AKP’nin, iktidar ömrünü uzatmak için, Atlantik ötesinden gelen dayatmalara boyun eğerek hazırladığı ve ilk ismi ile ‘Kürt Açılımı’ nın geldiği noktayı, dehşet içinde izliyoruz.

PKK’nın sivil uzantıları, bir tarafta ‘iki dilli yaşam’ projesini hayata geçireceklerini söylerken, diğer taraftan ‘Demokratik Özerklik Taslağı’ nı hazırladıklarını kamuoyuna deklare ettiler.

Diğer taraftan da Cumhurbaşkanı‘na sundukları raporla birlikte, bu üç ayaklı proje, aslında Türkiye‘yi bölme projesinin fiilen hayata geçirilmesine yönelik adımlardır.

Fiili bir durum yaratılmaya çalışılmaktadır.

Kendilerine ‘demokrat aydın’ denilen bir takım zevat da, televizyonlardaki programları adeta işgal ederek, bu konuda kamuoyunu ısındırmaya çalışıyorlar.

Onlara çanak tutan programlar yapan ‘televizyon programcıları’ da, bu ihanetin bir başka ayağını oluşturuyorlar.

Dikkat ettiyseniz, kanunlara ve Anayasaya, adeta meydan okuyan söylemleri kullanan bu sözde aydınlar, bir ayaklanma hazırlığının işaretlerini vermektedirler.

Söylemler, bunca yıldır kan döken PKK söylemleri ile bire bir örtüşmekte.

Türk Milleti‘nin dışında, ayrı bir Kürt Milleti‘nin kabulünü istediler önce.

Bunun da devletin kurucu unsuru olarak, Anayasa‘da tescil edilmesini istiyorlar.

Kürtçe‘nin kamuda statü kazanmasını ve eğititim dili olarak kullanılmasını istiyorlar.

Bu aşamada da, önce Baydemir, sonra Ahmet Türk, şimdi de, oluşturdukarı bir kurul ile birlikte, ‘demokratik özerklik’ adı altında, ayrı parlamentosu, ayrı bayrağı, ayrı savunma gücü olan, bir eyalet yapısına kavuşma talepleri geldi.

Bunda başarı sağlanabilirse, nihai hedef olan Irak, Türkiye, İran ve Suriye’yi de içine alan, Bağımsız Kürdistan Devleti aşamasına geçmek gibi, bir plan içindeler.

Takip ettikleri bu yol ile, Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşundan 87 yıl sonra, ‘tek millet-tek devlet’ esasına dayanan üniter yapısı, yok olacaktır.

Üniter yapının yerine, etnik temelde ayrıştırılmış, çok milletli, çok kimlikli, çok dilli ve coğrafi temelde özerk bölgelere ayrılmış, parçalı, ucube devlet kurma hayalindeler.

Taleplerinin, masum birl kültürel hak talebi olmadığı gün gibi aşikar iken, içimizden bir takım hainler, bunu, meşru bir hak olarak gösterme çabalarından, bir an bile olsun vazgeçmemekteler.

MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’nin ifadesi ile; “Türkiye’nin milli birliğini, Cumhuriyetin kuruluş ilkelerini ve milli varlığını hedef alan hain bir suikast” ile karşı karşıyayız.

Bütün bu gelişmeler karşısında, Başbakan Erdoğan’ın sessiz kalmasını da yadırgamıyorum.

İmralı Canisiile yapıldığı iddia edilen pazarlıkların içinde, bütün bunlar konuşulmuş olmalı.

‘Kürt Açılımı’ bunlar için hazırlandı.

Her geçen gün adım adım takvim işlemeye başladı.

CHP‘nin çiçeği burnunda Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu’nun bütün bunlar karşısında, aynı Başbakan Erdoğan‘da olduğu gibi sessizliğini muhafaza ediyor olmasını da, umuyorum milletimiz bir kenara not edecektir.

Hem bölücülerin, hem AKP’nin, hem de Kılıçdaroğlu‘nun unuttuğu bir gerçeği hatırlatmak istiyorum.

Bizler çaresiz değiliz.

Tarih, henüz nihai hükmünü vermemiştir.

Türk Milliyetçileri,henüz son sözlerini söylememiştir.

Aydınlığın en yakın olduğu an, karanlığın en kesif olduğu zaman dilimidir.

Ülkücüler / Bozkurtlar, geçmişte Ülkücü sıfatını gururla taşımış, Ülkücü teşkilatlarda ve MHP’de görev yapmış fakat son dönemde AKP saflarında siyaset yapan arkadaşlarından bazılarına, “akkurt” sıfatıyla sesleniyorlar. Tabii hiç olmazsa duygu bazında eski ideallerini yaşadığına inandıklarına. Tamamen “asimile” olmuş ve eski ülküleri ile hiçbir bağı kalmamış olanlara, içinde “kurt” sıfatının yer aldığı bir tanımlamada bulunmaları söz konusu değil.

AKP‘nin, Haziran 2011 de yapılacak seçimlerde yeniden tek başına iktidar olması için hedefi, MHP‘yi barajın altına düşürerek seçimden sonra iki partinin TBMM’e girebileceği bir sonuç elde etmek. BDP‘nin yine bağımsız olarak girecek adayları, bir bölge partisi olduğundan, bir grup kuracak kadar seçilebilir. Bu durumda AKP’nin tek başına iktidar olabilmesini sağlayacak tek yol olarak, MHP’li Bozkurtlardan bir kısmının akkurtlaştırılması gözüküyor.

