İstanbul’da
Bâbıâli; bir zamanlar matbuatın, neşriyat ve her türlü yayının merkezi
durumundaydı. Her türlü gazetenin değil Türkiye, bilhassa Türk Dünyası’na
dağıtım yapıldığı bir merkezdi. Osmanlı Devleti’nin son zamanlarında İstanbul;
sadece payitaht / başkent değil aynı zamanda bir kültür odağı idi. Hele
Bâbıâliye doğru Sirkeci’den yukarı doğru çıkarken solda meşhur Meserret
kıraathanesi vardı ki, tüm yazar çizer takımının uğrayıp buluştuğu bir uğrak
yeriydi. Çünkü biraz ileride gazete binaları, yayın organları vardı. Şimdi
gazeteler çeşitli semtlere dağıldı. Bâbıâlinin o zamanki görkemli hâli
hatıralarda kaldı. İşte böyle bir mekânda olmanın, o bölgede bulunmanın nasıl
bir mânevî kazanç sağladığını, şu konuşmadan daha iyi anlıyabiliriz:

     -Nerede
çalışıyorsun?

     -Bâbıâlide
kapıcıyım.

     -Ne mezunusun?

     -İlkokul.

     -Hayır sen iki
fakülte mezunusun!

     -Aman beyim
benimle alay mı ediyorsunuz? Ben ilkokul mezunuyum hem de iki fakülte mezunu
nasıl olabilirim?

     -Evet sen iki
fakülte mezunu sayabilirsin kendini! Çünkü Bâbıâlide olmak, orada çalışmak
insana bu seviyeyi kazandırır. Okuyamadım diye hiç üzülme diye de tesellide
bulunur.

     İşte bir zamanlar
Bâbıâli böyle bir konumda idi.

     Nitekim ben de
İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Tarih Bölümü mezunu olduğum halde, her
şeyimi, aynı zamanda Bâbıâlide olmama ve bazı gazete ve yayınevlerinde
çalışmama, çok değerli birçok yazar-çizerle tanışmama borçluyum.

     Bâbıâli’de sıradan
işlerde çalışan kabiliyetli fakat tahsili yetersiz nice kimselerin; nâşir /
yayıncı, yayınevi sahibi olduklarına bizzat şâhit olmuşumdur.

x

     “Hak ile yeksan
olmak.” Yani “Yerle bir olmak.” cümlesinde geçen “Hak” kelimesi Farsça olup
“Toprak” demektir. Hı ve Kef’le yazılır. Ha ve Kafla yazılan “Hak” ise
bildiğimiz Hakk ve Tanrı demektir. Bazıları toprak mânâsına gelen Farsça
“Hak”ın; Tanrı anlamına gelen “Hakk” sanılacağı endişesiyle “Hak” karşılığı
olan “Yer” kelimesini kullanarak “Hak ile yeksan olmak”ı “Yer ile yeksan olmak”
şeklinde kullanıyorlar. Haklılar ama daha doğrusu “yeksan” ın da karşılığını
kullanarak “Yerle bir olmak.” demek daha doğru değil mi? Türkçemizde tam
karşılığı varken, “yeksan” kelimesine yer vermeye gerek var mı?

x

     Kâinat ile Allah,
İnsan ile Ruh arasında bir münasebet kurabiliriz. Nasıl ki Allah kâinat /
Evren’den münezzeh / uzak / alâkasız ise, Ruh da Beden’den münezzeh. Allah her
şeyden sırasız olarak haberdar / haberli. Ruhun da Bedendeki her şeyden sırasız
olarak haberi var.

