sonrasında
HADEP, ve en sonunda AK Parti de karar kılar. 15 Temmuz darbesine kadar Fethullah
Gülen’e hayranlığını bugün kendisi dahi saklamıyor ama önüne gelen herkesi de
FETÖ’cü lükle suçlamadan geri kalmıyor. İlke, inanç ve ideoloji, yerlerde
paspas olmuş.

1970’li yıllarda çıkardığı
aydınlık gazetesinde isimlerini yazdığı Ülkücü ve Milliyetçilerin her gün
katline sebep olan Doğu Perinçek, bugün Ülkücü ve Milliyetçi bir parti ile yan
yana yerli ve milli olduğunu iddia eden iktidarın destekçiliğini yapıyor.

Hâlbuki Devlet Bahçeli, 15 Temmuz
hain FETÖ darbe kalkışmasına kadar Erdoğan’a karşı amansız bir muhalifken, 16
Nisan 2017 Halk oylamasından önce yaptığı gurup toplantısındaki konuşmasında: “Eğer Doğu Perinçek ile Tayyip Erdoğan
arasında bir tercih hakkımız olursa, kesinlikle Sayın Erdoğan’ı tercih
edebileceğimizi herkes bilmelidir.” Cümlesi kayıtlardadır. Daha dün
birbirlerine söylemediğini bırakmayanlar, bu gün iktidar ortaklığını birlikte
sürdürüyorlar.

İyi ama bu kadar ilkesizliği
kabul etmek, televizyonlarda Doğu Perinçek ve Metiner’le aynı dili kullanmak “Ben ülkücü ve milliyetçiyim” diyen birilerine
nasıl yakışır? Ama yakışıyormuş demek ki, bu günleri görmek te kaderde varmış.

Şimdi ben ve benim gibi olanların
durumlarını sorguluyorum da, biz bu yelpazenin neresindeyiz? Herhalde
anormallik bizim gibi olanlar da ki, Türkiye genelinde çok azınlıkta kalıyoruz ama
inanın bu anormallik beni çok mutlu ediyor.

Sağlıklı kalın!

                                    ‘’ Dünya
ikiyüzlü değil, iki yüz yüzlüdür! ‘’

       
BM’ye bağlı uluslararası Adalet Divanı, 2008 yılında tek taraflı olarak
Sırbistan’dan bağımsızlığını ilan eden Kosova’nın atmış olduğu bu adımın, ‘
uluslararası hukuku ihlal etmediğine karar verdi…(23 Temmuz 2010 Dış Basın
Haberleri Servisinden…)

         Bu flaş karar ile Uluslararası Adalet
Divanı; uluslararası hukukta Kosova’nın, 2 yıl önce bağımsızlığını ilan etmiş
olmasını yasaklayan bir ibare olmadığını 23 Temmuz 2010 tarihinde tüm dünyaya
ilan etti. Hollanda’nın Lahey kentindeki mahkemenin başkanı Hisaşi Uveda,
Sırbistan’ın başvurusu üzerine BM genel Kurulu tarafından yapılması istenen
değerlendirmenin sonucunu gazetecilere açıklarken, ‘’17 Şubat 2008 tarihinde Kosova’nın bağımsızlığının ilanı,
uluslararası hukuku ihlal etmemiştir.’’ Diyen Japon yargıç: ‘’Uluslararası hukukun, bağımsızlık ilan
etmeyi yasaklamadığını’’ söylemişti…

        Pekiyi şimdi hemen hafızamızı bir yoklayalım
ve Kosova’nın bağımsızlığını ilan ettiği o tarihe bir dönelim!

     
Kosova’nın bu açıklamayı yapmasından hemen sonra, Kosova bu statüsü ile
Türkiye başta olmak üzere, ABD ve pek çok Avrupa ülkesinin de yer aldığı 69
ülke tarafından tanınmıştı.

      Yine
aynı zaman dilimi içerisinde, Rusya başta olmak üzere birçok ülke bu
bağımsızlığa karşı çıkmıştı! Ama ne olursa olsun; sonuçta Kosova, artık başta
Amerika olmak üzere 69 ülke tarafından tanınmış, bu tanınmanın uluslararası
hukuka uygun olduğu milletler camiasının en büyük hukuk divanı tarafında da
onaylanmış oluyordu!