Anayasa referandumunda bu konuda çok özel bir çalışma uygulayan AKP’nin bazı illerde başarılı olduğu, Ülkücülerden bir kısmının AKP’lilerle birlikte “evet” oyunu verdiği anlaşılıyor. AKP’nin gayesi, Anayasa referandumunda birlikte hareket ettikleri MHP’li kitleyi AKP seçmeni haline getirebilmek.  Daha da ötesi MHP’den başka bloklar kopartmaya çalışarak, yeni Anayasa için gerekli 367 milletvekilliğini kazanmak ve böylece istedikleri düzenin kolayca kurulmasını sağlamak.

AKP, bir yandan kendini bağladığı “Kürt Açılımı” kapsamında İmralı ile “müzakere” yapmaya devam ederken, diğer taraftan vatanın ve milletin bölünmezliği konusunda hassasiyetleri ile tanınan Türk Milliyetçisi MHP‘li seçmenleri nasıl AKP‘li haline getirecek?

AKP bu çelişkili duruma formüller üretmekte iken, İmralı’dan teröristbaşının aylar önce bildirdiği talepleri, bu defa yine O’nun emriyle (gelecekteki Türkiye Kürdistan’ı(!) Meclisi olarak tasarlanarak) kurulan DTK ile yine O’nun emriyle hareket eden BDP dile getirdi.

“Demokratik özerklik”, “iki dilli hayat”, ayrı bayrak, “özsavunma gücü” gibi tamamen bağımsız devlete giden talepleri tekrarladılar. PKK ve yandaşlarının ara kademe olarak Irak’ın kuzeyinde kurulan ve başında Barzani’nin bulunduğu “Kürdistan” Bölgesinin benzerini kurmayı planladığı aşikâr. Bu taleplerini açıklayacak kadar cesaretlenmiş olmaları, milletimizin büyük kısmında ağır bir travma yarattı.

Medyada her gün (aynı kişilerle) bunların tartışılıyor ve zihinler bu fikre alıştırılıyor. Tek taraflı bir psikolojik taarruz altındayız. Buna rağmen, milletimizin çok büyük bir çoğunluğu, bırakın taleplerin kabulünü, vatanın ve milletin bütünlüğünün tartışma konusu yapılmasından son derece rahatsız. Özellikle de Ülkücü gelenekten gelenler.

AKP’de siyaset yapmakta olan bir “akkurt”un bana söylediklerinden bazılarını aktarmak istiyorum:

“Ben, bünyesinde uzun mücadeleler verdiğimiz MHP’nin tek başına iktidar olma şansını yakalayamayacağını düşünerek, iktidar partisinde hizmet etmeyi seçtim. MHP yöneticilerinden bazıları beklentilerimize uygun değildi. Ak Parti başlangıçta bizim savunduğumuz “Türk- İslam Sentezi” fikrine uzak değildi. Beslendiğimiz fikir ve sanat adamları arasında çok ortak isimler vardı. Bunlar Ak Parti’yi benimsememi sağladı.

Başbakan Erdoğan, kitleleri etkileyen konuşmalarıyla, duruşuyla, dış ilişkileri yürütürken çalışkanlığı ve görüştüğü yabancı devlet adamlarının yanında verdiği dik duruş görüntüsüyle gurur duymamızı sağlıyordu. Hele İsrail’e kafa tutuşu ve “one minute” çıkışı bizi de coşturdu.

Başbakan Erdoğan, siyaseti iyi biliyordu, ekibini koruyordu, teşkilata hâkimdi. Kitleleri etkileyen, teşkilatını motive edebilen karizmatik bir lider olması bizi bu partiye daha da çok bağladı.

Oy depoları oluşturmadaki başarısı, STK’lar, cemaat ve tarikatlarla yürüttüğü ilişkiler ve fakir kitleleri bağımlı hale getiren yardım sistemi ile sürekli iktidar olma ümidini veriyordu. Bu da bulunduğumuz konumda hizmet etme fırsatını kaybetmemek için, AKP’li olmaya devam etmemizi sağlıyordu.

Ancak önce “Kürt açılımı” diye başlayıp, adı birkaç defa değişen sürecin geldiği vahim noktaya bak. Hapisteki bir mahkûm terör örgütünü yönetebiliyor, dahası koca Türk devletini yönlendirebiliyor.

Oysaki AKP iktidar olduğunda, Öcalan yakalanmış, terörist eylemler bitmiş, örgüt dağılma noktasında idi. Tamam ABD’nin Irak’ı işgali sonrasında, Irak Kürtlerinin yanında PKK’yı da desteklediğini göz ardı etmemek lazım. Ama biz iktidar olarak ciddi hatalar yapmasak işler bu noktaya gelir miydi?

Ben evdeki okuma yazması olmayan annemin “AKP bu ayrılıkçıları şımarttı, beş bin silahlı adamı olan bir çete, bunların yüzünden neredeyse koskoca Türk Devletini dize getirecek” diye söylenmelerine cevap veremiyorum.

Medya neredeyse tamamen AKP’nin kontrolünde. AKP izin vermese PKK propagandası yapan 20-30 kişinin her gün beyin yıkaması mümkün olabilir miydi?

Karşısına çıkan her güce karşı meydan okuyan, kükreyen Başbakanımızın, ne “hastir” çeken Diyarbakır B.Şehir Belediye Başkanına, ne Türkiye’nin Barzani’si olmaya soyunan İmralı’daki caniye ve ne de son olarak Apo’nun emirlerini çalıştayda görüşüp Türkiye gündemine mal eden ayrılıkçı DTK ve BDP’ye bir çıkışı olmadı.

İçişleri Bakanı Beşir Atalay, BDP’li belediyelerde yaratılan fiili duruma, Anayasayı açıkça ihlal eden emrivakilerine müdahale edeceğine, Habur’daki rezaleti telafi edeceğine, MHP’ye laf yetiştirmeye çalışmakta, bu kadar sorumlu davranan MHP’yi terörden beslenmekle suçlamakta.