     Allah ne yerdedir
ne gökte. Mekândan münezzeh. Ruh da ne kolda ne bacakta; vücuttan münezzeh
fakat vücudun her yerinde hazır ve nâzır, üstelik aynı anda.

x

     Yanan bir ampulün
ışığı; ampulü meydana getiren maddelerden ileri gelmez. Ampule dışarıdan gelen
elektrik / cereyanından ileri gelir. Beden de ampul gibidir. Canlılığı bedenden
ileri gelmez. Hak’tan gelen bir cevher, bir nur yani ruhtan ileri gelir. Yani
ampul masdar / kaynak değil; mazhar / ışığın kendisinde zuhur ettiği, göründüğü
bir mekândır.

x

     Madde mânânın
kesif / yoğunlaşmış hâlidir. Her zaman mânâ önce, madde ise onun sonrası yani
zuhurudur. Âdeta ete kemiğe, taşa toprağa dönüşmüşüdür. Mânâ olmasaydı madde
olmıyacaktı.

     Karar alınmasaydı
hiçbir şey meydana gelmezdi. Plân da bir karardır. Plân olmasaydı binalar
ortaya konabilir miydi?

DİKTATÖR başlıklı
son yazımda Cengiz Çandar’ın Hürriyet Gazetesindeki 31 Ocak 2015
tarihli köşe yazısından bir alıntı yapmıştım. Alıntının kaynağını verirken “bir
dönem siyasi iktidarı kayıtsız destekleyen ancak Cemaat- AKP kavgasının
ardından AKP ile ters düşen Cengiz Çandar” ibaresini kullandım.

Yazımın
yayımlanmasından sonra Sayın Cengiz Çandar bir açıklama gönderdi.

Cengiz Çandar
uzunca bir dönem ülkemizin en etkili gazetecilerinden biri idi. Birçok konuda
farklı düşünsem de yazdıklarından çok şey öğrendim.

Kendisi hakkında
“tırnak içinde” yazdığım nitelemeyi https://odatv4.com/cengiz-candarin-yeni-adresi-1101171200.html adlı haberde
kullanıldığı şekliyle vermiştim. Bu haberde ilave olarak “Cemaat
kumpaslarına verdiği destekle bilinen Çandar” ibaresi de vardı.

Bu nitelemenin
kaynağını yazmadığım için düzeltme talebine benim muhatap olmam normal. Ama
anlaşılan Cengiz Çandar’ın hakkındaki algı düşündüğünden yaygın ve
düzeltmesi kolay olmayacak.

Ben üzerime düşeni
yapıyor ve Sayın Çandar’ın mesajını aynen paylaşıyorum.

****

Cengiz Çandar’ın Mesajı

Sayın Ruhittin
Sönmez,

Bana da gönderme
yaptığınız yazınızı okudum. İki noktada temel yanlışı düzeltmeme izin veriniz.

Benden “bir
dönem siyasi iktidarı kayıtsız destekleyen” diye söz etmişsiniz. Hiçbir
dönem hiçbir siyasi iktidarı kayıtsız desteklemedim. Ne bu siyasi iktidarı
ne de kendisinden öncekileri.

Ardından
“Cemaat-AKP kavgasının ardından AKP ile ters düşen” şeklinde
kullanmış olduğunuz ifade, sanki benim AKP ile ters düşmemin nedeni olarak
AKP’nin Cemaat ile ters düşmüş olduğu, dolayısıyla benim de
“Cemaatçi” olduğum şeklinde tümüyle gerçek dışı ve dolayısıyla
hakkımda haksız bir algılamaya yol açacak nitelikte.

Hayatım hiçbir
döneminde “Cemaatçi” olmadığım gibi, AKP ile neden ve ne zaman ters
düştüğüm arşivdeki yazılarımdan ve bir çok televizyon konuşmamdan görülür ve
anlaşılabilir. AKP’ye karşı, yazının ilgili bölümünde ifade
ettiğinizin tam aksine, her vakit mesafeli bir yaklaşımım oldu.

En önemlisi 2013
Gezi olaylarını, iktidar ile aramdaki köprülerin -ne kadar kurulmuş ise- bir
daha kurulamayacak biçimde atılması olarak Gezi dönemindeki yazılarımda
açıkla ilân etmiştim. Bu iki noktada bir düzeltmede bulunursanız sevinirim.
Başarılar diler, saygılar sunarım.