     
Başta Kıbrıs ve Yukarı Karabağ sorunları ile ayrılıkçılığın olduğu çok
sayıda bölge üzerinde etkili olacak bu bağımsızlık kararının açıklandığı o
günlerde bir tanesi ABD’den, diğeri ise KKTC’deki Cumhurbaşkanı Sn. Talat’tan
iki önemli açıklama gelmişti!

       Neydi bu açıklamalar?

        ABD, Kosova’nın
bağımsızlığını ilan ettiği o dönemde Kıbrıs Rum Yönetimine, bu adımın KKTC veya
başka bir bölge için emsal oluşturmayacağı garantisini vermişti!

       
Kıbrıs’ta ise Şubat 2008 de
Papadopulos seçimi kaybetmiş, yeni Rum liderliğini KKTC’nin 2’nci Cumhurbaşkanı
Bay Talat’ın eski yol arkadaşı, yoldaşı Akel Partisinin lideri Hristofyas,
kazanmıştı.   

      BM genel sekreteri Annan’ın özel temsilcisinin
üstün gayretleri sonucunda, her iki lider 21 Mart 2008 de ilk kez bir araya
gelmiş, bu görüşmede; Kıbrıs Müzakerelerinin, 3 ay sonra başlaması kararı
alınmıştı!

    Sonunda da biraz gecikmeli de
olsa müzakereler; 25 Temmuz 2008 kararlarının ardından, 3 Eylül 2008 tarihinde
başlamıştı!

      İşte tam bu süreçte, hem
Türkiye’nin, hem de KKTC’nin eline çok güzel bir koz geçmişti! Kosova’nın
bağımsızlığının ilan edilmesi kararı…

    
Ancak ne yazık ki, ne T.C Dış İşleri Bakanlığından, ne de KKTC
Cumhurbaşkanlığından bu konuda inisiyatif alınarak, BM ve AB ülkeleri nezdinde
herhangi bir girişimde bulunulmamıştı!

    
Çünkü TC Hükümeti; AB ile yürütmüş olduğu müzakereler sürecinde, komşu
ülkeler ile sıfır sorun politikası gütmenin yollarından birisi olarak Kıbrıs
konusunda problem çıkarmadan Rumlardan bir adım önde olmayı seçmişti!

    Bu
tercihe paralel olarak da KKTC’nin o dönemde ki Cumhurbaşkanı Bay Talat’ın
çözüm hedefinde ise ‘’Birleşik Kıbrıs’ın‘’ alt yapısı hazırlıkları vardı!  Ve henüz o dönemde, tek devlet, tek egemenlik
teslimiyetini açıklamamıştı!

    
Şimdi bu noktada durup düşünerek, geride kalan bu kayıp dönemi
irdelediğimizde, Kıbrıs müzakerelerinin bu gün geldiği noktaya bakarak, nerede
olduğumuzu, çözüm adına müzakere masasına getirilen tüm kazanımlarımızın ne
hale geldiğini iyi tespit etmek gerekir diye düşünüyorum…

    
Kıbrıs Rum Tarafı son elli yıldan beri ortaya koymuş olduğu ve çözümün
vazgeçilmezleri olarak gördüğü Türkiye’nin garantörlüğünün kaldırılması, Türk
Askerinin ve Türkiye asıllı göçmenlerin adayı terk etmesi konusunu çözümün en
temel maddeleri olarak görmeye devam etmektedir!

    
Ama 2008 yılından buyana adada ve dünya politiğinde çok şey değişmiştir.
Artık KKTC’de ‘’Birleşik Kıbrıs’’ hayalperestlerinin yerini; devletinin
varlığından gurur duyan, hür ve bağımsız bir devlette yaşamayı tercih eden
zihniyetin temsilcileri almış, halkın ezici çoğunluğu kendi devletinde yaşamak
arzusundadır.

