1990’lı
yıllarda rahmetli Süleyman Demirel muhalefette olduğu dönemde meclis bütçe
görüşmelerinde konuşma yapıyor. XX. dönem (1991-1994) Denizli Milletvekili
Hasan Korkmazcan kürsüde konuşan Süleyman Demirel’e sürekli oturduğu yerden lâf
atıyor. Merhum Demirel’in bütçe konuşmaları meşhurdur. Hızlı, seri, yıpratıcı
ve vurucu cümlelerle hitap ederdi. Korkmazcan’ın bu laf atışlarına sinirlendi
ve ona dönerek: “Tabii ki hükümet olarak
yaptığınız doğru işler de var, benim buradaki eleştirilerim daha çok ve daha
iyi işler yapasınız diyedir.” Diye cevap vermişti.

                İktidarların
muhalefeti sevmemelerini doğal karşılıyorum ancak, muhalefetsiz bir
demokrasinin olamayacağının da en azından altını çizmemiz gerekir.

                Her
siyasi parti iktidar olmak ve ülkeyi yönetmek için kurulur. Ayrıca siyasi
partiler, demokrasinin vazgeçilmez unsurlarıdır. Bu böyle bilinmesine rağmen
bir zamanlar(Rahmetli Başbuğ Alpaslan Türkeş döneminde) bünyesinde en fazla Ülkücü,
inançlı, kararlı, yetişmiş vatansever kadrolar bulunduran Türkiye’nin en eski
partilerinden MHP gibi bir partinin bugün AKP’nin icraatlarını desteklemekten
başka hiçbir gaye ve amacı olmaması, bütün ülkücüler gibi beni de ziyadesi ile üzüyor.

                Ayrıca
Ak Partinin dahi muhalefet kanadına yapmadığı eleştirileri MHP’nin kraldan
fazla kralcı konumunda muhalefetin muhalefete eleştirilerde bulunuyor olması
anlaşılır gibi değil.

                Televizyon
karşısına geçen iktidar çevreleri ve yandaş yazarçizer takımı: “Muhalefet ancak yapılan her icraatı tenkit
ediyor, hiçbir çözüm önerisinde bulunmuyor.” Sözleriyle sık sık karşı
karşıya kalıyoruz.

                Gerçekten
öyle mi, muhalefet çözüm önerilerinde bulunmuyor mu, isterseniz hafızalarımızı
biraz yoklayıp araştıralım.

                Muhalefet
çözüm önerilerinde bulunduğu gibi karanlıkta kalmış kara para aklama merkezi MAN
ADASI yolsuzluk belgeleri gibi bilgileri de kamuoyuyla paylaşıyor ki,
bilinmeyenler de bilinsin yapılan yolsuzluklar yapanın yanına kâr kalmasın.

                Türkiye’de
özellikle Partili Cumhurbaşkanlığına geçildikten sonra kurumlar ve kurallar
ortadan kaldırıldı. Yapılan icraatların birçoğu padişahlık döneminde dahi
bulunmayan yetkiye sahip tek adam ne emrederse onun dediği doğrultuda
ilerliyor.

                Ekonomik
sorunlarımız, sınırlarımızdaki güvenlik sorunu, 10 milyona yakın sığınmacı
meselesi gibi problemlerin hepsi devletin kurumlarının yok edilmesiyle meydana
geldi.

                Muhalefet
sürekli şekilde bu yapılanların yanlış olduğunu dile getirmesine rağmen
muhalefet çözüm üretmiyor sözü haksızlık değil mi?

                2004
Yılında ordu içerisindeki FETÖ’cü yapılanmaya bizzat genelkurmay başkanı
tarafından dikkat çekilmesine rağmen: “Komutan fazla abartıyorsun” denilmedi
mi?

                FETÖ
Fethullahçı Terör Örgütünün meclisteki siyasi ayağının araştırılması için muhalefet
tarafından kaç defa önerge verildi, kaç defa tartışma açıldı ama her defasında verilen
bu önergeler MHP ve AKP milletvekillerince reddedildi.

                Ama
verilen önergelerin reddedildiği yetmezmiş gibi Cumhur Ortakları tarafından
muhalefet milletvekilleri FETÖ’cü suçlamasıyla karşı karşıya kaldı.

                Emeklilere
Bayram Harçlığı verilmesi, EYT kanununun biran evvel gündeme alınması, polis ve
öğretmenlerin ek göstergelerinin yükseltilmesi, özellikle okula giden çocuklara
iki öğün yemek verilmesi gibi önerilere baştan şiddetle karşı çıkmalarına
rağmen sıkıştıklarında bir kısmını kabul ettiler.

                Ama
gerçek olan bir şey var ki, taşıma su ile değirmenin dönmeyeceği aşikâr olarak
görülüyor ve Türkiye bu şekilde yönetilemiyor. 2023 seçimlerinde iktidar
değişir ve tekrar kurumlar ve kurallarıyla yönetecek bir iktidar geldiğinde
Türk Milleti olarak içeride ve dışarıda bulunduğumuz sıkıntılardan biran önce
kurtulmuş oluruz.

                Sağlıklı
kalınız.

İç veya dış siyasette önce, muhalif olduklarınla daha sonra müttefik olunur mu? Veya tersine, daha önce müttefik olduklarınla daha sonra muhalif olunur mu?

Gayet tabii. Zaman ve zamanların şartlarına göre bir öyle, bir böyle olunabilir. Ama kesinlikle olmaması, yapılmaması gereken şeyler de vardır. İster muhalif ister muvafık olunuz, tutumunuzu Allah’ın emri gibi, nas gibi sunmayın. Kâinatın tek gerçeği gibi avazınız çıktığı kadar bağırarak savunmayın. Sizinle aynı fikirde olmayanları aşağılamayın. Sakın ama sakın küfür etmeyin.