Cengiz Çandar

***************************

AKP’nin Yarattığı
Hayal Kırıklığı

Cengiz Çandar usta
bir gazeteci. Kısa bir açıklama yaparak mesajının kendi sözleriyle aynen yayınlanmasını
kolaylaştırdı. Ben daha iyi anlaşılması için, köşemin geri kalanını da
kendisine açmak istiyorum.

Çandar, Gazeteci Ahmet
Sever’in “İçimde Kalmasın / Tanıklıklarım” adıyla yayımlanan
kitabına verdiği söyleşide şu cümlelerle özeleştiri yapmıştı.

Cengiz Çandar, bu söyleşide AKP iktidarına
desteğini, “kayıtsız” değil, “askeri vesayete karşı mücadele”, “ülkem
ve halkım için demokrasi istemek”, “Türkiye’nin Avrupa Birliği rotasında
yürümesi” gibi hedefler ve ilkeler kapsamında verdiğini söylüyor.

Çandar’a göre, kendisinin
AKP ve Erdoğan ile uzaklaşmasının Cemaatle alakası yok. Bu
uzaklaşmanın temel sebebi “mevcut iktidar mensuplarının, ‘derin
devlet’ denilen yapıya teslim olması, onun bir parçası haline gelmesi” idi. 

Geçmişte AKP ve
Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’a verdiği destek konusunda,
“gelinen noktada büyük bir yanılgıya kapılmış olduğumu da görüyorum” diyor.

Çandar’ın yaşadığı
duygusal kırılmayı ve ruh halini kendi cümlelerinden okuyalım:

“Mevcut iktidar
mensuplarının, zalim olma kapasitelerini fark etmedim. Müslümanlığın
asgari ahlak ölçülerine sahip olmak gerektiğini varsaydığım için akıl almaz
derecede yalancı olabileceklerini aklıma getirmedim. Bugün Türkiye’nin
başında bulunan bazı insanlara ve en başta “Tek Adam” olarak ortaya çıkan
şahsa dair yanılgılar yaşamış olduğum da bir gerçek.

Ne var ki, gelinen
noktaya bakarak, “Bu kişilerle beraber olarak tekrar aynı mücadeleyi verir
miydin?” diye bir soru sorulsa, büyük bir gönül rahatlığıyla “Evet!”
diyemem doğrusu.

En azından, başörtülülerin
hakkı ve özgürlüğü için mücadele vermiş olmaktan ötürü, bunu bir demokratik
hak olarak görmeye devam ettiğimden ötürü pişman değilim. Ama o
başörtülülerin bir bölümünün bugün ne kadar insafsız, vicdansız, benim
gibilerin karakter katlinde ne kadar ön aldıklarını görerek, yine aynı
durum ile karşılaşsak, kendimi bundan yirmi yıl önceki gibi helak edeceğimi hiç
sanmıyorum.

Lord Acton’un ‘İktidar bozar, mutlak iktidar
mutlaka bozar’ diye bir sözü vardır. Sanki bu sözü, Türkiye’deki siyasi
İslamcı hareketin AKP’nin 2011’den sonraki dönemini görerek söylemiş.

Başta Tayyip
Erdoğan, iktidarı ‘mutlak iktidar’ haline dönüştürmek için büyük gayret
gösterdiler ve mutlak surette bozuldular.

İktidar onları
öyle bozdu, muktedir olarak onlar Türkiye’yi ve İslamcılığı öyle bozdular ki, onları tahlil
etmek ve yargılamak için ‘İslamcı’ sıfatı kullanmak caiz mi, emin değilim.

Türkiye’deki AKP
tecrübesinin, bugün geldiği nokta itibariyle artık “ılımlı İslam”ın bir
iktidar alternatifi olarak kabul edilebilirliği kalmadı.”