    
Türkiye ise; AB’nin gerçek yüzünü görmüş,  Kıbrıs müzakereleri sürecinin geride kalan
yarım asırlık sürecine bakarak, çözüme ulaşmak adına bir elli yıl daha
beklemeyeceğini, çözüme esas olarak görüşülen federasyon yapısının artık gündem
dışında kaldığını, bundan böyle eşit egemenlik temelinde yan yana yaşayan iki
devlet yapısının görüşülebileceğini açıklamıştır.

   
Böylesine bir açıklama KKTC devletinin tanınmasına giden yolda atılan
ilk işaret fişeğidir. Bunun yanı sıra kısa bir süre önce halkın dolaşımına
açılan kapalı Maraş bölgesiyle çok önemli bir adım daha atılmış, gerek bu
açılışta yapılan açıklamalar çerçevesinde, gerekse 15 Kasım 2020 tarihinde
KKTC’nin 37’nci kuruluş yıl dönümünün kutlama törenlerinde yapılan konuşmalarda
bundan sonra atılacak adımın çok daha önemli olacağının mesajları verilmiştir!

  
Nedir bu mesajlar?

   
Yakın bir süreçte KKTC’de Cumhurbaşkanı seçilen Sn. Ersin Tatar’ın
Azerbaycan’ı resmi olarak ziyaret edecektir. Bakü’ye resmen davet edilen Sn.
Tatar’ın bu ziyaret sonrasında yapılacak açıklamalar öyle inanıyorum ki, dünya
kamuoyuna damgasını vuracaktır.

    Bu
ziyaretinde Sn. Tatar’ın Azerbaycan Cumhurbaşkanı ile yapacağı görüşmelerin
içeriğinde KKTC’nin tanınmasının da olacağını, bunun dışında iki ülke
ilişkileri açısından ticari ve ekonomik yönden pek çok anlaşmalar
yapabileceğini tahmin ediyorum.

  
Kaldı ki, Karabağ’ın 30 yıl sonra yeniden Azerbaycan topraklarına
kavuşması; bir zamanlar KKTC’yi tanımak isteyen Azerbaycan’ı böyle bir açıklama
yaptığı takdirde, Karabağ bölgesini de ayrı bir devlet statüsünde tanırız
diyerek tehdit eden dünya ülkelerinin elindeki bu önemli kozu sıfırlamıştır.
Dolayısıyla KKTC’nin Azerbaycan tarafından tanınmasının önünde bir engel
kalmamıştır.

   Böylesi bir tanımanın ardından; Türk
Cumhuriyetleri, Pakistan, Bangladeş, Libya ve Somali gibi dost ülkelerden de
KKTC’yi tanıdıkları yönünde açıklamalar gelecektir. Zaten bu ülkelerden
binlerce öğrenci KKTC üniversitelerinde eğitim görmektedir.

   Maraş
bölgesinin turizme açılması; KKTC’yi tanıyan ülkelerden gelecek kardeşlerimizin
adanın kuzeyini ziyaret etmeleri de turizm açısından Kıbrıs Türk Halkına büyük
bir destek sağlayacaktır.

  
Unutulmasın ki, bir dönem İsrail’den gelen binlerce turist bu açıdan
adanın kuzeyine büyük bir destek sağlamıştı.

   Önümüzdeki yaz dönemi ve sonrasında Covid-19
salgınının da önlenmesiyle canlanacak turizm sektöründe; Kıbrıs’ın kuzeyindeki
el değmemiş sahilleri, doğal güzellikleri oldukça ilgi görecektir.

   
Hele ki, Maraş bölgesinin tertemiz deniziyle, o güzel kumsallarının
tadına varan turistler bu bölgeyi dünya turizminin yeni gözdesi yapacaktır.

   
Yukarıda sıraladıklarım, kimilerine bir hayaller dizisi olarak
gelebilir!

    Ama
bunların tamamı da tam tersine önümüzdeki yıllarda yaşayacağımız gerçeklerin ne
olduğunu anlatmaktadır.

    Nedenine
gelince;  Kıbrıs konusuyla ilgili olarak
son dönemde yaşananlar, gelecekte yaşanacak bu gerçeklerin habercisi olmuştur.