Yapılmaması gereken, ahlak sınırlarını aşan, ahlaksızlık yolundaki dönülmez adım; dün küfrettiğinize bugün öpücükler göndermek, dün öpüp sevdiğinize bugün küfretmektir. Devlet insanı, siyaset insanı ölçülü olmak zorundadır. O, iç veya dış siyasette, siyaseten yaptıklarını Allah’ın emriymiş gibi anlatamaz. Kendisi gibi yapmayanların cehennemlik olduğunu iddia edemez. İşte bir gün o yaptıklarının tersini yapmak zorunda kaldığında, ona “Hani bu yaptığın aşağılıktı?”, “Hani şimdi öptüğün az önce caniydi?” diye sormaya hakkımız olur.

Hakkımız olur da sorumuza nasıl cevap alırız? Ülke siyasetindeki son yılların tecrübesi, cevap alamayacağımızı, ancak küfürle karşılanacağımızı gösteriyor.

Muhaliflerini değil kendini küçültüyorsun

Böyle davranınca aklı başında insanlar artık senin kime karşı, kiminle birlikte olduğuna bakmaz. Senin fikirlerine de kulak asmaz. Çünkü bunların durmadan değiştiğini görmüştür.

İnsan belleğinin unutkanlık arızası vardır ama o arızanın da bir sınırı vardır. O sınır geçildikten sonra artık hüküm doğrudan senin hakkında verilir. Artık küçülen, o saldırıp küfrettiklerin değildir. Küçülen sensin!

Siyasetteki insan, yalan söyleyemez. Küfür edemez. Tek yalanı dahi çıksa o, artık devlet insanı değil yalancıdır. Tıpkı tek hırsızlığın bile insanı hırsız yapmaya yetmesi gibi. Küfür de öyledir. Efendi insan küfür edemez. Ederse efendi insan olmaz. Efendi insan olmayan da hiç mi hiç devlet insanı olamaz.

Tutarsızın son sığınağı… Korkağın son sığınağı… Bu son sığınaklar konusunda çok şey söylendi. Bugün bazı siyasetçilerimiz için bu son sığınak ayan beyan ortada. Tutarsızlıklarının, saçmalıklarının, bir türlü gerçekleşmeyen o “garantili” vaatlerinin yüzlerine vurulması hâlinde, son sığınakları, küfür.

Cevap veremiyorum, bari küfredeyim

Hani pahalılığın sebebi faizdi? Hani faizler düşünce fiyatlar düşecekti? Faizler düşünce fiyatlar fırladı. Bırakın fiyatları, faiz düşünce faizler de fırladı! Ne diyorsun?

El cevap: Sen aşağılıksın! Sen şerefsizsin! Sen zavallı bir teröristsin! Sen rezilsin! Senin adını ağza almak bile benim ağzımı kirletir!

Bu küfürlerden en vahimi: “Teröristsin!”. Çünkü geçen gün bir siyasinin söylediği gibi, herkese terörist dersen gerçek teröriste çok güzel bir mazeret, sığınacak bir örtü verirsin. Yalancı çoban hikâyesini hatırlayın. Çocukluğumuzda anlatılırdı. Radyo çocuk kulübünde şarkısı bile vardı. İkide bir gece yarısı, “Kurt var!” diye bağırıp köylüleri, elde tüfek, evlerinden dışarı uğratan; sonra da onlarla alay eden çobanın hikâyesi. Bir gün kurt sürüsü gerçekten köye iner ve çobanın “Kurt var!” çığlığına köylü artık kulak asmaz. Sen her muhalife, her beğenmediğin insana ve fikre “terörist” dersen dönüp gerçek teröriste “terörist” dediğin zaman, insanlar buna da inanmaz artık. Ne içerde ne dışarda.

Küfürde seci sanatı

Küfür siyasete o kadar hâkim oldu ki… Hani siyasilerin konuşma yazıcıları olur. Şu salı, bazen de galiba çarşamba konuşmaları için; “grup toplantısı” için. İşte bu toplantılardaki konuşmalar, bir kısım partilerde, konuşmadan çok küfür resitali hâline geldi. Çok şükür hepsinde değil ama önemli bir kısmında… Dolayısıyla konuşma yazarları, hadi söz yazarları diyelim, bol küfür öğrenmek zorunda. Kul sıkışınca Hızır da yetişiyor. Dinleyin bakın, ne secili küfürler var. Seci, düz yazı içindeki kafiyeye denir. Küfür yazma sanatı, en son bu secili küfürlerle zirveye erişti.

Onlar kadar başaramam. Onlar profesyonel!… Yine de bir deneyeyim: “Sen yampiri, lafı iri, aptalın biri, elimin kiri, halkın siniri, aşağılıkların piri, yamukların miri, ahlakı iğri, aklın zehri, cahilin kibri, pisliğin nehrisin…” Eh idare eder.

Bu saçma sapan laflar, fikir mi şimdi? Siyaset mi? Neden böyle konuşurum? Çünkü, o kişinin tenkitlerine cevap veremiyorum. Onun söyledikleri doğru. Gerçekten benim hatalarımı ortaya koyuyor. O hâlde… O hâlde o teröristtir… Ver küfrü… Çünkü kendimi başka türlü savunamıyorum.

O zaman haydi küfür başına!

Alıntı: https://millidusunce.com/tutarsizin-son-siginagi-kufur/

“çalışuñ anlaruñ-ıla ‘aźāb eyleye anlara Tañrı ellerūñüz ile
daħı ħor eyleye anları daħı arķa vire size anlaruñ üzere daħı śovuda gogüzlerin
ya’nį gögüzlerin śovıda bir ķavmuñ ikim mü’minlerdür”.

“Onlarla mücadele edin ki Allah sizin ellerinizle onları
cezalandırsın, onları rezil rüsvâ etsin, onlara karşı size yardım ve zafer
ihsân buyursun, baskı ve zulüm altında inleyen mü’min toplulukların gönüllerini
ferahlatsın!”

Tevbe suresi/14. Ayet

Atatürk Osmanlı coğrafyasında değil Türkistan coğrafyasında doğsaydı
bir hürriyet savaşçısı olarak Osman Batur, İsa Yusuf Alptekin gibi mutlaka
Çin’e karşı mücadele eder gerekirse şehit olurdu.