****

Çandar’ın “Kürt
Sorunu” dediği mesele hakkında, “çözüm süreci” kapsamında uygulanan “teröristle
müzakere” yöntemini hiçbir zaman doğru bulmadım. Çözüm sürecinde de şimdi
de “terör ve teröristle mücadele” öncelikli yöntemi savunuyorum.

“Kumpas davaları” ile ordu
kadrolarının ve siyasetin dizayn edilmesine de karşı çıktım.

Bu temel konularda
Cengiz Çandar’dan farklı düşündüğümüz açık.

Ancak “mutlak
gücün iktidarı bozduğu, onların da Türkiye ve İslam’a ciddi zarar
verdiğine” dair tespitlerine aynen katılıyorum. Zaten çok sayıda köşe
yazımda benzer cümlelerle aynı görüşleri paylaştım.

                      Sonbaharların bir özelliği ilkbaharın yeşillendirdiği bitkilerin
sararması, ağaçların yapraklarının sararıp dökülmesidir. Bu,  yeşilin tabiata verdiği neşe ve coşkunun yerine
hüzne dönüşmesine sebep olur. Şu günlerimizdeki hüznümüzü,  bazı dost ve arkadaşlarımızın kaybı ve buna COVID-19
salgınının kısıtlamalarının eklenmesi ayrıca artırmıştır.

                      Vefatı
ile bizleri üzen isimlerden biri Ali
Koç’tur. İzmit merkezde ticaretle uğraşan bu hemşerimizi Kocaeli Aydınlar
Ocağı faaliyetlerinden tanırım. Beyefendi tavrı, bulunduğu ortamlardaki yapıcı
yaklaşımları ile çevresine örnek olan bir insandı. Kendisi 70 li yıllarda Adalet
Partisi ve 80 li yıllarda Anavatan Partisi’nde yöneticilik yapmıştır. Şehrimizin
sorunlarının çözümünde gerek sivil toplum kuruluşları gerekse siyasi parti
çalışmaları ile faydalı olma gayretini hep sürdürmüştür. Ocağımızın
faaliyetlerine eşi Nevin hanımla katılırdı. Sohbetlerinde çok iyi yetişmeleri
için hiçbir fedakarlıktan kaçınmadığı çocukları makine mühendisi Murat bey,
elektronik mühendisi İskender bey ve halen Kocaeli Üniversitesi’nde öğretim
görevlisi olan Prof. Nevcihan hanımla gurur duyardı. Kendisini rahmetle anarken
geride kalan eşi ve çocuklarına sağlık ve mutluluklar dilerim. Diğer bir kaybımız
Fevzi Genç’tir.  Kandıra‘nın yetiştirdiği bu güzel insanı İSU
yönetim kurulu üyeliğim sebebiyle tanımıştım. Bölgeye yapılan Namazgâh
Barajının açılışına müteakip muhtar olan yeğeni ve o bölgenin köy muhtarlarının
bir kısmı ile hem teşekkür etmek hem de çözülmesi gereken bazı sorunları dile
getirmek üzere gelmişlerdi. Bu tavrı onun yüksek sorumluk taşıyan samimi ve
öncü bir kişiliği olduğunu göstermekteydi. Gördüğüm kadarı ile Kandıralılar
Derneği toplantıların aranan bir yüzü idi. Bu toplantılara mutlaka getirdiği Kandıra
yoğurdu onun için güzel ve makbul bir hediyeydi. Kasabasına, köyüne, çevresine
faydalı olma gayreti, bu konudaki yüksünmez tavrı onu takdir edilen ve aranan
bir insan yapmıştı. Kendisini Aralığın ilk haftası geçirdiği kalp krizi sonucu
genç sayılacak bir yaşta kaybettik. Sonbahardan kışa girerken bizi hüzne boğan
diğer bir kaybımız Ahmet Erdoğan
olmuştur. 85 li yıllarda kavurma yemeği için Yuvacık’daki küçük lokantası
İzmitliler için aranan ve gidilen bir adresti. Babası Hasan Usta (Cumhurbaşkanımız
Recep Tayyip Erdoğan’ın abisidir) ile birlikte işlettikleri bu lokantayı
1995’te İzmit Sanayi Sitesi dört yola taşımıştı. Bu adresinde kavurma dediğimiz
et yemeği, kuru fasulyesi ve özel yaptırılmış ev yoğurdundan yemek isteyenler
için aranan, gidilen bir adres olmaya devam etmiştir. Etin seçiminden pişirilip
servis edilmesine kadar dikkat eden, işini aşk ile yapan, müşterilerine karşı
beyefendi kişiliğiyle saygı uyandıran Ahmet Erdoğan örnek bir esnaftı. 7-8 yıl
önce yakalandığı kanser hastalığını yenip işinin başına dönmüştü. Fakat
yakalandığı Covit-19 hastalığını maalesef atlatamayarak aramızdan ayrılmıştır. Bu
ve benzeri kayıplar bu sonbaharı bize daha hüzünlü yapmıştır.