     En
önemli diğer iki neden ise:

     KKTC’nin
yeni Cumhurbaşkanı Sn. Ersin Tatar’ın bilgi birikimi, siyasi tecrübesi ama en
çok da vatanına, milletine sevdalı bir devlet adamı kimliği ile bunu başaracak
olmasıdır.

     Sn.
Tatar, Kıbrıs Türk Halkınca çok sevilen, can liderim rahmetli Denktaş’ın
ekolünden gelen, onun ilkelerini benimsemiş tam bir yurtseverdir. 

1. 

   Türkiye’yi Irgalar, Hem de Nasıl?

   • Arşiv
   • Güncel

   Ruhittin sönmez

   -

   10 Aralık 2020

   0

   

   Cumhurbaşkanı
   Tayyip Erdoğan, “AB’nin Türkiye’ye yönelik herhangi bir yaptırım kararı Türkiye’yi
   çok fazla ırgalamaz” dedi.

   Böyle
   bir cümle fanatik taraftarları mutlu edebilir. AKP Genel Başkanı olarak
   taraftarını mutlu etmenin iç siyaset açısından bir getirisi olacağını düşünmüş
   olabilir.

   Ama
   Cumhurbaşkanı Erdoğan, Türkiye’nin ekonomi ve dış politikada bu kadar
   sıkıştığı bir ortamda, Avrupa Birliği ile ilişkilerin bozulmasının
   maliyetini biliyor olmalıdır. Bu yüzden AB’nin Türkiye’ye yaptırımlar
   uygulaması karşısında sarf ettiği bu ve benzeri cümlelerin Türkiye için yararlı
   olmayacağını hesap etmesi gerekirdi.

   AB
   dış ticaretimizin yüzde 70’ini yaptığımız, içinde 6 milyon vatandaşımızın, 400
   bin öğrencimizin yaşadığı ülkeler birliği. AB ile ilişkilerin yaptırım
   uygulanması boyutunda bozulmasını önemsizleştirme çabası inandırıcı olamaz.
   Zaten çok kısa bir zamanda yaptırımların ağır sonucunu halkımız yaşayarak
   görecek.

   “Diplomatik
   zarafet” örneği “ırgalamak” gibi tabirlerin yer aldığı bir
   üslup yapıcı değil.

   Daha
   geçen hafta bu ülkelerden “Türkiye’ye yatırım yapmalarını” isteyen,
   dışarıdan para girişini sağlamak için “hukuk reformu” vaatlerinde
   bulunan sözleri taptaze.

   Görünen
   o ki, vaat edilen hukuk reformu, “yatırımcının güvenini kazanmak için
   her türlü adımı atacağız” gibi sözlerinin etkisi olmamış.

   AB’den
   yaptırım kararlarının çıkması ihtimali kesinleşmiş olmalı ki içeriyi teskin
   etmek daha öncelikli hale gelmiş.

   ****

   Cumhurbaşkanı
   ile Bakanın Üslubu Farklı

   İstifa
   eden Damat Bakan Berat Albayrak “Sayın Cumhurbaşkanımız ‘Ay’a dört
   şeritli yol yapacağız’ dese inanacak seçmenimiz var” demişti.

   Bu
   anlayış Türkiye’yi ekonomik açıdan iflasın eşiğine, dış politikada
   ise yalnızlığa getirdi. Üstelik her dediğine inanan seçmenlerin oranı hızla
   düşüyor.

   Damadın
   yerine gelen Hazine ve Maliye Bakanı Lütfi Elvan daha makul, daha
   mantıklı ve daha diplomatik bir dil kullanıyor: “Her problemi piyasa
   ekonomisinin kuralları çerçevesinde şeffaf, hesap verebilir, rasyonel ve
   öngörülebilir bir şekilde çözeceğiz.”

   Elvan
   bu dille ve ciddiyetle batının parası için Türkiye’nin “güvenilir liman”
   olduğuna ikna etmeye çalışıyor.

   Erdoğan, Lütfü
   Elvan’ı bakan yaptıktan sonra, kısa bir süre aynı olumlu üslubu benimser gibi
   yaptı. Fakat “can çıkmayınca huy çıkmıyor.”