Çin
işgali altındaki Doğu Türkistan Türklerine yapılan katliamlar son bulmamaktadır.
26 Kasım 2022’de Urumçi’deki yangında Uygur Türkleri hayatlarını kaybettiler. Kovid
19 nedeniyle karantinada tutulan Uygur Türkleri yanarak ve dumandan boğularak can
vermişlerdir. Karantinaya insanlık dışı yöntemlerle alınan Uygur Türkleri dışardan
kilitlenmiş kapı ve pencereleri açamamışlardır. Çin Hükümetlerinin insan
haklarına aykırı tutumu yıllardır devam etmektedir

“Türkiye
Cumhuriyet Dış İşleri Bakanlığı” sayfasından bu olayla ilgili şunları duyurmuştur:

 “26 Kasım 2022, Çin Halk Cumhuriyeti’nin
Sincan Uygur Özerk Bölgesi’ndeki Yangın Hk.

Çin
Halk Cumhuriyeti’nin Sincan Uygur Özerk Bölgesi’nin başkenti Urumçi’de çıkan
yangın sonucunda hayatlarını kaybedenler ve yaralananlar olduğu derin üzüntüyle
öğrenilmiştir. Bu elim hadise nedeniyle taziyelerimizi iletiyor, yaralılara
acil şifalar diliyoruz.

Yangının
çıkış nedenine ilişkin kamuoyunun aydınlatılmasını bekliyoruz”.

Gazeteler
şu bilgileri verdiler: “Apartman yangınında ölen Uygur Türkleri için protestolar
sadece Doğu Türkistan’da değil, Çin geneline yayılırken, Türkiye’de yaşayan
Uygur Türkleri de 30 Kasım sabah saatlerinde İstanbul’daki Çin Konsolosluğu
önünde nöbet başlatmak istemiştir. Sabah saat 05.00’te Konsolosluk önüne gelen
Uygurlar, polis müdahalesiyle karşılaştı. Türkiye’de yaşamakta olan Uygur
Türklerinin bu olayı protesto etmeleri ve kınamaları ise engellendi hatta bir
memur tarafından Uygur Türkleri sınır dışı edilmekle korkutulmak yahut tehdit
edilmek istendi”

Uygur
Türklerinin Çin konsolosluğu önündeki protestosunda polis memurunun “Birazdan
zorla süpüreceğiz hepinizi aşağıya… Gözaltına alacağız, sınır dışı ederiz
sizi” sözleri tepkilere neden oldu. İçişleri Bakanı Soylu, “Güvenliği sağlarken
kullanılan bazı ifadeler, kastı aşmıştır” dedi, konuyla ilgili tahkikat
başlatıldığı duyuruldu. Bakan Soylu, ilave olarak şunları söyledi:……….
Bu vesileyle üzüntümüzü ve özrümüzü tekrar belirtiyor, konuyla ilgili
tahkikatın başladığını ifade etmek istiyoruz” (Gazeteler)

Bilinmelidir
ki Türkiye her Türk’ün ana vatanıdır. Hiçbir kimse herhangi bir Türk’ü yahut
Türk Kültür dairesindeki kardeşlerimize polisin söylediği veya benzeri sözlere
asla müsaade edilmemelidir. Hiçbir Türk Türkiye’de boynu bükük gezmemelidir.
Bütün Türklerin tarih boyunca başı dik alnı açıktır.

“Türkiye
Cumhuriyet Çin büyükelçisini Dış İşleri Bakanlığına çağırarak uyarmalıdır. Çin
işgalindeki Doğu Türkistan topraklarındaki Türklerin insan hakları her zaman korunmalıdır.
Türkiye “Tek Çin” politikasını yeniden gözden geçirmelidir. Aksi halde bu
tutum tarih önünde kadim Türk yurdu Doğu Türkistan’ın varlığını inkâr anlamına
gelecektedir. Türkiye, devleti ve milletiyle diğer Türk Devletlerine örnek
olmalıdır. Emperyalist devletlerin dünyada nerede olursa olsun yaptıkları insan
hakları ihlalleri ve zulümler mutlaka karşılık bulmalı tepki gösterilmelidir.

Türkiye’de
yaşayan Uygur Türkleri veya diğer akraba topluluklarımız en ufak bir
saygısızlığa maruz kalmamalıdır. Anadolu’da bir söz vardır: “Sen çocuğunu
elinle döversen yabancı ayağıyla döver”. Tüm bürokratik kademedeki memurlara
Türk millî şuurunu kazandıracak öğretici ve eğitici tarih ve kültür seminerleri
verilmelidir.

 Her zaman Çin Hükümetine insan hakları
ihlallerinde anlayacağı üslup Türkiye Cumhuriyetine yakışır bir üslupta olmalıdır.
Mustafa Kemal Atatürk hem SSCB ile diplomatik ilişkilerini yürütmüş hem de
Josef Stalin Kars, Ardahan ve Boğazları istediğinde anlayacağı dilden çok sert
bir cevap vermiştir.

Bu
hadise özetle şöyle gelişmiştir:

“Stalin’in
Sovyetler Birliği’nin başında olduğu döneminde Sovyetlerin Ankara Büyükelçisi
ünlü bir diplomat Karahan’dı. Sovyet Devrimi’nin yıl dönümlerinden birinin
sabahında Stalin, son derece sivri, anlamsız ve onur kırıcı bir demeç veriyor.
Bu demecinde aynen şunları söylüyordu: “- Herkes bilsin ki, Rus milleti;
Boğazlarla, Ardahan’ı ele geçirmekten asla vazgeçmeyecektir. Çok yakın bir
zamanda bu davalarımızı halletmiş olacağımızı şimdiden müjdeliyorum…” Aynı
gece Ankara’da Sovyet Büyükelçiliği’nde de ihtilalin yıl dönümü kutlamaları
yapılıyor. Cumhurbaşkanımız Mustafa Kemal, gece yarısına doğru Stalin’in bu
densiz demecinden haberdar oluyor ve emrediyor: “- Arabaları hazırlayın
gidiyorum”. “- Paşamız bu saatte nereye gidecekler?” “ Sovyet Elçiliği’ne”. “Ekibin
etekleri tutuşur. Çünkü olayı kavrarlar, içlerinden birisi Gazi’ye: “- Paşa
Hazretleri nasıl olur? Protokolsüz mü? Siz devlet başkanısınız, protokolsüz
nasıl gidersiniz?” “- Ben protokol falan dinlemiyorum çocuk. Stalin vatanımın
topraklarına göz dikmiş, sen bana protokolden söz ediyorsun. Hazırlayın
arabaları, diye cevap verir”. Büyük önderimiz ve arabalar hazırlanır. Gazi ve
ekibi, Sovyet Elçiliğinin kapısına dayanır. Ulu önderimiz yüzü asık bir şekilde
yukarı çıkar ve o sırada elçilikte büyük bir balo vardır. Gazi kendisini
karşılayan Büyükelçi Karahan’ı görünce: “- Merhaba Karahan, der ve aynı sert
ifadeyle devam eder: – Rahatsız ettik ama sen benim şahsi dostumsun, kusurumuza
bakmazsın. Bir hususu esasından anlamaya geldim”. “-Emredin Sayın Başkan”. “-
Ajanstan öğrendiğime göre, Stalin, Ardahan ile Boğazlar’ı istemiş, kararı
katiymiş… Pek yakın bir gelecekte bu kararını uygulayacakmış. Tam böyle
söyleyip söylemediğini bilemem ama buna benzer şeyler söylemiş. Tabii ki bu
konuşmanın bir kopyası sende vardır. Getir bakalım şunu da işin aslını faslını
iyi anlayalım”. Stalin’in konuşması getirilir. Gazi metnin o kısmını
yanındakilere kelime kelime tercüme ettirir. Konuşma ajanstan geçen metin ile
aynıdır. Gazi Sovyetler Birliği Büyük Elçisi Karahan’a: “- Karahan, elçiliğin
telsizinden derhal Stalin’i bulduracaksın. Bu beyanatından vazgeçip geçmediğini
sorduracaksın. Başkan tükürdüğünü yalayacak, yalamazsa ben yapacağımı bilirim.
Bu cevap bu gece gelecek çünkü benim senin başkanından daha önemli kararım var.
İstediğim cevabı almadan elçiliğinizden dışarı adım atmam. Eğer cevap
istemediğim şekilde gelirse bil ki buradan çıkıp doğru Rus sınırına
gideceğim…” Karahan çaresizlik içinde telsizin başına koşar ve Gazi’nin
söylediklerini aynen nakleder. Stalin’den gelen cevap büyük önderimizi tatmin
eder çünkü cevapta aynen şöyle söylenmektedir: “- Stalin sürçü lisan
eylemiştir. Boğazlar ile Ardahan’ı almak gibi bir arzusu kesinlikle yoktur…” Gazi
cevabı okuduktan sonra Rus Büyükelçisi Karahan’a hitaben: “- Karahan seni geri
çağırırlar ve yaşatmazlar. Uzun süredir tanışıyoruz, istersen bize iltica et”. Karahan
bu teklife olumsuz cevap verir ve cevabı telgraftan hemen sonra bir telgrafla
geri çağrıldığını açıklayarak: “- Teşekkür ederim. Sizi tanımış olmam bile
yeterlidir. Ancak memleketinizdeki görevim sona ermiştir. Yarın hareket
edeceğim”. Gazi fazla ısrar etmez ve Çankaya’ya döner. On gün sonra şöyle bir
haber gelir. Sovyetler Birliği’nin eski Ankara Büyükelçisi Karahan fırında
yakılmak suretiyle idam edilmiştir (Kemal Arıburnu, Atatürk’ten Anılar, Türkiye
İş Bankası Kültür Yayınları, Ankara 1976, s. 205-208.)

Türk
Birliği ülkeleri geleceği inşa etmek istiyorlarsa Türk Yurtlarında Çin
tarafından herhangi bir girişim yaptırılmamalıdır. Türk ülkelerinin kendi
birikimleri Çin yatırımlarının çok üstündedir. Çin Türkiye’ye ve Türk Dünyasına
muhtaçtır. Balkanların, Avrupa’nın, Orta Doğu’nun Batı Türkistan ve Kafkasya ve
Afrika’nın kapısı Türkiye’dir. Çin’le olan ticari her türlü ilişkilerimiz yeni
baştan gözden geçirilmelidir. Üstelik Çin ile yapılan ekonomik ilişkilerde
kaybeden taraf daima Türkiye olmaktadır. Bir örnek vermek gerekirse dış ticaret
açığı verdiğimiz ülkelerden Çin üst sıralardadır.  Çünkü ithalatımız fazla ihracatımız çok azdır.
İthal edilen ürünler sadece marketlerin raflarını işgal edecek sıradan
ürünlerdir. Türk malları ve ürünleri bunların yerini kolaylıkla alabilir. Raflardaki
Çin’den ithal edilen basit sanayii ürünleri Türk sanayisinin çöküşünü
hazırlamaktadır. İnsanımız beyin fırtınası yaptığında bu ithalattan kimlerin
faydalandığı Türk Milletinin ise zarar etmekle kalmayıp yeryüzündeki Türklerin
ve mazlum ulusların gelecekte ekonomik yapılarının tamamen çökeceğini anlayacaktır.

Çin’in
bir rüyası vardır. Bu rüya diğer emperyalistlerin rüyaları gibi dünya için kâbus
olmaya doğru gitmektedir. Bu kâbusa dur diyecek Türk Milleti ve Mazlum
Milletlerin işbirliği ülküsüdür. Emperyalistlere dur
demek için mazlumların yanında durmak gerekmektedir. Üzücü olan ve Türkiye’de
ısrarla anlaşılmayan veya anlaşılmak istenmeyen gerçek şudur:

Uygur,
Kazak, Kırgız ve Çin istilası altında yaşayan Türklerden bahsedildiğinde bu
tespit Çin’in iç işlerine karışmak olarak kabul edilerek Türk milletine
sunulmaktadır. Hâlbuki Çin Doğu Türkistan’da Türk milletini yok etmekte istila
ettiği Türk vatanında Türkleri asimilasyona çalışmaktadır.  Doğu Türkistan’da Türk nüfusu Çin’den
getirilen Çinli yerleşimcilerle azınlığa düşürülmüştür. Türkler toplama
kamplarında her türlü işkenceye tabii tutulmaktadır.  Çin insan haklarına riayet etmemektedir. Önce
bunun anlaşılması gerekir. Türkistan; Kafkasya, Türkiye, Balkanlar, Orta Doğu
ve Doğu Avrupa coğrafyası gibi binlerce yıllık Türk Yurdudur.