           Bir de düşmemeye
çalışan yapraklarımız vardır. Bunlardan birisi Bedri Akçay’dır. Şu anda yoğun bakımdaki covit-19 hastalarındandır.
Kendisi 35 yıl sağlık hizmeti verdiğim Kocaeli Tıbbi Tahlil Laboratuvarımdaki
yardımcılarımdandı. Başta Aydınlar Ocağı olmak üzere sosyal çalışmalarımda hiç
yüksünmeden fedakârca yardımcı olmasını unutamam. Emekli olduktan sonra
fotoğraf merakı O’nu bu alanda sevilen sayılan bir insan yapmıştır. Çektiği
fotoğraflar büyük beğeni alarak bu alanda çalışanların takdir ettiği eserler
arasına girmiştir. Dilerim ki hastalığını atlatıp ortaya koyacağı fotoğraflarla
şehrimizi de tanıtan çalışmalara imza atar.

           Yazımı tüm ölenlerimize rahmet, hastalarımıza
şifa ve 2021 in bu salgının tüm olumsuzlukların bittiği daha iyi bir yıl olarak
geçmesi dua ve dileklerimle bitirirken tüm dost ve okurlarıma saygılarımı,
sevgilerimi sunarım.

Muhterem Başkanım, ehemmiyetine binaen önce şu hususu
ifade edeyim ki, niyet ve maksadım hiçbir kimseyi şikâyetetmek değildir. Bu
yazıyı sizlere yazmamın yegâne sebebi, sade bir vatandaş olarak hayatın içinden
Diyanet camiasında zaman zaman görmüş olduğum bazı aksaklıkları sizlere arz
etmekten ibarettir.

         Arz edeceğim birinci husus şudur:
Camilerde vazifeli olan imam efendiler, zaman zaman Sabah Namazlarında camiye gelmeyi
ihmal etmektedirler. Bu husus sadece benim şahsi kanaatim olmayıp, birçok
yerlerde ki cemaatin ortak kanaati halinde bulunmaktadır.

Ben emekli bir vatandaş olarak imkân buldukça gezerim..
Gittiğim yerlerde de Allah’ın izniyle mutlaka Sabah Namazı için camiye giderim.
Fakat gittiğim camilerde tevafuk mudur, tesadüf müdür bilmiyorum fakat vazifeli
imam efendinin o sabah camiye gelmediği görülmektedir. Enteresan olan durum da
şudur ki, gelmeyen imam efendilerin birçoğu caminin bitişiğinde bulunan lojmanlarda
ikamet etmektedirler.