PKK yandaşları ülkenin bölünmesini tartışıyor, tartıştırıyorlar. İnisiyatif PKK tarafında. Hükümetten ve AKP’den sadece cılız itirazlar. Başbakan bu tartışmalar devam ederken susuyor.

Nihayet bütçe konuşmasında Başbakanın çıkışı: “Ben Kürtçülüğe de Türkçülüğe de karşıyım.” Sanki ayrılıkçı, bölücü bir Türkçülük hareketi varmış gibi. Bölücüleri, Türk milliyetçileri ile aynı kefeye koymaya çalışan bir zihin alt yapısını ortaya koydu.

Bu zihniyetin, seçimden güçlü çıkarsa, Türkiye’yi bölecek bir Anayasa yapmasından korkmaya başladım.

Artık tahammül edemiyorum. Bu partiyi desteklemenin manevi sorumluluğu vicdanımı çok rahatsız ediyor. Siyasi yol haritamı yeniden çizmeyi düşünüyorum.”

Bu sözleri söyleyen akkurt’un ifadeleri, Haziran 2011 seçimlerinde AKP’nin planlarının aksine, akkurtların tekrar bozkurt olma ihtimalini de düşünmemiz gerektiğini ortaya koyuyor. Bu yuvaya dönüş oranı, MHP yönetiminin tavrına da bağlı olacak. MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’nin bütün ülkücülere kucak açan daveti ve Prof. Dr. Ümit Özdağ, Koray Aydın gibi etkili kişilerle görüşmeleri de önemli. Bütün bunlar AKP’nin planlarının tutmasını engelleyecek ve akkurtları bozkurtların arasına, yuvaya dönmeye teşvik edici mühim gelişmeler.

“İnsanlarla yüz yüze konuşarak her sorunu halledebilirsin; ama bazı insanlar gelir önüne, hangi yüzüne konuşacağını bilemezsin…”

P. Neruda

Akepecilere Mersiye…

Türkiye’yi içinde bulunduğumuz noktaya getiren yalnızca bu iktidar değildir. Belki bu iktidar için, süreci hızlandırmıştır ya da her şeyin üstüne tüy dikmeyi başarmıştır diyebiliriz.

Ülkemiz bu gün bölünme noktasındadır. Hatta fiilen bölünmüştür demek daha doğru olur.

Sıra hukuki bölünmüşlüğe gelmiştir. Onu da Talabani “çözüm masada olmalı” diyerek, koskoca Türkiye Cumhuriyeti devletine yol göstermektedir.

“Özerklikte ısrarlıyız” diyen BDP Genel Başkanı Selahattin Demirtaş’la yaptıkları görüşme sonrasında AKP’li TBMM Başkanı Mehmet Ali Şahin “farklı düşünmüyoruz” cevabını vermektedir.

TBMM’nin AKP’li başkanı Mehmet Ali Şahin, Demirtaş’la yaptıkları toplantının bitiminde “Faydalı bir görüşme oldu. Türkiye’de her sorunun çözüm yerinin TBMM olduğunu ifade ediyorum. Sayın Demirtaş ve arkadaşlarına da söyledim. Onlar da farklı düşünmediklerini söylediler.” demektedir. Bu çözüm, çözülme midir?

Bu görüşmede TBMM’nin AKP’li başkanı Mehmet Ali Şahin BDP’li Selahattin Demirtaş’tan iki dil konusundaki düşüncelerini daha net ortaya koymalarını istemiş ve bundan sonra daha sık görüşelim arzusunu belirtmiştir.

Sayın Şahin, iki dil ve özerklik konusunda Demirtaş’ın daha net konuşmasını isterken umarım Türk Milleti ile alay etmeyi aklından geçirmemiştir. Adamlar daha neyi açıkça söyleyecekler?

AKP’nin bölünme konusunda ülkeyi getirdiği uçurum işte bu noktadadır.

Ekonomi açısından tablonun vahametini de eski AKP’li Abdüllatif  Şener “Türkiye’nin ekonomik tablosu, 1994 ve 2001 krizlerinden çok daha kötüdür. AKP yaptığı borçlanmayı kamuoyundan saklıyor. 80 küsur yılda yapılan borçlanmadan daha fazlasını yaptılar. Duble yolların dışında yapılan büyük tek bir yatırım yoktur ki duble yolun maliyeti yapılan borçlanmanın yüzde beşi bile değildir. O halde sormak lazım, nereye gitmiştir o yüz milyarlarca dolar” demektedir.

Yine eski AKP’li Abdüllatif Şener, Başbakan Erdoğan’ın devlete meydan okuyan ve iki dil ile iki bayrağı dayatan bölücülere karşı suskunluğunu da sorguluyor. Öyle değil mi? Al ananı da git, askerlik yan gelip yatma yeri değildir diye millete efelenen, hak arayan işçiyi, yumurta atan öğrenciyi insafsızca orantısız güçle darmadağın eden iktidar, bölücülerin talepleri karşısında süt dökmüş kedi gibidir.

İşte size Talabani, Mehmet Ali Şahin ve Abdüllatif Şener’in ağzından, AKP iktidarının Türkiye bilançosu.

Bu konularda çok yazıldı çizildi. Bunlara yeniden geri dönmek istemiyorum. Vurgu yapmak istediğim konu, Türk Milletinin yeniden bütünlüğünü korumak noktasında bir fırsatı değerlendirmesidir.

AKP iktidarı; yıllardır, Türk Milleti ve Türk Devleti ile amansız bir mücadelesi olanlar tarafından sinsi politikalarla; Türk Milleti ikna edilerek ve Türk Milletinin desteği alınarak sürdürüldü.