Özellikle
Uygur Türkleri insanlığı uygarlıkla tanıştıran kadim bir Türk boyudur. Sadece
Türklerin değil tüm insanlığın onlara borcu vardır. Tarih araştırmaları bunu
tüm açıklığı ile göstermektedir. Uygurlar yok edildiği an insanlığın hafızası
silinecektir. Bunu Çin başta olmak üzere İsrail, ABD, Rusya, İngiltere,
Almanya, Fransa ve diğer emperyalist devletler bilmektedir. Fakat insanlığın
hafızasını silmeye bunların güçleri yetmeyecektir. Çünkü İnsanlık uyanmaya
başlamıştır. Bu uyanışın öncüleri en çok çile çeken uluslar olmaktadır

Türk
milliyetçileri Türk ulusalcıları bunu unutmamalıdır. Bu hususu bir hatıramla aydınlatmak
isterim: Uygur Türklerine Çin’in bütünlüğünü bozan başka ulusların
yönlendirdiği (özellikle ABD’nin) bir halk olarak bakan Ulusalcı
bir gençle konuşuyordum. Çin’e hayrandı. Hâlbuki çoğu insanımızın bildiği gibi
Çin’in ekonomik mucizesinin altında sömürdüğü Doğu Türkistan’ın yeraltı
zenginlikleri vardır.

Türkiye
sevdalısı olduğunu düşündüğüm bu genç arkadaş maalesef:  “Hocam Uygur Türkleri de asimile oluversinler”
dedi. Şahsım o an şu cevabı vermişti ve her zaman da verecektir: “Evladım sen
Atatürk’ü ve onun fikirlerini sevdiğini ve temsil ettiğini söylüyorsun. Hepimiz
seviyoruz ve onun kurduğu Türkiye Cumhuriyetinin ilelebet yaşamasını istiyoruz.
Atatürk Osmanlı coğrafyasında değil Türkistan coğrafyasında doğsaydı bir
hürriyet savaşçısı olarak Osman Batur, İsa Yusuf Alptekin gibi mutlaka Çin’e
karşı mücadele eder gerekirse şehit olurdu. Asla asimile edilmeyi kabul
etmezdi. Eğer Atatürk ve silah arkadaşları özümüzü, benliğimizi kaybetmeyi
kabul etselerdi; şu an bizler çok farklı uluslar olmuştuk ve Türk doğmamıştık”.
Doğu Türkistan’ın Çin işgalindeki durumunu 1918 yılındaki Anadolu coğrafyasının
işgali durumu ile karşılaştırmayan insanlarımız gerçekleri görmüyor yahut
gösterilmiyor demektir.

Türk
milletinin istikrarlı bir Türklük, İslam ve insanlık çizgisi vardır. Çağlar
boyu insanların inançlarına ve milliyetlerine saygı çerçevesinde bunu başarmış
yüksek medeniyetler kurmuştur. “Özgürlük ve
bağımsızlık benim karakterimdir” diyen Atatürk gelecek binlerce yıl insanlığa
ve Türk Milletine ışık olacaktır. Türkiye Cumhuriyetinin kuruluş ve
kurtuluş ilkelerinde dünya dengelerini “yüksek bir strateji” içinde yürüten
Atatürk yeryüzünde hangi inançta olursa olsun nerede Türk varsa onlarla
ilgilenmiş, haklarını ve kültürlerinin korunmasına çalışmıştır.

Yüce
Türk Milleti Aziz Türk Gençliği

Atatürk’ün
gösterdiği istikamette Türklüğün ve insanlığı geleceği size emanettir. Bu
emanete hep birlikle sahip çıkılacaktır. Afrika’sından Kutuplarına kadar gün
doğumundan gün batımına kadar yeryüzü insanlığı Türk’ün adaletini çalışkanlığını,
barışını beklemektedir. Bekleşmekte olan mazlumların umudu Sizsiniz. Türklük,
geleceğin huzur nefesi, can suyudur.

Uygur
yanar yürek kanar

Mezar
ağlar kürek kazar

Hani
Türkler Türk’ü arar

GELİR
GÜNÜ GELİR GÜNÜ

İçişleri Bakanı Süleyman Soylu daha önce “15 Temmuz Darbesinin
finansörü” olduğunu ilan ettiği BAE (Birleşik Arap Emirlikleri)’ne gitti.
Soylu’nun BAE başkenti Abu Dabi’de, Başbakan Yardımcısı ve İçişleri Bakanı Saif
bin Zayed Al Nahyan ile verdiği resmi gördüğümde bir Türk olarak kendimi
aşağılanmış gibi hissettim.

Ömer Seyfettin’in “Pembe İncili Kaftan”
isimli hikayesindeki elçi Muhsin Çelebi aklıma geldi. Önce canı ve
bütün malı pahasına devletin onurunu koruyan yiğit Muhsin Çelebi’nın
tavrını düşündüm.

Arkasından “Darbeci, katil” dedikleri kişinin gözüne bir sevgi
pıtırcığı gibi gülümseyerek bakan İçişleri Bakanımızı düşündüm.

Gözlerimden o masalsı kaftanın incileri
gibi gözyaşları aktı.

Nasıl akmasın ki…

Bu büyük devletin, büyük Türk Milletinin temsilcilerine bakan Arap
Şeyhin adeta “bir avuç dolarla bakın sizi nasıl ayağımıza getirttik”
diyen alaycı bakışlarından incinmemek mümkün mü?

Soylu’nun ziyaretinin amacı sadece “bir avuç dolar” mı
yoksa BAE’de kontrol altında tutulan Sedat Peker’le alakası var mı? Onu
da sonra öğreneceğiz.

****

Kısaca hatırlatayım “Pembe İncili Kaftan” hikayesinde
olanları.