         Bu husus ile alakalı olarak bizzat
yaşamış olduğum bir durumdan bahsetmek istiyorum. Ben hâlihazırda doğup
büyüdüğüm yerin haricinde, başka bir vilayette ikamet etmekteyim. Fakat sıla-i
rahimin ehemmiyetini bildiğim için her sene bir defa, bazı hallerde de iki defa
olmak üzere, memleketime giderim. Bu arada başta, anam babam olmak üzere, bütün
eş, dost ve akraba-i taallukatın mezarlarını ziyaret etmek maksadıyla da
doğduğum köye kadar giderim. Sabah ezanı okununca da haliyle camiye giderim.
Fakat camiye gidince bir de bakarım ki, caminin kapısı kilitli.  Meğer imam kendi sesinden okuduğu ezanı banda
alıp otomatiğe bağlamış. Biliyorum ki imam efendi caminin bitişiğinde ki
lojmanda ikamet ediyor. Gidiyorum zilini çalıp imam efendiyi yatağından
kaldırıyorum. Bu husus, her köye gidişimde ayni şekilde tekerrür etmiştir.
Şimdi o imam, tayin olmak suretiyle başka yere gitmiş bulunmaktadır. Yerine
gelenin ise, henüz ne yaptığını bilmiyorum. Buna benzer bir durumu ayniyle
bundan yıllarca önce 1990 lı yıllarda İstanbul Fatih de bulunan Ak Şemsettin
Camiinde cemaat olduğum yıllarda da yaşamıştım.

 Bu gibi meydana
gelen aksamalar zaman zaman bazı cemaat tarafından müftülüklere intikal
ettirilmekte ise de verilen cevap hiçbir zaman “ bakarız ederiz” den ileriye gitmemektedir.

Şuan
için İmam efendilerin ezandan sonra, hatta sünnet namazından sonra camiye
gelmelerinin sebebi, otomatik olarak okunan ezan sistemidir. Hangi fayda ümit
edilerek uygulamaya konulmuş olursa olsun, merkezi olarak okunan ezan sistemine
Derhal son verilmesinde büyük fayda mülahaza edilmektedir. Ezanlar mutlaka imam
efendiler tarafından bizzat okunmalıdır.

         Bir de şu husus var ki, imamlar kendi
tercihlerine göre, haftanın muayyen günlerinde olmak üzere,bir gün hafta tatili
kullanmaktadırlar. Kanuni haklarıdır. Elbette ki, tatil haklarını
kullanacaklardır. Buna kimsenin bir şey demeye hakkı yoktur. Fakat çok calibi
dikkattir ki, haftalık tatilini kullanan imamların bazıları evlerinde oldukları
halde, başta Sabah Namazı olmak üzere, 
vakit namazlarına cemaat olarak dahi gelmemektedir.

         Hâlbuki vaizlerimiz kürsülerde, imamlarımız
camilerde müteaddit defalar aşağıdaki hadisi şerifi bizlere anlatmışlardır:

            Ebu
Hureyre( R. A. ) dan rivayet edilen bir Hadisi Şerifiyle Resullah (S.A.V.
)  “Eğer insanlar, ezanın ve (cemaat ile
kılınan namazda) birinci safın sevabını bilseler, kur’a çekmeden bunu elde
etmeleri mümkün olmasa, mutlaka kur’a çekerlerdi.  Eğer namazlara erken gelmenin sevabını
bilselerdi, bunu için yarışırlardı.

            Eğer
insanlar, Yatsı ile Sabah Namazlarını cemaat ile kılmanın sevabını bilselerdi
bu namazlara emekleyerek dahi olsa gelirlerdi” ( Buhari, Ezan 9,32 ) buyurarak mescitlerde
cemaat ile namaz kılmanın ehemmiyetine büyük vurgu yapmışlardır.

         Hatta öyle ki, bazı camilerde bu Hadisi
Şerifin, imam efendiler tarafından levha haline getirilmek suretiyle caminin
girişine asıldığı görülmektedir.