Müslüman Türk Millet, bir türlü gerçeği görmek ve kabullenmek istemedi. Ancak artık takke düşmüş ve kel görünmüştür.

AKP iktidarını art niyetle destekleyenler dışında halisane iyi niyetle; din, inanç, başörtüsü, özgürlükler, bundan önceki iktidarlara haklı olarak kızmak, devletin yanlışlarından dolayı gibi daha da sayılabilecek bir çok sebepten dolayı destekleyenleri bu işte kusurlu olarak görmüyorum.

Onlar demokrasinin gereğini yerine getirerek daha iyi bir hizmet almak için AKP’yi tercih etmişlerdir. Umarım içinde bulunduğumuz acı tablo, onların akıl ve gönül gözlerini açmaya yeterli olmuştur.

Ancak bir kısım art niyetli vardır ki; onlar yüzlerce yıllık hesaplarını, küresel güçlerden aldıkları destekle, AKP üzerinden görmeye kalkmışlardır. Yaşadıklarımızın en büyük sebebi budur.

Sadece kürtler değil bir çok etnik mikro milliyetçi, bölücü kürtlerden daha fazla zarar verici davranış içerisindedir. Bu etnik mikro milliyetçiler Türk devletini ve siyasetini ele geçirmiş, Türk Milletinin temsilini neredeyse ortadan kaldırmıştır.

Bu demokrasi, özgürlük, insan  hakları, sivil toplum, sanat, sinema, edebiyat, inançlar, medya, anadil vb. gibi kavramların altına sığınılarak yapılmıştır.

Kötü tablo, her gün bu art niyetliler tarafından daha da ağırlaştırılmaktadır. Bunların hiç birini Türk Milletinin lehine konuşurken göremiyoruz. Cemaat ve tarikatların tıpkı başbakan Erdoğan gibi suskunlaştığını izliyorsunuz. Bu günlerde konuşan adamlar Talabani, Barzani, Öcalan, Ahmet Türk, Selahattin Demirtaş, Gülten Kışanak, Aysel Tuğluk ve onların medya ile üniversitelerdeki destekçileri.

Nerede halkın oyunu alarak AKP’yi iktidar yapanlar? Vahim gidişat hakkında söyleyecekleri bir söz kalmadı mı?

Mersiye; bir ölünün ardından duyulan üzüntü ve acıyı anlatır. Ölen kişi, kaleme alınan düz yazı ya da şiirle övülür.

Ben tam tersini yaptım. AKP’yi kendi amaçlarını tahakkuk ettirmek için iktidar yapan ve Türk Milleti ve onun devleti ile hesaplaşan, bu adamlar işin sonuna geldiklerini düşünüyorlar.

Son zarlarını da Haziran 2011 seçimlerinde atacak ve “düşeş” getirdikleri takdirde yeni anayasa ile fiiliyata hukukilik kazandıracaklardır.

Türk milletini uyarmak için bir kez daha diyelim ki; söz ile uslanmayanın hakkı …

Önceki gün Kürt kökenli bir aydınla sohbet ediyorduk. Çok ilginç bir şey söyledi: “Kürtlerin anadili konuşma talebi artık doğru bir talep değil. Çünkü Kürtçe artık anadili değil nene dili oldu.” dedi.

“Nene” derken  “nine”yi, “büyükanne”yi kastediyor. “Çünkü” dedi, “Artık anneler de çocuklar da Kürtçe konuşmuyor.”

Bölgedeki eğitim olanaklarının artması ve özellikle de özel televizyonların bölgede rahatça izlenebilir hale gelmesiyle birlikte  “Kürt coğrafyası” olarak adlandırılan Güneydoğu ve Doğu Anadolu’da, geçmişteki söylemlerin artık geçerli olmadığını düşünüyor.

“Eskiden  ‘Türkçe bilmiyorum. Kürtçe biliyorum’ demek mümkündü. Bize bir dili dayatamazsınız demenin haklılığı vardı. Ama artık öyle değil. Dayatma falan yok. Türkçe kültürel olarak bölgeye girdi, egemen oldu. Devlet zoruyla değil, televizyonlarla, yayınlarla, Anadolu coğrafyasının linguafrancası oldu. Bugün artık anneler de, çocuklar da Türkçe’yi Kürtçe’den iyi konuşuyor.”

Bu tespit beni şaşırttı. Biraz daha deştim. “Bugün artık Kürtçe anadili değil, nene dili oldu. İki kuşak öncenin dili. Yeni nesiller artık Kürtçe bilmiyor, öğrenmiyor, öğrenme ihtiyacı hissetmemeye başlıyor. Bak PKK’nın televizyonunda bile Türkçe program sayısı Kürtçe program sayısından fazla. Çünkü daha geniş kitleye hitap ediyor.”…dedi.

Bu sözlerden benim anladığım şu: Türkiye’nin bölünme olasılığı siyasi olarak güçleniyor gibi görünse de, kültürel ve sosyolojik olarak giderek zorlaşıyor. Ve önümüzdeki dönemlerde bölünme tehdidi ve arzusu, Türkiye’nin başka bölgelerinden gelebilir. (Fatih Altaylı, Haber Türk, 24 Ekim 2010, s17)

(Nitekim) Messoud Fany, Kürtçe konusunda şu tespitlerde bulunmaktadır: “Kürt dili de, Kürt halkı gibi, Türkçe’nin özellikle Osmanlı Türkçesi’nin ilk sırayı teşkil ettiği bir karışım arzeder… Kürtçe grameri kolay olup, Farsça gramere çok benzemektedir. Bununla birlikte her iki dil arasında lexicologique (sözlük bilgisi), syntaxique (söz dizimi) ve morphologique (şekil bilgisi) bakımlarından birçok farklılıklar olup, Kürtçe telaffuzlar çok sert ve Farsça’dan daha az ahenklidir (Messoud Fany, La Nation Kurde…, s. 82.)…Kürtçe bir göçebe dili  sınırını aşamamış, bunun yanında azçok biri diğerinden farklı birçok lehçe meydana gelmiştir. (Messoud Fany, La Nation Kurde…,s. 84.) Özellikle Küçük Asya’da Kürtler şivelerini hep Türkçe kelimelerle zenginleştirmişlerdir… Kürtçe bugün halkının etnik karakteri kadar çeşitlilik arzeden özellikler taşımaktadır. (Messoud Fany, La Nation Kurde…,s. 85 – 86.)”