Osmanlı, Şah İsmail’in elçisi İstanbul’a geldiğinde, onun
sırmalara, altınlara, elmaslara boğarak gönderdiği elçisine padişahın elini
öptürmemiş, ancak dizini öpmesine izin vermişti. Kuşkusuz o da karşılıkta
bulunmaya kalkacaktı.

Bu yüzden devletin onurunu/ şerefini/ haysiyetini koruyacak
bir elçi bulmak gerekiyordu. Sadrazam’ın Şah’a elçi göndermek istediği kişide
aradığı özellikler herkeste bulunmazdı:

“Bizden elçi gidecek, devleti
temsil edecek adamın çok yürekli olması gerek! Öyle bir adam ki, ölümden bile korkmasın.
Devletinin şanına dokunacak hareketlere karşı koysun. Korkuyla ve şahsi
kaygılarla uğrayacağı hakaretlere boyun eğmesin…”

Sadrazam Muhsin Çelebi’ye “Şah bizimle
boy ölçüşme davasındadır. Er meydanında bize yapamadıklarını, bizim
göndereceğimiz elçiye yapmak ister. Ola ki işkenceyle idam eder. Oysa elçimize
yapılacak hakaret devletimize demektir. Bize öyle bir adam gerekli ki, hakaret
görünce başından korkmasın… Bu hakareti edene aynen iade etsin… Devletini
seversen, sen bu fedakârlığı kabul edeceksin!” der.

Muhsin Çelebi tek bir şartla görevi kabul
eder. Bu görev için devletten hiçbir karşılık almayacaktır. Giden kafilenin de
bütün masraflarını bizzat kendi malvarlığından karşılayacaktır. Nitekim gerekli
göz alıcı muhteşem takımlı atları, süslü hizmetkârları kendi parasıyla düzer.
Ve devletin itibarı için, Kapalıçarşı’dan, ender bulunur pembe incilerle
işlemeli servet değerindeki kaftanı satın alır. Bütün bunlar için malvarlığının
tamamını ipotek ettirir.

Şah İsmail, “Pembe İnci”yi
yalnız masallarda işitmiş, daha nasıl şey olduğunu görmemiştir. Kendisinin daha
görmediği şeye sahip olan bu zengin elçiyi hakareti altında ezmeye karar verir.”
Arkasında cellatları hazır tutar. Elçiyi ayakta bekletmek için, oturabileceği
bir yer olmasın diye, tahtının önündeki şilteleri kaldırtır.

Muhsin Çelebi Padişahın mektubunu el etek
öpmeden doğrudan Şah’ın tahtına yaklaşarak verir. Sonra üzerindeki pembe incili
kaftanı çıkarıp bağdaş kurur oturur. Buradan Padişahı övücü sözlerle mesajını
verdikten sonra izin bile istemeden kalkar çıkar. Şah yerde kalan kaftanın
elçiye verilmesini emreder. Fakat Muhsin Çelebi son darbesini şu sözlerle
vurur:

“Onu size bırakıyorum. Sarayınızda büyük bir padişah elçisini
oturtacak seccadeniz, şilteniz yok… Hem bir Türk, yere serdiği şeyi bir daha
arkasına koymaz…”

Muhsin Çelebi kafilesiyle birlikte İstanbul’a döndüğünde kaftan
yanında olmadığı için ipotekli mallarının hepsini kaybeder. Ölünceye kadar
yoksulluk içinde basit bir köylü gibi yaşar.

***************************

Erdoğan’ın Onur Kırıcı U Dönüşleri

İçişleri Bakanı Süleyman Soylu’nun bu davranışı bireysel bir tutum
olsaydı hemen istifasını isterdik. Ama Soylu’nun BAE ziyareti hiç
şüphesiz Saray’da planlanmış ve talimatlandırılmıştır.

Son bir senedir Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan da “15
Temmuz Darbesinin finansörü” denilen Veliaht Prens Şeyh Muhammed Bin Zayed El
Nahyan ile Soylu’nun verdiği resimlerin benzerlerini vermişti. Çünkü
Erdoğan BAE ile ilişkileri yeşertmeye çalışıyor.

Oysaki Türkiye resmen İnterpole başvurmuş ve “BAE’nin
darbecilere 3 milyar dolar para desteği sağladığını, darbe girişimini
fonladığı” ve “Uluslararası Casusluk” suçlamasıyla Veliaht Prens
için Kırmızı Bülten çıkarılmasını istemişti.

İktidarın U dönüşleri bundan ibaret değildi.

·        
İstanbul’da konsolosluk binasında
Cemal Kaşıkçı’yı parçalara ayırtarak öldürten “katil” Suudi Prensi Selman’ı
da CB Erdoğan resmî törenle karşıladı. Erdoğan’ın Selman ile verdiği
resimde Prensin alaycı gülüşü içimizi yaktı. Türkiye’nin Yargı yetkisi
Suudilere devredildi. Ve dosya kapandı gitti.

·        
“Terör örgütleri adına suç
işlediği ve casusluk yaptığı” iddiasıyla yargıladığımız Rahip Brunson
için “bu can bu tende oldukça vermeyiz” diyen Erdoğan bu sözünü de tutamadı.
Brunson serbest bırakıldı.

·        
Erdoğan’ın son U dönüşlerinden
biri Mısır’ın darbeci lideri Sisi’ye karşı oldu. Erdoğan ‘zalim’,
‘firavun’, ‘darbeci’, ‘katil’ dediği, Mısır Cumhurbaşkanı Abdülfettah
es-Sisi ile tokalaştı. Bir de “ikili görüşme” gerçekleştirdi. Işıldayan
gözlerle birbirlerine bakan Sisi ve Erdoğan’ın fotoğrafı da sanki eski iki dost
gibi bir izlenim bıraktı.

Rabia Meydanı’ndaki olaylarda Sisi’ye
bağlı güvenlik güçlerince öldürülen Esma’nın mektubunu Erdoğan gözyaşları
içinde okumuştu. Esma için gözyaşı akıtan -başta Emine Hanım olmak üzere-
bütün partililer şaşırmış mıdır bilemem. Bu olay sebebiyle AKP’nin geliştirdiği
“Rabia işareti” değiştirilir mi? Onu da bilemem.