         Benim devamlı olarak namaz kıldığım
mahalle caminin imamı bugünlerde İl Müftülüğü tarafından bir kursa gönderilmiş
bulunmaktadır. Bu kurs söylendiğine göre 6 ay devam edecekmiş. Bu kurs
süresince imam efendi hafta içinde öğlen ve ikindi namazlarını kıldıramayacağını
yazılı olarak cemaate duyurmuş bulunmaktadır. Bunun üzerine caminin dernek
başkanı, Müftülüğe müracaat ederek vekil olarak bir imamın gönderilmesi
talebinde bulunmuştur. Fakat müftülük ellerinde yeterli personel olmadığı
gerekçesi ile bu talebe maalesef müspet cevap verememiştir. Şimdi cami kendi
kaderine terk edilmiş vaziyettedir. Kimin imamlık, kimin müezzinlik yapacağı
belli değildir. Önüne gelen mihraba geçip, imamlık yapmaktadır.

Şimdi, biraz da salgın ve sokağa çıkma yasağının tesiriyle,
sabah namazlarını imam dâhil sadece, üç kişiyle kılıyoruz. Diğer vakitlerde de
gelen cemaatin sayısı azami, beş altı kişiyi geçmemektedir.  Hatta öyle ki,  Öğle Namazının, ikindi namazının da tek
kişiyle kılındığı vakidir. Bu arada şu hususu da ifade edeyim ki, mahallemizin cami
çevresinde oldukça kalabalık bir nüfus mevcuttur.

İkinci bir husus daha var ki, oda salgın hastalık sebebiyle,
Cuma Namazlarının kısaltılması meselesidir. Bilindiği üzere, Başkanlığınız
tarafından, insanları salgın afetinden korumak maksadıyla Cuma Namazlarının
kısaltılarak kılınmasına karar verilmişti. Başlangıçta sadece Cuma Namazının
ilk 4 rekât sünneti ile 2 rekât farzının kılınmasına hatta bu arada tespihinde çekilmemesine
karar verilmişti.  Ancak, İslamiyet’in
ilk yıllarından beri yapıldığını düşündüğüm uygulamaya pek uymayan bu karardan,
kısa bir süre zarfında vazgeçilmek suretiyle, bugünkü hale, yani 4 rekât ilk
sünnet, 2 rekât farz, 4 rekât da son sünnet kılınmasına ve arkasından da tespih
çekilmesine müsaade edilmiştir.

 Ben hayırlısı
ile 82 yaşındayım. Bu sebeple Allah’ın izniyle en az 70 yıldan fazla bir
zamandan beri Cuma Namazı kılarım. Cuma Namazlarını bugüne kadar hep 16 rekât
olarak kıldım. Dedem ile Babam da 16
rekât kılarlardı. Zira imam efendiler yıllardan beri müteaddit defa Cuma
Namazının 16 rekât olduğu telkininde bulunmuşlardır. Esasen cemaatin tamamına
yakını da halen 16 rekât olarak kılmaktadır. Ancak memur olan imamlar ile
birkaç cemaat bu karara riayet etmektedir. Böyle bir durumda ise, imam tespihattan
sonra duasını yapıp camiden ayrıldığı halde, cemaatin bir kısmı namaz kılmaya
devam etmektedir.  Şayet bir de o gün
cenaze var ise, cemaatin bir kısmı içeride namaz kılmaya devam ederken, bir
kısmı da dışarıda cenaze namazı kılıyor.

Âcizane kanaatime göre bu manzara birlik ve beraberlik
dini olan dinimiz ile pek bağdaşmamaktadır. Bu uygulama sadece zamandan üç beş dakika tasarruf yapılması maksadıyla
yapılmakta ise de bu kararın isabetli olmadığını düşünüyorum. Şöyle ki, bugün
bilhassa İstanbul’da metrobüsler Beylikdüzü’nden Söğütlü Çeşme’ye; metrolar, Halkalı’dan
Gebze’ye kadar hiçbir fiziki mesafe kurallarına riayet etmeden, balık istifi
gibi yolcu taşırlarken, sağlık bakımından nedense herhangi bir mahsur teşkil
etmiyor. Faka fiziki mesafeye ve temizlik kaidelerine çok güzel bir şekilde
riayet edilen camiler mi tehlikeli olarak görülüyor? Cemaatin sadece en fazla üç beş dakika daha fazla içeride kalmasına
müsaade edilmiyor. Bu hususu takdirlerinize arz ediyorum.