M. Fany’yi doğrulayan bir kabullenme de Mehrdad R. İzady’den gelmektedir: “Standart Kürt dili yaratılmak için gerekli devlet mekanizmasından yoksun olan ve standart milli bir dil yaratma çabaları başarısız olan Kürtler, çok sayıda diyalekt konuşmaya devam etmektedirler. (Mehrdad R. İzady; A Concise Handbook The Kurds, p. 167; A. M. Mentaşaşvili de lehçe, şive ve ağızlardaki farklılığa dikkat çekerek ortak bir edebiyat dilinin kurulamamasını buna bağlamaktadır. Bk. Dünden Bugüne Kürtler, Çev. Ayşe Hacıhasanoğlu, İstanbul 2004, s.82.)”

Günümüzdeki birtakım politik çabalar  “Kürtçe”  adı altında, sınırları Türkiye – İran – Irak ve Suriye’de geniş bir bölgeyi ihtiva eden topraklar üzerinde yaşayan konglemera özelliğindeki toplulukları bir millet haline getirme amacıyla, bu toplulukların ortaklaşa konuşabildikleri, yazabildikleri, anlayabildikleri bir dil yaratma gayretlerinden başka bir şey ifade etmemektedir. Minorsky, B. Nikitine, Messoud Fany, Hassan Arfa, Martinus von

Bruinessen vb. konuyla ilgili çalışmalar yapan bilim adamlarının ortaya koydukları gerçekler bu politikalarla tezat teşkil etmektedir. “Tek bir Kürtçe” gayretlerine rağmen bölgede görülen çok sayıda diyalektler içinde en önemlilerini şu şekilde tespit edebiliyoruz:

• 1. Kırmançi veya Kurmanci (Türkiye)
• 2. Zazaca veya Dımli (Türkiye)
• 3. Sorani (İran ve Irak)
• 4. Gorani (İran)
• 5. Badinani (Irak)

Yukarıda zikredilen diyalektlerin her biri kendi içlerinde yeniden daha küçük konuşma gruplarına ayrılmaktadırlar. Bir köyde konuşulan diyalekt ile komşu köyde konuşulan diyalekt arasında çoğu defa anlaşabilirlik yoktur. Bölgenin coğrafi şartları, konuşma çeşitlerini birbirlerinden büyük farklılıklar gösteren bir biçimde kesin sınırlarla ayırmıştır. Her bir konuşma çeşidi fonetik ve morfolojik bakımdan ancak kendi içlerinde ortak noktalar ihtiva eden dialektler grubudur. Her bir dialektin, bir bölgede veya komşu bölgelerde çok dar bir alanda kendi içinde anlaşabilirliği söz konusudur. (Her Yönüyle Kürt Dosyası, Prof. Dr. Abdulhaluk M. Çay, Genişletilmiş 8. Baskı, İstanbul – Temmuz 2010, s. 173 – 174.)

Anlayana sivrisinek saz…vesselam.

Mustafa Kemal’in günahları çok büyük çok!

Hangisini sayayım?

İslam Halifesi ve Osmanlı Sultanı’nın sömürgeci ülkelerle imzaladığı SEVR antlaşmasını yırtıp attığını mı?

Anadolu halkını kışkırtıp yurdu işgal güçlerinden temizlemesini mi?

Yok, yok, en büyük günahı Türkiye Cumhuriyeti’ni kurup, Padişah Efendimizin kullarından “vatandaş” yapmaya çalışmasını mı? O vatandaşlardan bir “ULUS” oluşturmasını mı?

Yoksa, yabancıların eline geçen Osmanlı mülk ve işletmelerini, bedelini ödeyerek geri almasını mı?

O’nun 15 yıllık döneminde işlenen günahlar için kanıt mı istiyorsunuz?  İşte kanıtları;

26 Ağustos 1924: İş Bankası’nı kuruldu,

10 Ekim 1924: Ankara-Sivas demiryolu inşaatı başladı,

1 Ocak 1925: Gümrük Vergileri uygulamaya kondu,

5 Mayıs 1925: Ankara’da örnek bir çiftliğin kuruluşunu başlattı,

15 Ağustos 1925: Kayseri’de Tayyare Fabrikası kurulması için Junkers firmasıyla anlaşma yapıldı,

13 Eylül 1925 : Avrupa’ya yüksek öğrenim için öğrenci gönderilmesine karar verildi,

26 Kasım 1926 : Alpullu Şeker Fabrikası açıldı,

28 Mayıs 1928 : Van Gölü’nde vapur işletilmesi kararı verildi,

5 Ocak 1929 : Anadolu-Bağdat , Adana-Mersin Demiryolları ve HAYDARPAŞA Limanı satın alındı!,

18 Haziran 1933 : İzmir Rıhtım Şirketi satın alındı!,

27 Nisan 1934 : Menemen-Manisa, Basmane-Afyon Demiryolları satın alındı!, 14 Ağustos 1934 : İzmit Kağıt Fabrikası ile Paşabahçe Şişe Cam Fabrikası temelleri atıldı,