·        
Uzun yıllar Erdoğan’ı “İslam
Aleminin Lideri” göstermek için kullanılan “one minute” olayı ve Gazze’ye
insani yardım taşıdığı söylenen “Mavi Marmara” gemisinin
İsrailli askerler tarafından hedef alınması neticesinde, Türkiye ile İsrail
arasındaki diplomatik ilişkiler kesildi. Önce “gemiyi ben gönderdim”
diyen Erdoğan sonra “giderken bana mı sordunuz?” diyerek inkâr etti.

Yıllardır “terör devleti” olarak nitelendirdikleri İsrail
ile bu yıl normalleşme başlatıldı. Karşılıklı büyükelçi atamaları yapıldı.

****

Hepsini yazmaya lüzum yok. Elbette bütün bu devletlerle ve de
Suriye (Esad) ile de ilişkilerimiz iyi olmalıdır. Önceki tutumlar yanlıştı. Türkiye’ye
zararları çok büyük oldu.

Şimdi yapılanlar doğru olsa da sert U dönüşleri onur kırıcı.

Eğilmeden bükülmeden, dimdik, onurlu büyük bir devlet gibi
davranarak uluslararası ilişkiler iyileştirilmelidir.

Son on yıllarda sıklıkla tanık olduğumuz kadına yönelik
tecavüzlerin, cinayetlerin yanı sıra bazı sözde akademik bilgiçlerin ‘’kadının
yeri evidir, dışarıda değil otursun çocuğuna baksın, evinin işini yapsın, eşini
memnun etsin’’ mealinde üretimler Türk kadınına yapılacak esef verici
davranışlardır saygısızlıktır kendi varlığını inkâr etmektir.

Kurtuluş savaşlarında Türk kadının yiğitçe, fedakârca
ülkesinin düşman işgalinden kurtulması adına Türk askerinin her daim arkasında
ve yanında olduğunu görmüş, kahraman kadrosuyla ülkemizin kurucusu Gazi
Paşamızın kahraman Türk kadını üzerine sözlerinden bir kesit sunalım:

‘’İnsan topluluğu kadın ve erkek denilen iki cins insαndαn
mürekkeptir. Kabil midir ki, bu kütlenin bir pαrçαsını ilerletelim, ötekini
ihmal edelim de kütlenin bütünlüğü ilerleyebilsin? Mümkün müdür ki, bir cismin
yarısı toprαğα zincirlerle bağlı kαldıkçα öteki kısmı göklere yükselebilsin?

Kαdınlαrımız için asıl mücadele αlαnı, asıl zafer
kαzαnılmαsı gereken αlαnı, biçim ve kılıktα bαşαrıdαn çok, ışıklı, bilgi ve
kültürle, gerçek faziletle süslenip donαnmαktır. Ben muhterem hαnımlαrımızın
Αvrupα kαdınlαrının αşαğısındα kαlmαyαcαk, aksine pek çok yönden onlɑrın üstüne
çıkαcαk şekilde ışıklı, bilgi ve kültürle donαnαcαklαrındαn αslα şüphe etmeyen
ve buna kesinlikle emin olαnlαrdαnım.

Zαmαn ilerledikçe, ilim geliştikçe, medeniyet dev
αdımlαrıylα yürüdükçe; hαyαtın, asrın bugünkü gereklerine göre evlat
yetiştirmenin güçlüklerini biliyoruz. Αnαlαrın bugünkü evlαtlαrınα vereceği
terbiye, eski devirlerdeki gibi basit değildir. Gerekli özellikleri tαşıyαn
evlat yetiştirmek, pek çok özelliği şαhıslαrındα tαşımαlαrınα bağlıdır. Bu
sebeple Kαdınlαrımız, hαttα erkeklerden dαhα çok aydın, dαhα çok feyizli, dαhα
fαzlα bilgin olmαyα mecburdurlαr!

Αnαlαrın bugünkü evlαtlαrınα vereceği terbiye eski
devirlerdeki gibi basit değildir. Bugünün anαlαrı için gerekli vαsıflαrı
tαşıyαn evlat yetiştirmek, evlαtlαrını bugünkü hαyαt için fααl bir uzuv haline
koymαk pek çok yüksek vαsıflαrı tαşımαlαrınα bağlıdır. Onun için Kαdınlαrımız,
hαttα erkeklerimizden çok aydın, dαhα çok feyizli, dαhα fαzlα bilgili olmαyα
mecburdurlαr; eğer hαkikαten milletin αnαsı olmαk istiyorlαrsαnız.

Bizim dinimiz hiç bir vakit kαdınlαrın erkeklerden geri
kαlmαsını talep etmemiştir! Αllαh’ın emrettiği şey erkek ve kadın Müslümαnlαrın
ilim ve İrfan edinmeleridir. Kadın ve erkek bu ilim ve irfanı αrαmαk ve nerede
bulursα orαyα gitmek ve onunlα mücehhez olmαk mecburiyetindedir.

Tαrlαlαrdα erkeklerle birlikte çαlışαn, kαsαbαlαrdα pαzαr
yerine giden, yumurta ve tavuğunu sαtαn, ondan sonra kendisine gerekenleri
bizzat satın αlαn, çαlışmαlαrının hepsinde kocαlαrınα yardımcı olɑn kαdınlαr!..

Dünyanın hiçbir yerinde hiçbir milletinde Αnαdolu köylü
kadınının üstünde kadın mesaisi zikretmek olαnαğı yoktur.

Kαdınlαrımız eğer milletin gerçek αnαsı olmαk istiyorlαrsα,
erkeklerimizden çok dαhα aydın ve faziletli olmαyα çαlışmαlıdırlαr.

Milletin kαynαğı, toplumsαl hαyαtın temeli olɑn kadın αncαk
faziletli olursα görevini yerine getirebilir’’.

*

Bu fosilleşmiş beyinleriyle, bedevi kültürüyle beslenmiş bu
bilgiçler’’ anası’’ hakkında ne düşünüyor dersiniz?