   AB
   liderlerine sataşmalar, “Hiçbir zaman AB dürüst davranmamıştır. Hiçbir zaman AB
   verdiği sözün arkasında durmamıştır” gibi sözler, AB ülkelerinin halklarını
   aşağılayan cümleler ve “bizi ırgalamaz” üslubu yeniden baskın hale
   geliyor.

   ****

   Irgalamanın
   Şiddeti

   AB
   ülkelerinde
   kurumlar oturmuştur, kurallar yöneticileri de bağlar. “Yaptırım kararları”
   gibi kararlar kolay çıkmaz ama çıkarsa liderler arası ikili ilişkilerle
   düzeltilemez.

   AB’nin
   yaptırım kararları çıkarsa Türkiye’yi öyle bir ırgalar ki…

   “Ağır
   bir ekonomik krizin” üstüne, dünya ekonomisini de sarsan bir “salgına” yakalandığınızda
   Hazine’nizin kasası tamtakır, Merkez Bankası rezervleriniz eksi 50 milyar dolar
   ise ve 450 milyar dolar dış borcunuz varsa öyle bir ırgalar ki…

   Türkiye
   ithalat yapamaz, iç ihtiyaçlar ve ihracat için üretim yapamaz, ürettiğini de
   satamaz hale gelirse ırgalamanın şiddetini görürüz.

   ***************************

   Yönetim
   Güven Vermiyor

   AKP
   iktidarlarının ilk on yılında, AB standartları yönünde yaptığı reformlar
   sebebiyle, demokrasisine, hukukuna, kurumlarına güvenilen bir ülke olarak
   görünüyorduk. AB ülkeleri de Türkiye ile işbirliği yapmak
   istiyordu.

   Çünkü
   bu dönemde devletin kurumları büyük ölçüde çalışıyordu. Kuralların
   uygulanacağına inananlar çoğunluktaydı. Bağımsız medya ve STK’lar vardı.

   Bu
   dönemde 220 milyar dolar mertebesinde yatırım sermayesi ülkemize
   gelmişti.

   Son
   8 senede her şey tersine döndü.

   Şimdi
   yapılması gereken aynı güven ortamını sağlamak.

   Bunun
   için “demokrasiye ve hukukun üstünlüğüne” içtenlikle inanmak gerekiyor.

   İşe
   yargıyı bağımsız ve tarafsız hale getirmeyle başlayabiliriz.

   Merkez
   Bankası, YSK, BDDK, AA, TRT, YÖK gibi kurumların gerçekten
   bağımsız olmasını, ehliyetli ve liyakatli insanların yönetiminde çalışmasını
   sağlayabiliriz.

   Sayıştay’ın
   etkin olduğu dürüstlüğüne güvenilen bir idare oluşturabiliriz.

   DPT’nin
   etkin olduğu, bilgi ve tecrübeye dayanan planlı programlı kalkınma modellerini
   geliştirebiliriz.

   Yani
   AB’nin yönetim ilkeleri çerçevesinde kurumlarımızı güçlendirir,
   kuralların herkes için eşit uygulandığı, şeffaf, hesap veren bir anlayışı benimseyebiliriz.

   Bunlar
   yapabilirsek yaptırım uygulanan değil, işbirliği yapılan, iş ortağı sayılan saygın
   bir ülke oluruz.

   Ekonomisi
   sağlam, adaletle yönetilen, halkı huzur ve refah içinde olan bir ülkede yaşamak
   ülkümüz var. Dışa karşı itibarını, lüks ve şatafatta arayan değil, gücünden
   alan saygın bir devlet istiyoruz.

   Bunun
   yolu yordamı belli. Ama bir de uygulayabilsek…

   Mevcut
   sistemle uygulamamız da mümkün görülmüyor.

   “Kuvvetler
   ayrılığı” ile “denge ve denetim mekanizmalarının”
   oluşturulmadığı bir sistemsizlikte bir kişinin günlük ruh haline göre devlet
   yönetilir.

   Bu
   tarz bir yönetime de kimse güvenmez.

   Nitekim
   kimse güvenmiyor. Güvensizliğin maliyeti de çok ağır oluyor.