19 Ekim 1934 : Turhal Şeker Fabrikası açıldı,

18 Aralık 1934 : İstanbul Rıhtım Dok ve Antrepo şirketi satın alındı!,

21 Şubat 1935 : İzmir Havagazı Şirketi satın alındı!,

9 Nisan 1935  İstanbul Telefon Şirketi satın alındı!,

16 Eylül 1935 : KAYSERİ Bez Fabrikası’nın bazı üniteleri üretime başladı,

23 Ekim 1935 : ETİBANK hizmete girdi,

29 Kasım 1935 : Paşabahçe Cam Fabrikası hizmete girdi,

6 Kasım 1936 : İzmit Kağıt Fabrikası hizmete girdi,

1 ocak 1937 : Sirkeci-Edirne demiryolu satın alındı!,

3 Nisan 1937 : KARABÜK DEMİR ÇELİK Fabrikası temeli atıldı,

9 Ekim 1937 : NAZİLLİ Bez Fabrikası Atatürk hizmete açtı, 1 Ocak 1938 : GEMLİK Suni İpek Fabrikası hizmete girdi,

2 Ocak 1938 : BURSA MERİNOS Fabrikası hizmete girdi,

24 Ocak 1938 : İZMİR Telefon Şirketi satın alındı!,

11 Nisan 1938 : Üsküdar ve Kadıköy Su Şirketi satın alındı!,

23 Mayıs 1938 : İstanbul Elektrik Şirketi satın alındı!,

11 Temmuz 1938 : Toprak Mahsulleri Ofisi kuruldu;

10 Kasım 1938 Mustafa Kemal öldü.

Ama, tohumunu attığı günahlar biraz daha sürdü!

10 Eylül 1939 : KARABÜK Demir Çelik Fabrikası hizmete girdi,

18 Şubat 1941 : PETROL OFİSİ kuruldu,

4 Haziran 1944 : DUYUN-U UMUMİYE tarihe karıştı!

15 Ocak 1945 : ŞİRKET-i Hayriye ( İstanbul Şehir Hatları Vapur İşletmesi) satın alındı!

Görüyor musunuz;

Osmanlı’nın iflası ile yabancı şirketlerin eline geçen demiryollarını, liman işletmelerini, telefon, havagazı, elektrik, su, vapur işletmelerini bir bir parasını ödeyerek geri almış! Yeni demiryolları, fabrikalar inşa etmiş.

Allah’tan, 12 Eylül 1980 Askeri Darbesi sonucu kurulan Ulusu Hükümetinde “Ekonomiden sorumlu Başbakan Yardımcılığına” getirilen ve 1983 sonrası iki dönem bu ülkeyi Başbakan olarak yöneten, “Demiryolları Komünist İşidir” atasözü ile tarihe geçen  Turgut Özal’ın başlattığı Özelleştirme çabalarını, sonraki siyasal iktidarlar da sürdürdüler, “ulusun ortak malı” olan ne varsa “Babalar gibi sattılar” da, bu günahlardan kurtulduk!

Hatta bir zamanın Maliye Bakanı Unakıtan;  “Sata sata bitiremedik, ne komünist ülkeymişiz?” diye ne de güzel özetledi!

Çok şükür, limanları, telefon idarelerini, elektrik dağıtım işletmelerini ve diğerlerini sattık kurtulduk!

Şimdi, Borsamız, sigorta şirketlerimiz dahil, hemen her türlü sınai ve ticari işletmeler yabancı şirketlerin elinde.

Ne SEKA kaldı, ne SÜMERBANK, ne de satılmadık limanımız!  Tarım ve hayvancılık derdinden de kurtulduk! Alıyoruz Angus’ları, susturuyoruz Angutları!

Çok şükür, böylelikle, Mustafa Kemal’in bu ülkede işlediği tüm günahlardan bir bir kurtulduk!

Dış siyasette de dost ve müttefik ve de “stratejik ortağımız” ABD ne derse yapıyoruz, “sıfır sorun” ile gül gibi yaşıyoruz!

NATO Karargahlarında, Pentagon’da, CIA merkezinde, Almanya’da, Fransa’da “Bölünmüş Türkiye haritaları” üzerinde taktik ve strateji çalışmaları yapılıyormuş, ABD “Büyük Ortadoğu Projesi” BOP ile Ortadoğu’da haritaları değiştirmeye çalışıyormuş!

Bunlar, komünistlerle milliyetçilerin uydurmaları!

Hem artık dünyada komünizm mi kaldı, milliyetçilik mi?

Bakın Irak’ta, Afganistan’da demokrasi nasıl geldi? Geldi de fena mı oldu?

Biz de biraz daha “İleri Demokrasiye” geçsek fena mı olur?

Siz, “Son 50 yılda dünya barışı için çocuklarını en çok feda eden ülke Amerika’dır” diyen, koskoca Cumhurbaşkanımızdan daha mı iyi bileceksiniz?

“Amerika bizim canımız, feda olsun kanımız” diyen büyüklerimiz ne kadar haklıymışlar!

Bakın ne kadar özgür, onurlu, müreffeh bir ülke olduk!..

Oo, saat de gece yarısına gelmiş.

Haydi, iyi geceler Türkiye’m!

Her nerede, nasıl, hangi çobanların güdümünde uyutuluyorsanız!..

Hürriyet Gazetesi, Tolga Tanış imzası ile ABD Başkanı Barack Obama’nın Türk basınında ilk demecini kendilerine verdiğini duyurarak, Obama ile yapılmış bir röportaj yayınladı.