Ne derece doğru olur bilmiyorum ama şu aklıma geliyor.
Bundan yıllarca önce 2012 Yılında Burdur’a bir akrabamı ziyareti için
gitmiştim.  Günlerden Cuma olduğu için
Cuma Namazı kılmak üzere yakında bulunan
BURKENT Camiine gittik.  Caminin
girişinde kartona elle yazılmış bir yazı dikkatimi çekti, Kartonun üzerinde “Bu camide Cuma Namazı 10 rekât olarak
kılınmaktadır”yazıyordu. Yazı benim hayretimi mucip oldu. Çünkü o zamana
kadar böyle bir şey ne görmüş ne de duymuştum. Ezan okunduğu için hemen namaza
başladık.  Fakat benim içim içime
sığmadı.  İmam efendi ile bazı cemaat
namazı 10 rekât kılarak bitirdi. Haliyle biz ve cemaatin bir kısmı da 16 rekâta
tamamladık. Namazdan sonra İmam efendin yanına gidip, “hocam bu kartondaki yazı
neyin nesidir?” diye sordum. İmam efendi gayet normal bir şekilde, “bundan
sonra böyle kılınacak. İlave olarak da halihazırda Burdur’da 4 camide bu
şekilde kılınıyor, kısa bir zaman sonra da bütün camilerde bizim kıldığımız gibi
10 rekât olarak kılınmaya başlanacak” dedi.

Tabii ki bu cevap bana hiç de tatmin edici gelmedi.
Fakat daha sonra buna benzer uygulamayı başka bir vilayette bir camide daha
gördüm. Oradaki imama da aynı şeyi sordum. Verilen cevap bir öncekinin
benzeriydi.

Bu durumu o zaman bir yazı ile Diyanet İşleri
Başkanlığı’na intikal ettirdim. Fakat Başkanlıktan benim anlayacağım bir şekil
de net bir cevap alamadım.

Halihazırda, Cuma namazının 10 rekât olarak kılınması
ne kadar yaygınlaştı bilmiyorum. Fakat şimdi düşünüyorum da yıllarca önce
konuşan imam efendiler herhalde boşa konuşmamışlar. Zira Başkanlığınız, uzun bir zamandan beri, hiçte bir kıymet ifade etmeyen
camide geçecek olan sadece üç beş dakikanın hesabını yapmak suretiyle, Cuma
Namazının 10 rekât olarak kılınmasına dair kararını değiştirmemektedir. Hem
de Cemaatin büyük bir çoğunluğu tarafından bu karara riayet edilmediğini bile
bile. Yanlış düşünüyorsam peşin olarak özür dilerim.  Acaba diyorum, Diyanet İşleri Başkanlığı
yavaş yavaş Müslümanları Cuma Namazını 10 rekât olarak kılmaya
mı alıştırıyor? Zira bu kararın bu kadar uzatılmasına başka türlü bir mana veremiyorum.

Değerli Başkanım ehemmiyetine binaen tekrar ifade
edeyim ki, bu yazıyı yazmamın maksadı, kimseyi şikâyet ve rencide etmek
değildir. Tamamen halkın içinden sade bir vatandaş olarak, samimi duygu ve
düşüncelerimi sizlere arz etme gayesine matuf bulunmaktadır.  Bu
arada şu hususu da yazmakta fayda görüyorum ki, bu yazıyı mahallemizin Cami
Derneği Başkanının bilgisi dahilinde yazdım. Ayrıca,  İstişare sünnettir diyerek bilgi ve tecrübesine
güvendiğim bu işleri bilen, aralarında bir hukukçunun da bulunduğu birkaç
arkadaş ile de istişare ettim. İstişare ettiğim arkadaşlar yazının
gönderilmesinin faydalı olacağını ifade ettiler.

Bu vesile ile selam ve hürmetlerimi sunar, Cenab-ı
Allah’tan hayırlı günler niyaz ederim.