Kız çocuklarını toprağa gömen ‘’bedevi kafası’’ şimdide sen
okuma çalışmana gerek yok diyor. Onüç yaşında başkalarının seçtiği kişilerle
evlen istiyor. Senin çocuklarını karanlık saçan mekteplerde/ karanlık
mahfillerde tecavüz edilmiş, kişiliği iğdiş edilmiş, beyni köleleştirilmiş,
hurafeci inançlarla kendi hükümranlığına parya yapmayı düşünüyor.

Sen okursan senin çocuklarını eğip bükemezler, köleleştiremezler…
Sen okursan, senin çocukların karanlık fikirlere karşı gelir, kişilik ve irade
sahibi olur, okuyup öğrenmeye aç olur, bilim üretmek ve insanlığa katkı
sağlamak, gelecek nesillere mutlu müreffeh ve adil bir dünya bırakmak onda vaz
geçilmez bir amaç olur.

Kur’an okuyup anlayamasın diye Arapça okumasını
tembihlerler. Okursan, okuyup anlarsan, iffetin kara çarşafın içinde
olmadığını, insanın aklında şekillendiğini öğrenmeden korkarlar.

Türk kadını!… Sen okuyup münevver olursan, bunların hiç
birini yapamazlar… Sen aydınlık geleceğin ışık kaynağı olursun, ‘’Türk Çağının
Ana Rahmi’’ olursun.

Greater Fool Theory, daha sonra daha da yüksek bir fiyata satılabilmeleri
durumunda, varlıkları gerçek değerlerinin üzerinde hatta bazen çok üzerinde satın
alarak para kazanılabileceğini öne süren bir teoridir.

Teorinin
daha iyi anlaşılabilmesi için Türkiye’deki ikinci el araç piyasasından örnek
verelim. Diyelim 5 yaşında orta sınıf bir otomobili ilk sahibinden 300 bin
TL’ye aldınız ve hemen ertesi gün 310 bin liraya sattınız. Sizden otomobili
alan kişi de bu otomobili bir sonraki gün 320 bin liraya sattı. Ondan otomobili
alan kişi de hemen ertesi gün 325 bin liraya sattı. En son alıcı da bu otomobili
daha yüksek fiyata satıp kar elde edebileceği düşüncesiyle 327 bin liraya aldı.
Ama otomobilin bu son alıcısı satamadı, kendisinin satın aldığı fiyata bile
alıcı bulamadı, otomobil elinde kaldı ve “greater fool” oldu.

Ticarette
bazen de elinizdeki ürünü zamanında yani o ürün en yüksek değerine ulaştığı
anda satmayarak zarar edersiniz. Yine Türkiye’deki yaygınlığından dolayı ikinci
el otomobil piyasasından devam edelim. Diyelim ki 10 yaşında bir aracınız var
ve bu aracı 250 bine satıp üzerine 100 bin lira daha koyduğunuzda aynı aracın
sıfırını alabiliyorsunuz ve hem aracınızın müşterisi hazır hem de cebinizde
sıfırını alacak 100 bin lira birikiminiz var ama satmadınız. (Türkiye’de şu an
bunu elbette imkânı yok, ücretleri farazi olarak yazıyorum) Bir sene sonra
aracınızı 270 bine satabiliyorsunuz ama sıfırını almak için artık üzerine 200
bin lira koymanız lazım. İmkanlarınızı zorlayarak bunu yapabilme şansınız var
ama yapmadınız. Bir sene sonra aracınızı 300 bine satabiliyorsunuz ama sıfırını
alabilmek için artık üzerine 400 bin eklemeniz lazım. Üstelik aracınızın yaşı
da büyüdüğü için piyasa fiyatından bile alacak müşteri çıkmıyor. Hem aracınızı
değerinde satamıyorsunuz hem de artık sıfırını alacak ekonomik imkana sahip
değilsiniz. Üstüne aracın yaşı ilerlediği için sık sık arıza yapmaya başladı ve
sanayideki ustalar da cebinize ortak olmaya başladılar. Tabiri caizse siz otomobile
değil, otomobil size binmeye başladı. Bu saatten sonra geçmiş olsun artık araç
elinizde patladı ve üzülerek belirtiyorum ki zarar ettiniz.

Benzer
durum siyasette de geçerli.

Düşünün
ki 20 yıldır ülkeyi yöneten ve miadını çoktan doldurmuş bir siyasi iktidar var.
Siyasi iktidar hem çok yakıyor hem de yaşı ilerlediği için çok arıza yapıyor ve
bu haliyle artık sizin ekonomik dengelerinizi alt üst etmiş durumda. Üstelik bu
siyasi iktidarı sıfırıyla ve daha az maliyetle değiştirme imkânlarına daha önce
sahip olmuşsunuz ama bu imkanı kullanmamışsınız. Artık iktidar size binmeye –pardon-
siz iktidarı sırtınızda taşımaya başlamışsınız.

Mevcut
siyasi iktidar ülkenin ekonomisini, yargı sistemini, eğitim sistemini, güvenlik
sistemini, sağlık sistemini bozmuş durumda. Üstelik bu iktidarı sıfırıyla
değiştirmezseniz ileride değiştirmek sizin için çok daha pahalıya mal olacak ve
daha büyük bedeller ödeyeceksiniz.

2007’de
bu iktidarı değiştirme fırsatınız olmuş ama siz fırsatı kaçırmışsınız. 2011’de
yine kaçırmışsınız, 2015’de tam değiştirdik derken sizi kandırmışlar ve fırsatı
bir daha kaçırmışsınız, 2018’de fırsatı elinizin tersiyle itmişsiniz ve bu
günlere gelmişiz.

2023
öyle bir dönüm noktası ki eskiye göre daha pahalıya mal olsa da, ya bu iktidarı
değiştireceksiniz ya da iktidar daha çok yakmaya, daha çok tamir görmeye,
kesenize daha çok ortak olmaya devam edecek. Değiştirmezseniz, iktidar belki
hurdaya dönecek ama sizin onu sıfırıyla değiştirecek mecaliniz bile kalmayacak.

Sizce
bu iktidarı artık sırtınızdan atıp sıfırıyla değiştirme zamanı gelmedi mi?