Obama’nın bu röportajda söylediklerine bakınca sanki karşımda Recep Tayyip Erdoğan ve AKP hükümeti var gibi bir düşünceye kapıldım.

Obama benim hayalci olarak nitelendirdiğim AKP’nin dış politikasını “dinamik dış politika” diyerek takdir etmesi benim açımdan oldukça şaşırtıcıydı. Çünkü AKP’nin izlediği bu dış politika, temelde ABD’nin menfaatlerine ters düşen politikadır. ABD nasıl olurda AKP’nin dış politikasına olumlu bakar, anlamadım.

Obama devam ediyor “açılım sürerse PKK’nın cazibesi ve gücü kalmaz… Türkiye’deki  kürtler ve diğer  gruplar (!) için insan hakları ve ekonomik durumun iyileştirilmesi inisiyatifi “Milli Birlik Projesi” türü adımları memnuniyetle karşılıyoruz” ve Obama ABD’nin PKK’ya karşı Türkiye’nin yanında olduğunu söylüyor. Buna istediğiniz yeriniz ile gülebilirsiniz, her şey serbest… Muhterem Obama ayrıca “ABD, geçen yıl kürtçe  ve diğer dillerde, devlet ve özel tv yayıncılığının başlamasını, kürtçe ve diğer diller dahil üniversitelerde dil bölümlerinin açılmasını ve antiterör yasasında yapılan değişiklikleri de memnuniyetle karşıladı” diye ekliyor.

Obama sanırım bir sonraki röportajında Türkiye’de BDP ve PKK’nın ortak talebi olan ve yasalarda cevaz bulmayan iki dilli uygulamaya geçilmesine de destek verdiğini ve böyle bir gelişmeden duyacakları memnuniyeti açıklayacak. Zaten ABD ve AKP arasında güçlü temeli olan sağlam bağlar böyle bir gelişmeyi kolaylaştırmakta ve olası kılmaktadır.

Ayrıca tercüme yapan mı öyle yazdı yoksa Obama bilerek mi söyledi anlamadım ama Obama, kavram olarak Türk vatandaşlığından değil de Türkiye vatandaşlığından dem vuruyor. Anlaşılan o ki; ABD’de de Türk Milleti kavramından Türkiyelilik kavramına çoktan geçilmiş.

Ne diyelim, ülkemize nifak tohumlarının saçılmasını ve devlet gücünün terör  karşısında etkisizleştirilmesini üzüntü ile karşılayacak hali yoktu. Obama’nın ülkemize atadığı ve Türk halkına tasdik ettirdiği BOP eşbaşkanı  sıfatlı iktidar; elbette dostlarının yüzünü “AK” çıkaracaktı ve nitekim öyle de oldu.

Obama “Türk hükümeti ile sünni çoğunluk dahil resmi azınlıkların ve diğer grupların din özgürlüğü endişeleri hakkında bir çok konuyu görüşüyoruz… Heybeliada Ruhban Okulu’nun yeniden açılması için Türk hükümetine açık çağrıda bulundum”. Emin olun ki; haksever ve inançlara saygılı ABD’nin milli şefi Obama’nın bu düşünceleri karşısında gözyaşlarına boğuldum. Herhalde okyanus ötesine postu sermiş efendi hoca bu Obama’yı hidayete erdirdi.

Obama “ABD  ve Türkiye, sadece ortak menfaatler için değil, demokrasi ve ortaklığa olan güçlü iradeyle de ikili olarak birbirine bağlıdır” demektedir. Bu cümle beni gerçekten kalbimin ortasından tam on iki den vurdu. Eğer biz bu kadar birbirimize bağlıysak ki; Obama’nın, RTE ve Abdullah Gül’e teşekkür etmesinden bağlı olduğumuzu da anladım, bu sebeple benim bu güne kadar düşündüklerim ve iddialarım iflas etmiştir.

Arkadaşlar bundan böyle kimse direnmesin. Biz ABD ile birbirimize o kadar sıkı bağlıymışız ki; en azından benim bundan haberim yokmuş. Obama’yı okuyunca bunu anladım. Bu bağ öyle, böyle kopacak bir bağ değil. Gelin o zaman bir düğümde biz atalım.

Kasımpaşa’lı başbakanımız boşuna, Kasımpaşa’lı misali dayılanmıyor. Bu kadar sıkı bağlı olduğunuz ABD’nin teşekkürüne ve alkışına mazhar olmak az bir güçmüdür?

Sayın Obama; bendeniz de alkışınıza ve teşekkürünüze talibim. Emin  olun ki; bazı şeyleri becermede bunlardan daha marifetli olduğumu zannediyorum.

Hem siz; RTE, Abdullah Gül ve hükümetimizi övdüğünüz tüm konularda haklısınız. Bunları yapmakta çok ama çok geç kaldık. Ah Atatürk olmasaydı, ah Türk Milliyetçileri olmasaydı, çok önce halledecektik biz bu işleri. Hep onlar engel oldu hem size hem bize…

Bana güvenip emaneti teslim ederseniz, aynı bu günkülere verdiğiniz destek gibi sizden ince taktikler isterim. Çünkü içeride desteğini almak istediğim bir sürü iki ayaklı var. Gerçi çoğunluk mankurt ama yine de benim karda yürüyüp izimi belli etmemem lazım.

Ondan sonra göreceksiniz ki; sizin ifadenizle sadece ortak menfaatler için değil, demokrasi ve ortaklığa olan güçlü iradeyle ABD ve Türkiye tek yürek ve hatta tek ülke olacak.

Ben Obama’nın söylediklerine ancak böyle cevap verebilirim. Bu güne kadar aldattıklarım ve kendilerini yanlış düşünmeye sevk ettiklerim beni affetsin.

CHP Kurultayı bizi 1970’lerin kabuslu günlerine götürdü. İdeolojik kamplaşmalar içinde birçok gencin hayatını kaybettiği bir döneme sanki hasretle bir dönüş gerçekleştirilmeye çalışılıyor. Che Guavera’nın şapkası altındaki genel başkan görüntüsü dikkati çeken bir afişti. Bir de Lenin’in posteri toplantıda yer almış olsaydı devrimci geleneği sürdürmüş olacaklardı.

Türkiye nereye gidiyor veya götürülüyor? CHP ise, dünün çıkmaz sokaklarının arasına yine dalmak istiyor. Yeni izlenmesi düşünülen yol, Türkiye gerçekleriyle bağdaşmıyor. Türkiye’deki değişme; klasik ideolojik çatışma ekseninden etnik ve mezhep odaklı yan kültür veya kimlik eksenine kayıyor. Artık böyle bir siyasi ortamda hala sağ-sol ideolojik bloklaşmasından medet ummak ne derece gerçekçidir? Türkiye’de etnik ırkçılık hortlatılıyor.

CHP Genel Başkanının zannettiği gibi Kürt de Türk de demezsek sorunlar çözülmüyor. Ülkeyi yönetenlerin garip hoşgörüsüyle devlet, egemenlik hakları, ülkenin toprak bütünlüğü ve milli bağımsızlığı tartıştırılıyor. Demokratikleşme ve kardeşlik projesi adına… Anlaşılan açılımlar meyvesini veriyor. Buna iktidarın ve ana muhalefetin de doğru dürüst sesi çıkmıyor, ama Genel Kurmay Başkanı gerekli uyarıyı yapınca etraf toz duman oluyor. Genel Kurmay Başkanı için malum gazetede çöreklenmiş isimler suç duyurusunda bulunuyor.

Etnik ırkçılar, son Diyarbakır Toplantısında iki dillilik, iki bayraklılık, özerk Kürdistan, öz savunma birlikleri dile getiriliyor. Bunların yarısı Kürtçe bilmiyor. Devlete meydan okunuyor ve açıkça vatandaşlık reddediliyor. Bazı küstah belediye başkanlarını görevden bile alamayanlar, Irak’ın Kuzeyini destekleyerek terör örgütüne prim kazandıranlar, örgütü sanki vatandaşı temsil ediyor konumuna sokanlar, bu ülkeyi yönetmeye layık değillerdir. Türkiye bu kadar ucuz bir ülke değildir. Kürtleri değil; ama kendilerini düşünen bir grup siyasetçi ve sözde aydın geçinen bazıları ve terör örgütünün şehir uzantısı olan KCK, bazı şehirlerde asayişi teminle kendini görevli görüyor ve vergi toplayıp adalet dağıtır hale geliyorsa, Türkiye’de gayet tabii iktidar tartışılır.

Türkiye’de kullanılan bir malzeme olan PKK demokratikleşiyor, Sorosçular, bölücü ırkçılar ve diğer marjinal gruplar demokratikleşiyor. Ülkenin asıl sahibi olan büyük çoğunluk ise, psikolojik baskı altında tutuluyor. Teröre taviz verilen, mücadeleden çok müzakere yolu açılan bir ortamda demokrasiden ve demokratikleşmeden bahsedilemez. Marjinalleri esas alan, parçayı bütünden ayırarak değerlendiren, küreselleştirmeye, postmodern ve modern ötesi tezlere teslim olmuş bir anlayış; milli bütünlüğü esas almadığından demokrasiyi de işletemez.

Demokrasi, marjinalleri de korur ve dışlamaz ama; politikanın bütününün marjinaller üzerine bina edilmesini, sadece farklılıkların esas alınmasını ve kutsallaştırmasını da kabul edemez. Bugün ülkemizde demokrasiyle çelişen bir ortam vardır. İktidarın seçimle gelmesi fazla bir şey değiştirmez; Hitler de seçimle gelmişti.

Bazıları iki dilliliğe fena merak sarmışa benziyor. Türkiye’de büyük sermayenin önemli bir bölümü anlaşılan menfaat için her şeyi yapacak durumdadır. Şarışın bir büyük sermaye patronu, Diyarbakır’da Kürtçe konuşmaya çabalar. Diyarbakır’da 150 sene önce Türkçe’nin son derece yaygın olduğunun farkında bile değildir. Bir buçuk asırda ortaya çıkan bu etnik dönüşüm fark edilemez. Bu bir çeşit eritme (asimilasyon) değil mi?

Resmi dil ve onun tersi olan gayri resmi dil ayırımı yanlıştır. Devletin dili olur. Anayasada da bu böyledir. Dünya dili olan Türkçe, egemenlik haklarımızla ilgilidir. Osmanlı’da da devletin dili ve eğitim öğretim dili Türkçe idi. TÜSİAD anlaşılan Kürtçe kursu açacaktır. Bir de buna TBMM’de kurs açılırsa bazı iktidar milletvekilleri kürsüden daha iyi konuşurlar!

Bazılarının hayal bile edemediklerini hayal olmaktan çıkarıcı ortamı hazırlayan yöneticiler, bolca Anayasa suçu işlemişlerdir. Askeri darbeler şamatası altında sivil darbeler sürdürülüyor. Son sekiz senedir hiçbir ciddi askeri darbe teşebbüsü önlenmedi. Ama sivil darbeler ve Türkiye’yi rehin alan sıcak para egemenliği ve Cumhuriyet tarihinden fazla borçlanma son yıllarda sürüyor. Ümraniye davalarının gerekçesi şimdi daha iyi anlaşılıyor.